https://virgool.ir/feed/@mo.qaemNothing came easy, everything was worked forfa2026-11-11 08:11:00https://files.virgool.ir/upload/users/37330/avatar/BQM6Ay.jpeghttps://virgool.ir/@mo.qaemhttps://virgool.ir/@mo.qaem/نسبت-من-با-کشور-جدید-نسبت-من-با-خودم-up1jnsvr1qbtدارم به نسبت خودم با هلند فکر می کنم. و اینکه دوست دارم کجا باشم! نه اینکه دوست دارم کجا باشم، بیشتر از یه منظر درازمدت و خیلی درونی به موضوع فکر می کنم. احساسی از این دارم که نسبت من با مردم هلند چیه؟ وقتی توی شهر خودمون توی ایران بودم، این فکر رو داشتم که اینجا مال منه. زمین منه. ولی اینجا نه، من به اینجا منتقل شدم. احساس نمی کنم وصل شده باشم به اینجا. شاید در طی زمان این احساس رو پیدا کنم. وقتی که روابط خیلی بیشتری با آدم ها و محیط اینجا داشته باشم. وقتی که خاطره با اینجا داشته باشم.یه دلیلش هم شاید درنگ نداشتن در ارتباط با انسان ها و پدیده های اینجا باشه. همیشه دویدم در این یک سال و نیمی که اومدم هلند. نه اینکه به خاطر در هلند بودن دویده باشم، من کلا در زندگیم دونده ام. اما تازگی به خاطر تراپی و شاید سن که الان ۴۵ ساله هستم، دارم یادمی گیرم که ندوم. یا توی باکس های مشخصی بدوم و خارج از باکس در حال درنگ باشم. و دارم تلاش می کنم یادبگیرم که فاصله های بین باکس ها رو بیشتر کنم تا به خودم فضای بیشتری برای درک خودم و درک اونچه که پیرامون من هستش، بدم. هر چند اون چیزهایی که توی باکس ها هستن، زبانه می کشن و قل قل کنان سر می رن و می ریزن بیرون و فاصله بین باکس ها رو تلاش می کنن پر کنن. ولی انگار یه بخشی از من هست که این روزها بیشتر می بینه که این اتفاق نباید بیافته و نباید به محتویات یه باکس اجازه بده که بریزه بیرون و لحظات درنگ و وصل شدن به خود رو بگیره.راستش الان دارم فکر می کنم که اصلا چقدر من به خودم وصلم. یا چقدر به همون شهر خودمون وصل بودم و درکش کردم. یعنی مسئله شاید هلند هم اونقدر نباشه. نمی دونم… شاید. فقط چون مناظر اینجا عوض شده، آدم ها عوض شده، این حس جداافتادگی و بریدگی پر رنگ شده. اما ریشه مسئله خیلی عمیق تر و فراتره. قبلا فقط با یه چیزهای مثل مناظر تکراری و عادی شده، پوشیده شده بود.یه نکته ای که اون هم مهمه اینه که وقتی کارهایی می کنم که مورد اقبال هلندی ها قرار می گیره، به من یه حسی از مفید بودن می ده. اون زمان های حس مفید بودن، یه احساسی از کانکشن با این مردم و این سرزمین می کنم. اون زمان ها احساس بریدگی ندارم. نمی دونم این حس چقدر گذراست. چقدر سطحی و چقدر به عمق من می ره. به هر صورت منطقیه که اگر در نقاط متعددی با محیطی که توش هستم، ارتباط و تعامل داشته باشم، خوب احساس وصل بودن می کنم.یه چیزی که ازش می ترسم اینه که احساس هایی که در ایران داشتم رو الان الکی و به اشتباه تصور کنم. مثلا اون زمانی که مشهد بودم هم توی خیابون واقعا احساس بیگانگی و گم شدگی داشتم ولی الان چون از حس اون لحظه دورم، به اشتباه فکر کنم اون موقع این احساس رو نداشتم. یا چون با خیلی از بخش های شهر خاطره دارم، نوستالژی اون خاطره ها میاد و همه چیز رو می پوشونه. ولی اگر خاطرات رو بزنم کنار، پیوندی وجود نداره. یا همین خاطرات شاید معنای پیوند باشن؟ اگر اینطور باشه، در طی زمان یا با فعالیت بیشتر، در محیط جدید هم خاطره ساخته میشه، و این طوری پیوند با محیط جدید هم شکل می گیره.راستش الان به ذهنم رسید که احتمالا این احساس بریدگی رو در خونه مون در گیلان هم حس می کردم. این احساس وصل نبودن به محیط و جامعه پیرامون. موضوع طوری هست که می تونم بیشتر درش واشکافی کنم ولی بذارین یه نکته دیگه رو بگم.مسئله دیگه در این ملغمه احساسات و فکرها، احساس «من ماموریتی دارم» هستش. این ماموریتی داشتن، احساسی از مفید بودن بهم می ده و احساس پوچی و بیهودگی رو می گیره. این حس برای من خیلی نکته مهم و کلیدی ای هستش. هر چند فکر می کنم احتمال داره این موضوع واقعا یه چیزی که باید در من باشه، نباشه. بلکه ناشی از دستکاری های خانوادگی و فرهنگی ما باشه. مثلا اون شعر حافظ که می گه اومدنم بهر چه بود! یعنی اینطوری توی کله ما کردن که ما باید بهر چیزی یه جایی باشیم. یعنی حتی اگر روی زمین هستیم، باید بهر یه چیزی روی زمین باشیم. نمیشه همینطوری روی زمین باشیم؟ نمیشه کلا باشیم!؟ نه اینکه باشیم که یه کاری بکنیم؟ بگذریم ریشه اش چیه. ولی یکی از چالش هایی که در ایران و کلا در هر موقعیتی باشم، حس می کنم اینه که ماموریت من چیه. و بعضی وقتا توی ایران این بی ماموریتی یکی از مسائل من بوده. هر چند که واقعا این حرف از من بعیده! من خیلی وقتا اگر نه همیشه، توی ماموریت و در نتیجه در حال دویدن بودم.چیزی که می خوام بگم اینه که این حس در ماموریت بودن و به خاطرش احساس معنا کردن و احساس بیهودگی نکردن، چیزیه که باید از خودم جدا کنم. باید بذارمش کنار. در ماموریت بودن، اون هم ماموریت جهانی و ماموریت مهم و ماموریت نجات بودن، دوست ندارم چیزی باشه که من رو تعریف کنه. نمی خوام چتری باشه که بیاد و همه بودن من رو بپوشونه. بله تهش می کنیم این کار رو. تهش یه ماموریتی برمی داریم. ولی این یه باکسی می خوام باشه که توی همون باکس بمونه. تهش یه کارهایی می کنم، چه باحال که ماموریت نجات و ماموریت اثرگذاری های مثبت باشه. ولی تهش یه کاره. باید توی باکس خودش باشه. نباید تعریف کننده بودن من و تعریف کننده احساس کلی من باشه. نباید این ظرف سربره و تمام من رو بپوشونه.