https://virgool.ir/feed/@mohadeseh_zfa2026-11-12 07:52:39https://files.virgool.ir/upload/users/2567239/avatar/TpCfyK.jpghttps://virgool.ir/@mohadeseh_zhttps://virgool.ir/@mohadeseh_z/هنر-جنگ-دانشگاه-سوهانک-xy7beclll4f4_محدثه زینال زاده دولت ابادی_استاد علی اکبر حسنوند_داستان کوتاه*** "گل مریم"درد عجیبی را احساس میکردم...جایی میان قفسه سینه ام...و جایی که سالها با بی تابی میکوبید ، حالا درد میکند.دردی که داشت تنم را میسوزاند و در اخر به اشک تبدیل میشد.در میان این درد عجیب ، نگاهم به گهواره چوبی میرسد.گهواره ای که متعلق به پسرک بود.پسرک من...تمامِ من...گهواره ای که سالها پیش بوی تن پسرک رو میداد...و بوی اون تن کوچک چیزی شبیه به بوی خاک و باران بود...و یا حتی گل مریم...گلی که دوستش داشتم و مادرم ازش بیزار بود.گلی که حالا میفهمم چرا روی مزار رفتگان میگذارند...چون ارامش داشت...مثل پسر من...نگاهم به گهواره میخکوب شده و حالا حتی فراموش کردم نفس بکشم...گهواره ای که قبلا بوی تن پسرک رو میداد.گهواره ای که قبلا ارامگاه او بود...و حالا نیست.اهی کشیدم و به صدای تلق تولوق ظرف ها گوش دادم.شاید مادرم بود.امده بود تا باز اشک بریزد و اه و ناله کند.برای من...برای تنها دختری که داشت.و شاید من هم گل مریم مادرم بودم.گل مریمی که دوست دارم و او... دوست ندارد.صدای درب خانه گوش هایم را نوازش میکند و من با عجله ای که یک عمر با گوشت و خونم عجین شده بود به سمت در پرواز میکنم.و حالا مطمئنم پسرم به خونه بازگشته.پسرک من...پاره ی تن من...در خانه را باز میکنم و با چهره ای بشاش به پیرمردی که نمیشناسم خیره میشوم.او پسر من بود؟نه... نبود...پسرک من نبود.حالا قبل از انکه متوجه بشوم ، اخم روی صورتم نشسته و من سرشار از غم هستم.سرشار از غمی که یک عمر است تمام رگ و ریشه ام را در یک آن متلاشی میکند.حالا مادرم کنارم ایستاده و من با گیجی به حرف های مرد پیر گوش میدم.مرد پیری که درباره جسدی اشنا حرف میزد.جسدی که احتمال میداد برای پسر من باشد.تنها پسرم...و تنها بخشی از من که حالا از دست داده ام.داغ انتظاری که سالها داشتم گردنم را میسوزاند و حالا من اشک میشوم.اشکی که با درد روی زمین میریزد و مادرم درحالی که تلاش دارد من را از روی زمین بلند کند گریه میکند._مامان جان... اروم باش... حیدر برگشته... پسرت برگشته...پسرم برگشته بود؟و اون جسد پسر من بود؟پسرک من...پسر عزیز من...پسر کوچولویی که یک عمر در انتظارش بودم...و اون جسد پسر من بود؟امکان نداشت...و این از محالات بود...پسر من گوشت و خون داشت...چهره ای زیبا و روحی لطیف...اما اون پاره استخوان هایی که تعریف میکردن تنها چیزی بود که از پسرم اورده بودنند...و من باید باور میکردم؟که حالا عمر انتظار به سر رسیده؟_ببخشید مادر من مریض احواله... حالش که بهتر شد حتما میایم.مادرم درباره چی حرف میزد؟و چرا من رو "مادر" خطاب میکرد؟سرم تیر میکشد و اشک هایم خشک میشوند وقتی که زن جوان دوباره به من "مادر" میگوید و به سختی من را از روی زمین بلند میکند.و من مادر او بودم؟مادر زنی جوان که شبیه مادرم بود؟زن جوان که حالا من را روی پله ها گذاشته بود لیوان ابی به سمتم گرفت و دماغ خودش را بالا کشید._مامان جان... باید بریم دیدن حیدر.لیوان اب را از دست هایش گرفتم و حالا تمام توجه من به دست های چروک و پر از لک خودم جلب میشود.دست هایی که پیر و خسته هستن...و دست های زن جوان شباهتی به دست های من نداشت.حالا اون زن دوباره به من "مادر" میگوید و اینبار کمک میکند تا جرعه ای از اب بنوشم.