https://virgool.ir/feed/@mo.ka.87514یک کاربر ساده که گاهی ویرگول میگذارد و مینویسد.fa2026-11-11 06:38:46https://files.virgool.ir/upload/users/322005/avatar/GyQAn6.jpeghttps://virgool.ir/@mo.ka.87514https://virgool.ir/@mo.ka.87514/یک-برخورد-واقعی-ff85hdkbmgu1روی صندلی میخکوب، پرواز مردی که به آسمان می‌رفت را تماشا می‌کردم!فارغ از هر آشوبی که تا چند ثانیه پیش در من جریان داشت، خواب دیشبم را مرور می‌کردم: در جاده‌ای بین شهری می‌راندم و مینا را کنار مرسدس بنز کوپه مشکی که انگار تازه خریده بود دیدم. کت چرم مشکی‌اش را با ماشینش ست کرده بود، استایل و آرایشی گوتیک داشت! انگار فرشته عذاب من باشد... و با نگاه سنگینش، با چشم‌های درشت میشی‌اش سعی می‌کرد مرا از چیزی بر حذر دارد!...از اول صبح به او و به خواب فکر می‌کردم و دلم خوش بود که چند ساعت دیگر او را خواهم دید، خواب را برایش تعریف می‌کنم و با صدای لطیفش و مسکنِ آغوش‌اش آرام خواهم شد...با صدای بوق ماشین‌ها به خودم آمدم، راننده موتور فرودی سخت داشت! چند متر جلوتر موتوری زهوار دررفته افتاده بود که ظاهرش داد می‌زد از ده‌ها تصادف جان به‌در برده و مثل راکبش چیزی برای از دست دادن ندارد... مرد مثل خمیری که آماده ورز دادن باشد پهن زمین شده بود، به سمتش رفتم و با لمس انگشت من چنان تکان خورد و از جا پرید که انگار اصلا هیچ اتفاقی نیوفتاده است! با سر خونین و پای لنگان می‌خواست برود که دستش را گرفتم نشاندمش و شماره پلیس و اورژانس را گرفتم...به یاد نداشتم که آمبولانس‌ها این روزها مشغول‌تر از آنند که به من برسند...یک لحظه به مینا فکر کردم که دیشب با یکی از همین آمبولانس‌ها، ناباورانه به بخش مراقبت‌های ویژه رفته است... انگار ویروس موزی قصد نداشت به این راحتی‌ها تسلیم شود و او را بعد دو هفته مقاومت دوباره زمین‌گیر کرده بود... او زنده‌‌ترینٍ ما بود و از همه قوی‌تر. دیروز در راه برگشت از شرکت از من هم سرحال‌تر بود و با خنده می‌گفت: «من کرونا رو سر کشیدم و برگشتم، حالا نوبت شماهاست...» خبر نداشت به این زودی کووید به او دهن‌کجی می‌کند و با ریه کم‌رمقش هم‌دست می‌شود...افسر میانسال چهره‌ای جاافتاده و قابل اعتماد داشت، با دلسوزی از من خواست بیخیال شوم، می‌گفت هرچند که مقصر موتورسوار است و هیچ مدرکی هم همراهش نیست ولی تصادف ارزش تشکیل پرونده را ندارد... مرد چروکیده تمام اجدادش را قسم می‌خورد که سر حال است، اصرار به رفتن دارد. موتور پر سروصدا را روشن می‌کند و آرام از من دور می‌شود و من هنوز به خواب دیشب و هشداری که در آن چهره استخوانی و روشن نمایان بود فکر می‌کنم. سوار ماشینِ صورت زخمی‌ام می‌شوم و به صندلی خالی نگاه می‌کنم که دیروز همین موقع گرمای بدن مینا را داشت و لحظه‌ای ترس وجودم را می‌گیرد، وای که اگر آن آخرین دیدارمان باشد چه... شاید باید زودتر اقدام می‌کردم، به اندازه یک روز... شاید روز قبل هنگام برگشتن وقتش بود که حرف دلم را بزنم، شاید بهترین وقت بود که از او می‌خواستم همیشه همسفر من باشد، دیشب از تنها بودن گله می‌کرد، از اینکه باید تنهای تنها با خودش با این بیماری که سخت به او چسبیده بود، در آن خانه سرد و درندشت کنار بیاید؛ شاید اینطور امید بیشتری برای ادامه‌دادن داشت، شاید چراغی در او روشن می‌ماند... حالا باید منتظر بمانم و امیدوار باشم که او هم در آن حال امیدی در دلش داشته باشد...