برگردیم و داشتم به نسبت خودم با هلند فکر می کردم… و اینکه کی هستم و اینجا چی کار می کنم و نسبت من با این خاک و سرزمین و این مردم چیه. و این من رو به این می رسونه که اصولا من کی هستم در درون خودم. و راستش به نظرم چیزی که مهمه در این لحظه این نیست که جواب این سوال چیه. جواب این سوال که من کی هستم می تونه یه جواب در حال تغییر باشه که در طی زمان شکل عوض کنه. ولی چی جوابش نیست مهمه. شایدم محکم نتونم بگم چی جوابش نیست… مثلا دارم فکر می کنم جوابش احتمالا نباید به این بستگی داشته باشه که در چه شبکه ای از آدم ها و مکان ها هستم. شاید. احتمالا جوابش نباید به این ربط داشته باشه که در حال انجام چه ماموریت نجاتی هستم. شاید.چیزی که در این لحظه به نظرم مهمه، اینه که من می تونم هر زمانی جواب های مختلفی به این موضوع بدم ولی چیزی که مهمه اینه که فضاهای خالی برای خودم ایجاد کنم. در طی روز و در طی بودنم، فضاهای خالی برای خودم ایجاد کنم. تمام بودنم روی خط زمان رو با باکس هایی از اونچه که باید انجام بدم، پر نکنم. وقت هایی برای دیدن و لمس خودم و اونچه که درش هستم نگه دارم. نمی دونم چی میشه در اون وقت های خالی. ولی وقت خالی، فضای خالی، فضایی که پر نشده با چیزی… مهمه.محمد قائم پناهمحمد قائم پناهWed, 05 Mar 2025 00:11:43 +0330https://virgool.ir/startupux/how-to-build-a-startup-julshzye6pfiفهم من از استارتاپ و چطور ساختنشاین منم اونم بسته بندی محصولی هستش که روش کار می کنم :)استارتاپ ایده ای هستش که قراره یه مشکلی رو به شکل مقیاس پذیری حل کنه.و مدل و سبک استارتاپ ویکندها و بوم مدل کسب و کار یا بوم ناب این رو منتقل می کنه اگر مشکلی واقعی رو پیدا کردی / مشکلی که واقعا اونقدر برای بعضی آدما مهم باشه، اون موقع آدما میان سراغت. اگر نیان احتمالا یعنی مشکل به اندازه مهمی رو حل نکردی.ایده ساختن کمینه محصول هم همینه که یه کمینه محصول راه بنداز سریع ببین آدما میان استفاده می کنن. اگر اومدن یعنی تو مسیر درستی. اگر نه توی مسیر اشتباهی.راستش الان بعد از این همه سال و این همه کار دارم فکر می کنم این ایده احتمالا اشتباهه.از یه طرف پال گراهام (یکی از فاندرهای وای کامبینیتور که گمونم بزرگترین شتابدهنده دنیا هستن و مثلا روی دراپ باکس و یه عالمه غول دیگه سرمایه گذاری کردن) می گه:A lot of would-be founders believe that startups either take off or don't. You build something, make it available, and if you've made a better mousetrap, people beat a path to your door as promised. Or they don't, in which case the market must not exist.بعد در ادامه می گه:Actually startups take off because the founders make them take off. There may be a handful that just grew by themselves, but usually it takes some sort of push to get them going. A good metaphor would be the cranks that car engines had before they got electric starters. Once the engine was going, it would keep going, but there was a separate and laborious process to get it going.پس اگر اینطوری باشه چطور می فهمیم که کمینه محصول ما خوبه یا نه؟ یعنی مارکت وجود نداشته یا اینکه ما موتور ماشین رو خوب راه ننداختیم؟ پس اصلا تست زدن کمینه محصول چی میشه؟پال گراهام اصلا این تعریف رو برای استارتاپ پیشنهاد می ده:The need to do something unscalably laborious to get started is so nearly universal that it might be a good idea to stop thinking of startup ideas as scalars. Instead we should try thinking of them as pairs of what you're going to build, plus the unscalable thing(s) you're going to do initially to get the company going.خوب پس اینطوری شد که یه کمینه محصول خوب هم داشته باشی خبری از اینکه آدما ازش استقبال کنن نیست؟ خصوصا در این انبوه و انفجار انواع محصولات مختلف در دنیای مدرن (چیزی که شاید پنجاه سال پیش یا در دوران صنعتی نداشتیم).کلا این نوشته http://paulgraham.com/ds.html پال گراهام خداست. بخونینش. فکر کنم یه نفر یه زمانی ترجمه اش کرده بود توی ویرگول.یه جایی خونده بودم که تکنیک های مارکتینگ یا یه آدم مارکتنیگ خفن اول کار ممکنه خوب نباشه چون اون وقت محصول ممکنه به خاطر مارکتینگ مون بفروشه نه به خاطر اینکه واقعا مشکلی حل کردیم.منم همین فکر رو می کردم. الان کاملا مطمئنم که چه حرف اشتباهی.و اینجا یاد توحید علی اشرفی میافتم که می گفت از روز اول یه کوفاندر مارکتینگ توی تیم تون باشه. من با خودم می گفتم چون خودش کارش اینه می گه. ولی الان حرفش رو فهمیدم. به نظرم چیزی که پال گراهام می گه تایید اینه. تله موش بهتری ساختی ملت برات صف نمی کشن. وسط انبوه محصولات جدید و ناآشنا گم می شی.پس چطور بفهمیم کمینه محصول خوبی ساختیم؟ چطور بفهمیم واقعا مشکلی حل کردیم یا نه؟ طبق چیزی که خودم دارم توی اوستامو الان تجربه می کنم و تجربه های قبلی که داشتم اینه که با همون فروش های اندکی که با ضرب و زور به دست میاری و یه هفته خودت رو به زمین و آسمون می زنی و یه دونه دو دونه می فروشی. همونا رو خوب نگاه کن و فیدبک بگیر و ببین مشکلشون حل شد یا نه.اتفاقا این موضوع مهم بعدی هستش؟ اصلا قرار نیست اولین کمینه محصولی که طراحی کردیم مشکل رو حل کنه. اولین کمینه محصول رو می ذاری جلوی چند آدم بعضی شون برمی دارن. بعد از استفاده شون می بینی چه تغییری توی کمینه محصول بدی براشون بهتر می شه. همینطور گام به گام تغییرات کوچیک و کوچیک و یه جاهایی هم تغییرات بزرگ در کمینه محصول می دی تا اینکه بالاخره اونی میشه که باید بشه. یعنی یه فرایند تکاملی در طی زمان کمینه محصول طی می کنه.دوباره حضرت پال گراهام 😂 می فرمایند استارتاپ خوب رو بازار از دل فاندر می کشه بیرون. گشتم پیدا نکردم این جمله اش رو کجا خوندم ولی این هم تقریبا همین رو می گه:The verb you want to be using with respect to startup ideas is not "think up" but "notice." At YC we call ideas that grow naturally out of the founders' own experiences "organic" startup ideas. The most successful startups almost all begin this way.در واقع اینجوریه که در مسیر به عنوان فاندر notice می کنی یا متوجه میشی که خوب پس فلان چیزم باید فلان طور باشه. و خصوصا در اینکه چرا همون معدود مشتری ها برنمی گردن، یادگیری زیادی می تونه باشه.در ادامه این کمینه محصول در حال بهبود، چطور آدم های بیشتری رو قراره به خودش جذب کنه؟ اینجا مارکتینگ میاد وسط. البته یادمون نره که در حین همین مارکتینگ حتما بهترین تلاش مون رو برای notice کردن و بهبود اندک اندک یا کلی و اساسی محصول باید داشته باشیم، نه اینکه محصول رو فراموش کنیم و بچسبیم به مارکتینگ. اگر اینطوری بشه از اون ور بوم افتادیم.وقتی مارکتینگ مطرح میشه، یه دنیای بزرگیه پر از کلی مسیر و چالش مختلفه که هر کسی یه تئوری توش داره.من برای خودم اینطوری حلش کردماول اینکه ابزار و تکنیک ها (tools and technic) رو با دارایی ها و استراتژی ها (assets and strategies) قاطی نکنم.برای من کتاب دانیل پریستلی با عنوان ۲۴ دارایی خیلی روشنگرانه بود. دارایی هستش که ثروت خلق می کنه. خونه داشته باشی ازش اجاره می گیری. حالا باید برای خودت دارایی های خوب دیجیتال مقیاس پذیر بسازی. کتابش رو رایگان می تونین بگیرین و بخونینhttps://danielpriestley.com/24-assets-book/برای اینکه بهتر توضیح بدم من به مارکتینک چطور نگاه می کنم بذارین اینطوری بگم:من وقتی می خوام یه کسب و کار راه بندازم در واقع قراره یه job to be done مخاطبم رو شناسایی کنم و توی اون مسیر کمک کنم موفق بشه.برای اینکه توی اون مسیر کمک کنم موفق بشه پس اول باید اصلا دانش اون کار رو داشته باشم. اگر نه یا اصلا کمک نمی تونم بکنم یا ناقص کمک می کنم و job مخاطبم نمی تونه done بشه یا هر حالت نامناسب دیگه.مشخص کردن job to be done که خودش هم کار کمی نیست و من براش کلی مصاحبه توی بازار و ایستگاه قطار و توی ایونت و غیره انجام دادم. بعد از همه اینا به یه درکی از اینکه اصلا قراره چه جابی رو دان کنم و تازه بعد از مدتی که فکر می کردم کشفش کردم فهمیدم اصلا ناقص دارم کمک می کنم چون اون اتفاقی که باید برای مخاطبم بیافته نمی افته و اون موفق نمیشه.برای اینکه واقعی تر بفهمین خیلی خیلی خلاصه بگم اول با ایده دمنوش اومدم هلند.رسیدم به پیشنهاد منتورم ایده رو گذاشتم کنار و با ضرب و زور شروع کردم مصاحبه کردن (برام رفتن سراغ آدمای غریبه خیلی سخته). بعد از ۲۰ تا مصاحبه هنوز ایده ای نداشتم که از این مصاحبه ها چی می شه فهمید. خیلی چیزا میشد فهمید ولی یه الگوی کلی نمی دیدم.بعدش به زور منتورم با ۲۰ تا ۲۵ نفر دیگه مصاحبه کردم و اون وقت یه الگوی کلی جلوی چشمم ظاهر شد.ماموریت من این شد که مخاطب های من همیشه به شکلی که براشون کافی و جذاب باشه آب بخورن! دیگه الان نمی خوام توضیح بدم چطور اینطوری شد چون خودش یه نوشته طولانی دیگه است.ولی به هر صورت در یک فرایندی به جاب تو بی دان خودم رسیدمقدم دوم از نظر من طراحی چند محصوله.این کار رو باید یکی یکی بکنیم. اول یه محصول و بعد محصول بعدی و…اما نباید فکر کنیم فقط یک کمینه محصول طراحی می کنیم و همین. هر چند کمینه محصول اون محصولی هستش که ازش قراره اصل پول مون رو دربیاریم ولی دو محصول دیکه از این سه محصول خیلی خیلی مهمه.اول محصولی که رایگانه و هدیه می دیم. ماموریت من اینه که به مخاطب هام کمک کنم و این الزاما نباید پولی باشه. هم این طرز نگاه رو دوست دارم و هم از نظر مارکتینگ بسیار کمک کننده است. مخاطب هام از من استفاده کردن و تخصص من رو دیدن. نسبت به من آگاه شدن و احساسی احتمالا نسبت به من پیدا کردن. دانیل پریستلی توی کتابش اسم این محصول رو می ذاره Giftقدم بعدی طراحی یک محصول برای اون هایی هستش که یه پیوند کوچیک با من برقرار می کنن. مثلا به من ایمیل می زنن یا به هر ترتیبی بهم وصل می شن. برای اونا هم باید یه محصول داشته باشم. چیزی که براشون ارزش خلق کنه: Product for Prospectsبعدش محصول اصلیه من که اصل پولم رو ازش در میارمیه سطح دیگه هم محصول هست که درباره اش چیزی نمی نویسم چون خودم به اونجا نرسیدم. اگر درباره این محصولات می خوایید بیشتر بدونین تو همون کتاب ۲۴ دارایی هست.