https://virgool.ir/feed/@mofidikosarfa2026-11-10 21:35:32https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@mofidikosarhttps://virgool.ir/@mofidikosar/بدون-عنوان-tzcvpusskod7انگشتان آرتین، گره کراوات ساتن آبی رنگش را شل می کرد و با چشمان طوفانی، خریدارانه وراندازم می کرد:پس قرمز ترین رژلبتو فقط برای جایی میزنی که اون عوضی، مکی هست؟هروقت چشم های آرتین با نگاه یک مرد مرا می کاوید؛ نمی‌توانستم مانع خیالم شوم تا نگاه بی پروای آن مرد و خطوط پنجه‌کلاغی دور چشم‌هایش را، پس بزند.با غم نگاهش کردم و پشت قامت او، این ساعت دیواری بود که با صدای تیک تاکش، به من هشدار می داد که برای رسیدن، دارم دیر می کنم...با پوزخند، رد نگاهم را دنبال کرد و ادامه داد:این رنگ سبز رو چقدر درست انتخاب کردی. واقعا حیفه که مکی تورو تو این لباس نمی بینه.قلب منتظرم، در تمنای این بود که معلوم شود گوش هایم اشتباه شنیده اند:آرتین... یعنی تو نمیخوای...آرتین با فریادی، تمام اعتراف های قلبم را روی زمین ریخت:آره، می دونم! تو اونو دوست داری! به عشق دیدن اونه که انقدر خوشحالی! ولی کور خوندی! چون من اجازه نمیدم تو به این مهمونی بیای!فقط خودم قراره برم.و تو،همینجا،می مونی.از درماندگی خودم بغضم گرفته بود:من... من امشب نمیام که با او گرم بگیرم. سوزش چشمانم را حس می‌کردم؛ اما گوشه ی لب هایم بی‌اراده برای لبخند کش آمد. مغزم همیشه چند ثانیه از اتفاقات عقب‌تر بود.با همان لبخند ناهماهنگ و مسخره لب زدم:فقط میخوام برای چند ساعت اونو ببینم و قلبم باور کنه که هست... که برگشته. خواهش می کنم، فقط همین. باور کن هیچ کاری که تورو عصبانی کنه انجام نمیدم.بذار شب که برگشتیم؛ بفهمم این آوار چندین ساله، چقدر سنگینه.آرتین برق وحشی چشمان کمرنگش را به من دوخت و باز با همان ملایمتی که مرا می ترساند لحنش آرام شد:دقیقا عزیزم، همینه.فکر کردی دوباره دیدن اون، قراره چی بهت بده؟ چی میتونه برات بیاره؛ جز درد؟ تو نمی دونی چی برات خوبه. فقط میخوای بری و خودت رو نابود کنی. نمیخوام سر قشنگت با خاطراتی که قراره بعدا فقط اذیتت کنن؛ مشوش بشه. من باید ازت محافظت کنم. همونطور که وظیفه منه. لازم نیست بترسی که نمی تونی احساسش کنی. چون من هستم که هدایتت کنم.تکه پارچه ساتن در دست آرتین بود که به سمت من آمد. هنوز هم در برابر او تقلا می کردم ولی دستان مردانه اش به آرامش کسی که از موضعش مطمئن است؛ دست هایم را پشتم برد و پارچه که حالا دیگر لطیف به نظر نمی آمد؛ دور مچ هایم سفت شد.می دانستم با امشب تنها رفتنش می خواهد چه چیزی را به من یادآوری کند ولی وقتی به پشت روی کاناپه هلم داد و رویم خیمه زد؛ تمام واقعیت هایی که خودم می دانستم، باعث آرامشم نشد.دست هایم بسته بود و سنگینی بدنش توان تقلا را از من گرفته بود. انگشتان بلندش مثل فاتحی مطلق، لمسم می کردند. صورتش را در گودی گردنم پنهان کرد و نرم مشغول بوسیدنم شد. نمی دانستم رعشه بدنم از لذت است یا ترس.زیر لب های سوزان او، نمی دانستم اسم احساسم چیست. فقط منتظر ماندم تا مغزم بعداً برای این لمس‌ها، اسمی پیدا کند.