چند سالی از دوران کرونا و تجربه اولین تصادفم می‌گذرد و من هنوز حرف‌های نگفته‌ی شب قبل از تصادف را در ذهنم مرور می‌کنم...#دنده عقب با اتوابزارد...mo KAmo KATue, 02 Dec 2025 00:43:08 +0330https://virgool.ir/Rocket/هزینۀ-دانستن-wlrexwk9fy7qزمان انتشار این متن، محافظ و آینه های جیمز وب با موفقیت در فضا باز شده و به زودی به نقطه لاگرانژی2 میرسد! امروز ۲۶ دسامبر ۲۰۲۱ بعد از بیست و پنج سال تلسکوپ فضایی جیمز وب به فضا پرتاب شد، تا با دقیق ترین و حساسترین محاسبات به نقطه ای بالای سرمان برسد که بتواند قلب هستی را ببیند. تلسکپی که برای ساختش بیش از ۱۰میلیارد دلار هزینه شده و امروز با موشکی ۲۰۰ میلیون دلاری پرتاب شد. بودجه ای برای بشریت. بودجه ای که اگر از بعضی ساکنان این سیاره بپرسی، احتمالا ترجیح دهند به جای کشف راز عالم برای بهبود زندگی بشر صرف شود؛ اما آیا نظر آنها اصلا مهم است؟ نه، چون این ماموریت تعریف شده و این هزینه صرف شده است. اما آیا این رای آنها درست است!؟ نمیدانم.این‌قدر می‌دانم که بشر همان‌قدر که نیازمند بقاست، نیازمند دانستن نیز هست و در طی تاریخ، بشریت برای دانستن جان‌های زیادی را فدا کرده است. حالا باید ببینیم نجات عده‌ای از نوع بشر مهمتر است یا آگاهی بخشی به بشریت. اصلا باید ببینیم به علم اعتماد داریم؛ اهمیت این ماموریت از نگاه علم فیزیک و نجوم کاملا آشکار است؛ حتی اگر این ماموریت به شکست منجر شود راهی جدید برای رسیدن به این هدف ابداع خواهد شد و البته هزینه ای دیگر. هرچه بیشتر از ماهیت کیهان سر درآوریم، می‌توانیم تصمیمات بهتری برای آینده‌مان بگیریم و ماهیت خودمان را هم بهتر بشناسیم. گرچه که برای شناخت ماهیت خودمان، لزوما نیازی به کشف کیهان نداریم! همچنین برای بهبود کیفیت زندگی میلیاردها نفر در روی این کره هم لزوما به هزینه‌ای میلیاردی و آن هم هزینه‌ی ماموریتی تحقیقاتی نیاز نداریم.اگر جورابتان پاره باشد و صبحانه هم نخورده باشید، ترجیح می‌دهید به رستوران بروید یا موزه؟ انتخاب هر دو گزینه محتمل است و با توجه به روحیات و اولویت‌های شما، جواب این سوال متفاوت خواهد بود و البته که هیچ جواب درست و قطعی هم در کار نیست. حالا این مثال را می‌توانیم به نوع بشر، هزینه‌هایش و جیمز وب و کشف نادانسته‌ها تسری داد. با این نگاه می‌بینیم که پیدا کردن پاسخی قطعی برای این مساله پیچیده است اما می‌توان اساسا مسأله را کمی دستخوش تغییر کرد و پرسید. نمی‌شود سالانه هزینه‌ای معادل ساخت جیمز وب، صرف رشد کیفیت زندگی نوع بشر کرد و هزینه‌اش را نه از محل تحقیقات علمی که از بودجه تشریفات و ریخت و پاش‌های ریز و درشت‌مان تامین کنیم؟!5 دی 00mo KAmo KATue, 11 Jan 2022 22:31:30 +0330https://virgool.ir/@mo.ka.87514/کمی-از-هیچ-کجا-q61stuwrdmqcپیرامون nomadland چه میتوان گفت. فیلمی است در باره ما آدم هایی که خود را به کسی یا چیزی در گذشته بسته ایم. فیلمی درباره کاستی، کم داشتن و درد اقتصادی. فیلمی در ستایش زندگی کوله به دوشی! فیلمی در مزمت کاپیتالیسم! فیلمی درباره درد زندگی و... کدام نگاه کامل تر استدر نگاه اول از نظر بسیاری از مخاطبین فیلم خسته کننده به نظر می آید، اثری که تا این حد شایسته ستایش نبوده است. من ه تا حدودی با این نظر موافقم، nomadland شاید فیلمی کند با سکانس هایی طولانی و خسته کننده باشد اما؛ این روند کش دار تنها سکانس هایی است از زندگی یک کوچ نشین مدرن! و سعی دارد در همین یک ساعت و نیم اصل مطلب را به همراه درد ها و شیرینی های اندکش به ما نشان دهد.