به هر صورت قدم دوم این شد که محصولاتم رو مشخص کردمقدم سوم اینه که دانش این کار رو بدست بیارم: Content is the kingدانش کار رو به دست آوردن یعنی ایجاد یه ساختار محتوایی منسجم و عمیق که نیاز مخاطب های من هستش. برای من این میشه Hydration Playbook من باید این رو آماده کنم. طوری که به دست مخاطب های من برسه اونقدر منطبق بر نیازشون باشه که بگن بابا ایول عجب محتوای خفنی و با ذوق ببلعنش.الان با هوش مصنوعی و سرچ و دسترسی به آدم متخصص این کار نباید خیلی سخت و زمانگیر باشه.و همزمان با ساختش دانشی که اندک اندک جمع آوری و در ساختار خودش قرار می گیره،‌ در شبکه اجتماعی ها و کانال های انتشار محتوا خودش رو بروز می ده.این محتوای مفید با رعایت تکنیک های سوشال مدیا و تکنیک های بهینه سازی برای موتور جستجو و اینطور چیزا باید بتونه به مرور زمان جریانی از مخاطب رو به سمت من بیاره.حالا قدم چهارم اینه که بتونم از توی این جریان مخاطب اونایی که دغدغه بیشتری دارن رو بکشم بیرون و بهشون وصل بشم و دسته بندی کنم و به اونایی که آماده تر هستن محصول سوم خودم، همونی که ازش پول در میارم رو معرفی کنم.بهترین کار برای این موضوع طراحی یک تست هستش که کاربر خودش بتونه یه ارزیابی از خودش در حوزه کاری ما داشته باشه. برای من این میشه که بتونه با جواب دادن به چند سوال بتونه بفهمه آیا به اندازه کافی و به شکل سالمی Hydrated هستش،‌ سبک یا تیپ شخصیتی خودش برای هایدریشن رو کشف کنه (همه ما به یه شکل دوست نداریم هایدریت بشیم/آب به بدن مون برسونیم) و یه سری راهکار متناسب با نیاز و سبک شخصیتی خودش به دست بیاره.می تونم چند تست مختلف طراحی کنم ببینم کدوم بیشتر درگیر کننده است. ولی در نهایت مخاطبی که واقعا در زمینه هایدریشن خودش دغدغه داشته باشه احتمالا تست رو بده و در نهایت جواب رو همونجا ببینه و برای گرفتن جواب کامل تر و ذخیره داشتنش برای خودش، ایمیلش رو ازش بگیریم و اینطوری ارتباط مون رو حفظ کنیم. https://danielpriestley.com/scorecard-marketing/ به نظرم این مراحل، مراحل ساختن یه کسب و کاره.به نظرم توی کشمون جاب تو بی دان رو نتونستم درست کشف کنم و آخراش و بعدش بود که تازه داشتم دید درست رو به دست می آوردم.و الان که توی هلندم و از صفر و بدون شبکه شخصی باید چیزی رو ببریم توی بازار. تازه دارم کشف می کنم که اصلا در این عصر انفجار اطلاعات و محصولات چطور چیزی رو باید برد توی بازار و جدا از بقیه محصولات ایستاد.اگر موفق شدیم که این کار رو بکنم در نوشته ی بعدی خودم آپدیت می دم.محمد قائم پناهمحمد قائم پناهMon, 11 Dec 2023 20:10:04 +0330https://virgool.ir/@mo.qaem/خونه-باغ-مون-رو-می-خواهیم-احتمالا-بفروشیم-drz45xgdvwhiسلام دوستانمن و خانواده ام همیشه رویای زندگی در یک روستا و در فضایی نزدیک به طبیعت داشتیم. بعد یک تجربه کوتاه در سالهای دور و بعد مدتی زندگی در تهران و در نهایت بعد از چندین سال تلاش و جستجوهای جسته و گریخته، در نهایت سال گذشته خونه و باغی که به نظرمون مناسب بود رو پیدا کردیم و خریدیم. اول بگم که ما یک خانواده چهار نفره الان هستیم. من و همسرم و یک دختر هفت ساله و پسرمون که تازه به دنیا اومده و چهار ماهه است. من خودم کارم آنلاین هستش و معمولا مدیریت پروژه هایی توی حوزه نوآوری دیجیتال کشاورزی انجام می دم. با همکارهام که گاهی تعدادشون تا بیست نفر می رسیده، آنلاین و از از دور کار می کردم و می کنم. همین الان همکارهای من در تهران، مشهد و اصفهان هستند. همسرم هم تا قبل از بارداری و تولد پسرم مربی یوگا بوده که کلاس های خودش رو داشت و در دوره کرونا اون هم کلاسش رو آنلاین برگزار می کرد.دخترم از حدود سه سالگی مدرسه طبیعت می رفت و یکی از دلایلی که این خونه رو انتخاب کردیم این بود که یک مدرسه روستایی کم دانش آموز، از اونهایی که دختر و پسر با هم هستن و چند پایه توی یه کلاس می شینن، نزدیک خونه مون بود، و دخترم خودش به تنهایی و راحت می تونست بره مدرسه.خوب صحبت به اینجا که رسید بگم، معیارهامون برای خرید خونه چی بوده.اولش که خوب گیلان رو انتخاب کردیم به خاطر فراوانی آب و مسئله کم آبی. حالا شاید خیلی موضوع نزدیک و حادی در همه جا نباشه ولی یه نیم نگاهی به این موضوع داشتیم. یه مزیت دیگه گیلان اینه که خیلی از دوستان مون از تهران و بقیه شهرها برای روزهای تعطیل میان به این منطقه و راستش احتمال دیدن دوستان تهرانی و غیر تهرانی که تا قبل از این هر چند ماه یه بار می دیدیم، خیلی تغییر نمی کنه. اینم نکته جالبیه که تا قبل از اینکه بیاییم نمی دونستیم. بعد کیفیت و عمق رابطه هامون هم بیشتر شد چون الان دیگه گاهی چند روزی با هم می مونیم. راستش خیلی حس خوبی این با هم بودنا و دور آتیش غذا خوردن و گپ زدنا داره.فاکتور بعدی چون بچه مدرسه ای داشتیم، این بود که مدرسه روستایی نزدیک باشه. راستش اگر تهران بودیم افرا رو می خواستیم هوم اسکول کنیم یا بفرستیم مدرسه رها (که یک مدرسه خارج از روال آموزش پروشه). ولی فکر کردیم اگر بیاییم روستا با توجه به تفاوت های مدرسه روستایی مثل دختر و پسر با هم بودن و چند پایه با هم تو یه کلاس بودن، بفرستیم مدرسه روستا. به نظرم این برای ارتباطات اجتماعی دخترمون لازم بود.