ابی که تمام تنم را خنک میکند و حالا بدنی که در اتش غم میسوخت خاکستر میشود.و من خاکستری بیش نیستم._حیدر... حیدر کجاست؟پرسیدم.از زنی که دوباره گریه اش گرفته بود پرسیدم.از زنی که نمیشناختم پرسیدم.و اون در جواب فقط اشک ریخت.سریع از جا بلند شدم و لیوان اب را روی پله ها گذاشتم._باید بریم... پسرم نباید منتظر بمونه.زن جوان فقط سر تکون داد و به من کمک کرد تا پاهای ناتوانم را روی زمین بکشم.مثل جنازه ای که کم کم روح از بدنش جدا میشد...و من حالا فقط جنازه ای داغ دیده بودم.پسر من...پسرک من...مرده بود؟و مگر من مرده اش را فرستاده بودم که حالا فقط چند پاره استخوان نصیبم شده بود؟پسرِ زنده من باید زنده برمیگشت...و حیدر زنده بود...قسم میخورم که زنده بود.و این چه شوخی ای بود که با یک مادر میکردن؟حالا وارد اتاقی شده ایم که پر از تابوت بود.تابوت هایی که با پرچم رنگی پوشیده شده بودن...پرچم هایی که رنگ هایش سرم را به درد می اورد و من به یاد نمی اوردم اخرین بار اون سه رنگ سبز و سفید و قرمز را کجا دیده ام...و من حتی خودم را هم به یاد نمی اورم.زن جوان بازوی من را رها میکند و جلوتر از من حرکت میکند ، من هم به دنبالش راه می افتم و مثل او به تابوتی که بالای سرش ایستاده ایم نگاه میکنم.تابوتی که بوی اشنایی داشت.بویی شبیه به بوی گهواره...و بویی که سالیان سال بود دنبالش میگشتم.بویی که نزدیک بود کم کم فراموش کنم.حالا روی زمین مینشینم و با حوصله ای که نمیدانم از کجا نشات میگیرد پرچم را از روی تابوت کنار میزنم و به کفن سفید رنگی که اون زیر بود خیره میشوم.اون کفن بویی شبیه به اولین لباسی که برای پسرک خریده بودم داشت.لباس سفید رنگی که کمی برای تن ریزه اش بزرگ بود.مثل این کفن که تن پسرک توی ان گم شده بود.و من نیاز دارم تا ان پارچه سفید را در اغوش بکشم.نیاز دارم تا بو بکشم و بعد کنار او توی تابوت بخوابم.چون خسته بودم.از انتظار و هرچیزی شبیه به ان...از غمی که سالیان دراز بود احساس میکردم.از غمی که بخشی از وجودم شده بود.و من بدون این غم هیچ ام...خالی از پوچی...و پر از خالی...حالا کفن سفید رنگ را در اغوش میگیرم.کفنی که بوی پسرم را میداد.کفنی که پر از استخوان های ریز و درشت پسرم بود.و حالا میفهمیدم...حیدر برگشته بود.پسر من...پسر کوچولوی من برگشته بود.ولی دیگر اغوشش گرم نبود...نرم نبود...سفت بود مثل سنگ...و دردناک بود مثل ضجه های ان زن جوان که بالای سرم ایستاده بود و از درد به خودش میپیچید.از دردی که خودم هم احساس میکردم.جایی میان قفسه سینه ام...و جایی که نمیدانم کجاست...اما میفهمیدم...تقلاهای ان زن جوان که شبیه مادرم بود را برای نفس کشیدن میفهمیدم.و من هم نیاز به نفس کشیدن داشتم.اما ممکن بود نفس های من پسرک را از خواب بیدار کنم._ساکت شو ، الان حیدر بیدار میشه.تشری به زن جوان زدم و سر پسرک را به قفسه سینم فشردم...به جایی که درد میکرد.و چرا زن جوان متوجه نمیشد؟چرا به جای اروم شدن حالا روی زمین زانو زده بود و بدتر از قبل اشک میریخت؟و حالا فهمیدم چرا ان زن جوان را با مادرم اشتباه گرفته بودم.او شبیه مادرم بود.مادر من هم همینطور با غم برای من اشک میریخت و زیرلب میگفت: "دختر بیچاره ام ، دختر بدبختم".مثل این زن که من را "مادر بیچاره" خودش خطاب میکرد.اه کشیدم و شروع به تکان دادن پسرک در اغوشم کردم.نباید از خواب بیدار میشد.پسرک بدخواب من نباید بی خواب میشد.به یاد دارم که در کودکی به سختی میخوابید و خیلی زود از خواب بیدار میشد.