https://virgool.ir/feed/@moh.sh13812511محمد شیخ سفلی هستم. علاقه مند به نوشتن. اینجا ممکنه درمورد هرچیزی صحبت کنم. داستان هم ممکنه بنویسم. کانال تلگرامم رو اگه دوست داشتید دنبال کنید: @sheykhsofla7fa2026-11-12 10:51:21https://files.virgool.ir/upload/users/1068866/avatar/wiaRDJ.jpghttps://virgool.ir/@moh.sh13812511https://virgool.ir/@moh.sh13812511/دوزیست-متوسط-ohzvel9othc8پوستر رسمی دوزیستدوزیست. درامی که شما را یاد هیچکدام از آثار نیک نژاد نمی اندازد. دوزیست با آثار قبلی نیک نژاد فرق دارد، گویی که دوزیست را نیک نژاد نساخته است. دوزیست درامی است پر تعلیق، پر از ماجرا اما متوسط.در یک نگاه کلی به فیلم، لوکیشن های محدودی در این فیلم وجود دارد که یکی از آن لوکیشن های محدود، گاراژی در جنوب شهر است که آن را تبدیل به خانه کرده و در آن سکونت دارند و اساسا قصه در این گاراژ مبدل به خانه می گذرد. قصه، حول مردی به نام عطا با بازی جواد عزتی می گذرد که همراه با دو دوستش در یک اتاق و پدرش در اتاقی دیگر زندگی می کند و همسایه کناری عطا، آزاده با بازی ستاره پسیانی عاشق اوست. در این فیلم و در این گاراژ ما با یک داستان اصلی مواجه هستیم و چند تکه داستان که همهٔ آن ها یک خرده داستان را تشکیل می دهند. داستان اصلی از اینجا آغاز می شود که آزاده از عطا می خواهد که اجازه دهد مریم، دوستش را با بازی الهام اخوان، به خانه‌شان راه بدهد و عطا که اول مخالف بود با اصرار های آزاده قبول می کند. مریم وارد خانه ای می شود که به جز عطا، دو نفر دیگر نیز در آن جا ساکن هستند. مجتبی با بازی پژمان جمشیدی و حمید با بازی هادی حجازی فر. دقیقا از سکانس های اولیهٔ فیلم، این را می فهمیم که این سه نفر یعنی عطا و مجتبی و حمید چه شخصیتی دارند. مجتبی آدمی به شدت زن ندیده است و حمید نیز با دوزی بسیار پایین تر، دارای همین ویژگی است اما عطا فردی به ظاهر منطقی و معقول می نماید که بعدا مشخص می شود به شدت احساساتی است. اول از بازی جواد عزتی بگویم که مثل همیشه عالی ظاهر شده. در اینجا ما عطایی به ظاهر معقول را می بینیم که احساساتش پشت عقلانیتش پنهان شده است و به همین دلیل است که کمی زود به جوش می آید و دعوایی و خشمگین است. خشم عطا مخصوصا از آنجا می آید که مادرش در اتاقی که مریم در آن ساکن شده بود، به دلیل نامعلومی مرده و عطا متأثر از این قضیه شده و حتی مریم را بعد از خودکشی ناموفقش در آن اتاق، مورد فحاشی قرار می دهد. از این منظر، فیلم بیشتر شبیه به فیلم های روانشناختی است. پژمان جمشیدی نیز در فیلم خوب بازی کرده و بازی اش قابل تحسین است اما جمشیدی همیشگی است و چیز اضافه ای در بازی اش وجود ندارد که ما را به وجد بیاورد. بازی هادی حجازی فر البته با بازی دیگر بازیگران فیلم فرق دارد و حتی با هادی حجازی فر هایی که قبلا می شناختیم کاملا فرق دارد. حجازی فر در این فیلم به عنوان یک فرد مسخره و شوخ و بامزه، ایفای نقش جذابی دارد و با اینکه با روحیات خودش و حتی روحیات کاراکترهای آثاری که قبلا بازی می کرد، کاملا متفاوت است، اما به خوبی از پس ایفای این نقش برآمده و مخاطب را نیز به تحسین و البته خنده وا می دارد. اما بازی ستاره پسیانی در نقش آزاده و دختر همسایه که عاشق عطا نیز هست، واقعا قابل ستایش است. او که متاسفانه تا به حال در سینمای ما چندان جدی گرفته نشده بود، در دوزیست نقشش را عالی ایفا کرد و احساسات دخترانه اش را کاملا منطقی بروز می دهد. الهام اخوان نیز که پیشتر در سریال دودکش۲ با نیک نژاد همکاری کرد، اکنون در دوزیست نیز حضور پررنگی دارد و نقش مقابل عزتی است. او در نقش مریم در این فیلم، نقش دختری را دارد که ظاهرا با آزاده دوست است و آزاده به بهانه اینکه پدر و مادرش درحال جدایی هستند و او جایی ندارد، عطا را وادار می کند او را به خانه اش راه بدهد. او در ابتدا دختری خجالتی و کاملا مبادی آداب است که سعی می کند از پسرهای آن خانه دور باشد و با آن ها رفتار گرمی نداشته باشد اما رفته رفته این یخ می شکند تا جایی که وقتی عطا او را صیغه می کند، یخ مریم کاملا با همه پسرهای جمع آب می شود و عطا را نیز با لفظ «آقا» صدا نمی کند. شخصیت پردازی او در دوزیست، مانند شخصیت پردازی‌اش در نقش «گندم» در سریال دودکش۲ است، همان قدر خجالتی و مؤدب و البته مانند گندم، زیرآبی رو.بازی استاد پورصمیمی حرفی برای گفتن نمی گذارد. بازی کاملا منطقی و باورپذیری از خود ارائه می دهد و مخاطب را کاملا با شیطنت هایش همراه می کند. مانی حقیقی هم در نقش آقای سیفی که با همهٔ اهل آن خانه بد است و همهٔ اهل خانه نیز با او بد هستند، مطبوع و دلپذیر ظاهر شده و خشم و عصبانیت های باورپذیری از خود ارائه می دهد. در مجموع دوزیست گروه بازیگران خوبی دارد که بخش اعظم فروش بالای فیلم را مدیون آن هاست.