https://virgool.ir/feed/@moh.maa_dfa2026-11-11 07:12:38https://files.virgool.ir/upload/users/3147258/avatar/50CPK6.jpghttps://virgool.ir/@moh.maa_dhttps://virgool.ir/@moh.maa_d/چطور-بدون-عذاب-وجدان-بهتر-یاد-بگیریم-ej0azsex4tz3همه ما به دنبال یادگیری مؤثرتر هستیم؛ یعنی بتوانیم اطلاعات را به‌خوبی حفظ، پردازش و در مواقع لازم به کار بگیریم. دانش بیشتر به معنای تصمیم‌گیری هوشمندانه‌تر و تشخیص بهتر فرصت‌ها، چه برای خودمان و چه برای سازمانمان، است. در نهایت، زمانی می‌توانیم عملکرد بهتری داشته باشیم که فضای کافی برای یادگیری در اختیارمان باشد. اما متأسفانه، بسیاری از سازمان‌ها نه‌تنها این فضا را فراهم نمی‌کنند، بلکه ناخواسته یادگیری را دشوارتر می‌سازند.ولی ما چگونه یادگیری را یاد می‌گیریم؟ معمولاً این مهارت را در مدرسه و با کمک والدین، به‌مرور توسعه می‌دهیم تا بتوانیم دوران تحصیل را پشت سر بگذاریم و وارد دنیای کار شویم. اما در محیط کار، یادگیری بیشتر از طریق تجربه و انجام کارها اتفاق می‌افتد تا مطالعه‌ی کتاب‌ها، بنابراین روش ما از یک شیوه‌ی ساختاریافته به یادگیری لحظه‌ای و عملی تغییر می‌کند.این روش معمولاً به شکست منتهی می‌شود. چرا؟ چون ما ارزش‌های اجتماعی را بر آن اعمال می‌کنیم و در نهایت درگیر احساس گناه و ترس می‌شویم که فرآیند یادگیری را مختل می‌کند.یادگیری برای موفقیت و رشد فردی حیاتی است، اما اغلب نمی‌توانیم بیشترین بهره را از آن ببریم. دلیلش این است که ذهن ما درگیر بایدها و نبایدهای اجتماعی و انتظاراتی می‌شود که مسیر یادگیری را دشوارتر می‌کنند.در دنیای امروز، از ما انتظار می‌رود که زندگی‌مان را به سه بخش مجزا تقسیم کنیم: کار، تفریح و خواب. کار باید در محیط اداری انجام شود، درحالی‌که تفریح و استراحت جایگاهی در آن ندارند. ما اجازه نداریم به‌صورت انعطاف‌پذیر این بخش‌ها را باهم انجام دهیم یا آن‌ها را در طول روز ترکیب کنیم.لیندون جانسون، به‌عنوان رئیس‌جمهور می‌توانست در دفترش چرت کوتاهی بزند، زیرا جای نگرانی بابت نظر مافوقش نداشت. اما اکثر ما چنین امتیازی نداریم. حالا که دفاتر کار به سمت طراحی‌های با محیط باز پیش رفته‌اند، حتی فرصتی برای ۱۰دقیقه استراحت در آرامش هم برایمان باقی نمانده است.ما عادت کرده‌ایم که «کار کردن» را با «انجام دادن» برابر بدانیم. در نتیجه، تنها زمانی که مشغول انجام کاری هستیم، احساس ارزشمند بودن می‌کنیم و فکر می‌کنیم فقط برای همین باید حقوق بگیریم.اما این طرز تفکر چگونه بر یادگیری ما تأثیر می‌گذارد؟همین طرز فکر را هنگام یادگیری در سنین بالاتر نیز به کار می‌گیریم و در نهایت، نتایج ناامیدکننده‌ای به دست می‌آوریم. ما یادگیری را به شکل سنتی و محدود می‌بینیم؛ اگر برای کار چیزی یاد بگیریم، آن را بخشی از وظایف کاری می‌دانیم و تصور می‌کنیم که باید در ساعات کاری و در محیط کار انجام شود. اگر در حال یادگیری نباشیم، پس در حال کار کردن هم نیستیم. مثلاً فکر می‌کنیم که مطالعه یک فعالیت یادگیری است، اما راه رفتن و فکر کردن درباره آنچه خوانده‌ایم را فقط یک «استراحت» می‌دانیم. همین‌طور، بحث و گفتگو درباره مطالب خوانده‌شده را کمتر به عنوان یادگیری در نظر می‌گیریم، بلکه بیشتر به چشم یک زنگ تفریح به آن نگاه می‌کنیم.برای بسیاری «کار کردن» در واقع به معنی هشت ساعت نشستن پشت میز است، بدون آنکه لزوماً ذهنشان درگیر باشد. بیشتر وقتشان صرف ارسال ایمیل‌هایی که تمامی ندارد، شرکت در جلسات متعدد و در نهایت، انجام ندادن کارهای مفید می‌شود. آیا این نوع کار کردن فرصتی برای رشد و یادگیری فراهم می‌کند، یا فقط چرخه‌ای بی‌پایان از مشغولیت‌های بی‌نتیجه است؟آیا می‌توانیم روش یادگیری خود را تغییر دهیم، احساس گناه ناشی از فعال نبودن به‌صورت ظاهری را کنار بگذاریم و رویکردی را بپذیریم که در نگاه اول غیرمنطقی به نظر می‌رسد؟تفکر و گفتگو نقش مهمی در یادگیری دارند. دانشی که در لحظات غیررسمی و اوقات فراغت به دست می‌آوریم، می‌تواند در کارمان نیز مفید باشد. بنابراین، نیازی نیست بین یادگیری و کار مرز بندی ایجاد کنیم. می‌توانیم این دو را در طول روز به‌طور طبیعی با هم ترکیب کنیم.در مسیر تسلط بر یک موضوع، مغز ما از روش‌های پردازشی متفاوتی استفاده می‌کند. باربارا اوکلی در کتاب ذهنی برای اعداد: چگونه در درس ریاضیات و علوم عالی شویم (حتی اگر در جبر مردود شده‌ایم) توضیح می‌دهد که مغز انسان دو حالت کلی برای تفکر دارد: «متمرکز» و «آزاد». هر دوی این حالت‌ها برای یادگیری ضروری و مفید هستند، زیرا هر کدام به شیوه‌ای متفاوت اطلاعات را پردازش کرده و به درک عمیق‌تر مفاهیم کمک می‌کنند.