https://virgool.ir/feed/@mmosavi.kkimia۲۶ ساله، در حال کشف اینکه کی‌ام… یا شاید در حال ساختنش.fa2026-11-12 08:30:16https://files.virgool.ir/upload/users/1928905/avatar/RNye8p.jpghttps://virgool.ir/@mmosavi.kkimiahttps://virgool.ir/@mmosavi.kkimia/شاید-فقط-یک-دیدار-jfhwqr6rritvاز کجا شروع کنم وقتی ذهنم این‌قدر شلوغه؟از همین‌جا. از همین لحظه‌ای که نشستم و دارم به خودم نگاه می‌کنم، بدون اینکه دقیق بدونم دارم چی‌کار می‌کنم.یه چیزی هست که توی ذهنم هی می‌درخشه… یه تصویر دور. یه آدم، یه دیدن، یه نزدیک شدن. نمی‌دونم دقیقاً چیه، ولی هست. و هرچی دنبالش می‌رم، پیچیده‌تر میشه.من خسته‌ام از فکر کردن. از برگشتن به گذشته. به چیزهایی که تموم شدن ولی توی من هنوز تموم نشدن. حتی لحظه‌های خوبش هم تبدیل شده به حسرت.و بدترش اینه که هیچ‌چیز رو مطمئن نیستم… حتی همین فکرهام.ولی یه چیز رو دارم می‌فهمم، یا شاید فقط حسش می‌کنم:اینکه دارم تلاش می‌کنم خودم رو بفهمم، حتی وقتی گم شدم.شاید مشکل این نیست که نمی‌دونم کی‌ام… شاید فقط زیادی از بیرون خودم رو دیدم، نه از داخل.این همه فکر شاید فقط راهیه که ذهنم داره سعی می‌کنه یه چیز مبهم رو بفهمه.اما الان لازم نیست همه چیز حل بشه. لازم نیست جواب داشته باشم.فقط می‌تونم همین‌جا باشم، بدون جنگ با خودم.و اون جمله‌ای که توی ذهنمه:«تو به خونه‌ات برمی‌گردی»…شاید خونه یه جا نیست، یه حاله‌ست… شاید یه دیدارkimia mousavikalagerkimia mousavikalagerFri, 17 Apr 2026 13:43:06 +0330https://virgool.ir/@mmosavi.kkimia/بین-خواستن-و-عمل-نکردن-cnke4nsdnpjc۲۶ سالمه و راستش دلم می‌خواست خیلی چیزها رو بنویسم… اما نمی‌نویسم. نه اینکه حرفی نباشه، اتفاقاً هست، زیاد هم هست. فقط یه ترسی هست… ترس از اینکه مثل همیشه، همه‌چی فقط توی ذهنم بمونه و هیچ‌وقت بهش عمل نکنم.من از اون آدم‌هام که بارها به خودش قول داده و بارها هم زیرش زده. عجیب اینجاست که هنوز از این بدقولی‌ها خسته نشدم. هنوز یه جایی ته دلم امید هست. هنوز هم برای چیزهایی که می‌خوام، تلاش می‌کنم… یا حداقل فکر می‌کنم که می‌خوام تلاش کنم.گاهی حس می‌کنم خیلی از چیزهایی که الان هست، تقصیر خودمه.تقصیر جایی که ایستادم، تقصیر ناامیدی‌هام…و بدترش اینه که یه صدای منطقی هم توی ذهنم هست که همینو تأیید می‌کنه.اما چیزی که بیشتر از همه ذهنمو درگیر می‌کنه اینه:اگه می‌دونم، اگه می‌فهمم… پس چرا عمل نمی‌کنم؟چرا هیچ‌چیز تغییر نمی‌کنه؟مسیر برام مبهم نیست. حتی خیلی وقت‌ها واضح هم هست.ولی خودم… انگار مبهمم.یه‌جوری که انگار گم شدم، یا شاید یه جایی از زندگیم جا موندم.راستش رو بخوام بگم، هنوز یه بخش بزرگی از من توی هجده‌سالگی مونده.با اینکه ۲۶ سالمه، اما انگار از یه جایی به بعد، رشد نکردم.با این حال، هنوز برای خودم هدف دارم.خیلی زیاد نیستن، شاید فقط دو تا…اما برای من مهمن. واقعی‌ان.و شاید تمام چیزی که الان می‌تونم بگم اینه کهمن هنوز کامل گم نشدم…اما هنوز هم کاملاً خودمو پیدا نکردم.یه جایی بین خواستن و عمل نکردن،بین امید داشتن و دوباره عقب کشیدن،ایستادم… و هنوز نمی‌دونم این بار قراره فرق کنه یا نه.kimia mousavikalagerkimia mousavikalagerWed, 15 Apr 2026 20:13:28 +0330https://virgool.ir/@mmosavi.kkimia/می-دونم-چی-می-خوام-اما-نمی-دونم-کی-ام-wzbfdiqw43z2۲۶ سالمه و هنوز وقتی از خودم می‌پرسم «کی‌ام؟» جواب مشخصی ندارم. نه اینکه هیچ تصوری از خودم نداشته باشم، بیشتر شبیه اینه که هر تعریفی که می‌کنم، یه جایی ناقص می‌مونه. انگار هر بار که فکر می‌کنم به خودم نزدیک شدم، یه بخش جدید از درونم ظاهر می‌شه که همه چیز رو تغییر می‌ده.راستش، من می‌دونم می‌خوام چی بشم. حتی می‌تونم تصورش کنم، واضح و واقعی. اما بازم یه‌جوری حس می‌کنم نمی‌دونم کی‌ام. شاید به این خاطره که هیچ‌وقت واقعاً برای رسیدن به اون چیزی که می‌خوام، تلاشی نکردم. شاید عجیب باشه که آدم به‌عنوان اولین پستش چنین چیزی رو، اون هم توی فضایی مثل اینجا، بنویسه… ولی دلم می‌خواست چیزی که واقعاً حس می‌کنم رو بگم.گاهی حس می‌کنم بین چیزی که می‌تونم باشم و چیزی که هستم، فاصله‌ای هست که خودم ساختمش. و خب… انگار یه جایی از مسیر، اعتمادم به خودم رو از دست دادم. شاید برای همینه که نمی‌تونم خودم رو تعریف کنم.نه کاملاً گم‌شده‌ام، نه کاملاً پیدا. فقط هنوز وسط راه‌ام؛ جایی بین شک و شناخت، بین خواستن و نشدن.kimia mousavikalagerkimia mousavikalagerMon, 13 Apr 2026 16:49:30 +0330