آهنگسازی آرمان موسی پور یکی از نقاط قوت فیلم است و کاملا با سکانس های فیلم همراه است و چیز اضافه ای از خود ارائه نمی دهد و سکانسی هم پیدا نمی کنید که وجود موسیقی در آن، بی جهت باشد. جوّ آهنگسازی نیز کاملا با حال و هوای فیلم جور در می آید اما فیلمبرداری کمی نقص دارد. در اوایل فیلم، دوربین مدام می لرزد. در دقایق اولیه فیلم تا تقریبا یک ربع اول، با لرزش زیاد دوربین مواجه می شویم که این لرزش مخاطب را سردرگم این کند که این جا چه خبر است و چه چیز درحال رخ دادن است؟ این لرزش دست البته رفته رفته بهبود می یابد تا اینکه از جایی به بعد، دیگر لرزش دوربین در فیلم وجود ندارد و موقعیت ها و سکانس ها در شرایط عادی و معقولی کار خود را انجام می دهند. رنگ سردی که در تدوین این فیلم به کار رفته انتخاب درستی است و به جوّ غالب دوزیست می نشیند. رنگ های پررنگ مایل به قهوه ای سوخته و مشکی جذابیت کار را دوچندان کرده، چرا که ما با فیلم گرمی طرف نیستیم که بخواهیم رنگ های گرم و زنده در آن ببینیم.در دوزیست شاهد سکانس های خوبی هستیم. اساسا دوزیست درامی‌ست پر تعلیق و ماجراها و اتفاقات مختلفی که راه به راه بر سر داستان آوار می شوند، به فیلم کمی چاشنی هیجان می دهند. دوزیست سکانس های کاملا منطقی دارد و اغراق خاصی در صحنه ها مشاهده نمی شود، به جز آخر فیلم که عطا و مجتبی باهم دعوا می کنند. در آن سکانس، مجتبی به مریم حرف هایی می زند و ظاهرا عطا از پشت درب آن ها را می شنیده. عطا ناگهان وارد می شود و به محض ورود عطا، مجتبی به دروغ سعی در ماست مالی کردن و پنهان کردن قضیه از عطا دارد و عطا شروع به کتک کاری با او می کند، کتک کاری که در ابتدا منطقی است اما پس از اینکه کمی از شروع این کتک کاری می گذرد، این بار مجتبی به عطا حمله ور می شود و عطا سعی در فرار از کتک خوردن می کند. کمی چاشنی اغراق و طنز به این تکه از فیلم تزریق شده که برای آن زیادی‌ست.فیلمنامه کاملا متوسط است. نه عالی است و نه افتضاح. کشمکش های بین ساکنان آن خانه را به خوبی به مخاطب عرضه می کند و در این راه کم کاری نکرده است اما جزئیات جذابی ندارد که به آن دل ببندیم. یعنی درواقع فیلمنامه ایراد خاصی ندارد، اما نقطه قوتی هم ندارد و یک فیلمنامه کاملا متوسط است. البته فیلمنامه به خودی خود، روایتگر قصه ای جذاب است و اساسا همین قصه جذاب است که مخاطب را به سمت دوزیست می کشاند، قصه ای که البته با وام گرفتن هایی از سوی فیلم های مشابه مواجه شده اما کلیت متکی به خودی دارد.در مجموع دوزیست فیلم متوسط و قابل قبولی‌ست که می تواند یک ساعت و نیمی مخاطب را مشغول خود نگه دارد. بازی بازیگران خوب است و فیلمنامه متوسط آن، کاری نمی کند که از دیدن دوزیست دلزده شوید اما اگر عاشق حداقل یکی از بازیگران دوزیست نباشید، عاشق خود فیلم هم نخواهید شد. دوزیست فیلم آبرومندانه ای برای نیک نژاد است و به نظر می رسد از آثار سینمایی پیشین او در مقام کارگردان، بهتر و جذاب تر است.محمد شیخ سفلیمحمد شیخ سفلیThu, 18 Aug 2022 13:00:49 +0430https://virgool.ir/@moh.sh13812511/پوریا-شکیبایی-فرزندِ-خلفِ-خسرو-jv7thokujmmsبه بهانه اتمام فصل دوم سریال «برف بی صدا می بارد»نگاهی به بازی پوریا شکیبایی، فرزند خلف خسرومرحوم خسرو شکیبایی، یکی از خاطره انگیز ترین بازیگران سینمای ایران و به قولی، سوپراستار زمان خود بود. مرحوم شکیبایی نقش های خوبی را می پذیرفت و انصافا در تمام نقش هایی که می پذیرفت، عالی بازی می کرد. حال، نوبت پسرش است که حس خوب تماشا کردن فیلم های شکیبایی را برای ما دوباره زنده کند، همان پوریا شکیبایی یا حبیب سریال «برف بی صدا می بارد»بخش دوم سریال «برف بی صدا می بارد» پنجشنبه ۲۰ مرداد ۱۴۰۰ به پایان رسید و نوشته شدن جمله ”ادامه دارد“ در پایان قسمت آخر، به ما هشدار داد که احتمالا بخش سومی نیز در کار است. در قسمت های اول حبیب کیانی، که بعد معلوم شد نام خانوادگی اش را تغییر داده تا به عطا شکیبا برسد، پسری مظلوم، سر به زیر و البته کاری بود که دست راست عطاالله شکیبا (فرهاد آئیش) نیز بود. پس از شناخته شدنش توسط عطا شکیبا، او به یکباره چهره واقعی خود را نمایان کرد و آن هیولای درونش را نخست برای عطا شکیبا نمایان کرد، هیولایی که با کینه و انتقام به عطا شکیبا نزدیک شده بود تا او را خانه خراب کند و به زعم خودش، حقش را از او بگیرد.پس از مرگ عطا شکیبا، این بار نوبت دختر او، سیمین شکیبا بود که حبیب، او را به دام بیندازد. پس از انداختن فاصله های متعدد بین او و نامزدش شهاب (پوریا پورسرخ) و نزدیک شدن آرام آرامش به سیمین، به اهدافش نزدیک شد. حبیب کیانی با وجود تمام مخالفت هایی که خانواده سیمین و حتی خانوادهٔ خودش داشتند، با سیمین ازدواج کرد. البته قبل از ازدواج، خرده اهداف دیگرش نیز اجرایی شدند. مثل فروش باغ پدریِ عمهٔ سیمین (پانته آ سیروس) و به زندان افتادن احمد، پسرعمهٔ سیمین (پاشا رستمی) و... خرده اهدافی از این قبیل.