و من تمامِ پسرک را به یاد دارم.حالا پسرم را توی تابوت میگذارم و دستی به تن تیکه و پاره اش میکشم.به استخوان هایی که درد میکردن.مطمئنم که درد میکردن.مثل استخوان های من...مثل رگ و ریشه ی من...و من تلاش میکنم تا توی تابوت کنار پسر کوچولو دراز بکشم ولی زن جوان جلوی من را میگیرد.و من جونی برای اینکه تقلا کنم ندارم.و من جونی برای اینکه بگویم که میخواهم کنار پسرم بخوابم ندارم.چون نیاز داشتم کنار اون جسم کوچک که نفس نمیکشید ارام بگیرم.کنار جسمی که استخوان شده بود ، خاکستر شده بود...و من حالا هیچ احساسی ندارم...غم؟شادی؟نه...چیزی نیست که بتوانم احساس کنم...خالی از هر احساسی هستم...و من حالا یک مادرم...مادری که چیزی جز پسرک اش به یاد نمی اورد.من حتی نمیدانم اسمم چیست...من فقط میدانم مادر حیدر هستم.پسری که همیشه زیبا و خوشحال بود.و میخندید...با ان دندان های تا به تا...و با ان موهای همیشه تراشیده شده...میخندید.از ته دل...جوری که انگار تا ابد میماند و قرار نیست جایی برود...ولی رفت...و حالا از ان چهره و لبخند تنها یک جمجمه باقی مانده...میخندم و شاید اشک هم میریزم.نمیدانم و نمیخواهم که بدانم.چون این لحظه و این خداحافظی چیزیست که سال ها انتظارش را میکشیدم.حالا به چهره ی سرخ و خیس از اشک زن جوان خیره میشم.ان چهره، مژه های کوتاه و بینی کوچکش ، گونه های لاغر و سیاهی زیر چشم هایش چقدر اشنا بودن.و حالا دارم چیزهای جدیدی به یاد می اورم.چیزهایی مثل خاطره ای دور از دختربچه ای زیبا...دختربچه ای که روی دوچرخه ی کوچک خود مینشیند و تلاش میکند مسافت کوتاهی را طی کند.دختربچه ای که حیدر در اغوش گرفته و دور حیاط میچرخاند.دختربچه ای که حیدر "حانیه" صدا میکند.و حالا به یاد اوردم.حانیه... دخترکوچولوی من...و من چه بی رحمانه فراموشش کرده بودم.حالا با قدرتی که عجیب بود تن دخترک گریان را در اغوش میکشم و دست هایم با بی قراری سرش را نوازش میکند._حانیه... گریه نکن مامان... من اینجام.گفتم...چیزهایی را که باید سالیان پیش میگفتم را گفتم.و حالا ان زن جوان مات و مبهوت شده است.دیگر در اغوشم نمیلرزد و هق هق نمیکند...حالا فقط سکسه اش گرفته... و شوکه شده...مثل کودکی بی پناه که تازه به اغوش مادر رسیده است...و من نباید فراموش میکردم.دختری که سالیان دراز کنار من چشم انتظار برادرش بود را نباید فراموش میکردم.حالا من بیشتر از قبل به خواب نیاز دارم...به خوابی بلند و تمام نشدنی.پس به صدای نفس های لرزان دخترکم گوش میدم و با نگاهی تیره به تابوت حیدر خیره میشوم.حالا باید به جایی بروم...جایی که نمیدانم کجاست...اما میدانم و مطمئنم که حیدر انجا منتظرم هست...مثل منی که یک عمر چشم انتظارش بودم ولی پسر من نباید به اندازه من چشم انتظار بماند.سلا"پایان"محدثه زینال زادهمحدثه زینال زادهSun, 11 Jun 2023 21:19:42 +0330https://virgool.ir/@mohadeseh_z/هنر-جنگ-دانشگاه-سوهانک-s3wvxew3e2zo_محدثه زینال زاده دولت ابادی_استاد علی اکبر حسنوند_نقد شیار ۱۴۳ (ایثار و وداع)***"شیار 143" ساخته ی نرگس ابیار ، فیلمی باارزش در موضوع دفاع مقدس است که نقدهای متفاوتی درباره اش وجود دارد.این فیلم داستان مادری چشم انتظار هست که لحظه به لحظه در راه دیدار دوباره فرزندش پیر و شکسته تر میشود.مادری که به حکم مادر بودن از زندگی خود خیری نمیبینید و این فیلم به خوبی نشان میدهد که یک زن بعد از مادر شدن تنها "مادر" باقی میماند.و حالا به دلیل من برای انتخاب این فیلم در سبک "وداع و ایثار" میرسیم.