نکته بعدی این بود که خونه مون توی روستا باشه که امکانات آب و برق و گاز داشته باشه، اما وسط روستا هم نباشه که تداخل فرهنگی ایجاد کنه. بالاخره ما و دوستان مون که بیان پیش مون یه روش لباس پوشیدن و شکلی از رفتار رو داریم که نگران بودیم شاید خیلی با فرهنگ روستا هماهنگ نباشه و حتی محیط روستا برامون محدودیت هایی ایجاد کنه. برای همین خونه ما آخرین خونه روستاست الان :) بعد از ما باغ هستش و یه مرز مون یه رودخونه کوچیکه که البته زمین ما در بلندی هستش و رودخونه ریسکی برامون نداره. یه طرف دیگه خونه مون یه زمین چمن بزرگ هستش که بچه ها و خانم ها و جوان های روستا میان و توش بازی می کنن، یا پیاده روی می کنن یا می شینن با هم حرف می زنن.دو سمت دیگه مون رو همسایه داریم. که یکی شون باغه و قطعه پشت سرمون شروع کرده برای خودش یه خونه بسازه. نکته خوب این همسایگی با رودخونه و زمین چمن بزرگ حاشیه رودخونه، اینه که هیچ وقت دور و برمون کامل ساخته نمی شه و بین یه سری خونه و یا ویلا گیر نمی کنیم.نکته بعدی این بود که ما بین شالیزارها نیستیم که خیلی شرجی باشیم و حشره و اینا خیلی زیاد باشه. البته اینجایی که هستیم ییلاق محسوب نمی شه و بالاخره شالیزارها چندان هم دور نیستن، ولی اول مسیر به سمت ارتفاعات و کوه هستیم. و چسبیده به شالیزار نیستیم. در واقع باید یه تعادلی بین نزدیکی به شهر برای خرید و دسترسی احتمالی لازم به بیمارستان و اورژانس و داروخانه شبانه روزی برقرار می کردیم با در ارتفاع بودن که البته برای ما مطلوب تر بود. به هر صورت الان در فاصله ده دقیقه ای با مرکز شهر املش هستیم که بیمارستان و اورژانس و داروخانه شبانه روزی و سوپرمارکت های بزرگ داره. از طرفی در ابتدای دامنه کوه های چسبیده به شهر املش. یه دلیل دیگه اینکه این خونه رو خریدیم این بود که یه خونه است که توی روستاست و امکانات روستا رو داره ولی چسبیده بهش یک باغ داره که عملا با خونه یکپارچه است، اما بیرون روستا محسوب میشه و قیمت پایین تری داره. باغ که در حدود ۱۵۰۰ متر مساحت داره، یک باغ میوه است که از هر نوع درختی یکی دو دونه داره؛ پرتقال، نارنگی،‌ نارنج، گردو، فندق، آلوچه، توت سفید و سیاه، آلوچه درشت و ریز، انار ترش، گلابی، ازگیل ژاپنی و… تنوع درخت هاش خیلی جالبه و حتی یک بلوط بلند داره. نکته خیلی خوبه باغ اینه که اینجا باغ نیاز به آبیاری و نگهداری خاصی نداره. یعنی خود باغ به خاطر بالا بودن آب زیرزمینی نیاز به کار خاصی نداره. البته برای اینکه همه درخت ها خوب میوه بدن نیاز به رسیدگی و کوددهی دارن که ما چون خیلی آدم این کار نبودیم این کار رو نکردیم. ما همینطور حالت وحشی علف های خودروی باغ رو دوست داشتیم. شما اگر بخواهید می تونید سالی یکی دو بار کارگر بگیرین و بگید علف های خود روی باغ رو بزنن و یا به درخت ها کود بدین که خوب میوه بدن.خود خونه هم یه بخش قدیمی داره که یه اتاقش معماری باستانی گیلان (دیوارهای چوب و گلی) داره و دو تا اتاقش از جنس بلوکه هستن. ما بهش یه آشپزخانه تماما چوبی اضافه کردیم و جدا از خانه دو تا حمام و دستشویی یکی فرنگی یکی ایرانی اضافه کردیم. البته چسبیده به اتاق های اصلی خونه یه حمام و دستشویی فرنگی جمع و جور هم داریم. موقعیت جغرافیایی: روستای حاجی آباد، چسبیده به شهر املش. شهر املش در بخش شرقی گیلان هستش. از لاهیجان نیم ساعت و با رامسر یک ساعت فاصله داره. روی نقشه موقعیت شهر املش رو چک کنین. رودسر و لنگرود دو شهر نزدیک تر به ما هستن.فاصله خود خونه مون با تهران از مسیر بزرگ راه رشت قزوین در حدود ۵ ساعت و از مسیر جاده چالوس حدود شش ساعت هستش (این زمان ها با ترافیک معمول هستن، نه تعطیلاتی که همه می رن شمال).امکانات در دسترس: خود روستا نانوایی تافتون و یکی دو تا سوپرمارکت کوچیک داره ولی با فاصله ده دقیقه به سوپرمارکت بزرگ که تنوع خیلی بالایی داره، مثلا من شیربادام نیچرلین ازش خریدم، می رسین.با همین ده دقیقه به بیمارستان و اورژانس شبانه روزی و داروخانه شبانه روزی املش می رسین.افرا با ده دقیقه فاصله می ره استخر در املش و هم کلاس تکواندو.البته با نیم ساعت رانندگی که برای افرادی که ساکن تهران هستن، می شه گفت نرماله، به تمام امکانات لاهیجان دسترسی دارین.مدرسه ابتدایی روستا هم که گفتم همسایه خانه ماست.معرفی خود خونه:مساحت کل زمین خونه: ۳۰۰ متر مربع + مساحت کل باغ: ۱۶۰۰ متر (خونه و باغ بهم وصل هستند)۱ و ۲. خونه دو اتاق با ابعاد مفید ۳.۵ در ۳.۵ متر داره یکی کفش سرامیکه و یکی چوب ساده۳. یه اتاق بزرگتر با ابعاد مفید ۳.۵ در ۵.۶ متر با کف سرامیک۴. آشپزخانه با ابعاد ۴ متر در ۴ متر با پنجره های بزرگ در دو سمت و یک تراس چوبی کوچک که همه دیواره و سقف و کف کاملا چوب روسیه.۵. یک حمام و دستشویی فرنگی کوچک کنار اتاق ها در فضای اصلی خانه با ابعاد ۲ در ۱.۳ متر که یک بخش رختکن و ماشین لباسشویی هم داره و رختکن دوباره همون ۲ در ۱.۳ متر هستش.۶ و ۷. کنار بنای اصلی خانه: دو حمام و دستشویی با ابعاد تقریبا ۲ متر در ۳ متر که یکی ایرانی و یکی فرنگیه. ۸. در جلوی اتاق ها یه تراس با ابعاد ۷.۵ در نزدیک به ۳.