پس از این که صورت واقعی هیولای حبیب برای سیمین رو شد و سیمین با او به لج افتاد، آن روی سکهٔ حبیب ظاهر شد. مردی تهدیدگر و البته ملتمس با التماس های غیر باور پذیر برای سیمین اما تهدیدهای قابل باور تا حدی که او را از طلاق منصرف کرد.پوریا شکیبایی در این سریال، نقش هیولایی به تمام معنا را بازی کرد و در اولین سریالش کاملا درخشید. حبیب جعفرزاده یا حبیب کیانی، فردی کینه توز، باهوش و البته مصمم برای رسیدن به هدفش یعنی خراب کردن زندگی عطا شکیبا بود و در این راه، تا حد زیادی موفق شد. نقش حبیب برای مخاطب بسیار باورپذیر بود و باعث شد مخاطب پای تلویزیون، حدودا یک ساعت به لعن و نفرین حبیب مشغول شود. پوریا شکیبایی در این سریال، نقشش را به بهترین نحو ایفاء کرد و سعی کرد درسی را که پدرش خسرو به او داده، عملی کند. او البته کمی نیز سعی کرد وامدار پدر نباشد و تلاش کرد زبان بدنش را در بازی هایش طوری کنترل کند که بازی اش با پدر فرق کند. مثلا حبیب هنگام عصبانیت، ناگهان سرش را معمولا به سمت راست خودش بر می گرداند که این شدت برگرداندن ناگهانی سر، در زبان بدن خسرو یافت نمی شد.پوریا شکیبایی فرزند خلف خسرو شکیبایی است. فرزندی که می تواند با بازی های خوب و توانمندش، یادآور خاطرات خوش مردم ایران، با خسروی سرزمینمان باشد.محمد شیخ سفلیمحمد شیخ سفلیSun, 14 Aug 2022 12:10:02 +0430https://virgool.ir/@moh.sh13812511/«مکبث»-شاهکار-شکسپیر-است-و-«زخم-کاری»-شاهکار-مهدویان-rpognt5tmgguمحمدحسین مهدویان پس از تلاش ها و موفقیت های فراوان در زمینه فیلم سازی، به سراغ ساخت یک سریال رفته و اینبار او را با «زخم کاری» در مقام نویسنده و کارگردان می بینیم. سریالی که سال ۱۴۰۰ در پلتفرم فیلیمو پخش شد و مخاطبان زیادی را نیز از آن خود کرد که بیشتر از ۸۰ درصد از آنان، رضایت خود را از سریال اعلام کردند. زخم کاری، درامی پر تعلیق، پر ماجرا، پر هیجان و پر از حادثه ها و ریزه کاری های مختلف است که محمدحسین مهدویان آن را با اقتباس از رمان محمود حسینی زاد، «بیست زخم کاری» نوشته است و خود حسینی زاد نیز، رمان خود را بر اساس «مکبث» ویلیام شکسپیر به رشتهٔ تحریر درآورده است. بنابراین میشود گفت که «زخم کاری» یکی دیگر از معدود آثار اقتباسی ایرانی است که اتفاقا، کاملا در جذب مخاطب موفق بوده است و توانسته چند صباحی، مخاطب تشنه و هیجان طلب را، به تماشای خود مجبور کند.در سکانس اول سریال، جواد عزتی را می بینیم، در نقش «مالک». در این سکانس، مالک در وان حمام خوابیده است و چند تکه یخ نیز، روی بدن او قرار دارد. تکه یخ هایی که باعث شده اند مالک از شدت سرما بلرزد و به سختی بتواند آن را تحمل کند. در این میان، رعنا آزادی ور در نقش «سمیرا» وارد حمام می شود و به مالک گوشزد می کند که نباید خود را از وان به بیرون بکشد چرا که سرمای حاصل از یخ، برای مالکی که چند وقتی‌ست عصبی و عصبانی ظاهر شده، خوب است و باعث تسکین حال بد او می شود. چیزی که از این سکانس پیداست، تسلط سمیرا بر مالک است که باعث شده مالک، در وان پر از یخ برود و این رفتن، کاملا جبری بوده و این پدیده از همان اول سریال مشاهده می شود، سلطه گری سمیرا و تسلیم شدن های مالک.این سلطه گری، در تمام سریال (به جز دو قسمت آخر که سمیرا تصادف کرده و حال نامساعدی دارد) پیداست و اساسا همین سلطه گری است که مالک را مجبور می کند دست به قتل بزند، تهدید کند و خود را خرابِ پول کند. مالک، در زخم کاری، همان مکبث، شخصیت نمایشنامهٔ «مکبث» ویلیام شکسپیر است که به خاطر تسلیم شدن در برابر سمیرا یا لیدی مکبث، دست به انجام هرکاری میزند تا بتواند بیشتر، بیشتر و بیشتر از دنیا سهم ببرد و پول روی پول بگذارد و قدرت، روی قدرت، و البته، این لیدی مکبث است که همهٔ این ها را می خواهد اما مکبث همانند بیچاره ای، توان این را ندارد که با او مقابله کند، اگر بخواهد هم نمی تواند. در «زخم کاری» مهدویان نسبت به «مکبث» شکسپیر، چند شخصیت جدید وجود دارد. «منصوره» معشوقهٔ سابق مالک (با بازی هانیه توسلی) از مهم ترین شخصیت های ساخته شده در «زخم کاری» است که از کارهای مهم توسلی به شمار می آید. توسلی در این سریال، با بازی خوب خود از پس نقشش به خوبی برآمده است و مخاطب را درگیر قصهٔ پرتنش خود با مالک می کند. قصهٔ منصوره و مالک از سال ها پیش شروع می شود. جایی که منصوره و مالک، همدیگر را دوست داشتند اما «عمو»، بزرگ خاندان فامیل، با بازی سیاوش طهمورث، جلوی این وصلت را گرفته است و نگذاشته مالک و منصوره به هم برسند. اگر این ازدواج شکل میگرفت، ما اکنون کاراکتر ثروت جویی به نام «مالک»، و شخصیت سلطه طلبی به نام «سمیرا» را، نداشتیم.