مدل متمرکز همان‌طور که به طور سنتی با یادگیری مرتبط است، به این معناست که شما تمرکز خود را روی یک موضوع خاص می‌گذارید، در مطلب عمیق می‌شوید و اطلاعات را جذب می‌کنید. در این حالت، شما از حواس‌پرتی‌ها دوری می‌کنید و کاملاً به مطالب توجه می‌کنید. اوکلی می‌گوید: «مدل متمرکز شامل رویکردی مستقیم برای حل مشکلات است که از شیوه‌های منطقی، سیستماتیک و تحلیلی استفاده می‌کند. وقتی توجه خود را به چیزی معطوف می‌کنید، به سرعت مدل متمرکز فعال می‌شود، مثل نور دقیق و نفوذی یک چراغ قوه.»اما یادگیری فقط به حالت متمرکز محدود نمی‌شود، زیرا ما به زمان نیاز داریم تا اطلاعات جدید را پردازش کنیم و آن‌ها را با دانش قبلی خود مرتبط کنیم و در ذهن خود جای دهیم. همچنین برای ایجاد ارتباطات جدید بین مفاهیم، فرصت کافی لازم است. در اینجا، حالت آزاد یاmode diffuseوارد عمل می‌شود.تفکر در حالت آزاد زمانی اتفاق می‌افتد که توجه خود را رها می‌کنید و اجازه می‌دهید ذهنتان آزادانه پرسه بزند. این حالت آرامش به بخش‌های مختلف مغز امکان می‌دهد با یکدیگر ارتباط برقرار کنند و به بینش‌های تازه و ارزشمندی دست یابد. در حقیقت، بسیاری از ایده‌های خلاقانه و راه‌حل‌های نوآورانه زمانی شکل می‌گیرند که ذهن، پس از یک دوره تفکر عمیق و متمرکز، فرصتی برای استراحت و پردازش ناخودآگاه اطلاعات پیدا می‌کند.اگر تنها به تفکر متمرکز برای یادگیری تکیه کنیم، در نهایت دچار فرسودگی ذهنی خواهیم شد. برای درک عمیق‌تر و تثبیت دانسته‌ها، به تفکر پراکنده نیاز داریم؛ این روش کمک می‌کند اطلاعات را در حافظه نگه داریم و فضای ذهنی لازم برای پردازش ایده‌های جدید را فراهم کنیم. در حقیقت، تفکر پراکنده پلی است که دانش را به خرد تبدیل می‌کند. با این حال، چرا زمانی که در محیط کار از این روش استفاده می‌کنیم، اغلب احساس گناه به سراغمان می‌آید؟اوکلی پیشنهاد می‌کند که برای فعال‌سازی حالت پراکنده، کارهایی مانند ورزش کردن، پیاده‌روی، بازی‌های ورزشی، رانندگی، نقاشی، حمام کردن، گوش دادن به موسیقی بدون کلام، مدیتیشن و خواب را انجام دهیم. اما مگر این‌ها همان کارهایی نیستند که معمولاً در زمان استراحت و تفریح انجام می‌دهیم؟ و خواب که خودش یک بخش مجزا از زمان ما را در بر می‌گیرد!بیشتر سازمان‌ها شرایطی را فراهم نمی‌کنند که این فعالیت‌ها بخشی از ساعات کاری باشند. ورزش را باید در زمان ناهار انجام دهی، خواب را به خانه موکول کنی و مدیتیشن را در وقت استراحت بگنجانی. به عبارتی، این کارها فقط زمانی قابل قبول‌اند که خارج از ساعات کاری است و برایش حقوقی نمی‌گیری!ما یاد گرفته‌ایم که ارزش کار را بر اساس میزان پرداختی که دریافت می‌کنیم بسنجیم و تنها انجام وظایف مشخص و قابل اندازه‌گیری را ارزشمند بدانیم. اگر فعالیتی مستقیماً به انجام وظایف کاری ما مربوط نباشد، آن را بی‌ارزش تلقی کرده و یا باید در زمان شخصی به آن بپردازیم یا کلاً کنار بگذاریم. این طرز تفکر از فرهنگ سازمانی ناشی می‌شود که اغلب ترجیح می‌دهد کارکنان را در حال انجام کارهای مشهود و فوری ببیند، نه فعالیت‌هایی که اثرات آن‌ها در بلندمدت مشخص می‌شود. چون بسیاری از این فعالیت‌های غیرمشهود مانند استراحت ذهنی یا یادگیری غیرمستقیم در ظاهر بازدهی فوری ندارند، احساس گناه می‌کنیم و گمان می‌بریم که از انجام وظایف اصلی خود طفره می‌رویم، حتی اگر در نهایت این فعالیت‌ها باعث رشد و بهره‌وری بیشتر ما شوند.اگر شما مدیرعامل یا معاون منابع انسانی نیستید، نمی‌توانید با یک دستور همه را ملزم کنید که بدون اینکه مورد قضاوت قرار بگیرند روزانه زمانی را به فعالیت‌های مفید خارج از ساعات کار اختصاص دهند. پس چه کاری می‌توانید برای یادگیری بهتر در محیط کار انجام دهید؟ راهی پیدا کنید تا هنگام استفاده از روش‌های یادگیری مؤثر، که ممکن است با فرهنگ سازمانی شما هم‌خوانی نداشته باشد، احساس گناه را کنار بگذارید.چگونه می‌توان احساس گناه را کنار گذاشت؟ چگونه می‌توان بدون عذاب وجدان از جای خود بلند شد و برای قدم زدن رفت یا ایمیل‌ها خود را کنار بگذارید و با هدفون به موسیقی گوش دهید یا با همکاران قهوه‌ای بخورید و درباره‌ی ایده‌‌‌هایی که دارید صحبت کنید؟ چون گاهی اوقات، حتی وقتی می‌دانیم که کار درستی می‌کنیم، نمی‌توانیم این حس را در خودمان بپذیریم و اینجاست که احساس گناه وارد می‌شود.