https://virgool.ir/feed/@mohadese_nz98یادداشت های یک دانشجوی روانشناسی در مسیر زیستنfa2026-11-12 03:53:47https://files.virgool.ir/upload/users/1747391/avatar/76gHZH.jpeghttps://virgool.ir/@mohadese_nz98https://virgool.ir/@mohadese_nz98/شباهت-کوهنوردی-و-مسیر-زندگی-ji1yajzpz2r5من فکر میکنم کوهنوردی شبیه مسیر زندگیهمسیری که هم سختی و درد داره، هم قشنگی و لذتگاهی پر از سربالایی و سنگ ریزه ستگاهی هم ممکنه خسته کننده باشه و یکنواخت...گاهی وقتام میرسی به سرپایینی و کیف میکنی از اینکه دنیا زیر پاهاته...توی مسیر کوهنوردی لازمه که هر لحظه و هر جا، شش دانگ حواست جمع باشه تمرین صبوری میکنی،تمرین قدم قدم تلاش کردن، میکنیاینکه فقط روی گام بعدیت متمرکز بشیو آهسته و پیوسته گام برداری؛درست شبیه مسیر زندگیگاهی وقتا هم نیاز به "حمایت" داری و این حمایت گرفتن به معنی ضعیف بودنت نیست، درست مثل وقتی که زندگی پر چالش میشه و ممکنه کمک لازم لازم داشته باشی لازمه به تنفست خوب دقت کنی و به وقتش غذا و آب بخوری و استراحت کنی که بدنت اکسیژن و قند کافی رو به موقع دریافت کنهو این رو هم بدونی که احتمالا توی مسیرت، زمین میخوری، سُر میخوری، خسته میشی، اما با کمی استراحت، دوباره بلند میشی و به راهت ادامه میدی...راهی که دوسش داری اما میدونی که راحت هم نیست...و انگار بعد عبور از سختی ها و چالش هاش، شاید خسته باشی اما یه خسته ی خوشحال.... درست عین مسیرِ زندگیو وقتی  بالاخره میرسی به قله، نگاه میکنی به اون پایین و میگی اوه چقدر راه اومدم... و لبخند رضاست میشینه گوشه ی لب هات و قشنگی ماجرا میدونی چیه؟حتی به قله هم برسی، باید ازش عبور کنی و بیشتر زمانت رو انگار توی "مسیر" میگذرونی....و آخرش هم خسته ای، ممکنه حتی پاهات دیگه کشش نداشته باشه و تمام بدنت گرفته باشه اما احتمالا حس خوبی داری که انجامش دادی،،، درست عین مسیر زندگی که بعد چالش ها و سختی های که برات مهمن ، با اینکه خسته ای، اما خوشحالی و راضی...محدثه نظریمحدثه نظریMon, 08 Apr 2024 17:49:20 +0330https://virgool.ir/@mohadese_nz98/مسئله-ای-مبهم-به-نام-زندگی-در-بزرگسالی-ra1vb4bfyziqیکم ِ مهرماهِ سالِ هزارو چهارصدو دوتقریبا طی 7 سال گذشته هیچ اول مهری نبوده که دقیقا شرایط قابل پیش بینی ای داشته باشم!دقیقا 8 سال پیش، آخرین اولِ مهری بود که به مدرسه رفتم، سال آخرِ دبیرستانِ ما (زمان ما اسمش بود پیش دانشگاهی) چندان خبری از ذوق و شوق ِ مدرسه رفتن نبود، هر کسی سرش به کار خودش گرم بود،یکی کلاس های مدرسه را میپیچاند و میرفت کلاس کنکور، یکی صبحا زودتر از همه به مدرسه می آمد تا در سکوت اول صبح، تاریخ ادبیات و لغات عربی را که شب خوانده بود، مرور کند، یکی مدام استرس داشت و اصلا نمی توانست درس بخواند.دقایق آخر از اولین ساعتِ کلاس صبح یعنی حوالی ساعتِ یک ربع به نُه... کم کم گرسنه میشدیم و بی قرارِ شنیدن صدای زنگِ  تفریح... برای اینکه دسته جمعی برویم توی حیاط و دایره وار دور هم بنشینیم و لقمه های صبحانه مان را بخوریم....اما نه! خوب که فکر میکنم این کار را در سالِ پیش دانشگاهی نمیکردیم، کلاسمان طبقه ی سوم مدرسه بود، نمیصرفید برویم پایین، چون داشتیم همزمان با خوردن لقمه ی صبحانه، لغات و معنی های کتابچه ی عربی یا تاریخ ادبیات حفظ میکردیم... که از وقتمان بهینه استفاده کرده باشیمیا مثلا بعداز کلاسها وسایلمان را جمع میکردیم و فِلفُور میپریدیم توی کتابخانه ی مدرسه تا بتوانیم تست های درس اسید وباز کلاس کنکور درس شیمی را تمام کنیم که در کلاس تقویتی استادمان، نهیبمان نزند و دعوایمان نکند که چرا بجای صد تا تست،  هفتاد تست حل کرده ایم... و به همین جُرم به ناچار سرکوفت بشنویم که شما توی کنکور نتیجه نمیگیرید اگه تنبلی کنید...