مالک و منصورهترکیب بازیگران پرکشش و جذاب «زخم کاری»، به جز چندتایی از آنان برایم دوست داشتنی بود. ترجیح می دادم جمشیدی فر، نقش «اخوان» را بازی نکند چون به نظرم چهره و اداهای جمشیدی فر، به یک وکیل نمی آید، یا حداقل باید روی خودش بیشتر کار میکرد تا از پس این نقش بهتر بربیاید، اما میتوانم به جرئت بگویم «مالک»، شاه نقش جواد عزتی است. جواد عزتی در اینجا را با سریال «دردسرهای عظیم» او در تلویزیون مقایسه کنید. می بینید که در عین شباهت هایی که کاراکتر «لطیف» با کاراکتر «مالک» دارند، از هم دیگر چقدر دورند و چقدر «مالک» پخته تر از «لطیف» شده است و نقشش در «زخم کاری» را به بهترین نحو انجام داده است. تعدادی از بازیگران مشهور سینما و تلویزیون که قبلا صرفا کمدی بازی میکردند، حالا پا به عرصهٔ درام و جدی گذاشته اند، اما به شخصه با احترام به همهٔ آنان، نظرم این است که عزتی یک سر و گردن بهتر از همهٔ آن هاست و در این تغییر مسیر، موفق تر بوده است. عزتی، ترس مالک را به دل مخاطب نیز انداخت. ابهت و جذابیت مالک را در چشم و مغز مخاطب فرو برد. حس سربلندی مالک را پس از موفقیتش، عالی نشان داد و سرخوردگی مالک پس از عدم موفقیت را، درجه یک. در مقابل، آزادی ور، طوری سلطه گریِ سمیرا را به رخ مخاطب کشید که گویی مخاطب، هیچوقت نخواهد توانست کاراکتر دیگری را، جایگزین «سمیرا» در چهرهٔ او مشاهده کند.به این فضای سمی، پر از نفرت، و پر از عطش پول، آهنگسازی های خارق العادهٔ حبیب خزائی فر را اضافه کنید. محال است زخم کاری از یادتان برود. آهنگسازی های خزائی فر باعث شده تا بیش از پیش سریال را متفاوت بدانیم. او به هیجان سریال، چاشنی ترس، وهم و خیانت اضافه کرده، هیجان سریال را دوچندان کرده و آن را بیش از پیش به دل مخاطب نشانده است. آهنگسازی او باعث شد صحنه های تعقیب و گریز، قتل، ویران کردن، افتخارهای مالک به خود و صحنه های ترسناک زخم کاری، بر مخاطب این همه تاثیر بگذارد و میتوانیم نیمی از موفقیت سریال را مدیون آهنگسازی جذابش باشیم.از ناصر گذشتم! رقیب دیرینه مالک، با بازی سعید چنگیزیان. تنها نکته منفی درمورد چنگیزیان در این سریال، گریم نصفه و نیمه اش است که باعث شده به آسانی بشود فهمید که کلاهگیس بر سرش است! اما نکته منفی درمورد بازی خودش دیده نمی شود. «ناصر» در نقش پسرعمویی حسود که نمی تواند موفقیت مالک را مشاهده کند و خودش نیز، به قدری جربزه ندارد که مانند مالک شود، دلپذیر ظاهر شده و باعث می شود مخاطب او را جدی بگیرد و با او همراهی کند.انصافا در این سریال، مهدویان ریزبینی و ظرافت خاصی در همه جزئیات آن اعمال کرده است، به جز جایی که ریزبینی بیش از حد من اجازه نمی دهد به آن اشاره نکنم. کاملا معلوم بود پلاک ماشین مالک، تقلبی و ساختگی است و ای کاش در این یک مورد به خصوص، مهدویان منِ سختگیر را راضی تر میکرد.ماشین مالکمهدویان از روی رمان حسینی زاد اقتباس کرده است. حسینی زاد نیز از شکسپیر وام گرفته است. پس می توانیم بگوییم مهدویان از رمان مکبث اقتباس کرده است. من «بیست زخم کاری» را نخوانده ام اما پس از تماشای «زخم کاری»، رفتم و «مکبث» را خریدم و خواندم. «مکبث» شاهکار شکسپیر است و «زخم کاری»، شاهکار مهدویان. در فیلمنامه زخم کاری، میشود به وضوح مشاهده کرد که جزئیات، رعایت شده است. حتی جزئیات کوچکی مانند همدیگر را صدا زدنِ خاندان ریزآبادی و مالکی. مخاطب نمی داند چرا این ها، همگی همدیگر را پسرعمو صدا می زنند وقتی از دو خاندان مختلف هستند، تا قسمت های آخر سریال که معلوم می شود خودِ کاراکترهای سریال نیز از این قضیه سر در نمی آورند. «میثم» پسر مالک، با بازی مرتضی امینی تبار، در سکانسی از دعوای کلامی اش با «مائده» دختر ناصر با بازی سارا حاتمی، به راحتی اشاره می کند که نمی داند این لفظ های پسرعمو از کجا آمده و قصه به این می پردازد که اصلا این اطلاق، منشا خاصی ندارد و به صورت خودجوش درآمده. اگر سریال به مخاطب، این اشاره را نمی کرد و میثم این حرف را نمی زند، میتوانستیم، یکدیگر را پسرعمو خطاب کردن شخصیت های سریال را باگ سریال بدانیم که مخاطب را درگیر چیزی میکند که از اساس وجود ندارد.به علت قصه دراماتیک و پیچیده ای که زخم کاری دارای آن است، در این سریال شاهد خرده قصه های مختلفی هستیم که هرکدام از آنان سعی بر پیچیده تر کردن داستان و بالاتر بردن هیجان آن دارند. به طوری که ما در زخم کاری، شاهد تبانی های مختلفی هستیم که از طرف افراد مختلف خاندان ریزآبادی، علیه مالک یا به سود او، اعمال می شود. به شخصه طراحی قصه مهدویان را برای جذاب اخوان به سوی مالک برای پیش برد اهدافش را دوست داشتم. این خرده قصه می تواند در کنار تلنگر اصلی که داستان سریال به ما می زند، درمورد زیاده خواهی جنسی نیز به برخی افراد زیاده طلب، که برای دسترسی به زن های مختلف و ادامه زن بارگی شان، دست به هرکاری می زنند، تلنگری ایجاد کرده و به این نوع مردم آن را گوشزد کند.