احساس گناه پدیده‌ای پیچیده و فرساینده است. نه‌تنها آن را تجربه می‌کنیم، بلکه بعداً بابت همین احساس هم دچار عذاب وجدان می‌شویم. مثلا من وقتی به خانه سالمندان می‌روم، دلیل اصلی‌ام این است که از نرفتن احساس گناه می‌کنم، اما بعدتر با خودم کلنجار می‌روم که چرا انگیزه‌ام بیشتر از روی اجبار بوده تا از روی عشق و محبت! انگار اگر آدم بهتری بودم، باید صرفاً از روی علاقه این کار را انجام می‌دادم و چون این‌گونه نیست، پس لابد مشکلی در من وجود دارد.شکستن این چرخه کار دشواری است. مثل هر تغییر جدیدی، در ابتدا ممکن است احساس کنید که غیرطبیعی است، اما این کار ممکن است.چطور؟ با خودتان با مهربانی رفتار کنید.این ممکن است کمی احساسی به نظر برسد، اما در واقع این یک رویکرد شناختی-رفتاری است که کمی ذهن‌آگاهی در آن اضافه شده است. دنیس تیرچ تحقیقات زیادی در مورد تأثیرات مثبت با خود مهربان‌تر رفتار کردن را بر کاهش نگرانی، اضطراب و ترس انجام داده است. گناه در واقع چیزی جز نگرانی از این نیست که آیا کار درستی انجام می‌دهید، ترس از این که فرد خوبی نیستید و اضطراب از این که نمی‌دانید چطور باید با این احساسات مقابله کنید.در کتاب خود، راهنمای ذهن مهربان برای غلبه بر اضطراب، دنیس تیرچ توضیح می‌دهد:مدل مبتنی بر مهربانی بر اساس تحقیقاتی است که نشان می‌دهند برخی از شیوه‌های غریزی ما برای مقابله با تهدیدات، ریشه در سیستم وابستگی (attachment) دارند که بین نوزاد و مادر و همچنین روابط حمایتی میان افراد شکل گرفته است. مغز ما سیستم‌هایی دارد که به مهربانی دیگران واکنش نشان می‌دهند، و تجربه این برخورد مهربانی که با ما می‌شود تأثیر زیادی در نحوه پردازش تهدیدات و به ویژه در نحوه مدیریت اضطراب دارد.برای مدیریت و غلبه بر احساساتی مانند گناه، که می‌توانند مانع یادگیری و پیشرفت ما شوند، باید با خودمان همان‌طور رفتار کنیم که با عزیزترین فرد زندگی‌مان رفتار می‌کنیم. تیرچ می‌نویسد:«ما می‌توانیم توجه خود را به تصاویری درونی معطوف کنیم که احساساتی مانند مهربانی، درک و حمایت را در ما ایجاد می‌کنند.»دفعه بعد که از مطالعه یک گزارش پیچیده یا طرح جدیدی در محل کارتان سر بلند کردید و دیدید که بیرون آفتاب می‌درخشد، از پشت میز بلند شوید، کمی پیاده‌روی کنید و به اطرافتان دقت کنید. این کار به ذهنتان فرصتی می‌دهد تا در حالت آزاد به پردازش اطلاعاتی که صبح تمام تمرکزتان روی آنها بوده بپردازد. و برای اینکه این لحظه استراحت را برای خودتان فراهم کردید، خودتان را تحسین کنید.مقاله ای از شین پریش و بلاگ فارنممحمدمحمدMon, 10 Mar 2025 16:33:18 +0330https://virgool.ir/@moh.maa_d/چرا-بسیاری-از-افراد-فوق-ثروتمند-از-میزان-ثروتشان-راضی-نیستند-tabglvbwdlxdاز جایی به بعد، داشتن چند میلیون دلار اضافی چیز جدیدی برای شما به ارمغان نمی‌آورد. اینجاست که انگیزه‌های دیگری جایگزین می‌شوند.با افزایش تعداد میلیونرها و میلیاردرها در جهان، افراد بیشتری به ثروتی دست یافته‌اند که حتی با صرف هزینه برای لوکس‌ترین کالاها نیز نمی‌توانند آن را به‌طور منطقی تمام کنند. اما وقتی میزان ثروت به حد مشخصی می‌رسد، داشتن چند میلیون دلار بیشتر قرار نیست زندگی آن‌ها را به‌طور ناگهانی دگرگون کند. پس چه چیزی این افراد را، پس از رسیدن به این مرحله، وادار به تلاش بیشتر برای کسب ثروت بیشتر می‌کند؟بعد از صحبت با چند نفر که زمان زیادی را در کنار افراد بسیار ثروتمند گذرانده‌اند یا در حال تحقیق در مورد آن‌ها بوده‌اند، توضیحات جالبی پیدا کردم. مایکل نورتون، استاد دانشکده کسب‌وکار هاروارد که ارتباط بین خوشبختی و ثروت را مطالعه کرده است، مدل خاص و زیبایی برای درک این الگوی رفتاری داشت.نورتون می‌گوید تحقیقات اغلب به دو سؤال اصلی اشاره می‌کنند که افراد هنگام بررسی رضایت از جنبه‌های مختلف زندگی از خود می‌پرسند: «آیا نسبت به گذشته خود پیشرفت کرده‌ام؟» و «آیا نسبت به دیگران عملکرد بهتری داشته‌ام؟» این موضوع نه تنها درباره ثروت، بلکه درباره جذابیت، قد و بسیاری چیزهای دیگری که مردم درباره آن‌ها نگرانند، صدق می‌کند.نورتون می‌گوید: «اما مشکل اینجاست که بسیاری از چیزهایی که واقعاً در زندگی اهمیت دارند، اندازه‌گیریشان سخت است. مثلاً اگر بخواهید پدر یا مادر خوبی باشید، کمی دشوار است بدانید که آیا اکنون نسبت به یک سال پیش والدین بهتری هستید یا نه، و همچنین سخت است بفهمید که آیا والدین بهتری نسبت به همسایه‌هایتان هستید.»مایکل نورتون نویسنده و استاد دانشگاه هارواردبه همین دلیل، مردم به معیارهایی برای مقایسه روی می‌آورند که قابل اندازه‌گیری باشند. نورتون می‌گوید: «پول یکی از بهترین گزینه‌هاست. اگر بخواهم بدانم که آیا وضعیتم بهتر از گذشته است، ساده‌ترین پرسش این است: «آیا درآمدم بیشتر شده؟ یا آیا خانه‌ام بزرگ‌تر شده؟ یا آیا نسبت به قبل خانه‌های بیشتری دارم؟»این غریزه برای اندازه‌گیری و مقایسه حتی زمانی که افراد به مقدار زیادی ثروت دست پیدا می‌کنند، از بین نمی‌رود. نورتون می‌گوید: «مشکل اینجاست که پرسش «آیا وضعیتم بهتر شده؟» فقط افراد را به یک سمت سوق می‌دهد، و آن هم به سمت در اوردن پول بیشتر است.» اگر خانواده‌ای مثلاً ۵۰میلیون دلار ثروت جمع کند و به محله‌ای نقل مکان کند که همه در آنجا همین مقدار (یا بیشتر) پول دارند، در مقایسه با زمانی که معیار مقایسه‌شان با افرادی بود که ده‌ها میلیون دلار کمتر از آن‌ها داشتند، احساس می‌کند کمتر از قبل ثروتمند است. به همین دلیل است که اهداف و معیارهای ثروت و رضایت دائماً تغییر می‌کنند و دست‌نیافتنی‌تر می‌شوند.تحقیقات نورتون که این پدیده را نشان می‌دهد، تا حدی ناامیدکننده است. او و همکارانش در مقاله‌ای که اوایل امسال منتشر کردند، از بیش از ۲,۰۰۰ نفر که حداقل یک میلیون دلار دارایی خالص داشتند (از جمله بسیاری که ثروتشان به‌مراتب بیشتر از این حد بود) پرسیدند که روی مقیاس ۱ تا ۱۰ چقدر خوشحال هستند و سپس چقدر پول بیشتر نیاز دارند تا به عدد ۱۰برسند. نورتون عنوان کرد: «در تمام سطوح درآمدی و ثروت، تقریباً همه می‌گویند که برای رسیدن به خوشبختی کامل به دو یا سه برابر چیزی که دارند نیاز دارند.»اما نورتون این افراد ثروتمند را از کجا پیدا کرد؟ برای این مطالعه خاص، یک بانک سرمایه‌گذاری او را با برخی از مشتریان ثروتمند خود مرتبط کرد. اما نورتون همچنین به من گفت که قبلاً با گروهی از میلیونرهای هلندی همکاری کرده بود که مایل بودند به سوالات پژوهشگران پاسخ دهند و در این فرآیند کمی ثروتمندتر شوند: برای یک مطالعه، نورتون و همکارش به هر شرکت‌کننده حدود ۴۶ یورو برای تکمیل هر پرسشنامه پرداخت کردند. او می‌گوید: «برای اجرای یک نظرسنجی از افراد عادی، معمولاً یک دلار کافی است.»جفری وینترز، استاد علوم سیاسی در دانشگاه نورث‌وسترن و نویسنده کتاب «الیگارشی»، می‌گوید که علاوه بر مقایسه‌های اجتماعی، افراد بسیار ثروتمند اغلب با هیجانی که از چند برابر کردن ثروتشان از طریق سرمایه‌گذاری، خرید کسب‌وکارها و فعالیت‌های مشابه به دست می‌آورند، انگیزه پیدا می‌کنند تا پول بیشتری به دست آورند. او می‌گوید: «برای ما که از حقوق ثابت استفاده می‌کنیم و هزینه‌هایی مثل وام مسکن، بیمه درمانی، غذا یا شهریه فرزندانمان را می‌پردازیم، پول درآوردن با تأمین این مخارج گره خورده است.» در حالی که بسیاری از افراد فوق‌ثروتمند «از پول خود برای کسب پول بیشتر استفاده می‌کنند» و این فرایند هیجان‌انگیز و تقویت‌کننده جایگاه اجتماعی است.این دو نوع استفاده از پول یعنی به‌عنوان ابزاری برای تأمین هزینه‌ها یا برای بیشتر کردن ثروت، هرکدام از جایی به بعد داشتن پول بیشتر برای فرد بی‌معنی خواهد بود. وینترز می‌گوید: «فرض کنید می‌خواستید یک کشتی تفریحی عظیم به همراه شش عمارت در شش مکان مختلف در جهان داشته باشید. احتمالاً می‌توانید همه این‌ها را با چند صد میلیون دلار به‌راحتی تأمین کنید.» اما اگر هدف، ادامه افزایش ثروت باشد، در این صورت «هیچ عددی وجود ندارد که بتوان گفت کافی است.» او اضافه می‌کند: «هر میلیاردری که با او صحبت کرده‌ام و من تعداد زیادی از آن‌ها را دیده‌ام، به‌شدت از هر مقداری که به ثروتش افزوده می‌شود، هیجان‌زده است.»یکی دیگر از متخصصانی که من با او مشورت کردم، بروک هارینگتون، استاد دانشگاه کسب‌وکار کپنهاگ است که در مورد رویکردهای مالی و سرمایه‌گذاری افراد فوق‌ثروتمند مطالعه و نوشته است. او می‌گوید که سؤال بسیاری از ثروتمندان در مورد پولشان این نیست که «آیا به اندازه کافی پول دارم تا این چیز گران‌قیمت را بخرم؟» بلکه این است که «آیا به اندازه کافی پول دارم تا از افرادی که خودم را با آن‌ها مقایسه می‌کنم، بیشتر یا هم‌تراز باشم؟»او در ایمیلی که برای من ارسال کرد، نوشت: «حس «رفاه» به این معنا نیست که به یک رویای کودکی برای خرید یک قایق بادبانی یا چیزی شبیه به آن برسید؛ احساس ثروتمند بودن بیشتر به مقایسه با دیگران در گروه مرجع شما مربوط است. بنابراین سوال این نیست که افراد چه می‌خواهند بخرند، بلکه این است که چه چیزی را احساس می‌کنند باید بخرند تا جایگاه اجتماعی خود را حفظ کنند.»