به نظر من این فیلم در موضوع وداع از خوب های دفاع مقدس محسوب میشود.مخصوصا سکانس پایانی فیلم که با بازی فوق العاده مریلا زارعی و تیرخلاص او به صحنه ای دردناک از وداع و خداحافظی یک مادر و پسر ، به شاهکاری جگرسوز تبدیل میشود.مادری که یک عمر چشم منتظر است و حالا وقت خداحافظی فرا رسیده بود.این فیلم از نظر بازیگری کاری را کرده بود که کاش تمامی کارگردان ها انجام میدادن ، انتخاب هایی که داشت این فیلم را تبدیل به اثری کرده بود که بازیگر بد در ان دیده نمیشد و این یک پوئن مثبت است.ولی در کنار این بازی ها یک مشکل کوچکی در روند فیلمنامه وجود دارد که منِ مخاطب را ازار میداد.در گذشته وقتی این فیلم را دیده بودم متوجه این موضوع نشده بودم ولی حالا که با دیدگاه نقادانه به این اثر توجه کردم ، این موضوع و این فیلمنامه برای یک فیلم بلند مناسب نبود.فیلم بلند باید داستانی بلند داشته باشد ، داستانی که با کشش فرد بیننده را با مادری چشم انتظار همراه کند اما این داستان جذاب در این فیلم به قدری کمرنگ بود که اگر به عنوان فیلمی کوتاه ساخته میشد صد برابر تاثیر گذار تر میبود.در فیلم ها و اثار دیگر نرگس ابیار هم این موضوع به چشم میخورد ولی در این فیلم کمی بیشتر حوصله مخاطب سر میرود.با اینحال این فیلم باارزش و شاهکار بود ، این را جدی میگویم.فیلمی که باید یکبار هم که شده دید تا متوجه شد تنها کسانی که در جبهه میجنگیدن ایثار نمیکردن ، مادرانی که یک تکه از وجود خود را برای دفاع از میهن میفرستادن هم در این ایثار دست داشتند.محدثه زینال زادهمحدثه زینال زادهFri, 02 Jun 2023 14:26:08 +0330https://virgool.ir/@mohadeseh_z/هنر-جنگ-دانشگاه-سوهانک-gefekr83d0xo_محدثه زینال زاده دولت ابادی_استاد علی اکبر حسنوند_نقد درخت گردو (بمباران شیمیایی)***محمد حسین مهدویان اینبار با "درخت گردو" بازگشت تا به سبک موردعلاقه خود رونق دوباره ای ببخشد.اینبار هم مانند باقی اثار این مرد ، مستند با درام ترکیب شده بود ولی به جای شبه مستند شبیه مستندی بی تکلیف بود.داستان روایتی دردناک و پر از درد درباره بمباران شیمیایی سردشت است.واقعه ای که در ان افراد زیادی شهید و شیمیایی شدند و این فیلم در تلاش بود تا با این ایده نوین و تازه اثری دردناک خلق کند.البته که موفق هم بود.جز درد چیز دیگری در این فیلم احساس نمیشد ولی این چیزی بود که مخاطب را اذیت میکرد.به جای روایت یا قصه ای تازه ما فقط شاهد مستندی دردناک بودیم.فیلمنامه و شخصیت سازی این اثر به شدت ضعیف بود.به گفته ی دوستی " اگر محمد حسین مهدویان این ایده را به صورت مستند خلق میکرد بسیار موفق تر بود" و من هم موافقم.در این فیلم "قادر" که شخصیت اصلی داستان است از بیمارستان به بیمارستان دیگر میرود و به جز ناله و زجر چیز دیگری را نمیتوان فهمید.البته که این موضوع مهم است.درد و رنج مردم در ان زمان یک حقیقت است و در فیلمی شبه مستند باید به ان پرداخته شود ولی اگر این روند باعث شود تا قصه پردازی و شکل داستانی نقص پیدا کند انوقت زیبایی خود را از دست میدهد و به جای یک اثر زیبا به اثری ازاردهنده و کسل کننده تبدیل میشود.مخاطب قطعاً پیش از تماشای فیلم از آنچه که در سردشت گذشته اطلاع دارد و میداند که ابتدا و انتهای داستان به چه شکل میگذرد. ازاین جهت، لزوم وجود قصه ای که بتواند در دل این فاجعه تاریخی روایت شود حس میشود.با اینحال بازی پیمان معادی فر به نقطه قوت این فیلم تبدیل میشود.بازیگری که در این فیلم مرز بین واقعیت و داستان را از هم میشکافد و باعث میشود فراموش کنیم ان مرد "باقر" نیست.