زخم کاری، یک ویژگی فوق العاده و جذاب دیگر داشت، سکانس پایانی آخرین قسمت سریال. زخم کاری به شدت پایانی جذاب، جسورانه و متفاوت را به مخاطب خودش عرضه کرد. سکانس کشته شدن مالک توسط منصوره، آن چیزی نبود که به راحتی بتوان آن را حدس زد یا فهمید، مخصوصا به کلی حس علاقه و عشقی که بین آن دو بود. این سکانس هیچگونه اغراقی نداشت. مهدویان برای تکمیل کردن پیام «قناعت» در این سکانس، هیچ عجله ای نکرد و صبر کرد مرگ مالک در زمانی مناسب رقم بخورد، نه مانند برخی آثار ایرانی که صحنه ورود مصادف با کشته شدن فرد است! پایان زخم کاری را می توانیم یک سر و گردن بالاتر از پایان دیگر آثار ایرانی بدانیم. مهدویان با کشتن کاراکتر مالک، مفهوم قناعت و عدم زیاده خواهی را خوب به مخاطب فهماند، هرچند که این فهماندن به مخاطب، در «مکبث» شکسپیر اتفاق افتاده بود و مکبث نیز، آنجا که با مکداف در جنگل برنام جنگید، شکست خورد و کشته شد. حال این اتفاق در زخم کاری با تفاوت هایی همراه شده و اینجا مالک توسط معشوقه سابقش است که کشته می شود، نه رقیب دیرینه اش!به این همه زیبایی آخرین سکانس، صدای بهنام بانی را همراه با متن احساسی اش اضافه کنید، آن هم هنگامی که مالک تنها برروی ساحل خوابیده و درحال جان دادن است. آخرین سکانس، فراموش ناشدنی است.بیت زیبای سعدی نیز در ابتدای تیتراژ پایانی قسمت آخر، یک زیبایی دیگر در خود داشت و آن، وجود کهن الگو و استفاده از شعر شاعر بزرگ ایران سعدی، در کنار اقتباسی که اثری خارجی در سریال شده، حس خوبی را به مخاطب القا می کند و مخاطب می فهمد که ادبیات ایرانی و خارجی، جدا و بیرون از هم نیستند و می شود در کنار اقتباس از اثری غیر ایرانی، از ادبیات ایرانی نیز استفاده کرد.در پایان، زخم کاری را می توان از بهترین سریال های شبکه نمایش خانگی چند وقت اخیر شمرد. اثری میخکوب کننده با فیلمنامه ای عالی البته با کمی نقص، بازی عالی بازیگران به جز چندتاییشان، آهنگسازی بی نظیر و سکانس ها و پلان های جذاب و چشم گیر. در مجموع زخم کاری شاید تا مدت های مدید در یادها بماند. اثری که وامدار نمایشنامه محبوبی است که خود، از به یاد ماندنی ترین نمایشنامه های جهان بوده است. محمد شیخ سفلیمحمد شیخ سفلیTue, 07 Jun 2022 20:41:21 +0430https://virgool.ir/@moh.sh13812511/لامینور-حال-خوب-کن-ioksn0eflmcbمهرجوییِ موسیقی باز این بار پس از تجربه موفق «سنتوری»، به سراغ فیلمی دیگر در حوزه موسیقی رفته تا حال خوب دیگری را به مردم هدیه دهد. لامینور را دوست داشتم، از آن جهت که توانست حالم را بازیابی کند و مرا خوب کند و هرچند که فیلمی طنز نیست، اما لبخند بر لبم بیاورد.انتخاب پردیس احمدیه در نقش اصلی را میشود بهترین انتخاب مهرجویی در لامینور تلقی کرد. «نادی» دختری عاشق موسیقی است که تلاش می کند کار موسیقی را پیشه خود قرار دهد و سخت به این کار علاقه دارد، اما پدر بسیار سنتی اش، به او اجازهٔ رفتن به سمت موسیقی را نمی دهد و با قهر و غصب های فراوان پدر، نادی فراز و فرود های بسیاری در راه موسیقی پیدا می کند. راستش را بخواهید به شخصه، انتخاب سیامک انصاری را در نقش پدر نادی دوست نداشتم. از آن جهت که انصاری، با ماهیت طنزی که دارد به کلیت فیلم نمی آید و نمی تواند نقش های قهر و غصبی و داد و فریاد های متوالی اش سرِ نادی را، خوب از آب دربیاورد. البته اگر مهرجویی از عمد انصاری را آورده که مخاطب را کمی به خنده دربیاورد، در این راه موفق بوده است، چون خودِ من، در دو سه جا از فیلم، که انصاری داشت سر دخترش داد میزد، خنده ام گرفت.پرداختن به موسیقی های مختلف در این فیلم، از نکات مثبت و درخور توجه این فیلم است. در طول فیلم، موسیقی های زیادی پخش می شود که می تواند حال خوب را به مخاطب برگرداند. در ضمن، پخش موسیقی های مرحوم مرتضی پاشایی حین دوچرخه سواری نادی می تواند برای طرفدار های مرحوم پاشایی، خوشحالی به ارمغان آورد و آهنگسازی های کریستف رضاعی، برای مخاطبان مورد توجه باشد.اما دو نکته در لامینور دیدم که دوستشان نداشتم. یکی اینکه، بنظرم مهرجویی میتوانست پایان بهتری را برای فیلم رقم بزند. پایان لامینور کمی عجیب و غریب و برای من ناپسند است و به نظرم، کاش مهرجویی کاری می کرد که فیلم، بهتر تمام شود. کامنت های بسیاری را از مردم دیدم درمورد این که فیلم، بدون روند داستانی و قصه است. اگر مهرجویی، پایان بهتری را برای فیلم در نظر می گرفت، شاید این خرده نیز به فیلم گرفته نمی شد. دومین نکته، به سختگیری شدید من در جزئیات مربوط می شود. در سکانس های ابتدایی فیلم می بینیم که مهرداد صدیقیان، پسرعموی نادی، پیش پدر نادی می آید و لایو اینستاگرامی نشان می دهد که نادی در آن، درحال ساز زدن به همراه گروه نوازنده‌اش است. تا این جای کار، کاملا قابل و قبول و بجاست. اما مشکل من، با چند سکانس بعداز این صحنه است، زمانی که نادی و پدر و مادر و پسرعمویش، همگی در خانهٔ نادی جمع اند و پسرعموی نادی، آن لایو اینستاگرامی را به مادر نادی نشان می دهد. اشکال کار اینجا بود که گوشی موبایلی که دست پسرعموی نادی بود، همان لایو اینستاگرامی را با همان کامنت های مردم در لایو نشان می داد. تا آن جایی که من می دانم لایو اینستاگرام وقتی ذخیره بشود، دیگر کامنت های آن معلوم و ذخیره نمی شود و فقط خود فیلم است که باقی می ماند، اما در این سکانس، کامنت های آن لایو نیز نوشته شده بود و معلوم بود که همان تصویر موبایل صدیقیان در سکانس اول، در سکانس بعدی نیز آورده شده و به اصطلاح، آن را روی این یکی چسبانده اند که این به نظرم ضعف یک فیلم سینمایی است که به جزئیاتی به این شفافی نپرداخته است!