گری شتینگارت، رمان‌نویس، تجربه مستقیم از نحوه تفکر افراد ثروتمند درباره ثروتشان دارد. قهرمان رمان اخیر او، «دریاچه موفقیت»، که چند ماه پیش منتشر شد، یک سرمایه‌گذار نیویورکی است. در جریان تحقیق برای نوشتن این کتاب، شتینگارت با بیش از دوازده نفر از افراد بسیار ثروتمند، عمدتاً مرد، که در زمینه مدیریت ریسک مالی و سرمایه‌گذاری‌های پیچیده (صندوق‌های هج فاند) فعالیت می‌کنند، روابط دوستانه‌ای برقرار کرده است. این افراد معمولاً می‌گویند که از پرواز با هواپیماهای تجاری معمولی حساسیت دارند و برای مدیریت ثروت زیاد خانواده‌شان، مدیران مالی استخدام می‌کنند. در مصاحبه او به من گفت: «آن‌ها به جایی رسیده‌اند که تمام پولی که واقعاً برای هر چیزی نیاز دارند، را در اختیار دارند، و چیزهایی که می‌توانند بخرند، نسبت به آنچه که دارند، آنقدر گران نیستند. مثلاً تسلا گال‌وینگ، جدیدترین مدل تسلا، نمی‌دانم چقدر قیمت دارد، اما اگر صد میلیون دلار داشته باشید، آنقدرها هم گران نیست.»گری شتاینگارت رمان نویس امریکایی و نویسنده رمان دریاچه موفقیت یکی از چیزهایی که شتینگارت پس از گذراندن زمان با این گروه متوجه شد، رقابت‌طلب بودن آن‌ها بود. او می‌گوید: «آن‌ها تمام روز با یکدیگر در سیستم‌های اطلاعات مالی پیشرفته بلومبرگ رقابت می‌کردند و سپس در پایان روز، سر میز پوکر با هم رقابت می‌کردند.» این روحیه رقابت و برتری‌جویی حتی در کمک‌های مالی‌شان به خیریه‌ها نیز دیده می‌شد. شتاینگارت حدس می‌زند که در زیر این رقابت، نیازی نهفته باشد به اینکه خود را باهوش‌تر و توانمندتر از همتایانشان نشان دهند: مدیران صندوق‌های سرمایه‌گذاری می‌توانند گاهی از طریق یک یا دو شرط‌بندی که بیشتر به شانس بستگی دارد تا هوش و مهارت، ثروتمند شوند، که این ممکن است باعث شود احساس کنند که باهوش بودنشان زیر سوال برود، حتی اگر پولشان گواهی بر موفقیت حرفه‌ای‌شان باشد.شتینگارت همچنین شاهد بود که مدیران صندوق‌های سرمایه‌گذاری همان مقایسه‌های اجتماعی‌ای را انجام می‌دهند که نورتون و هارینگتون به آن اشاره کرده بودند. آن‌ها پول را مانند یک «جدول امتیاز» می‌دیدند. او به یاد می‌آورد که یکی از آن‌ها چیزی در این مضمون گفته است: «ما فهرست پرفروش‌ها یا جوایز کتاب نداریم. چیزی که داریم، عددی است که در پایان روز روی کاغذ می‌ماند.»این تجربه برای شتینگارت حس خوبی به جا نگذاشت. این افراد، کسانی بودند که می‌توانستند هر چیزی را که در زندگی بخواهند بخرند و ثروتشان مورد حسرت بسیاری بود، اما حتی آن‌ها هم راضی نبودند، دقیقاً همان‌طور که پژوهشگران حوزه شادی و ثروت پیش‌بینی می‌کردند. شتاینگارت در نهایت گفت: «در پایان، فقط خوشحال بودم که این تحقیقات تمام شد، چون واقعاً افسرده‌کننده بود.»مقاله ای از جو پینسکرمحمدمحمدSat, 01 Feb 2025 21:47:51 +0330https://virgool.ir/@moh.maa_d/طرح-جدید-fsg-برای-مالکیت-چند-باشگاه-کدام-باشگاه-ها-جز-گزینه-های-لیورپول-هستند-k2oqgiw6xqpqاین روزها باشگاه‌های زیادی مالکان مشترکی دارند؛ شاید به زودی گروهی که مالکیت لیورپول را بر عهده دارد نیز باشگاهی خریداری کند.هنگامی که لیورپول سعی در راضی کردن مایکل ادواردز برای برگرداندن او به کادر مدیریتی داشت، پیشنهادی روی میز گذاشته شد که توانست نظر ادواردز را جلب کند.نقش جدید، به ادواردز مسئولیت‌های بیشتری در گروه ورزشی فِنِوی (FSG) ارائه می‌دهد و برخلاف دوره اولش، وظایف او تنها به لیورپول محدود نمی‌شود. فِنِوی درصدد گسترش و پیاده کردن ایده مالکیت چند باشگاه بوده و امکان دارد که ادواردز شخصی باشد که بر این پروژه نظارت می‌کند.وقتی بازگشت ادواردز به عنوان مدیر اجرایی گروهFSG تأیید شد، او در مصاحبه خود گفت:«یکی از مهم‌ترین عوامل در تصمیم من، داشتن مسئولیت در خرید و نظارت بر باشگاهی دیگر و گسترش این بخش از باشگاه است. اعتقاد دارم که برای حفظ رقابت‌پذیری، سرمایه‌گذاری و گسترش مجموعه فوتبالی باشگاه، این موضوع ضروری است.به این ترتیب ماجراجویی‌ چندباشگاهی شدن لیورپول آغاز شد؛ ماجراجویی‌ای که رقبای لیگ برتر مانند منچسترسیتی و چلسی قبلاً در آن حضور یافته‌اند.در ابتدا تردیدهایی در بین هواداران در این مورد وجود داشت؛ اما ادواردز و باشگاه تصویر بزرگتری از آینده را ارائه می‌دهند. دیگر نمی‌توان آینده باشگاه را فقط در مرزهای منطقه مرسی‌ساید شکل داد. فوتبال مدرن نیازمند نگرشی گسترده‌تر است.مایک گوردن در ایمیلی به کارکنان لیورپول این‌گونه عنوان می‌کند:این را به عنوان مسیری می‌بینیم که به تقویت باشگاه برای آینده کمک خواهد کرد.