https://virgool.ir/feed/@mohadeseh-zarifianfa2026-11-12 08:48:05https://files.virgool.ir/upload/users/192658/avatar/m0sAsV.pnghttps://virgool.ir/@mohadeseh-zarifianhttps://virgool.ir/@mohadeseh-zarifian/معرفی-سریال-انیمیشنی-عشق-مرگ-و-رباتها-j4v4ounjubvdهیجانی‌های ناتمامفقط یک تعریف از آن دیده بودم. استوری استادی که حرفش برایم قطعیت تمام و کمال را داشت. می‌دانستم که اگر سریالی را معرفی کرده بدون شک باید آن سریال را تا آخرین اپیزود جرعه جرعه سر بکشم.پس امشب دست به کار شده و برایتان از برترین اپیزودهای این سریال ۱۸ قسمته پرتنش، تکه‌هایی از نظراتم را نوشتم.•اولین اپیزودSonnie's Edgeحضور ساختمان‌های مدرن و ربات‌های غول‌پیکر در لابه‌لای فضای رنگارنگ و تماما مدرنی که فورا ما را به یاد بازی‌های ویدیویی می‌اندازد. وجود موجودات بدریختی که به تسخیر انسان‌ها درآمده و برای شهرت و پول انسان‌ها به جان یک‌دیگر می‌افتند، مصداق همان تصویر ذهنیست‌. موجوداتی وحشی همچون گلادیاتورها.وجود کاراکترهای پیچیده و قابل تامل. روایتی هیجانی و آغشته به مبارزات نفس‌گیر ربات‌‌های هیولایی.هرچند با پایانی شوکه کننده اما کوتاه. انگار که تکه‌ای از یک بازی ویدیویی را برایمان پخش کرده‌باشند.•چهارمین اپیزود Suitsروایتگر زندگی به ظاهر آرام خانواده‌ای روستایی که در مزرعه کوچک خود با ربات‌های خودساخته‌شان به شخم زدن زمین و نگهداری از حیوانات اهلی مشغول‌اند. اما همانکه موجودات بیگانه و چندشناک وارد مزرعه می‌شوند، آنها سوار بر ربات‌هایشان به جنگ تن‌به‌تن با بیگانه‌ها می‌شتابند.داستانی پرتنش و تعلیق‌دار که به گمانم برای هضمش به بیش از ۱۷ دقیقه نیاز دارد.•ششمین اپیزودWhen the yogurt took overداستانی جذاب و بانمک با انیمیشنی متفاوت. سرگذشت امپراطوری ماست و چگونه به کنترل در آوردن آدم‌ها توسط این ماده سفید و خوشمزه. چه کسی گمان می‌برد ماست‌ها قدرت تفکر و تصمیم‌گیری داشته باشند؟ اصلا چطور می‌شود؟ به لطف نویسندگان این سریال غیرممکن به ممکن بدل شد. •چهاردمین اپیزودZima blueتنها اپیزود فلسفی و پرباری که برای ساختنش، به ذهن آن نویسنده توانمند احسنت گفته و تا ما‌ه‌ها با چشمانی خیس او را تشویق خواهم کرد.زیمای آبی کاراکتری ساده و انسان‌نمایست که اصلی‌ترین دغدغه بشر را بازگو کرده و به خوبی آن را بیان می‌کند. او به دنبال خود درونی‌اش می‌گردد. زیمای هنرمند با کشیدن اشکال آبی رنگ بر میان تابلوهای غول‌پیکر به دنبال خاطرات گذشته، روحش را می‌کاود.این اشکال با گذر زمان بزرگ و بزرگ‌تر شده تا آنکه زیما تابلویی تماما آبی را ترسیم می‌کند. سپس از آخرین هنرش یعنی استخر آبی رونمایی کرده و سرانجام راز نهایی را برملا می‌کند.او شهرتی کافی داشته و هنرمندی قابل است هرچند هیچ‌کدام از این تعلقات دنیایی برای او کافی نخواهد بود. زیما همان تکه گمشده‌ حقیقی ماست. همان خود درونی‌مان.•شانزدهمین اپیزود Ice ageاپیزودی آرام و بدون ذره‌ای تنش. تمام داستان به محفظه تنگ و کوچک فریزر زوجی باز می‌گردد که آن را به تازگی از صاحب‌خانه قرض گرفته‌اند.طولی نمی‌کشد که آن دو شاهد تکامل تمدن انسانی از آغاز تا پایان خواهند بود. تمدنی کوچک شده و جا گرفته در یخدان فریزر. آنها ساعت‌ها به تماشای گذر زمان و تکامل می‌نشینند و تا نابودی جهان پیش می‌روند.ابتکار عجیب اما جذاب این اپیزود ما را بیشتر به یاد یک تیزر تبلیغاتی می‌اندازد تا داستانی مهیج. هرچند در نوع خودش خلاقانه و نوست.•هجدمین اپیزودThe secret warداستانی هیجانی و دارک که با سبک رئال و نوع پرداخت خوبش مستقیما ما را به همان حال و هوا باز می گرداند. شوروی، روسیه و سرمای گزنده آنجا.