۵ متر وجود داره که ما اونجا مبل گذاشتیم و رو به محوطه داخلی خونه و باغ می شینیم. بخشی از تراس که مبل گذاشتیم و فرش انداختیم کفش سرامیکه. البته تراس با یه کف سیمانی، ادامه داره و تا جلوی آشپزخونه می ره و بعد دور می زنه و به سمت حمام و دستشویی های کنار خونه می ره که من این ادامه رو در ابعاد بالا نیاوردم.اندازه ها رو خودم با متر گرفتم و بخش های داخلی خونه رو اندازه زدم و تقریبا ابعاد مفید و قابل استفاده هستن. ۹. روی تراس یک فضای خیلی کوچولو به ابعاد ۱.۴ متر در ۷۵ سانتی متر وجود داره که من به عنوان اتاقک کوچیک کار متمرکزم ازش استفاده می کنم. نوع سقف ها شیروانیه و کاملا آب بندی هستش و در یک سال گذشته هیچ مشکلی نداشتیم.درب تمام اتاق ها و پنجره های بزرگ آشپزخانه دارای توری کشویی آلمینیومی هستن که از ورود حشرات جلوگیری کنن.آبگرم کن دیواری برای آب گرم داریم.گرمایش اتاق ها بخاریه.یک منبع دو هزار لیتری و پمپ آب، خونه داره که قطعی آب برامون پیش نیاد.تمام برقکشی خونه رو با کابل های قوی و خوب نو کردیم و از کلید پریز صنعتی و حسابی مقاوم استفاده کردیم. جعبه تقسیم برق هم برای کنترل برق بخش های مختلف خونه کار گذاشتیم.اتاق بزرگ و یکی از اتاق های کوچکتر کولرگازی متناسب سایزشون دارن.اینجا ایرانسل هم آنتن می ده ولی آنتن دهی همراه اول خیلی بهتره و من کلی جلسه آنلاین تصویری روی گوگل میت تقریبا هر روز با همکارهام دارم. خونه در سمت های مختلف خودش دارای سیستم دوربین مدار بسته با کیفیت و با توانایی دید در شب است.محوطه جلوی خونه قلوه سنگ ریز رودخونه ای ریخته شده. یک حوض سنگی درش درآوردیم. درش یک چاه آب هم وجود داره که به طور کلی خیلی ارزشمنده ولی خوب ما در سیمانی اش رو گذاشتیم و تابه الان نیازی بهش نداشتیم. گمونم بیشتر برای آخرالزمان به دردبخوره :)گوشه خونه هم یک جای آتیش روشن کردن وجود داره که روش غذا می پزیم رو دورش شب ها جمع می شیم. کنارش هم یه میز چوبیه که روش غذا رو می تونیم در فضای باز بخوریم.یه گوشه حیاط هم باغچه درست کردیم که توش سبزیجات کاشته شده. محوطه دور خونه و باغ از سمت همسایه ها فنس کشیه.در مجموع می تونم بگم خونه لاکچری مثل یک ویلای لوکس نیست. اما برای یک خانواده ای که دوست داره نزدیک به طبیعت زندگی کنه، حداقل های لازم برای راحتی رو فراهم می کنه.نوع سند خونه سند رسمی تک برگ هستش و باغ که بیرون بافت روستاست، از دهیاری گواهی مالکیت داره که با قولنامه به نام من و همسرم منتقل شده.داخل باغ، ما یه خونه درختی ساختیم که دخترم خیلی دوسش داره. البته من اسمش رو بیشتر خونه دور درختی می ذارم. و یه خونه سگ چوبی ساختیم با کف سیمانی که بشه زیرش رو هر از چند گاهی شست.من به خاطر کارم برای یک ماموریت احتمالا طولانی باید برم خارج از ایران. با اینکه خیلی خونه رو دوست داریم و برامون خیلی رویایی هستش، اما تصمیم گرفتیم خونه رو بفروشیم. خیلی هم مطمئن نیستیم،‌ اولویت مون فروشه ولی شاید گزینه اجاره دادن رو هم بررسی کردیم. اگر علاقمند هستین لطفا به من ایمیل بزنین تا برای گفتگوی بیشتر با هم در تماس قرار بگیریم mo . qaem [at] gmail. .com محمد قائم پناهاملشتیر ماه ۱۴۰۲خانه و باغ گئوشورون گئوشورون، چوپان افسانه ای گیلانه که مراقب رمه و حیوانات طبیعته-------------------بخش دوم نوشته که بعدا اضافه کردم:تصمیم گرفتم یکی دو تا ویژگی دیگه که خونه داره رو اضافه کنم و بخش چالش ها رو هم اضافه کنم:اول اینکه خونه از دریا مثلا ساحل رودسر که ما می ریم، نیم ساعت فاصله داره. اون دو تا حمام و دستشویی که جدا از ساختمان اصلی خونه هستن با این دید ساخته شدن که خودمون و مهمون ها،‌ وقتی از دریا برگشتیم، همون بیرون بتونیم سریع و راحت دوش بگیریم.همینطور با پونزده دقیقه رانندگی به ارتفاعات تابستان نشین که منظره کوه، دشت و شهرهای اطراف و دریا رو داره می رسیم.در حاشیه رودخونه کنار خونه هم یه مسیر پیاده روی باحالی تا روستای بعدی قرار داره.آب رودخونه رو آزمایش که نکردیم ولی رنگ و بوی خاصی نداره و افرا برای بازی کنار رودخونه می ره. هر چند خوب مثل اکثر رودخانه هایی که دیدیم، زباله اطرافش دیده می شه.یک نکته دیگه اینه که به عنوان یک غیر محلی یک سال اینجا بودیم و دیگه سکونت و حضور یک خانواده غیربومی رو مردم روستا پذیرفتن و رابطه مشخصی با همسایه ها شکل دادیم. اگر کسی جدی شد و اومد بازدید درباره همسایه ها کامل خواهم گفت.درباره چالش ها:همونطور که بالا گفتم این یه خونه تازه ساز نیست. بخش قدیمی خونه بازسازی شده. آشپزخانه و دستشویی هم بالاخره در یه باغ ساخته شدن و مثل یه آپارتمان توی شهر نیستن. ریزه کاری های مختلفی در خونه وجود دارن که اگر کسی مایل باشه باید روشون کار کنه تا چفت و بست شون درست بشه. مثلا یه چیزی شله، یا یه پنجره با قابش فیت نیست و از این قبیل. مشکلی که حاد باشه از نظر ما نیست چون ما خودمون توی این شرایط زندگی می کنیم. از این بابت می گم که با ذهنیت یه آپارتمان تمیز و مرتب و لوکس شهری نمیشه به اینجا نگاه کرد. نگرانم کسی اینجا رو بگیره و بعد بگه ببین محمد قائم پناه این ها رو نگفته بود :)‍نکته بعدی سیستم فاضلاب اینجاست؛ در خونه های روستایی گیلان آب آشپزخانه و حمام و اینا در باغ و جوی های کنار خونه رها میشه. که اینجا هم همینطوره. فقط فاضلاب توالت می ره توی یه حالت مخزن جذبی. توی خونه ما هم توالت ها اینطوره اما لوله کشی که اومده بود آب حمام ها رو هم برده به همون چاه جذبی. در ایامی که روزهای متوالی از آسمون بارون میاد مثل سیل و سطح آب همه جا بالا میاد، اون مخزن جذبی پر میشه و اون هم سرریزش می ره توی جوی های خروجی آب و گاهی بوی بد کمی در بعضی حالت ها حس میشه. از نظر من خیلی اذیت کننده نبود ولی آدمی هستم که دوست دارم اطرافم منظم و مرتب باشه. اگر می خواستم برای چیزی هزینه کنم، احتمالا سیستم فاضلاب خونه رو دستی بهش می کشیدم. البته بگم که این مشکل واقعا شاید دو سه هفته در سال گذشته دیده شده و مثلا الان اگر شما بیایید بازدید کلا چیزی قابل دیدن نیست.