جستجوی FSG برای یافتن باشگاه فوتبال دوم که هم‌گام با لیورپول فعالیت کند، تاکنون تنها جنبه جست‌وجو داشت - که با توجه ویژه‌ای که نسبت به باشگاه‌های برزیلی همراه بود؛ اما اکنون تعهد لازم برای ایجاد یک پروژه با ثبات وجود دارد و ادواردز به عنوان رهبر این پروژه، وظیفه به انجام رساندن آن را به عهده دارد. لیورپول قصد دارد به چیزی که یوفا آن را «یکی از سریع‌ترین روندهای رشدی در اکوسیستم مالی فوتبال» می‌نامد، بپیوندد.طی محاسباتی توسط نهاد مدیریت فوتبال اروپا، مشخص شده که تا پایان سال 2023، 230 باشگاه در سراسر جهان به ساختار سرمایه‌گذاری چندباشگاهی پیوسته‌اند، آماری که در سال 2014 شامل کمتر از 40 باشگاه می‌شد. آنها می‌گویند که 13 درصد از تمام باشگاه‌های یوفا (105 باشگاه در کل لیگ‌های برتر اروپا) درحال‌حاضر رابطه سرمایه‌گذاری متقابل با حداقل یک باشگاه دیگر دارند - که به طور مشخصی عمده آنها توسط سرمایه‌گذاران آمریکایی مدیریت می‌شوند.اف‌اس‌جی، که از سال 2010 مالک لیورپول بوده، برای پیوستن به این راه دیر اقدام کرده است؛ اما انتظار می‌رود در 12 ماه آینده عملیات چندباشگاهی، تحت نظر ادواردز آغاز شود.احتمالاً لیورپول در نخستین اقدام، مانند مالکان آمریکایی چلسی که باشگاه فرانسوی استرازبورگ را خریداری کردند، به دنبال مالکیت باشگاهی اروپایی باشد.شعار هواداران استرازبورگ علیه BLUE COاکنون که انگلیس از اتحادیه اروپا خارج شده، این کار حرکتی منطقی به نظر می‌رسد و فرصتی فراهم می‌آورد تا بهترین جوانان بدون نیاز به رعایت قوانین محدودکننده - که پس از خروج از اتحادیه اروپا در سال 2020 ثبت قرارداد بازیکنان زیر 18 ساله اروپایی را ممنوع کرده بود – خریداری یا پرورش داده شوند. این قوانین به شکل آزادانه‌تری هستند؛ اما همچنان محدودیت‌هایی برای کسانی که مجوزی برای پیوستن به یک باشگاه انگلیسی دریافت می‌کنند، وجود دارد.در واقع، ایده‌ای که وجود دارد این است که باشگاه زیرمجموعه اروپایی، شاید به طور مهم‌تر، فرصتی برای باشگاه‌های لیگ برتر ارائه دهد تا استعدادهای نوظهور را در سطح رقابتی توسعه دهند؛ هر چه این سطح بالاتر باشد، بهتر است.مثال واضحی از این موضوع، می‌تواند باشگاه چلسی و تعداد زیاد بازیکنان نوجوان برزیلی آنها باشد. آندری سانتوس، که در ژانویه 2023 از واسکودوگاما به این تیم پیوست، می‌تواند به عنوان مثالی آشکار در نظر گرفته شود. او به همراه آنجلو گابریل، که در تابستان گذشته از سانتوس جذب شد و به فرانسه فرستاده شد، در ژانویه در انتقالی قرضی به استرازبورگ پیوستند. انگیزه پشت این حرکت، ایجاد فرصت بازی کافی برای هر دوی آنها بوده تا به شرایط آمادگی برای بازی لیگ برتر برسند یا ارزش آنها را ثابت بماند یا حتی افزایش یابد.آندری سانتوس، بازیکن قرضی چلسی در استرازبورگدر دوره‌ فعلی، با توجه به محدودیت‌های فیرپلی مالی، این موضوع بیش از پیش حائز اهمیت است. جوردن گاردنر، مشاور استراتژی سرمایه‌گذاری در گروه بیست و یک و مدیرعامل سابق باشگاه هلسینگور دانمارک در این باره می‌گوید:بالا بردن سطح بازی بازیکنان مهمترین عاملی است که باشگاه‌های لیگ برتر می‌خواهند با داشتن باشگاه زیرمجموعه اروپایی داشته باشند؛ هدف کلی در داشتن یک MCO (مالکیت چندگانه باشگاه)، توسعه بازیکنان بااستعداد است. چلسی، استرازبورگ را انتخاب کرد، زیرا آنها باشگاه خوبی هستند؛ به طور مشخص در این فصل آنها شرایط خوبی ندارند (آنها در رده دوازدهم جدول لیگ 1 فرانسه قرار دارند)؛ اما به‌عنوان مثال، داشتن باشگاهی در لیگ 1 برای توسعه استعداد بازیکنان شما بسیار متفاوت‌تر نسبت به یک باشگاهی ضعیف در لیگ برزیل است. این بخشی از پروژه‌ای بلندمدت برای توسعه استعداد است. از نظر جغرافیایی، داشتن باشگاهی که به شما نزدیک‌ است، به شما کمک می‌کند تا راحت‌تر بر بازیکنان خود نظارت کنید، برای همین باشگاه‌های غرب اروپا سود بیشتری خواهند برد.»«هر لیگ مناسب دسته‌ای از بازیکنان است؛ بنابراین فلسفه‌ی شما در رابطه با خرید بازیکنان خیلی اهمیت دارد. شاید بازیکنان آفریقایی در فرانسه راحت‌تر پیشرفت کنند. همین موضوع برای بازیکنان آمریکای جنوبی در پرتغال نیز صادق است. پس باید انتظار استراتژی منسجم پشت برنامه‌های لیورپول داشته باشیم.ایده‌ی مالکیت چند باشگاهی، بیشتر برای گسترش دامنه رقابتی به طور مستقیم یا غیرمستقیم بوده تا باشگاه‌ها استعدادهای خود را پرورش دهند. این واقعیت باعث شده گروه‌های زیادی از جمله یوفا از شرایط احساس نگرانی کنند. همچنین، در تازه ترین اظهارات مدیر تحقیقات یوفا، آندریا تراورسو هشدار داده که شرایط تیم‌های دارای مالک مشترک مشکوک به نظر می‌رسد.