این انیمیشن با ترکیبی هوشمندانه آن روایت تکراری از جنگ را به به جنگ با شیاطین درنده جهنمی گره می‌زند.اپیزودی نیمه کاره اما پرتنش از درگیری و لحظات احساسی و جان سپردن انسان‌ها. اپیزودی بی‌پروا در به تصویر کشیدن کشتاری دسته جمعی و بدل شدن سفیدی برف‌ها به سرخی خون گرم و تازه انسانی.درست مانند دیگر رقبای داستانی‌اش، این اپیزود کوتاه و تریلر مانند بود. انگار که تنها تکه‌ای از یک فیلم باشد و بس.با تمام این اوصاف دیدن این ۱۸ اپیزود خالی از لطف نبوده و می‌تواند خلاقیت و نوع نگاه ما را قلقک بدهد. هرچند استفاده بی‌رویه و بی‌پروا از صحنه‌های غیرمتعارف و غیر ضروری از برهنگی و امثال آن، هدفی جز جلوه توجه و بیدار نگه‌داشتن بیننده نداشته است.پس تاکید می‌کنم به تماشای این سریال انیمیشنی با کودکان خود ننشینید. و درحالی که کاسه تخمه را به دستشان داده‌اید به خودتان ببالید که سرانجام یک سریال جذاب یافته‌اید (:محدثه ظریفیانمحدثه ظریفیانThu, 19 Nov 2020 23:07:24 +0330https://virgool.ir/@mohadeseh-zarifian/فیلم-enemy-روایتگر-جدالهای-درونی-انسان-bde3vhlxxfkfEnemy movieدیشب به وقت رفع خستگی بعد از شرکت به سراغ فیلم عجیبی رفتم. فیلمی که انگار ساخته شده بود تا خود درونی مرا صدا بزند. بذارید اسمش را همانطور که هست بگویم. اسم فیلم «Enemy» بود. فیلمی با تم رنگی زرد و غم‌زده. و تصاویری آغشته به سکوت محض. دیالوگ‌های کوتاه، احساسات عجیب کارکترها و فضایی بیمارگونه. بیمار از شناخت خود و دنیای امروز. و نمایان شدن هرازگاهی عنکبوتی خیالی در لحظاتی از فیلم. شاید کوچک و حقیقی و شاید خیالی و آویزان از آسمان. تارهایی که از عنکبوت‌های ذهنی ما تنیده شده‌اند. شاید این فیلم برای عموم نباشد. نه نیست. اصلا نیست. این فیلم از ترس مواجه شدن با خود صحبت می‌کند. از مردی که یکباره در طی اتفاقی ساده آن یکی خودش را می‌بیند (یا من اینطور برداشت می‌کنم. سخت نگیرید. من تحلیل ننوشتم. این فقط یادداشتی در باب فیلمه.) و بعد به وحشت می‌افتند. چرا؟ چون نمی‌تواند آن مرد را درک کند. احساسات او متفاوت است. هرچند در کوچک‌ترین جزئیات ظاهری با او یکی است. از لحن صدا و نوع نگاهش گرفته تا زخمی کوچک بر روی بدنش. و برخلاف تصور بیننده آنها یکدیگر را ملاقات می‌کنند. یکی در لباس سفید و دیگری در لباس سیاه. یکی وحشت کرده و دیگری به وجد آمده. کارکتر سیاه (آنتونی) با پیشنهاد رهایی از زندگی زناشویی‌اش به زندگی کراکتر سفید (آدام) پا می‌گذارد. اما چیزی که از این جابه‌جایی مشاهده خواهیم کرد عذاب وجدان‌های آدام است. هرچند همسر باردار آنتونی (هلن) می‌داند که او شوهرش نیست. اما از او درخواست می‌کند که برای ابد پیشش بماند. عجیب است اما گویی در کنار هم به آرامش می‌رسند. درحالی که آنتونی به مشاجره با دوست دختر آدام پرداخته و درنهایت سفر آخر هفته‌شان به تصادف ختم می‌شود. راستش قصد اسپویل کردن داستان را ندارم. هرچند اگر پایان داستان را هم بگویم چیزی از لطف آن کم نخواهد کرد. اما بگذارید تنها احساسم را به فیلم بگویم. از اینکه چطور یک نفر می‌تواند از دیدن یکی شبیه به خودش وحشت کند؟ و چرا؟ چون ما به تارهای عنکبوتی چسبیده‌ایم که خودمان مسببش هستیم. ما به نپذیرفتن خودمان چسبیده‌ایم. به چیزی که هستیم. ما با خودمان دشمنیم. شاید هم لازم باشد که روزی در نقطه‌ای از زندگی‌مان متوقف شویم، به درون خودمان بخزیم و آن یکی خود سیاهمان را رها سازیم. اول وجودش را بپذیریم سپس ملاقاتش کرده و درنهایت برای همیشه بیرونش کنیم.محدثه ظریفیانمحدثه ظریفیانSat, 12 Sep 2020 20:25:39 +0430