در آخر، فیلم لامینور را به شخصه دوست داشتم. جدا از ریزه کاری هایی که به نظرم مهرجویی بهتر بود اعمالش کند تا فیلم، با کیفیت تر و بهتر بشود، اما همین که یکی از موسیقیایی ترین فیلم های ایرانی و یکی از حال خوب کن ترین های آن را ساخته، زیباست و به نظرم، در فیلم های خوب و قابل قبول اخیر ایران، به راحتی جای می گیرد (البته نه در صدرش!)محمد شیخ سفلیمحمد شیخ سفلیTue, 24 May 2022 13:38:03 +0430https://virgool.ir/@moh.sh13812511/مغرور-afefxol3r1rdداستان کوتاهِ کوتاه «مغرور»از او خوشم می آمد. او را دوست داشتم. مانند خودم نبود، اما بهتر از من بود. شاید بهتر از من بود، شاید هم نه. نمی دانم. به هر حال، چند ماهی بود که سعادت زیارتش نصیب حالم شده بود. چند وقت بود که به وقت وزیدن باد های شدید کوهستان فشم، زیر زیرکی او را نگاه می کردم تا عقب رفتن شالش و لرزش و پریشانی موهایش هنگام گره خوردن باد با گیسوانش را ببینم. چند هنگام بود، که هنگامی که مرا "مهندس نظری" خطاب می کرد، شور و شوق فراوانی در دلم ظاهر می گشت. از نت های موسیقی و زیبایی ضرب آهنگ پیانو چیزی نمی دانستم اما انگار، صدای او مانند همین نت های ناشناس پیانو، دلنشین بود. البته ابدا اگر در چهره ام چیزی از عشق پدیدار می شد. البته من به عشق اعتقادی ندارم. شاید این تکان خوردن قلب هم، پدیده ای بوده باشد مانند تمام پدیده هایی که گذرا از زندگی مان عبور کرده اند و فراموش شده اند. شاید هم این تکان خوردن قلب، حس واهی دیدن زنی است که با من فرق دارد. نمی دانم، هر چه که هست، من عشق را قبول ندارم.یک بار وقتی دعوای‌مان شد، به من گفت که آدم مغروری هستم. بله. من مغرور هستم، اما مگر غرور چیز بدی‌ست؟ وقتی مغرور هستی، آدم ها از تو حساب می برند، به راحتی به سمتت نمی آیند و چپ و راست، پیگیر تو نمی شوند. می توانی یک گوشه لم بدهی و با خیال راحت، در هوای آزاد، از سکوت پر صدای باد بهاری لذت ببری یا اگر سکوت سنگین بود، شجریان گوش بدهی و از صدای او خوشایند شوی. چه ایرادی دارد که آدم ها هیچوقت مزاحمت نمی شوند، چون فکر می کنند که اگر به تو سلام بدهند، تو با آنان سرسنگین برخورد می کنی؟او را اما دوست داشتم که پیگیر باشد. عیبی نداشت که گهگاهی، او نیز به خلوتم رجوع کند و کمی مزاحم من بشود. عیبی نداشت که گهگاه، سیگارم را هنگامی که لای دو انگشت دست راستم غوطه می خورد و با چشمان بسته ام، با آرامش، دود غلیظ آن را به حلقم فرو می دهم، از دستم بقاپد و به بیرونی پرت کند و بگوید که به فکر سلامتی ام است. عیبی نداشت که او، تنها کسی باشد که لذتِ نداشتهٔ صبح بخیر گفتن را، در ساعت ۶ صبح که چشمانم از باز شدنشان دلخور می شوند، به من بچشاند.بهتان گفتم که در دعوایی که بینمان پیش آمد گفت:«تو مغروری.» درست است؟ من مغرور بودم و به او ذره ای نشانی از چیزی که در دلم می گذشت را ندادم. او، ماه ها کنار من، در آن پروژه لعنتی بی صاحب ماند و دست آخر که پروژه تمام شد، پروندهٔ بودن ما در کنار هم نیز تمام شد و او رفت و من هیچگاه، غرورم را در مقابل او نباختم و حال، تنها شدم. حال، دست و دلم به کار نمی رود و در پسِ پرده‌ی غرورم، نمی توانم زندگی کنم و نمی توانم از پسِ این زندگی چندش آور بربیایم و وای بر من، که او نتوانست غرورم را کنار بزند و دلم را بخواند و بداند که در کتاب زندگی ام، چه می گذرد و از او چه می خواهم.محمد شیخ سفلیمحمد شیخ سفلیWed, 13 Apr 2022 13:05:13 +0430https://virgool.ir/@moh.sh13812511/پیروزمندیِ-شکست-خوردهٔ-مردی-بازنده-elx7u7e7byjrمحمدحسین مهدویان، زمانی که ایستاده در غبار را ساخت، اسمش را شنیدم. زمانی که او، ماجرای نیمروز ۲:رد خون را در سینما عرضه کرد، شناختمش، و موقعی که با سریال زخم کاری، گوشه چشمی هم به شبکه خانگی انداخت، تصمیم گرفتم او و کارهایش را دنبال کنم. در جشنواره فجر چهلم، شنیدم که قرار است مهدویان، آخرین فیلم سال ۱۴۰۰ خود، یعنی مرد بازنده را بسازد و تصمیم گرفتم که آن را تماشا کنم. البته، در لا به لای خبرهای جشنواره فجر چهلم، کمی دلسرد شدم از دیدن فیلم. چرا که می گفتند مهدویان با سرعت درحال آماده شدن برای جشنواره فجر است و این، ترسی را در دلم کاشت که نکند مهدویان از ذوق جشنواره، کیفیت اثر را فراموش کند و به خاطر این که به جشنواره برسد، کم کاری کند؛ ولی امروز که فیلم را دیدم، ترسم کاملا برطرف شد. فیلم مهدویان، با کیفیت است.