معلم شیمی کلاس کنکورمان را از سال دوم دبیرستانمی شناختیم... یک معلم جوان و پرانرژی که اولین چیزی که ازش یاد گرفتیم حفظ کردن تکنیکی جدول مندلیف بود مثلا اینکه عُنصرِ اَرسِنیکِ سی و سه :) توی کدام گروه و کدام ردیف جدول تناوبی است...یادم رفت میخواستم چه بگویم که پرت شدم به آن روزها...آهان یادم آمد، ازبعدِ آخرین سالِ مدرسه، تقریبا هر سال، اولِ مهر را در حالی شروع کردم، که به نحوی مسیرم برایم مبهم بوده...  نمیدانستم قرار است با چه چیزی در پاییز پیشِ رو مواجه شوم...دو سال اولِ بعد از مدرسه، پشت کنکورماندم ، سال بعدی دانشگاه اهواز قبول شدم، سال بعدش مهمانی گرفتم به دانشگاهِ شهر خودم شیراز و دو مهرِ آخرِ کارشناسی هم با حضورِ کرونا گذشت ، و سال گذشته هم اتفاقاتِ و ناآرامی های جامعه و البته وضعیت مبهمِ خودم بر سر دانشگاهِ مقطع ارشد...تمومِ اولِ مهرهای این 8 سال اخیر، برام پُر بوده از ابهام...و هنوز هم آینده ی پیش رویم با مقادیری " ابهام" همراه است اما ، دستاوردهایی هم دارم، مثلا اینکه میدانم دیگر اصلا نگران این نیستم که قرار است بالاخره دانشگاه آزاد باشم یا سراسری، یا مثلا نگران نیستم که رتبه ام چند میشود....ابهامِ زندگی بزرگسالی نسبت به دوران ِنوجوانی کمتر نیست، اما تفاوتش این است که اکنون فقط کمی بزرگتر شده ایم و گویا تاب و توانمان برای تحملش بیشتر شده یا بهتراست بگویم فقط موضوع ابهام های مسیر زندگی عوض شده و هنوز هم" هیچ چیز قطعی نیست" وگفتن این توصیه ها که "به شرطی که فلان فرمول را انجام بدهی ،   حتما و به سرعت در فلان جایگاه خواهی بود" دیگر نخ نما شده اند. واقعیتِ زندگی می گوید از این خبر ها نیست.زندگی، پیوسته و مدام در جریان است؛ چه زمانی که از شدت اضطراب ندانیم چه کاری باید انجام بدهیم و چه زمانی که حتی با مشخص بودن ِ مسائلی از زندگیِ حال حاضرمان ولی باز هم انتهای مسیر از جایی که الان ایستاده ایم، کاملا واضح نیست.شاید از وظایف ما در "بزرگسالی" آگاهی و پذیرفتن جزء غیر قابل پیش بینی و ابهام هایمان است و چیزی که لازم داریم تلاشی به "قدر کافی" برای مواجهه با مسأله ای مبهم به نام زندگی است.#تلاش#موفقیت #زندگی #ابهام #اضطراب #بزرگسالی #موفقیت_فردی#روانشناس#محدثه_نظری_روانشناسمحدثه نظریمحدثه نظریSun, 24 Sep 2023 17:08:00 +0330https://virgool.ir/@mohadese_nz98/برای-تویی-که-تازه-نتیجه-ی-کنکورت-اومده-rm1uwbpgi6niرفیق کنکوریسلاماول که خداقوت بابت تموم تلاش هات?می خوام بهت بگم سلامت روان تو خیلی مهم تر از حرف اطرافیانته.18، 19 سالگی سنی نیست که تمومِ درهای دنیا بسته شده باشه...اگه عددی که روبه روت میبینی چیزی که منتظرش بودی، نیست؛ حق داری ، ناراحت بودن حق طبیعیه توعه...ازت میخوام یادت باشه الان همه ی وجود تو معادل این عدد نیست و فقط یه بخشی از زندگی تو رو شامل میشه که تازه همه ی شرایطش  هم دستِ خود تو نبوده...لطفا یادت بمونه که تو ارزشمند و کافی هستیچون که تلاش کردی و این تلاش به تنهایی ارزشمندهفارغ از نتیجه...راستی اینم فراموش نکن قطعا هنوز یه عالمه تجربه در انتظارته، یه عالمه راهِ نرفته...و در یک کلام، یک عُمر زندگی...و تو حق زندگی کردن داری،حق انتخابو حتی حق چند روزی غمگین بودن و بعد دوباره بلند شدن و ادامه دادن...محدثه نظریمحدثه نظریFri, 25 Aug 2023 14:01:54 +0330https://virgool.ir/@mohadese_nz98/خود-شکوفایی-یعنی-چی-چطور-به-خودشکوفایی-برسیم-sulmbrx3reyj خود شکوفایی یعنی به کمال رساندن خود واستفاده ی کامل از استعدادها، قابلیت ها و توانایی ها.