قبول دارم که فیلم فاقد افت و خیز های معمول فیلم های این روز هاست و طبیعی است که مخاطبامروز سینما را کمی دلسرد کند، اما باز همین مخاطب را با نما های جذاب تا پایان می کشاند.شخصیت پردازی فوق العاده "فرن" شاید برای ما مخاطبان ایرانی آشنا باشد. کاراکتری مغرور و درد کشیده که چهره ی چروکیده از غم اش را لبخند کامل میکند. او شاید مصداق آنهایی باشد که راه اشتباه را برنمیگردند و یا شاید راه او اصلا اشتباه نباشد، وقتی که میتواند بماند و رفتن را انتخاب میکند. او این شیوه خانه بدوشی را با تمام رنج هایش دوست دارد یا به آن عادت کرده و یا به خاطر ارزشی درونی نمیتواند پایبند جایی شود. جواب شاید مجموعه ای از همه این ها باشد. فقدان همسر، زندگی مشترک و محل زندگی و علاقه شدیدش به همسری که دیگر نیست او را از ایستادن باز میدارد.اردیبهشت 1400mo KAmo KAThu, 06 Jan 2022 00:27:12 +0330https://virgool.ir/@mo.ka.87514/شبِ-ستایش-اندوخته-ها-hq7nigoiblo3به این فکر کنید که شبی از شب های سرد پاییز و زمستان در خانه نشسته اید، چیزی برای خوردن نیست و هیچ وسیله ای هم برای سرگرم شدن ندارید. شروع میکنید به داستان سرایی، به قصه گفتن. و از آنجا که روز برای شما ارزش خاصی دارد، زندگی تان را روشن میکند و کارتان را رونق میدهد، از خورشید میگویید. از بلندی شب و... قصه های زمستانه آغاز میشوند. تمام سال را به آذوقه جمع کردن گذرانده اید و حالا که شب های طولانی و سرد را با مواد غذایی اندک میگذرانید، یک شب را انتخاب میکنید تا خوراکی های شاهانه و جذابتان را که به تعداد محدود و به سختی به دست آورده اید نوش جان کنید. آن شب کی میتواند باشد؟ شبی در میانه شب های سرد و طولانی!بی شک این داستان پیدایش شب یلدا نیست و افسانه های جذابتری درباره پیدایش چنین شبی وجود دارد! اما اگر خودتان را در چنین شرایطی در نظر بگیرید و اصلا از وجود یلدا و کریسمس و مراسمی از این دست خبر نداشته باشید، احتمالا شما هم چنین شبی و چنین مناسکی را برای خود خواهید ساخت، حالا با هر اسمی که دلتان بخواهد...حالا با توجه به شرایط بالا احتمالا رسومات دیگری هم شکل خواهند گرفت. اما بیاییم به این فکر کنیم که اکنون برای ما این شب چه کاربردی دارد!؟ الان که هر چیزی به سادگی در دسترس است، هوا به اندازه گذشته سرد نیست و ما نیازی به برپا کردن کرسی و مصرف حجم زیاد کالری نداریم. حالا که هر موقع از سال که بخواهیم از انار تا آناناس در دسترسمان است چرا باید انواع مواد غذایی را در یک شب و در چند ساعت ببلعیم!؟ چرا باید غذایی خاص درست کنیم، زمانی که هر وقت بخواهیم میتوانیم آن را به راحتی تهیه کنیم!؟ با افسانه ها و اسطوره ها و رسومات معنوی کاری ندارم که آنها را، که عقبه ی ما هستند، حتی در همین شب هم جدی نمیگیریم چه برسد به دیگر روزها و شب های سال... حالا اگر شب یلدا یا کریسمس یا هر مراسم دیگری داشته باشیم که در آن به جای تهیه حجم زیاد کالری و اندوختن انواع خوردنی ها صرفا دور هم جمع شویم، کمی از آن رسوم یاد کنیم و فقط آنقدر که همیشه مصرف میکنیم، تهیه و مصرف کنیم، فردا خورشید مثل همیشه طلوع خواهد کرد و هیچ کدام از ارکان هستی از ما ناراحت نخواهند شد.اگر هم دلمان برای خرید اقلام ویژه و پر زرق و برق تنگ شد میتوانیم به آنهایی فکر کنیم که مواد پرکالری که ما هر روز مصرف میکنیم را بسیار کمتر از ما مصرف می کنند... mo KAmo KAThu, 16 Dec 2021 03:35:21 +0330https://virgool.ir/@mo.ka.87514/از-عشق-یا-چیزهایی-هست-که-نمی-دانینمی-دانیم-pkhmpdvgubzwزمانی که عاشق می‌شویم و همه چیز رنگ و بوی دیگری می‌گیرد، به این فکر میکنیم که عشق‌مان چه نوع عشقی‌ست!؟ از کدام دسته و اصلا کارکردش چیست!؟ قرار است چه بلایی به سرمان بیاورد و فردای ما را چگونه بسازد!؟به شخصه فهمیده‌ام که حس‌های متفاوت و متعددی را تجربه میکنم، و علاوه بر آن، اگرچه بر عشقم و او که عاشقش هستم کنترل چندانی ندارم، اما می‌توانم روی نوع عشقم کنترل داشته باشم و جهتی که میخواهم را به آن دهم. می‌توانم فعالانه عمل کنم، عشق فعالانه داشته باشم و به واسطه این نیرو کارهای بزرگ انجام دهم و یا از حجم نیروی وارده ضعف بگیردم و کنترل اوضاع را از دست بدهم! البته که در مجموع ترکیب این دو حالت حاصل می‌شود، زمانی از فراق در ضعف و زمانی از امید وصل پرشور و انرژی؛ حالا باید کاری کرد تا بین این دو سر طیف بالانس ایجاد شود. و این قسمت سخت ماجراست.در هرحال به شخصه باید متشکر باشم از او که بعد از مدت ها مرا به تجربه عشق برگرداند و با رفتاری دوگانه مرا بر آن داشت تا بر روی نوع احساسم توجه کنم و ببینم چگونه میتوان نوع احساس را تغییر داد، هرچند نمیتوان توجه و علاقه به او را حذف کرد! شخصا با نگاه به مسیر طی کرده دانستم که خودم این راه را انتخاب کرده‌ام، که عاشق شوم و با توجه به تجربه های نافرجام پیشین، پنهانش کنم تا بیشتر بماند! اما طبیعتاً از ادامه این مسیر با خبر نبودم، که قرار است به چنین حس عمیقی منجر شود. هنوز نمیدانم که این علاقه عمیق -که خودم به آن علاقه شدید عقلی یا علاقه عمیق قلبی میگویم- حاصل توجه زیاد به او بوده است و یا این ویژگی خاص این فرد است که اینگونه در من درگیری ایجاد کرده است!؟ اینکه نتوانی به فرد دیگری فکر‌ کنی، درحالی که میدانی به احتمال قریب به یقین، در بهترین حالت رابطه شما در حد دوستی و عشق افلاطونی خواهد ماند و ضمنا تنت به نوازش دیگری‌ای نیازمند است بخش دردناک و درعین‌حال ارزشمند قصه است، می‌دانی با رستن از این بند به احساس خودت و شاید به زمان‌ات خیانت کرده ای و ضمناً می‌دانی که ماندن در این وضع سرگردان فرسوده کننده خواهد بود. پس چاره چیست!؟ احتمالا اینکه این کشش دوسویه را به چیزی ارزشمند تبدیل کنی و بازی را عوض کنی. اینکه از مفهوم اصیل عشق حظ ببری نه الزاما عشقِ در بند یک فرد خاص، هر چند او ارجح ترین فرد موجود برای این حس باشدmo KAmo KATue, 07 Dec 2021 02:10:58 +0330https://virgool.ir/@mo.ka.87514/کارگرانی-که-می-بینیم-و-نمی-بینیمشان-wh1xwvxuhyeqدر پی خرید دفتر برای بچه های کار به یک شرکت فروش لوازم تحریر برخوردم. یک سایت که قیمت های مناسبی داشت. بعد از بررسی های زیاد، دفتری با قیمت بسیار مناسب یا بهتر بگویم بسیار پایین را اتخاب کردم. دفتر ها رسید، و کیفیت اش از آنچه فکر میردم پایینتر بود. و تصمیم گرفتم دفترها را مرجوع کنم.