گرچه باید گفت که هیچ برنامه‌ای برای محدود کردن تیم ها وجود ندارد - حتی یوفا قوانین چند باشگاهی خود را در پیش روی فصل را لغو کرده - و در واقع لیورپول فقط پیرو باشگاه‌های دیگر در این جریان است.گوردن در این‌باره می‌گوید: این حرکت FSG به سمت مالکیت چند باشگاهی به ما کمک خواهد کرد تا عملکرد کلی ما را تقویت شود و باعث پیشرفت اهداف رقابتی‌مان خواهد بود.سیمون وان کرک‌هوون، مسئول Zurafa Football Capital، که در خرید باشگاه بلژیکی Lommel SK توسط گروه فوتبال سیتی (CFG) در سال 2020 به آنها مشاوره داد، در این باره گفت:بیشتر باشگاه‌ها به دنبال فرصتی هستند تا به بازیکنان جوان فرصت بازی در سطح حرفه‌ای را بدهند تا مسیر پیشرفت راحت‌تری داشته باشند؛ اگر به پرتغال و بلژیک نگاه کنیم، می‌بینیم که بسیاری از استعدادهای جوان تمایل دارند در لیگ برتر انگلیس بازی کنند؛ اما همچنین می‌بینیم که بازیکنانی در لالیگا و بوندسلیگا هستند که از لیگ این کشورها آمده‌اند و بلافاصله پس از انتقال، عملکرد خوبی داشته‌اند. جنبه دیگر آن نیز جذب استعدادها است. بازیکنان برزیلی به پرتغال تمایل بیشتری دارند که این برای گروه‌های مالکیتی بسیار جذاب است. ورود غیراروپایی‌ها به این لیگ آسان بوده و همچنین ارتباط قوی با فرهنگ برزیلی وجود دارد. این موضوع بسیار مهم است. در بلژیک نیز بسیاری از بازیکنان خارجی در سن بسیار کم قبل از اینکه به یک لیگ بزرگ‌تر منتقل شوند وارد این کشور می‌شوند. شما می‌توانید مسیری که وجود دارد را به وضوح ببینید.شرکت CFG که توسط گروه ابوظبی یونایتد، مالکان باشگاه منچسترسیتی، کنترل می‌شود، از سال 2017 تابه‌حال، با خرید باشگاه‌هایی از اسپانیا (ژیرونا)، ایتالیا (پالرمو)، فرانسه (تروا) و بلژیک (لومل) به سطح جدیدی از مالکیت چند باشگاهی رسیده است.البته بیشتر باشگاه‌های لیگ برتر انگلیس، محتاط‌‌تر عمل کرده‌اند و فقط سعی کرده‌اند فقط بر مالکیت یک یا دو باشگاه اروپایی متمرکز شوند.بلژیک و فرانسه بیشترین توجه مالکان باشگاه‌های لیگ برتری را به خود جلب کرده‌اند؛ بااین‌حال پرتغال جذابیت بسیاری برای لیورپولی دارد که قبلاً به‌دنبال جذب مدیر فنی بنفیکا، پدرو مارکس رفته تا برای پیوستن به به عملیات تغییر ساختار و پروژه چند باشگاهی در تابستان به گروه آنها اضافه شود.باشگاه‌های پرتغالی انتخاب محبوبی تلقی می‌شوند. گزارش سالانه منظم فوتبال باشگاهی اروپا از سوی اتحادیه فوتبال اروپا، اعلام کرد که 16 باشگاه پرتغالی از قبل جزئی از ساختارهای سرمایه‌گذاری چند باشگاهی هستند؛ 9 تا از این باشگاه‌ها در لیگ دسته اول این کشور قرار دارند.استون ویلا نیز به گروه «V Sports»، شرکت سرمایه‌گذاری متعلق به ناصف ساویریس و وس ادنز، پیوسته و 13 ماه پیش مقداری از سهم باشگاه ویتوریا را خریداری کرده است. این سهم‌ زمانی که استون ویلا و ویتوریا هر دو در این فصل سهمیه مسابقات یوفا را کسب کنند، از 46 درصد به 29 درصد کاهش خواهد یافت؛ اما هنوز هم به عنوان گامی مهم در گسترش جهانی این گروه سرمایه‌گذاری محسوب می‌شود.همچنین، پاری‌سن‌ژرمن نیز 29 درصد سهام براگا را از طریق گروه سرمایه‌گذاری‌ ورزشی قطر خریداری کرده است؛ این درحالی است که ایدان عوفر، تاجر اسرائیلی، به دلیل داشتن سهام قابل توجه اتلتیکومادرید و فامالیکائو، در واقع این دو تیم را به هم مرتبط کرده است. از طرفی، دیوید بلیتزر، سهامدار کریستال پالاس مالکیت استوریل را نیز به طور کامل دارد.گاردنر در مورد لیگی که لیورپول در آن سرمایه‌گذاری خواهد کرد، توضیح می‌دهد:لیگ پرتغال انتخاب واضحی برای لیورپول است؛ استون ویلا درصدی از باشگاهی در آنجا را خریداری کرده و برای بازیکنانی که از لیگ برزیل می‌آیند، این لیگ بستر بسیار مناسبی را برای پیشرفت فراهم می‌کند. لیگ فرانسه که چلسی تیمی مالکیت تیمی در آن اختیار دارد، می‌تواند گزینه دیگری باشد. به نظر می‌رسد پرتغال یا فرانسه گزینه های در دسترس‌تری هستند. همچنین توافقی جدید درباره حق پخش رسانه‌ای در لیگ‌های پرتغال در حال انجام شدن است که توزیع حق پخش تلویزیونی را منصفانه‌تر می‌کند. این موارد خرید یک باشگاه در این لیگ را جذاب‌تر می‌کند. بازار لیگ پرتغال آن‌قدر جذاب بوده که ارزش‌ باشگاه‌ها هم بالا رفته است. تاد بولی، مالک چلسی، در پرتغال به دنبال جمع‌ آوری اطلاعات بود و برخی از ارقامی که به من گزارش شدند، بسیار بالا بودند؛ امّا نکته حائز اهمیت این بوده که لیورپول می‌خواهد چه‌قدر در باشگاه مورد نظر خود سرمایه‌گذاری کند. اگر پرتغال، فرانسه و بلژیک را به عنوان مقصدهای اصلی گروه FSG برای خرید باشگاه در نظر بگیریم، مورد بعدی میزان سهام باشگاهی است که آنها قصد خریداری آن را دارند.