https://virgool.ir/feed/@modern_artAzNo_magfa2026-11-12 06:22:28https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@modern_arthttps://virgool.ir/@modern_art/نقاشان-مکتب-نیویورک-o8wt1u8r9olvیایویی کوساماژاپن؛ ۱۹۲۹«پیکاسو را بیاور، ماتیس را بیاور، هر کسی را بیاورید! من با یک نقطه مقابل همه آنها می‌ایستم!» - یایویی کوسامابخش مهمی از صحنه هنر آوانگارد نیویورک از اواخر دهه ۱۹۵۰ تا اوایل دهه ۱۹۷۰، یایویی کوساما با استفاده از رویکردهای مرتبط با اکسپرسیونیسم انتزاعی، مینیمالیسم، هنر پاپ، هنر فمینیستی و نقد نهادی، سبک متمایزی را توسعه داد. به قول خودش که یک بار گفت: "من یک هنرمند وسواسی هستم، مردم ممکن است من را به گونه ای دیگر خطاب کنند، اما... من خود را بدعت گذار دنیای هنر می‌دانم."کوساما در سال ۱۹۲۹ در خانواده‌ای مرفه اما ناکارآمد در ناگانو ژاپن به دنیا آمد. او که تا حد زیادی در برابر وحشت جنگ جهانی دوم محافظت شده بود، همانطور که خودش ادعا کرده بود، با این وجود از ظلم مادرش، خیانت‌های پدرش و دلسردی خانواده‌اش از علاقه او به هنرسازی آسیب دیده بود. او نقاشی را در سن ۱۰ سالگی شروع کرد، زمانی که شروع به تجربه توهمات بصری و شنیداری کرد که او را آزار می‌داد و در عین حال خلاقیت او را تا آخر عمر تقویت می‌کرد. او گفته است: "آثار هنری، بیانی از زندگی من، به ویژه بیماری روانی من است."کوساما پس از مدتی تحصیل در رشته نقاشی سنتی ژاپنی در کیوتو، مدرسه را رها کرد و در سال ۱۹۵۸ به نیویورک نقل مکان کرد. در آنجا احساس کرد که می‌تواند هنر خود را بدون محدودیت دنبال کند و موج ایجاد کند. کوساما می‌گوید: "وقتی به نیویورک رسیدم، نقاشی اکشن خشمگین بود. می‌خواستم کاملا از آن جدا شوم و یک جنبش هنری جدید را شروع کنم." کوساما با ساختن نقاشی‌های تک رنگ در مقیاس بزرگ شروع کرد که به سرعت مورد توجه منتقدان قرار گرفت. در دهه ۱۹۶۰، این هنرمند پرکار به تولید نقاشی، طراحی، مجسمه‌سازی، اتفاقات، اینستالیشن، مد و فیلم پرداخت. در سال ۱۹۶۹، او Kusama Enterprises را تاسیس کرد، یک برند تجاری فروش لباس، کیف و حتی اتومبیل. این محصولات، زیبایی منحصربه‌فرد هنر او را نشان می‌دهند که با استفاده آزادانه و رها از خال‌های پولکا و الگوهای متراکم و تکرار شونده برای ایجاد حس بی‌نهایت مشخص می‌شود.در سال ۱۹۷۳، کوساما به ژاپن بازگشت. دو سال بعد، برای درمان بیماری روانی وسواسی-اجباری خود، وارد بیمارستان بیماران روانی seiwa شد، جایی که تا به امروز در آنجا زندگی و کار می‌کند. او به تولید نقاشی و مجسمه‌سازی ادامه داد و در دهه ۱۹۸۰ شعر و داستان را به طیف فعالیت‌های خلاقانه خود اضافه کرد.Yayoi Kusama (Image from moma.org) نگاهی به آثار یایویی کوسامادرباره تابلو Accumulation استفاده منظم و تکراری از نقطه پولکا نام او را مترادف با این موضوع کرده است. نقطه‌ها و خال‌های پولکا در اولین آثار او ظاهر می‌شوند. Accumulation، لکه‌های جوهر روی کاغذ، نقاط پولکا سیاه در فضای خالی، این طراحی جز هزاران نقاشی و طراحی‌های روی کاغذ اوست که در سال ۱۹۵۱ در ژاپن خلق کرد. اگرچه این آثار احساس صمیمیت تداعی می‌کند، اما برای هنرمند