بعد از هماهنگی با آن شرکت قرار شد به کارگاهشان در خاتون آباد بروم، دفترها را پس بدهم و خودم دفتر های با کیفیت را انتخاب کنم.پروسه زمانبر اما دلچسبی بود، به خصوص که کنجکاوی دیدن فضای تولیدی را هم داشتم. رفتم؛ کارگاه را پیدا کردم. وارد کارگاه شدم و بعد با تصویری کاملا پارادوکسیکال مواجه شدم!کودکانی که در حال صحافی دفترهایی بودند که قرار بود برای کودکان کار بخرم!تقریبا نیمی از کارگران تولیدی کودکان افغان بودند که همرا با والدینشان آنجا کار و زندگی میکردند.دیدن کودکان مشغول کار خصوصا کودکان افغان، دیگر به تصویری عادی تبدیل شده؛ اما چیزی که این صحنه را برای من دراماتیک میکرد این ارتباط معنادار میان کودک کار و ساختن دفتر مشق بود.می دانم احتمالا آنها هم تحصیل می کنند، به لطف کارفرمای بی اعصاب اما رئوفشان احتمالا زندگی بهتری از هم سالانشان در افغانستان دارند. اما، نکنه اینجاست که اصلا چرا باید برای ما و من معمولی باشد، دیدن صحنه کار کردن کودکی افغان؟ چون هر روز کودکی گونی به دوش یا بساط به دست را گوشه خیابان می بینیم!؟ چون به صورت ناخودآگاه باور داریم که افغان ها در کشورمان هستند تا کارگر باشند و از کودکی کار کنند!؟ چون این حقیقت را می دانیم که به خاطر فقر فرهنگی و اقتصادی کار کودک برای آنها مقوله ای عرفی ست؟در مدت زمانی که آنجا بودم کاری جز نگاه کردن نداشتم، حتی با هیچ کدامشان همکلام هم نشدم! مبادا حواسشان از کار پرت شود و کارفرما برخورد بدتری با آنها داشته باشد... اما حقیقت این بود که حرفی برای گفتن نداشتم؛ چون درکی از آن شرایط نداشتم. درکی نداشتم چون من هم یکی از افراد این جامعه هستم که نه آگاهانه که به طور ناخودآگاه گزاره های بالا را پذیرفته ام و به آنها عادت کرده ام!برای شخص من افغان بودن یا نبودن و حتی کودک بودن یا نبودن آن کارگرها تفاوت آنچنانی نمی کند؛ همین که آنها کارگرند و به اجبار به استثمار گرفته شده اند عین نابرابری و ظلم است و دور از شان انسانی! ظلمی که نه تنها به آن عادت کرده ایم، بلکه نبودنش آزارمان می دهد*! *ما بنا به جبر روزگار، فقر حکومتی(!) ،ضعف مدیریتی و هزار دلیل دیگر، به استفاده از کارگرانی که در نا برانه ترین و غیرمنصفانه ترین شرایط کاری به سر می برند عادت کرده ایم! بی آنکه ذره ای به آن توجه کنیم، برای تغییر شرایط آنها اقدامی کنیم و یا عذاب وجدان بگیریم، عرفا آن را پذیرفته ایم.mo KAmo KASun, 26 Sep 2021 20:48:55 +0330https://virgool.ir/@mo.ka.87514/ارزش-ها-و-ریشه-ها-iedsbxosvzrgدرباره ی جهان شمول بودن، یا ارزش هایی که به هیچ قوم و محدوده جغرافیایی و فرهنگ محدود نمیشود، چه میتوان گفت؟آن درختی که صاف و استوار مینماید الزاما ریشه های استوار و تنیده ندارد!من فقط میدانم مانند رنگ پوستمان تقریبا همه ارزشها و اعتبارات ما حاصل وقایع پیرامون و جغرافیاست. و باز هم مانند رنگ پوست و ظاهرمان اقبال نسبت به این اعتبارات از نقطه ای به نقطه ی دیگر متغیر است. شکی در آن نیست که بعضی از ارزش ها را عده ی بیشتری و یا حتی غالب جمعیت کره زمین میپذیرند، اما این دلیلی بر اصالت و معتبر بودن ذاتی این ارزش ها نیست!