سرش که بالا آمد نگاهش پر از رضایتی خاموش بود. از جیب داخلی کتش، ویال باریکی بیرون کشید. مایعی بی رنگ داخلش لرزید.انگشتان محکمش، به آرامی دهانم را باز نگه داشت. مایع را توی دهانم ریخت. تلخ بود و به سختی گلویم را سوزاند. مثل تصمیمات ناپخته قلب خودم.انگشت اشاره اش خط فکم را دنبال می کرد:نمیخواستم این تلخی رو بهت بچشونم. اما وقتی حرف‌گوش‌کن نباشی؛ چاره‌ای برام نمی ذاری.سرم از تاثیر آنی دارو گیج می رفت و فشار بدنش که رویم خیمه زده بود نمی گذاشت درست نفس بکشم.بی حال بودم و تنها به صورتی مبهم تصور کردم که آرتین مرا درون کمد ریلی کشید. چرخش قفل در اتاق را که شنیدم حتی نا نداشتم اشک بریزم. در تاریکی، مثل عروسکی که باید در گنجه بماند تا دست بچه ای دیگر به آن نرسد؛ نگهم داشته بود.حتما امشب مکی، از همه سراغ مرا می گرفت. حتی اگر تا جایی پیش برود که این سوال را با بی پروایی، از خود آرتین بپرسد. می توانستم چشمان آرام آرتین را تصور کنم که چطور با لبخندی مودبانه، بهانه ای رسمی می آورد و امیدوار بودم مکی، هرگز به این راز پی نبرد که... چرا آرتین بی کروات به مهمانی آمده و چرا امشب به دیدنش نیامدم.Kosar MofidiKosar MofidiTue, 01 Sep 2026 10:06:04 +0330https://virgool.ir/@mofidikosar/۱ـ-vjwfdioqiopcکلید رو که چرخوندم در باز شد. تو باز رو صندلی راک بودی. لیوان چای سبز، خالی بود و کتابی که می خوندی؛ بسته. من می دونستم باز چشمت به ساعت دیواری بوده.با دیدنم خندیدی: یه بار نمیشه کلیدتو یادت بره؟ من هستم. پشت در نمی مونی!با بدبختی لب هامو مجبور کردم کش بیان که تو خیالت راحت باشه می خندم: اوف، اون بیرون جهنمه!تو ایستادی تا کش و قوسی به اندامت بدی: الان یه لیوان آب خنک برات میارم.درحالی که سوالات تو مغزم باعث شده بودن سرگیجه بگیرم سعی کردم خودمو رو مبل بندازم. حتی متوجه نشدم کی رفتی سر یخچال و کی برام آب ریختی. فقط دست ظریفت که به شوخی رو پیشونی ام گذاشتی؛ منو به خودم آورد: سرحال نیستی. نکنه گرمازده شدی؟سرمو که بالا آوردم چشمم به موهای بافته شده تو افتاد.سیل کلمات تا پشت لب هام بالا اومد و با بیچارگی در دلم دعا کردم که صدای کوبیدن قلبم رو، به گرمازدگی ربط بدی. کاش زبون داشتم بهت بگم تا مغز استخوانم تو آتیشه. ولی مگه به خودم قول نداده بودم نگرانت نکنم؟آب دهنمو بی صدا قورت دادم و نگاهم دوباره سمت کش موهای جدیدت رفت: آفتابگردون...؟تو نرم خندیدی و گیست رو پشت سرت انداختی: جالبه. تشنگی شدید هم تاثیری تو کم شدن سوی چشمت نداره. تو یه ثانیه تغییرات آدم رو تشخیص میدی!درحالی که یه ضرب لیوان آب رو سر می کشیدم باخودم حساب کردم که بعدش می تونم با خنده ای از سر بیخیالی, فضارو عادی جلوه بدم یا نه؟دلم می خواست یه جوری ازت بپرسم... دلم می خواست بگم آهای، من یه چیزی ازت قائم کرده ام. میخوای زیر زبونمو بکشی؟ بیا منو سبک کن. رو دلم خیلی چیزا سنگینی می کنن.ولی شاید بجای تو، درواقع می بایست با خودم حرف می زدم...حرف بزن ابرِ مرا باز کندیر زمانی است که بارانی امحرف بزن، حرف بزنسال هاستتشنه ی یک, صحبتِ طولانی ام...( بخشی از سروده محمدعلی بهمنی )Kosar MofidiKosar MofidiFri, 12 Jun 2026 09:59:36 +0330