چالش بعدی آوردن ماشین به داخل خونه و باغه. خونه باغ از مدرسه و زمین چمن و رودخونه حدود ده متر ارتفاع داره. یعنی ما تقریبا روی یه بلندی هستیم. مسیری که از کنار مدرسه وارد خونه باغ میشه، یه مسیر دارای شیب زیاده. من خودم وقتی مسیر گل نباشه، با ماشینم که یه ال نود هستش، سرعت می گیرم و میام بالا. اگر اینجا می موندم،‌ برای اینکه راحت باشم، این مسیر رو سیمانی می کردم که بارون و گل مسیر رو تحت تاثیر قرار نده. مهمون ها دیگه همون اول ورودی یعنی اون پایین ماشین هاشون رو می ذارن که جای پارک بزرگ و خوبی داره. حالا اگر اومدین بازدید این رو می بینین.فعلا چیز مهم دیگه ای به ذهنم نمی رسه.محمد قائم پناهمحمد قائم پناهSun, 25 Jun 2023 14:05:42 +0330https://virgool.ir/@mo.qaem/این-هفته-از-کشمون-کامل-اگزیت-کردم-m3u2kivj9qcxاین هفته به صورت کامل از کشمون اگزیت کردم. با یک ارزشگذاری اگزیت از نظر من ناچیز برای کشمون. ولی برام مهم بود که بتونم کامل خارج بشم. اوایل ۱۴۰۰ یک سرمایه گذار یک ارزشگذاری اگزیت چهارده برابر این عدد به سرمایه گذارها پیشنهاد داد که سرمایه گذارهام قبول نکردن. ظرف چند ماه استارتاپ در مسیری پیش رفت که در نهایت استعفا دادم و مدتی بعد از من هم برادرم که هم بنیان گذارم بود، استعفا داد. در نهایت هم بدون برگزاری مجمع و ارائه صورت های مالی سال قبل با اعلام اینکه شرکت در وضعیت بدی هستش، پیشنهاد خروج روی این ارزشگذاری رو دریافت کردم. البته من خوشحال بودم، چون برداشت من این بود که بعضی از این افراد صد تا مثل من رو تشنه می برن لب چشمه و برمی گردونن. فقط می خواستم ارتباطم قطع بشه و بتونم بر استارتاپ و پروژه های بعدیم تمرکز کنم که اتفاقا به شکل شگفت انگیزی هم موفق بود؛ هم از نظر مالی و هم از نظر پیاده سازی و دنبال کردن اونچه امید و انگیزه من برای راه انداختن کشمون بود. من کشمون رو پشت سر گذاشتم و اون رویاها و امیدها رو در قالب های بهتری پیاده کردم (جداگانه درباره شون خواهم نوشت).همه این ها رو نوشتم که چند تا از یادگیری های مهم ام از کشمون رو در این چند مورد برای سایر فاندرها خلاصه کنم:۱. یکی از ارزشمندترین یادگیری هام که خودش یک دنیا برام می ارزه توانایی اجرا / عملیاتی کردن بود. با هر فرایندی هدف گذاری انجام میشه، اما سوال اینه که چطور به عنوان یک تیم به سمتش حرکت کنیم و بهش برسیم. شکستن هدف به مایل استون ها،‌ سری جلسات برنامه ریزی هفتگی با مشارکت تیم و جلسات کوتاه و منظم استندآپ صبح با حضور همه اعضای تیم. به نظر ساده میاد ولی تسلط ام بهشون باعث شده احساس کنم که سخت ترین پروژه ها مثل موم توی دستمه.۲. مهمترین چیزی که مسیر رو به یک استارتاپ قراره نشون بده،‌ مشتریانش هستن. به نظر یک جمله بسیار پرتکرار و بدیهی میاد. اما یاد گرفتم که گوش کردن چطور نیست. راضی نگه داشتن مشتری گوش دادن به مشتری نیست. گوش دادن به مشتری فراتره. یادگرفتم چطور مشتری ها به تو می گن در چه مسیری باید استارتاپت رو بچرخونی. و دیدم چطور وقتی مشتری رو راضی نگه می داری ولی عملا مسئله رو اساسی حل نکردی و فراتر از شکایت لحظه ای اش نرفتی… رشد واقعی نمی تونی ایجاد کنی. در این مسیر از تجربه خودم و رضا باقری عزیز بسیار یادگرفتم.۳. فهمیدم قصه گویی مهمه. اما قصه لباس خوب و بیادموندنی توئه. باید توی این لباس یه موجود سالم و سرحال باشه. یعنی پشت قصه گویی باید یه بزینس مدل و عملیات روان و چکش کاری شده و بارها چرخیده در مسیر موفق کردن مشتری،‌ بایست وجود داشته باشه. اگر نه تهش در بهترین حالت یه کسب و کار متوسط می شی.۴. فهمیدم مشاوره گرفتن از آدم های فارغ التحصیل دانشگاه های خفن و کار کرده در کمپانی های خفن در خارج از ایران و مشاور غول های داخل ایران چقدر می تونه احمقانه و آسیب رسان باشه. چطور می تونه چالش ها و تنش ها رو در تیم زیاد کنه. دیگه فقط در موارد خاص و تکنیکی مشخص سراغ مشاوره می رم.۵. فهمیدم با هیج مشاوری رابطه دائمی نبایست بسازم. چون یه روزی من اون قدر در مسیر خودم تجربه به دست میارم که یا از مشاورم که در مسیر دیگه ای داره کار می کنه و رشد می کنه،‌ بیشتر می دونم یا حتی اگر کمتر بدونم، به سطحی رسیدم که مستقل از نظرات دیگران می خوام نظر خودم رو پیاده کنم و نتیجه اش رو ببینم.