در مرد بازنده، زوج سریال زخم کاری را می بینیم. جواد عزتی و رعنا آزادی ور. بعضی  از دیگر بازیگران زخم کاری را نیز، در این فیلم می بینیم: مهدی زمین پرداز و امیرحسین هاشمی. عوامل فیلم برداری و موسیقی سریال زخم کاری، یعنی هادی بهروز و حبیب خزائی فر، در مرد بازنده نیز هستند، اما مرد بازنده هیچ ربطی به زخم کاری ندارد. مرد بازنده پایبند به قواعد زخم کاری نیست و نشانی هم از آن ندارد. درست است که فیلم بردار هردو اثر یکیست، اما اتمسفر متفاوت مرد بازنده، باعث شده تا کلا فضا و حال و هوای سرحال زخم کاری، جای خود را به شب های بارانی، روزهای ابری و جوّ غم و اندوه در این فیلم بدهد. از نظر اتمسفر، این فیلم ما را کمی به سمت ژانر نوآر می برد، اما این، آنقدری نیست که ما را در نوآر غرق کند.راستش را بخواهید من خیلی طرفدار ژانر معمایی نیستم. نه که معمایی بد باشد، اما هیچوقت، مخصوصا در دهه اخیر، سینمای ایران ژانر معمایی و درخور و باکیفیتی از خود ارائه نداده و به جز چند اثر انگشت شمار، بقیه آثار معمایی ایرانی، بیشتر به فیلم های فانتزی شبیه اند. اما مرد بازنده، این گونه نیست. مرد بازنده، کیفیت دارد. آن چیزیست که من در ژانر معمایی دنبالش می گشتم. مرد بازنده، خوش ساخت است.ساده بگویم، اگر تصمیم گرفتید که مرد بازنده را به خاطر جواد عزتی را ببینید، باید تصمیمتان را عوض کنید. جواد عزتی مرد بازنده، نه آن جواد عزتی بانمک سریال دردسرهای عظیم است، نه آن جواد عزتی طنز چهار انگشت است؛ و نه حتی آن جواد عزتی جاه طلب زخم کاری. جواد عزتی طوری این جا فرق دارد، که انگار مرد بازنده بازیگری به نام جواد عزتی درخود ندارد. نگاه های درخشان، لبخندهای معصوم و چهره شاد جواد عزتی، جای خود را به نگاه هایی پر غصه، لبانی که اصلا به لب، لبخند نمی بینند، و چهره ای که پر از غم و اندوه است، داده اند. جواد عزتی اینجا، شبیه هیچ کدام از جواد عزتی های پیشین خودش نیست و این خود، بهترین اتفاق است. احمد خسروی، کارآگاهی نیست که بخواهد لبخند بزند و چشمانش بدرخشند. در چهرهٔ احمد خسروی، غم و اندوه فراوان است و این کاری است که جواد عزتی باید بکند و به بهترین نحو نیز، از این کار برآمده است. حتی، به استایل و زبان بدن عزتی، باید یک رفتار نیز از احمد خسروی  اضافه کنید. در صحنه برخورد ماشین به ماشین خسروی با اردلان (مجید نوروزی)، او انگشت اشاره دست راستش را به نشانه اینکه از اردلان می خواهد ماشین خود را کنار بکشد، تکان می دهد. یا در صحنه ورود احمد به مسجد و پارکینگ، همان انگشتش را به نشانه این که «بیا اینجا کارِت دارم» تکان می دهد و این، تا قبل از این در لیست رفتارهای جواد عزتی نبود و احمد خسروی، آن را به عزتی اضافه کرده است. از عزتی که بگذریم، بازی خوب آزادی ور را نیز نمی توان نادیده گرفت. او در زخم کاری، نگاه هایی مغرور، سَری بالا و رفتارهایی جاه طلبانه داشت. در مرد بازنده اما، این ها جایشان را به اندوه داده اند، اندوهی که زن مقتول از کشته شدن شوهرش دارد.مرد بازنده، موسیقی صحنه ندارد و این، از بهترین انتخاب های مهدویان است. هر چقدر وجود موسیقی صحنه به زخم کاری کمک می کرد و آن را جذاب می کرد، نبودش در مرد بازنده، همان قدر کمک کننده است و حال، نبود موسیقی صحنه است که مرد بازنده را جذاب می کند. موسیقی تیتراژ نیز، مانند موسیقی زخم کاری، کار حبیب خزائی فر است که واقعا به فیلم می آید.در مرد بازنده، چند نکته دیگر بود که من دوست داشتم:یک - مهدویان سوتی نداده است. در خیلی از فیلم های ایرانی ما سوتی می بینیم که این برای مخاطبی مانند من، که به جزییات علاقمند است، کمی آزاردهنده است. در سکانسی، می بینیم که جواد عزتی، از قصد به ماشینی که مجید نوروزی در آن نشسته ضربه می زند، به سمت چپ ماشین می پیچد و چند ضربه به آن می زند و آخرسر، آن را متوقف می کند. عزتی پیاده می شود و به سمت ماشین نوروزی می رود و او را به زور از ماشین پیاده میکند. ممکن بود اگر، کارگردانی غیر از مهدویان این فیلم را می ساخت، ما شاهد این بودیم که بعد از این اتفاقات، لااقل یکی از ماشین ها، کاملا سالم باشد، انگار هیچ اتفاقی برایش نیفتاده است. اما مهدویان انگار به مخاطب احترام گذاشته و نخواسته با سوتی هایش، کاری کند که مخاطب، آزرده شود.