و این حقیقت دارد ، پیمان معادی فر در درخت گردو به "باقر" تبدیل شده بود.مردی که تمام اعضای خانواده اش را از دست میدهد، پدری که حالا هیچ است و این پوچی و نیستی چیزی نیست که هر بازیگری بتواند از پس ان بر بیاید.مثل اقای مهران مدیری که با بازی در این فیلم تنها افتخارات چند ساله خود را زیر سوال برده بود و حتی در نشان دادن احساسات ساده ای چون "غم" هم شکست خورده بود.و میتوان از این بازیگر به عنوان شکست مهدویان نام برد ، چونکه اینبار استفاده از یک بازیگر طنز پرداز با شکست روبه رو شده بود و حداقل من به شخصه وجود اون کاراکتر و بازیگر را بی فایده میشماردم.در پایان "درخت گردو" درامی شبه مستند با روایتی ضعیف ولی باارزش بود که یکبار دیدن ان خالی از لطف نیستمحدثه زینال زادهمحدثه زینال زادهWed, 31 May 2023 22:06:03 +0330https://virgool.ir/@mohadeseh_z/هنر-جنگدانشگاه-سوهانک-e0iudfasbeec_محدثه زینال زاده دولت ابادی_نقد و بررسی "ماجرای نیمروز" و "رد خون" ساخته محمدحسین مهدویان_استاد علی اکبر حسنوند***"ماجرای نیمروز" و "رد خون" سری فیلم های پر تنش و هیجان انگیزی هستند که در ژانر سیاسی و جاسوسی حرف های زیادی برای گفتن دارد. در "ماجرای نیمروز" ما بیشتر از رد خون جنبه های جاسوسی این سری فیلم های مستندوار را مشاهده میکنیم و این روند یک شکل ، گاهی کسل کننده میشود ولی این به معنای کم ارزش بودن محتوا نیست ؛ زیرا مستندیات تا حد زیادی با تاریخ واقعیت دارند و به اندازه خود عالی هستند. اما در "رد خون" این جنبه جاسوسی کمتر و کمرنگ تر میشود و داستان بیشتر به میدان جنگ و روایتی تازه از زندگی شخصی کاراکترها می پردازد. این پخش داستانی اجازه خستگی به ادم نمیدهد و به راستی نفس ادم را میبرد. مخصوصا بازی بی نظیر هادی حجازی فر که به خوبی تشنج و حتی دردها را قابل لمس میکند. و حالا که به بازی بازیگرها میرسیم جا دارد از جواد عزتی هم صحبت بشود. بازیگر طنزپردازی که اینبار در این دو سری فیلم با نقشی جدی گل کاشت و چهره ی جدیدی از خودش را به همگی نشان داد و این نقطه عطفی در حرفه ی بازیگری او بود. در "ماجرای نیمروز" نقش جواد عزتی جالب و جدید بود. مردی جدی که در اطلاعات از تجربه و هوش زیادی برخوردار بود. اما در "رد خون" این شخصیت تا حد زیادی ازاردهنده میشود. سنگ زیادی جلوی پای بقیه می اندازد و جدیت او حالا جلوه های بدی از خودش نشان میدهد اما به عنوان یک مرد با همچین شغل حساسی در موقعیت تاریخی حساس تر میتوان گفت این موضوع به معنای نقص داشتن شخصیت این کاراکتر نیست ، و تمامی این ها به این معناست که جواد عزتی از پس نقش خود برامده و توانسته خودش را بیشتر از قبل در این صنعت ثابت کند. بازیگرهای دیگری که در هر دو سری بودنند هم جای تعریف دارند ، البته که وجود خیلی از انها در سری دوم فیلم "ماجرای نیمروز" اضافی بود ولی باز حداقل از نظر من به قدری ازاردهنده نبود که به عنوان نقطه ضعف ازش یاد بشود. این فیلم در انتخاب بازیگر ، طراحی صحنه ، تدوین و حتی فیلمنامه عملکرد خوبی داشت و میتوان گفت در ژانر خودش از بهترین هاست و تنها نقدی که میتوانم به ان اشاره کنم شخصیت پردازی و موسیقی متن است. در پایان براى شخصى چون من كه درام هاى سياسى را دوست ندارد يك فيلم سياسى بايد آن قدر ويژگى هاى خاص داشته باشد تا بتوانم تا پايان تماشايش كنم اما "ماجراى نيمروز" و "رد خون" را نه تنها "به زور" بلكه با "ميل" تماشا كردم.محدثه زینال زادهمحدثه زینال زادهWed, 31 May 2023 01:15:01 +0330