حسی از وسعت و فاصله را برمی‌انگیزد. او یک بار آنها را به عنوان منعکس کننده "عمق بزرگ قلب من" توصیف کرد. مانند بسیاری از کارهای بعدی او، Accumulation بر اساس تکرار است یا همانطور که عنوان آن نشان می‌دهد، به معنی تجمع علائم تکراری است و عمدتا از توهمات شنیداری و بصری ناشی هنرمند ناشی می‌شود که کوساما از ۱۰ سالگی تجربه می کرد. او یک بار توضیح داد: "من توهمات و تصاویر وسواسی که مرا آزار می دهد را به مجسمه ها و نقاشی ها ترجمه می کنم."Accumulation (Image from moma.org)درباره تابلو No.Fکوساما در نیویورک زندگی می‌کرد که شماره F را خلق کرد، یک نقاشی سفید روی زمینه سیاه که سطح بافت آن شبیه یک شبکه گسترده است. نقل مکان او به شهر در فراهم کردن آزادی و محیط آزمایشی که در آن می‌توانست حرفه خود را شکل دهد بسیار مهم بود. در آن زمان، هنرمندان اکسپرسیونیسم انتزاعی و دنبال کنندگان عمدتا مرد آن بر صحنه هنر مسلط بودند. کوساما به جای تلاش برای پیوستن به حلقه آنها (هدفی چالش برانگیز برای زنان هنرمند)، مسیر خود را ایجاد کرد. او با ترکیب استراتژی در حال توسعه خود برای تکرار سریالی با روش نقاشی سراسری که توسط بسیاری از اکسپرسیونیست‌های انتزاعی استفاده می‌شد، مجموعه‌ای از نقاشی‌های تک رنگ را تولید کرد که آن را شبکه‌های بی‌نهایت نامید. به طور رسمی، آثار او از جمله شماره F، تمایز بین شکل و زمینه را از بین می‌برند و وزن یکسانی به ضربه‌های قلم مو و سوراخ‌های درون آن‌ها می‌دهند. از نظر روان‌شناختی، روند ساخت این نقاشی‌ها نوعی تزکیه روحی و روانی برای هنرمند بود که می‌کوشید ترس‌های خود و حتی خودش را از طریق عمل تکرار محو کند. در سال ۱۹۵۹، کوساما اولین سریال شبکه های بی‌نهایت خود را آغاز کرد که بلافاصله با تحسین منتقدان روبرو شد و دوران حرفه‌ای هنر او شروع شد.No.F (Image from moma.org)ازنوازنوThu, 10 Feb 2022 17:45:47 +0330https://virgool.ir/@modern_art/نقاشان-مکتب-نیویورک-cwrftxzp26q5بارنت نیومنآمریکا؛ ۱۹۰۵-۱۹۷۰«همانطور که من بر بوم اثر می‌گذارم، بوم نیز بر من تاثیر می‌گذارد.» - بارنت نیومنبارنت نیومن، نقاش و نظریه پرداز، یکی از روشنفکرترین هنرمندان مکتب نیویورک بود. او در نیویورک، در یک خانواده مهاجر یهودی-لهستانی به‌ دنیا آمد و بزرگ شد. رویکرد او به هنر و نقاشی با تحصیلاتش در فلسفه و فعالیت‌های سیاسی او شکل گرفت.نیومن از وحشت‌های عصر مدرن مانند نازیسم و بمب اتم آگاه بود. هنر برای او یک عمل خودسازی و اعلام آزادی سیاسی، فکری و فردی بود.او حدود ۳۰ سال داشت که نقاشی را شروع کرد و دهه بیست زندگیش را به تدریس، نوشتن، مطالعه و کار در فروشگاه لباس مردانه پدرش گذرانده بود. او بسیاری از کارهای هنری و نقاشی‌های اولیه خود را بی ارزش دانست و آن‌ها را نابود کرد. سال ۱۹۴۴ سرانجام او کار خود را کامل یافت. "زیبایی شناسی برای هنرمندان مانند پرنده شناسی برای پرندگان است." - بارنت نیومن در سال ۱۹۴۸، نیومن با تکمیل نقاشی با عنوان Onement,I صدای خودش را پیدا کرد. در این اثر بود که او به نقش برجسته‌ای برخورد کرد که مسیر همه نقاشی‌های آینده‌اش را مشخص می‌کرد، نواری عمودی که حاشیه‌های بالایی و پایینی