روانشناس برجسته ای به نام آبراهام مزلو پنج نیاز اساسی انسان را بررسی کرد و آن نیازها را به شکل سلسله مراتبی تنظیم کرد که مورد اول آن نیاز های اولیه زندگی مثل تامین آب و غذا برا حفظ جسمی و مادی بدن است، مورد دوم آن نیاز به امنیت داشتن مثل تامین مسکن و محافظت از نیروهای تهدیدگری مثل بیماری و هرج و مرج و بلایای طبیعی است و سومین مورد نیاز به محبت و احساس تعلق است مثل میل به دوستی یا میل به همسرو فرزند و چهارمین مورد نیاز به حفظ احترام و شایستگی مثل کسب عزت نفس و اعتماد به نفس است و مورد آخر، نیاز به خودشکوفایی است و در صورتی که نیاز های اساسی افراد ارضا نشده باشند، خودشکوفایی هم محقق نمی شود .حالا با این پیش فرض، برای افرادی که خواهان رسیدن به خود شکوفایی باشند، چه ملاک هایی مدنظر است؟ افرادی خود شکوفا هستند که در درجه ی اول آسیب روانی ندارند ، دومین مورد اینکه لازم است افراد سطح حداقلی از معیشت را دارا باشند و تاکنون ایمنی آنان تهدید نشده باشد، طعم محبت را چشیده باشند، عمیقا احساس ارزشمندی داشته باشند، در مواجهه با انتقاد و تمسخر بتوانند تاب بیاورند و در نهایت به دنبال ارزش هایی چون حقیقت، سادگی، عدالت، شوخی، زیبایی و سایر ارزش های سطح بالاتر باشند. ویژگی های افرادی که به مرحله ی خود شکوفایی می رسند: 1)می توانند خودشان را به صورتی که هستند بپذیرند. 2)معمولا ساده و طبیعی هستند و معمولا ساده زندگی می کنند وظاهر سازی نمی کنند.3) می توانند وقتی با دیگران یا تنها هستند احساس آرامش کنند در عین حال نیاز چندانی ندارند که دیگران آنها ار احاطه کنند و می توانند از تنهایی و خلوت خود لذت ببرند.4) معمولا برای رشد کردن به خودشان متکی اند با وجود اینکه در کودکی محبت و امنیت را از دیگران کسب کرده بودند.5) پدیده های روزمره و ساده ای مثل گل ها، غذا و دوستان را با نگاهی تازه می نگرند و به وجد می آیند. 6)معمولا تجربه هایی از حالت اوج یا به نوعی احساس تعالی که در آن کل دنیا را به صورت یکپارچه و یک تکه می بینند که در آن احساس فروتنی بیشتر و در عین حال احساس قدرت بیشتری می کنند 7) معمولا دوست دارند که خود را با دیگران یکی بدانند و به دیگران و دوستان و حتی غریبه ها کمک کنند حتی اگر عصبانی، دلخور یا متاسف شوند ولی احساس محبت به انسان ها را در کل حفظ می کنند. 8)ممکن است گاهی توسط دیگران بد فهمیده می شوند و گاهی هم توسط بقیه تحقیر می شوند. 9) در موقعیت یادگیری، میل و توانایی آموختن از هر کسی را دارند.10) اغلب از انجام کارها بخاطر خود این کار لذت می برند نه بخاطر اینکه وسیله ای باشد برای رسیدن به هدفی خاص11) معمولا شوخ طبع هستند ولی نه صورت خصمانه یا تحقیر آمیز، آنها سعی می کنند دیگران را سرگرم کنند و بجای قهقه موجب لبخند می شوند12) معمولا از واقعیت و زیبایی درک عمیقی دارند البته لزومی ندارد که حتما شاعر یا هنرمند باشند همگی به شیوه ی خودشان خلاق اند.13)کورکورانه از مقررات دیگران اطاعت نمی کنند و از طرفی هم در مبارزه با سنت ها و مقررات بی اهمیت انرژی خود را تلف نمی کنند.پس نتیجه می گیریم خودشکوفایی به معنی تبدیل شدن به هر چیزی است که شخص می تواند بشود، یعنی تحقق بخشیدن به تمام استعداد ها. از نظر مزلو تمام انسان ها استعداد خود شکوفایی را دارند اما همان طور که در مقدمه اشاره کردیم برای خود شکوفا بودن نیاز های دیگر افراد باید به طور منظم ارضا شده باشند و همچنین براساس ویژگی های ذکر شده برای افراد خود شکوفا ، باید ارزش هایی که شامل شاخص های سلامت روانی است را هم در خود پرورش داده باشند. آیا شما هم دوست دارید به خود شکوفایی برسید؟ کدام ویژگی های ذکر شده در بالا را در خود می یابید؟محدثه نظریمحدثه نظریSat, 27 Aug 2022 14:59:13 +0430