این که من روزانه چند ساعت کار میکنم، در چه رشته ای تحصیل کرده ام، چقدر هزینه صرف امور خیریه میکنم، چقدر منظم یا شلخته هستم، چقدر محتاط یا بی احتیاط هستم و بسیاری ارزش های از این دست، طبیعتا زندگی اجتماعی ما را متاثر میکنند، اما ارزش بنیادین و اصیل نیستند. شاید سوال درباره اهمیت اصیل بودن یک ارزش عجیب باشد چرا که معنایش در واژه «اصیل» مستتر است؛ اما آنقدر سره و ناسره در هم آمیخته شده و آنقدر در زندگی امروز که از ما سرعت بیشتر و ذهنی درگیرتر میطلبد گیر کرده ایم که تفکیک چنین ارزش هایی از هم برای ما دشوار شده و گاه آنقدر به غیراصیل ها چسبیده ایم که با فرض پذیرفتن نا اصیل بودنشان میگوییم:«خب که چه!؟ تا الان که همین بوده و اصلا همه همینطور هستند...» اینجاست که باید روی اهمیت اصیل بودن پروژکتور بیاندازیم. اهمیت اصیل بودن اهمیت ریشه هاست. اهمیت چیز هایی که دیگر چیز ها روی آنها بنا شده اند. بسیاری از چیز هایی که الان برای ما ارزش های مهمی هستند ریشه ای در اصل وجود ما ندارند؛ حقیقتا وجودمان به آنها وابسته نیست، هرچند برای بدست آوردن یا از دست دادنشان عذاب بسیار و درد فراوان بکشیم یا اصلا از بین برویم! برای زیستن در جهان کنونی که برای خود ساخته ایم همراهی با دانش روز، کسب رفاه اجتماعی، داشتن درآمد مکفی و چنین چیز هایی لازم است اما اینکه این اسباب های رفاه و رشد به معیارهایی برای ارزشگذاری تبدیل شوند یعنی راه را اشتباه آمده ایم. پس اساسا ارزش اصیل چیست!؟این سوالی ست که شاید پاسخی قطعی نداشته باشد. اما حتما رشدی که به هیچ امر بیرونی متکی نباشد، تلاشی که برای جلب نظر دیگری نباشد، بخشش و احسانی که بی هرگونه چشم داشت باشد را میتوان نمونه هایی از ارزش های اصیل دانست. شاید اندیشمندان اگزیستانسیال جوابهای دقیقتری برای این سوال داشته باشند. اما فارغ از آن نظرات فکر میکنم ارزشی که متکی به نظر و توجه غیر نباشد حاوی اصالت است و وجودش مانند ریشه درخت، الزامی.mo KAmo KAFri, 06 Aug 2021 16:25:01 +0430https://virgool.ir/@mo.ka.87514/از-توزیع-و-توقع-nw1lb0hggbxqفرض کنیم که یک لامپ 200 وات روی یک نقشه نمایانگر دوران طلایی گذشته یعنی قرن بیستنم و نقشه ای که 4 لامپ 50 وات روی آن روشن است نماینده دوران کنونی باشد.نوری موضعی و قوی روی بخشی از طرح روی دیوار روشن است. زیر نور طلایی همه چیز شفاف و براق دیده می شود. نوری به بخش های دیگر نمیرسد و اصلا از وجود آن بخش ها اطلاعی وجود ندارد! از طرفی اگر کسی در بخش تاریک باشد، نوری از دور میبیند و از کم و کیف بخش پر نور اطلاعی ندارد. اگر کسی هم در بخش پر نور باشد نمیتوانند از بخش تاریک اطلاعی داشته باشد. خواه ناخواه این کنتراست جذاب است.حالا نور تقسیم و پراکنده شده، تقریبا همه نقشه روشن شده اما با نوری پراکنده و ضعیف تر. همچنان بخش هایی تاریکند اما باز هم نور بیشتری از قبل به آنها میرسد؛ آنقدر که صرفا از وجود نور مطلع شوند! بخش هایی که پر نور بودند همچنان نورانی هستند اما با تابش و درخشندگی کمتر. پس ساکنان بخش های پر نور رضایت کمتری از قبل دارند. ساکنان بخش کم نور هم طعم نور را چشیده اند و میدانند آنها هم میتوانند از نور بهرمند شوند اگر نور به درستی تقسیم شود و اگر آنها که به لامپ ها دسترسی دارند بگذارند!