بزرگ‌ترین باشگاه‌‌های این لیگ‌ها به دلیل تعهدات مالی مورد نیاز برای خرید بازیکن و اداره‌ی آن‌ها، از گزینه‌ها خط می‌خورند؛ اما همچنین ضعیف‌ترین باشگاه‌ها نیز نمی‌توانند جز گزینه‌ها باشند. همچنین باید اطمینان حاصل شود که باشگاه وابسته، به بازیکنان فرصت برای رقابت در بهترین سطح ممکن را فراهم کند.ون کرک‌هوون در این مورد توضیح می‌دهد:وقتی به گروه فوتبال سیتی درباره خرید باشگاهی در بلژیک مشورت دادم، دلیل جذابیت لومل برای آن بود که تعداد طرفداران آن بسیار کم بود؛ شاید بین 800 تا 1000 طرفدار در بازی‌ها حضور داشتند. شهری بسیار کوچک، که بازیکنان بدون هیچ دغدغه‌ای می‌توانند در آن بیرون بروند. برای CFG، این بسیار مهم بود. این باشگاه، 11 زمین تمرین داشت که در مقایسه با سایر باشگاه‌ها بسیار بزرگ بود.هواداران کم‌شمار لومل حاضر در استادیوم در حال شادی پس از گلاحتمالاً این نکته برای لیورپول نیز مهم باشد؛ آنها به دنبال یک باشگاه کوچک‌تر در سطح حرفه‌ای هستند - که اعتراضات طرفداران بسیار کمتر باشند. جایی ندیده‌ام و نشنیده‌ام که طرفداران از ساختارهای چند باشگاهی در باشگاهشان استقبال کنند؛ اگرچه موارد موفقیت آمیزی در مورد گروه سیتی مثل ژیرونا وجود دارد – که هوادارانش خیلی خوشحال هستند، زیرا در کورس رقابت برای قهرمانی حضور دارند.هواداران ژیرونا که از فصل شگفت‌انگیزی که تیمشان پشت سر گذاشته، رضایت دارنداگر به جای مالکان لیورپول بودم، باشگاهی را انتخاب می‌کردم که پتانسیل پایدار بودن به تنهایی را داشته باشد؛ جایی که جامعه‌ی طرفداری مناسب داشته باشد؛ بااین‌حال شاید هر سال در مسابقات اروپایی UEFA رقابت نکند. این عامل نمی‌تواند نادیده گرفته شود.مهم نیست که چه مزایایی به لیورپول ارائه دهد؛ FSG مطمئناً علاقه‌ای به داشتن باشگاهی با روندی منفی و زیان‌ده، تحت مالکیت خود ندارد؛ هدف آنها این است که باشگاه جدید، قابلیت تأمین هزینه‌های مالی خود را داشته باشد.ون کرک‌هوون اضافه می‌کند:این ریسکی برای باشگاه است و از لحاظ سرمایه‌گذاری نیز شما را در شرایط بدی قرار می دهد. نگاهی به لومل بیندازید و متوجه خسارت سنگینی می‌شوید که تجربه می‌کند. قبل از این، آنها باشگاهی بودند که تراز مالی ثابتی داشتند؛ این تفاوت بزرگی است. آنها با فروش منفرد اوگالده به توئنته (با مبلغی در حدود 4 میلیون یورو) و وینی سوزا به شفیلدیونایتد (با مبلغی در حدود 12 میلیون یورو)، تا حدودی موفق بوده‌اند. آن‌ها در فروش بازیکنان خوب کار کرده‌اند و پتانسیل برای پیشرفت در این مسیر بسیار بالاست؛ اما سرمایه‌گذاری که گروه سیتی انجام داد، بسیار بزرگ بوده است. چلسی یا شرکت BlueCo، تابستان گذشته با هزینه‌ی 65 میلیون پوندی بری روی استرازبورگ، زیادی‌روی کره است؟ فصل اول است و نمی‌توان قضاوت کرد.گاردنر نیز گفت:برقراری تعادل واقعا دشوار است. می‌بینید چه اتفاقی در مورد چلسی و استرازبورگ افتاده و طرفداران استرازبورگ، آنها را به خاطر اینکه باشگاهشان مثل یک باشگاه زیرمجموعه سطح پایین تر دیده می‌شود، بارها مورد انتقاد قرار داده‌اند. از طرفی می‌توان گفت که استرازبورگ باشگاهی بزرگ است که واقعاً نباید در مدل چند باشگاهی حضور داشته باشد؛ اما از سوی دیگر، این باشگاه در اروپا حضور داشته و ساختار خوبی دارد. باشگاهی که می‌خواهید بازیکنان جوان خود را برای پیشرفت، در محیط آن قرار دهید. به طور واضح، شما باشگاهی بزرگ با زیرساخت خوب می‌خواهید؛ اما از طرف دیگر مشکلات دیگری در خارج از زمین بازی وجود دارند. باشگاه‌های لیگ برتر از این باشگاه‌ها برای پیشرفت بازیکنان خود استفاده می‌کنند؛ امّا مسلماً کسی نمی‌خواهد پول خود را در این مسیر هدر دهد.پاتریک ویرا، سرمربی استرازبورگ که تیمش فصلی فاجعه‌بار داشته استلیورپول و ادواردز در حال بررسی و ارزیابی شرایط هستند، تا بهترین راه برای افزایش رشد باشگاهشان را پیدا کنند؛ گاردنر در این مورد گفت:آن‌ها باشگاهی بسیار جذاب برای همکاری خواهند بود. آن‌ها شهرت جهانی بی‌نظیری دارند. باشگاه‌های کوچک در فوتبال اروپا، ظرفیت محدودی برای استفاده از منابع خود دارند. ایده ورود باشگاهی بزرگ مثل لیورپول در این مسیر، می‌تواند راه‌های زیادی را جلوی پای آنها بگذارد. به نظر من، بیشتر باشگاه‌ها - البته نه همه آنها - این موضوع را بسیار جذاب می‌دانند.محمدمحمدSat, 13 Apr 2024 13:44:33 +0330