دو - همان طور که در بالا گفتم، جوّ فیلم کمی مانند جوّ حاکم بر فیلم های ژانر نوآر است. در این فیلم، شما روزهای آفتابی و شب های صاف نمی بینید، و هر چه هوا در این فیلم هست، روز ابری و شب بارانی است. این جوّ، انتخاب خوبی برای این فیلم است. ضمن اینکه، دیگر عوامل تولید فیلم نیز، از این جوّ، اثرپذیر بوده اند. احمد خسروی که نمادی از باخت و شکست در زندگی است، حتی ماشینش نیز، به نوعی این شکست و مغلوبیت را به مخاطب می چشاند. دوو سیلویی قدیمی که در صحنه برخورد عقب آن با اتوبوس، از سپر و قسمت های عقب ماشین، چیزی نمی ماند، توهین ها و افکاری که خانواده مقتول، دوروبری های احمد و پسر احمد نسبت به او دارد؛ و رابطه همدیگر که رابطهٔ گرمی نیست و حتی اتومبیل دخترش، که یک کیا ریوی قدیمی است که چرخ جلویش، قالپاق ندارد، این ها همه نشان از سرخوردگی و درهم شکستگی احمد خسروی در زندگی اش است، که کارگردان آن ها را به خوبی مدیریت کرده و توانسته، جوّ اندوهگینانهٔ فیلم را خوب درآورد.سه - هادی بهروز خوب فیلم را در دستش گرفته است. جدا از اتمسفر، یکی از نقاط قوت فیلم، فیلمبرداری آن است. نقاطی که دوربین در آن ها قرار گرفته شده، عالی اند. سکانس های تکه تکه ای که آن را مدیون تدوین خوب سجاد پهلون زاده هستیم، که به حال و هوای ناخوش فیلم کمک می کند؛ و همچنین، استفاده نکردن از پرده سبز حین رانندگی بازیگران، که این خودش یک موهبت است.در پایان، مرد بازنده از بهترین فیلم های معمایی دهه اخیر است. مهدویان توانسته است کارش را به خوبی انجام بدهد و با این که برای رساندن مرد بازنده به جشنواره، عجله داشت، اما خوشبختانه، نتیجه به کاهش کیفیت فیلم منتهی نشد و ما همچنان یک اثر قدرتمند در ژانر معمایی می بینیم. اگر از من بپرسید که تماشای مرد بازنده، چند بار قابل قبول است، می گویم می توان آن را دوبار، سه بار یا بیشتر هم دید و لذت برد.محمد شیخ سفلیمحمد شیخ سفلیSun, 20 Mar 2022 01:58:31 +0330https://virgool.ir/@moh.sh13812511/ماجرای-من-و-پونیشا-xoy8owxuq7stمن از دار دنیا، یه گوشی هوآوی دارم و یه کامپیوتری که پردازنده‌ش، پنتیوم ۴ اینتله؛ یعنی عهد بوق. قبل از کنکورم، توی بحبوحه خوندن درس بودم که سایت پونیشا رو پیدا کردم. یه سایت فریلنسینگ که باهاش میتونستم دو قرون کسب درآمد کنم، چجوری؟ من از آفیس مایکروسافت همیشه خوشم میومد. توی بچگیم با پاورپوینت خودم رو عجین کرده بودم و حالا نوبت این بود که وقتمو با وورد بگذرونم. پس منِ بچه کنکوری تصمیم گرفتم که وسط درسام، توو سایت پونیشا ثبت نام کنم که بعداز کنکورم، با کار تایپی که میکنم، دست کم خرج خرید دوتا کتاب جدید رو دربیارم و محتاج بابام نباشم. واسم خیلی مهم بود که دستم توی جیبم باشه. پس دست به کار شدم و توی اون سایت ثبت نام کردم. چندماه بعد، وقتی کنکورم رو دادم، با یه مشکل برخورده بودم که اسمش رو گذاشتم مشکل اول. منِ بدبختی که همیشه یه پام توی چاله‌ست و اون یکی پام هم به خاطر گیر بودن اون پام توی چاله، میلنگه، همون یه کامپیوتر عهد بوق هم که داشتیم پوکید. یعنی یه شب، نشسته بودم پشتش و داشتم از اینترنت استفاده میکردم، یهو صفحه آبی ویندوز واسه‌م پدیدار شد! اونم توی ویندوز ۷!! بعدشم کامپیوتر خاموش شد و دیگه ویندوزش بالا نیومد. کنکور رو که دادم هنوز کامپیوتر خراب بود و من، کاملا غمگین. اینکه نمیتونستم توی این سه ماه تابستون، دو قرون پول دربیارم، حسابی من رو برده بود توو آمپاس! خلاصه ناامید داشتم ول میگشتم که یه دفعه یه روز تصمیم گرفتم وورد نسخه اندروید رو نصب کنم توی گوشیم و ببینم میشه باهاش نوشت یا نه. وورد رو نصب کردم و موفق شدم که توی گوشی تایپ کنم. با خودم گفتم:«خب حالا دیگه. عالی شد. دیگه میتونم توو پونیشا و سایت های فریلنسری کار کنم.» رفتم توی سایت پونیشا، گشتم تا یه آگهی تایپ پیدا کردم. ثبت درخواست زدم و با خودم گفتم:«ایول. دیگه تموم شد. میتونم حالا یه ذره پول دربیارم.» فردا شد، خبری نبود، پس فردا شد، هیچ خبری نشد، همینجوری تا یه هفته صبر کردم. هیچ خبری نبود. ای بابا. این چرا قبول نمیکنه. رفتم توی صفحه کارفرما، دیدم آخرین بازدیدش یه هفته پیشه?. با خودم گفتم:«زرشک. بخشکی شانس. این که یه هفته‌س نیست.» بازم دنبال آگهی گشتم. یه آگهی تایپ دیگه گیر آوردم و درخواست دادم. بازم صبر کردم تا اینکه دو روز بعد، وقتی سایت رو داشتم چک میکردم، شاخ درآوردم. آخه آمپاس از این بالاتر؟؟ توی اون آگهی، لااقل صدتا پیشنهاد وجود داشت که 1 الی 2 روز فرصت تایپ برای خودشون زده بودن. حالا این وسط یه نفر گیر اومده بود که پیشنهاد 7 روزه داده بود و در کمال تعجب، اون پیشنهاد انتخاب شده بود!! آخه آمپاس تا چه حد؟؟! دوباره ناامید شدم و برگشتم با ناامیدی سراغ گوشی بازی خودم. دوباره فرداش پیشنهاد یه آگهی رو ثبت کردم که کارفرمای اون، فردای اون روز، پیشنهاد من رو خوند اما بهم جوابی نداد. ای تف توو این شانس.حالا یه ماه از کنکور گذشته و من هنوز در به در دنبال اولین پیشنهادم که ثبت کنم و کارم شروع شه و بتونم ۴ تا اسکناس پول دربیارم.لوگویی که امید من رو ساخت. امیدی که بعدا تبدیل به خاکستر میشه :(محمد شیخ سفلیمحمد شیخ سفلیSat, 31 Jul 2021 16:57:56 +0430