طبیعتا در چنین شرایطی سطح رضایت پایینتر است نور کم شده! در حالی که حقیقتا نور تغییری نکرده بلکه فقط تقسیم شده است. وضوح پایین آمده، میزان توقع از وجود نور تغییر کرده و دیگر رضایت بخش نیست، چه برای ساکنان بخش پرنور و چه برای ساکنان بخش تاریک. بله؛ نور هنوز کم است اما نه کمتر از قبل و حتی شاید متناسب تر از قبل. ضمن اینکه اکنون ما به کم بودن نور و شرایط بهتر توزیع واقفیم.mo KAmo KAWed, 07 Apr 2021 03:16:10 +0430https://virgool.ir/@mo.ka.87514/جهان-های-ما-neolwxzo7gixاگر بدن انسان را به مثابه جهان هستی فرض کنیم؛ هر عضو را کهکشانی و هر سلول را سیاره ای، آنگاه می توانیم یکی از این سیارات را زمین و یا سیاره ای قابل سکونت تصور کنیم. و موجودات آن سیاره نیز اجزای تشکیل دهنده آن سلول خواهند بود.حالا به فرض اگر موجودات این سیاره مثل ما ساکنان زمین باشند، و بلایی که ما بر سر زمینمان می آوریم بر سر سیاره شان بیاورند، رفته رفته باید منتظر وقوع بیماری در آن عضو یا کهکشان باشیم...حالا بیاییم قضیه را برعکس کنیم. خواهیم دید که ما چه تاثیری روی کهکشانمان و هستی خواهیم داشت. رفته رفته ما می شویم غده سرطانی هستیمان. و حالا اگر در جهان هستی ما چند سیاره دیگر مثل ما وجود داشته باشد چه می شود...بله، ما که غبار کیهانی کوچکی هستیم، ممکن است مانند یک ویروس چند نانو متری یا یک غده سرطانی برای هستی مان باشیم!؟ چه کسی می داند شاید ما حامل دنیاهای زیادی درون خود باشیم. دنیاهایی بسیار مخفی تر از دیدمان...mo KAmo KAWed, 25 Nov 2020 19:58:08 +0330https://virgool.ir/@mo.ka.87514/ما-گوشتخوارانِ-گیاه-خوار-hkcdwiy6k1hdتصاویر دردناک ذبح حیوانات شاید باعث تامل ما در میزان مصرف گوشت بشه اما دلیلی بر وگان شدن نیست. خارج شدن هر چیزی از تعادل مضره. ما سالهاست که درگیر دامپروری صنعتی شدیم و این یعنی خارج شدن از تعادل و ایجاد اختلال در چرخه طبیعت. مسلما اگر این مساله توی ابعاد کلان برای گیاهان هم به وجود بیاد باز هم تعادل به هم میخوره. تا قبل از عصر مدرن انسان از گیاه و گوشت با تناسب منطقی تری استفاده میکرد، شاید راه درست رعایت یه تناسب جدید باشه. رژیمی که باعث تولید دام برای خوراک انسان نباشه. طبق چرخه طبیعی انسان هم گوشتخوار و هم گیاه خواره و البته در میانه چرخه جای میگیره. اما بشر مدرن این چرخه رو به هرم تبدیل کرده و خودش رو راس هرم میدونه.طبیعتا خوردن یه موجود زنده دیگه به نظر اخلاقی میاد اما باید در نظر بگیریم گاهی ما چاره ای جز استفاده از منابع حیوانی نداریم و عذاب وجدان برای این مساله صرفا آسیب زننده و کاذبه. حیوانات -مثل ما حیوانات دوپا- بخشی از چرخه غذایی هم هستند و به تناسب و نه با ولع میشه ازشون استفاده کرد ... http://falsafidan.com/category/radio/ از طرف دیگه ما اصلا به این فکر نمیکنیم که جنبش هایی مثل گیاه خواری، کمک به کودکان آفریقایی و امثال اینها چه راه های ساده ای برای راحت کردن وجدان و پناه بردن به اخلاقیات و سطحی کردن نوع دوستیه... http://falsafidan.com/category/radio/ mo KAmo KASun, 18 Oct 2020 01:00:56 +0330