نقاشی را به هم متصل می‌کرد نیومن آن را «زیپ» نامید. زیپ‌های او در میان زمینه‌های رنگی در ترکیب‌بندی‌های یدکی موج می‌زنند. این زیپ‌ها و زمینه‌های رنگی یکنواخت منتقدان را بر آن داشت تا او را یک نقاش حوزه رنگی و منبع الهام هنرمندان مینیمالیست‌ بدانند. اما نیومن موضع خود را نسبت به نقاشی‌های انتزاعی خود حفظ کرد. نیومن ادعا می‌کرد نقاشی کشیدن برای او به گونه‌ای است که نقاشی قبلا وجود نداشته است. نقاشی‌های خود را به عنوان اشکال فکری، به‌عنوان بیان تجربه جهانی از زنده بودن و فردی بودن می‌دید.اگرچه تمرکز اصلی نیومن همیشه بر نقاشی بود، گاهی مجسمه‌سازی نیز می‌کرد. آثار نیومن تا سال ۱۹۶۰، آخرین دهه زندگی‌اش، مورد استقبال عموم قرار نگرفت. استقلال آنارشیستی و موضع سازش ناپذیر او ممکن است به پذیرفته شدن نیومن کمک کرده باشد، اما نمی‌توان نیروهای عمیق درون نیومن را در شکل گیری آثارش نادیده گرفت. نیومن در اواخر عمرش با تامل در آثارش تاکید داشت مفهوم نقاشی‌های انتزاعی او ادعای آزادی است، که اگر خوانشی درست از آن وجود داشته باشد به معنای پایانی برای تمامیت‌خواهی و سرمایه داری است.(Image from moma.org)نگاهی به Onementنیومن با توصیف Onement، به عنوان «آغاز زندگی کنونی‌ام»، در این اثر موفقیت‌آمیز انبوهی از پیچیدگی بصری و مفهومی را کشف می‌کند. او با رنگ آمیزی یک بوم به رنگ زرشکی با اندازه متوسط شروع کرد. روی این زمینه پر از رنگ، نواری از نوار چسب زد و سپس با استفاده از یک کاردک رنگ نارنجی کادمیوم را روی بوم قرار داد. او در ابتدا قصد داشت نوار را جدا کند و نوار روشن تری را با لبه های نارنجی بر جای بگذارد. نیومن در خط عمودی تشکیل شده که آن را "زیپ" می‌نامد، ابزاری بصری را تشخیص داد که نقاشی را به کیفیت های اساسی آن یعنی فضا، رنگ و رابطه شکل-زمینه تفکیک می‌کند. نیومن بقیه مسیر حرفه‌ای خود را به کاوش این زیپ‌ها در زمینه‌های رنگی و امکاناتی که دارند صرف می‌کند، هم‌چنین ترکیب‌هایی خلق کرد که هدف آن‌ها را با این جملات عالی توصیف می‌کند: «تصویری که ما تولید می‌کنیم تصویری بدیهی از مکاشفه است... که هر کسی بدون عینک نوستالژیک تاریخ به آن نگاه کند، می‌تواند آن را درک کند.»Onement,I - 1948 (Image from moma.org)نگاهی به The Wildتابلوی The Wild که شکل عجیبی دارد، ۲ متر و ۴۳ سانتی متر طول این اثر است و فقط ۴ سانتی‌متر عرض دارد. رنگ نارنجی آن در واقع یک زیپ پهن و بزرگ است که روی زمینه تیره بوم نقاشی شده‌است و تقریبا تمام سطح بوم را پر می‌کند. از آنجایی که این اثر بسیار باریک و بلند است، به عنوان یک زیپ نارنجی روشن شناخته می‌شود که نه تنها فضایی را با بیننده به اشتراک می‌گذارد، بلکه آزادانه، در مقابل وسعت باز دیوار شناور است. در مواجهه با اثر، بینندگان تشویق می شوند که هم به آن نگاه کنند و هم از آن عبور کنند. استحکام کلی و شکل غیرمعمول آن باعث می شود که به عنوان یک زیپ، مجسمه‌ای مستقل به نظر می‌رسد و بر بافت فیزیکی دیوار تاکید می‌کند، ویژگی هایی که گفته می‌شود بر نسل بعدی هنرمندان مینیمالیست تاثیر می گذارد. The Wild - 1950 (Image from moma.org)ازنوازنوThu, 10 Feb 2022 00:49:31 +0330