۶. فهمیدم در معتبرترین وب سایت ها اگهی دادن برای یه موقعیت شغلی و گرفتن ۵۰۰ رزومه و کوتاه کردن لیست و مصاحبه تلفنی و گرفتن کاور لتر و بعد تعدادی مصاحبه حضوری و در نهایت دعوت ۴ تا ۵ نفر برای ارائه روی یه موضوع فرضی در مقابل یک بورد از مشاورها… در نهایت چه مدل هم تیمی هایی بهت می ده. هم اینکه همینطوری یه دوست رو دعوت به تیم کردم و با هم کار کردیم. هم اومدن این آدم ها رو دیدم،‌ هم کار کردن شون و هم خداحافظی شون رو دیدم. با مقایسه این دو مسیر الان بیشتر (و نه در همه موارد) طرفدار اینم که یک دوست همدل و همفکر رو که مشتاق و سریع یادگیرنده است، به تیم اضافه کنم.۷. در حالی که برای چند میلیون حقوق بیشتر در کشمون تلاش می کردم اومدم بیرون و درآمد ماهانه ام به طور متوسط بیشتر از چند برابر رشد کرد. برای اولین بار پس انداز سالانه ای داشتم که تونستم قدم های جدی ای برای زندگی شخصی خودم بردارم. نتیجه اینکه در بعضی حالت ها ممکنه رها کردن استارتاپ تون و یک شروع مجدد برای شما گزینه خیلی خوبی باشه.۸. سرمایه گذار خوشنام و خیر و با جملات فرهیخته در سخنرانی ها و شبکه های اجتماعی در عمل ممکنه، تاکید می کنم ممکنه، جوری با شما رفتار کنه که با ارزش های اخلاقی شما بسیار بسیار بسیار فاصله داشته باشه. در این جمله شکایتی نیست. جمله خبری صرف هستش تا بر اساسش عمل کنیم.من البته سرمایه گذارهای با ارزش های مشابه خودم هم داشتم که برام بسیار کمک کننده بودن و ازشون بسیار یادگرفتم.نکته ای که اینجا به نظرم می رسه اینه که برخی از سرمایه گذارهای اکنون فضای استارتاپی ایران در فضای اقتصادی و بازرگانی سنتی ایران پولدار شدن؛ جایی که برای بقا درش احتمالا سیاست مداری و روابط پنهانی و رانت نقش کلیدی داره (چه ریشو باشی چه کراواتی). حالا این سرمایه گذار میاد و با استارتاپی هایی طرف میشه که باز احتمال زیاد اصلا از یک دنیای کاملا متفاوت با ارزش های متفاوت میان. این افراد با ارزش های متفاوت تبعات بسیاری رو برای استارتاپ خواهد داشت. این حرف عمومیت نداره و من خودم سرمایه گذارهایی خارج از این قاعده دیدم و داشتم. افرادی که از دنیای سنتی اومدن ولی به نظر من بسیار درست با یک استارتاپ برخورد کردن.۹. اگر از من بپرسین برای استارتاپ ام سرمایه بگیرم یا نه. جواب کلی و عمومی من اینه که حتما مشروط بر اینکه قرارداد سرمایه گذاری تون طوری نباشه که شما رو به استارتاپ تون قفل کنه (مثلا با بندهای عدم رقابت). همچنین از نظر من دلبستگی به چیزی که احتمال شکستش به طور متوسط در حدود ۹۰٪ هستش، غیر منطقیه. شما قراره پول یه نفر دیگه رو بگیرین و بسوزونین تا استارتاپ تون رو رشد بدین. اما در عمل این یعنی اینکه شما دارین تجربه کسب می کنین، روابط شخصی تون و برند شخصی تون رو هم توسعه می دین و…. قطعا استثنا و ریزه کاری هایی هستش و اینجا پاسخ عمومی و کلی رو از زاویه دید شخصی خودم نوشتم.یکی از بهترین گزینه ها سرمایه گذارهایی هستن که خودشون سابقه راه انداختن یک استارتاپ دارن.۱۰. اگر استارتاپ خودتون رو راه انداختین و یکی اومد گفت که استارتاپت بزرگ شده و دیگه تو مناسب استارتاپ خودت نیستی و کلی مثال زد، شما به اشتیاق درونی تون برای رشد و یادگیری نگاه کنین. ممکنه مناسب ترین پاسخ برای شما این باشه که اگر قراره یه جا برای یادگیری در موقعیت های ارشد وجود داشته باشه، استارتاپ خودم باشه و اگر کسی ناراحته اون می تونه بره پی کارش. ممکنه هم اشتیاق درونی تون مسیرهای دیگه ای پیش پای شما بذاره.۱۱. جدا از احترام و دوستی که همیشه بین شما و سرمایه گذارهاتون وجود داره و حتی گاهی موقتا رابطه منتور و یادگیرنده بین شما وجود داشته باشه اما یک چیز رو هیچ وقت و هیچ وقت فراموش نکنین؛ شما چند سهامدار کنار هم هستین. رابطه بین سهامدارها رابطه رودربایستی و احترام از جنس احترام در حضور پدر و بزرگتر و کوچکتر نیست. من به اشتباه مدت ها اینطور نگاهی داشتم. شما کاملا به حقوق خودتون و اهرم های قانونی در دست خودتون بایست اشراف داشته باشین. احتمال زیاد سهامدارهای شما به دنبال حداکثرسازی منافع شون از نگاه خودشون هستن که الزاما با حداکثرسازی منافع شما تطبیق نداره (قاعدتا باید تطبیق داشته باشه ولی تجربه من چیز دیگه ای می گه). به شدت توصیه می کنم که یک مشاور حقوقی با تجربه و توانمند و آشنا به اکوسیستم استارتاپی داشته باشین. این اصلا مسئله اینکه چقدر پول داشته باشین نیست. افراد توانمند و خوبی در اکوسیستم هستن که می تونن با یک هزینه منطقی و متناسب با شما بهتون کمک کنن. من از ابتدای امسال مدیریت سهام خودم رو به ابراهیم دراجی عزیز سپردم. تجربه بسیار خوب و دوست داشتنی بود. ابراهیم فقط گزینه های قانونی رو مشخص نمی کرد بلکه در صورت لزوم شرایط رو تحلیل می کرد و گزینه های جدیدی می ساخت تا منافع من رو محافظت کنه. در مذاکره بسیار کمک کننده بود و در بسیار مواقع مانع انتقال تنش و فشار روانی طرف مقابل به من می شد که واقعا برایم بسیار ارزشمند بود.در نهایت این قصه مشهور رو یادآوری می کنم که چند نفر در یک اتاق تاریک به فیلی دست می کشن و هر کدوم توصیفی ازش می کنن. توصیف های من فقط تجربیات شخصی من هستن و یک تحلیل جامع نیستن. شما ممکنه تجربه کاملا متفاوتی داشته باشین.حرف پایانی من؛ خودتون رو بندازین وسط چیزی که می خواهید و گور بابای همه چیز و همه کس. بسیار شکست خواهید خورد و رنج خواهید کشید. برای من یادگیریش بسیار ارزشمند و پیش برنده بود و البته یادگیری هنوز با جدیت ادامه داره.محمد قائم پناهمحمد قائم پناهThu, 16 Mar 2023 12:12:28 +0330