https://virgool.ir/feed/@mmehdibalouchiنوشتن نجاتم می دهfa2026-11-11 10:24:10https://files.virgool.ir/upload/users/164724/avatar/1UBleE.jpeghttps://virgool.ir/@mmehdibalouchihttps://virgool.ir/@mmehdibalouchi/راجب-من-بخش-نهم-uevvzpf2n2uxمن همیشه می خواستم داستان زندگیم طوری باشه که خیلی سختی و زحمت کشیده باشم و بعد این سختی ها قدرتی رو تو وجود من قرار بده که آدم ها تسلیم این قدرت نهفته در من بشن. من در دبی خونواده ای رو دیدم که با تمام وجود اینو توشون احساس می کردی، حتی لازم نبود حرفی بزنن. یه آدمی که سختی های زیادی تو زندگیش کشیده بود و کلی تلاش کرده بود و الان تونسته بود به آدمای زیادی کار بده و هر روز صبح تا شب خودش و خونوادش درگیر کار بودن. یه جورایی به آدمایی که اعتیاد به کار کردن دارن حسودیم می شه و حتی یادمه یه بار چند سال قبل تراپیستم بهم گفت تو ممکنه در آینده ورکهالیک (همون معتاد به کار) بشی.این اولین باری بود که به یه کشور خارجیه مدرن و تنها سفر می کردم. از لحظه ی اولش هم ترس همراهم بود و هم کلی اشتیاق و احساس غرور. وقتی تو جو اون آدما قرار گرفته بودم انگار انگیزه زندگی کردنم چند برابر شده بود، و این شور جنگندگی برای زندگی چیزی بود که احساس می کردم مدت هاست تو من کمرنگ شده. با این که خونواده ای بودن که از نظر فرهنگی خیلی با من و نوع تفکراتم فرق داشتن، اما باز هم برام جالب بود. تو اون سفر اولین بار به کلاب و بار رفتم، و جاهایی می رفتم که آدمای پولدار دنیا می رفتن،‌ و قرار گرفتن تو اون جو، اشتیاق به پولدار شدن رو در من زنده می کرد، و این اشتیاق نه فقط برای تجربه کردن چنین مکان ها و لحظه هایی بود، بلکه تجربه این بود که یه سری آدم قبولت داشته باشن و ازت حساب ببرن و تو بتونی در درجه اول به خونوادت و بعد به بقیه آدم ها کمک کنی.تو این سه هفته دوری از دوست دخترم به شدت برام سخت شده بود، و آخراش به قدری اذیت می شدم که با خودم فکر می کردم من اگه اپلای کنم چطوری قراره دوریشو تحمل کنم؟ وقتی به فرودگاه ایران برگشتیم هم به شدت برام سخت بود که دوباره وارد این فضایی که خیلی از چیزاش برام اذیتت کننده بود بشم و هم به شدت مشتاق بودم که دوباره دوست دخترمو ببینم. یادمه فردای شبی که رسیدم رفتم و دیدمش و اینقدر احساسم موقع دیدنش عمیق بود که نمی شد تو واژه گنجوندش. با خودم فکر می کردم شاید من واقعا نباید هر روز ببینمش و باید بذارم چند روز یه بار همو ببینیم که هر بار که می بینمش همینقدر عمیق شور و اشتیاق داشته باشم،‌ اما خب زندگی تو دنیای امروز خیلی راحت شده، قدیما برای اینکه بخوان معشوقشون رو ببینن یا پیامی رو بهشون برسونن تقریبا دهنشون سرویس می شد. اما الان هر لحظه و هر جای دنیا باشی به راحتی یه کلیک شده.یه منتالیتی اشتباهی که همیشه در ناخودآگاهم شکل می گرفت این بود که وقتی یه کار نسبتا سخت رو انجام می دادم، اینقدر احساس رضایت از خودم می کردم که تا یه مدت خوبی فقط خوش می گذروندم، این حس رضایت از خود به شدت سمی و نابود کنندس. نمی گم آدم نباید از خودش راضی باشه، اما اینکه احساس کنه که خب دیگه کافیه و به اندازه ی کافی خوبه،‌این باعث می شه آدم متوقف بشه. منم به مدت ۲ ۳ ماهی فقط با دوست دخترم وقت می گذروندم و با اینکه برای تافل ثبت نام کرده بودم اما چیزی براش نمی خوندم. از طرفی مطمئن بود که هدفم اپلای کردن و رفتن از ایرانه، اما روانشناسم می گفت این هدف واقعیت نیست چون تلاشی براش نمی کنی.هر طوری که بود تافلم رو دادم و شروع کردم به ایمیل زدن و اپلای کردن برای دانشگاه های کانادا و آمریکا. یه سری از دوستام هم که آلمان بودن مشتاقم کردن که فقط یک دانشگاه هم تو آلمان اپلای کنم. اون شبی که ددلاین اپلای کردن دانشگاه آلمان بود با دوست دخترم بیرون بودیم و من می خواستم حتی بیخیالش بشم و دوست دخترم با اینکه حتی راجب من نمی خواست فکر کنه و همیشه انکارش می کرد و از اینکه راجبش حرف بزنیم فرار می کرد، اما اون گفت اگه برات مهمه باید اپلای کنی، و تا دیر وقت رفته بودیم یه کافه ای تو پاساژ و با اینترنتی که اون share کرد بالاخره اپلای کردم. تقریبا دو ماه بعد که من از یکی دو تا دانشگاه کانادا ریجکت شده بودم و از اینکه نتونم برم می ترسیدم، وقتی با هم توی کافه نشسته بودیم، یه دفعه یه ایمیل اومد برام.ایمیل رو که خوندم در لحظه اینقدر خوشحال شدم که نمی تونستم باور کنم، و سریع به دوست دخترم گفتم و اونم خیلی خوشحال شد، اما بعد چند ثانیه یهو هر دومون سکوت کردیم. احساس خیلی عجیبی بود،‌ ترکیب خوشحالی و غم زیاد و همزمان. با این وجود انگیزه پیدا کرده بودم که پیگیر کارای رفتنم بشم. و هر روزی که می گذشت من داشتم به رفتنم نزدیک تر می شدم، اما انگار هر دومون نمی خواستیم باور کنیم که واقعیت پیدا می کنه. چند باری سعی می کردم که باهاش راجب رابطمون بعد از رفتنم صحبت کنیم ولی اون از صحبت کردن راجبش تفره می رفت.تقریبا تصمیمم رو گرفته بودم که همین آلمان رو برم، و کارام داشت به خوبی پیش می رفت. نوبت سفارتم رسید و مصاحبم هم به خوبی انجام شد. می دونستم که دو ماه دیگه اگه همه چی خوب پیش بره قراره برم از ایران و این اتفاق سنگینی بود برام. می دونستم که اصلا نمی تونم با دوست دخترم کات کنم. و همه ی خواستم این بود که من برم و به اونم کمک کنم که بعد دو سال برای ارشد بیاد و یا اینکه خونوادش رو با کمکش قانع کنم که برای بچلر مجدد بفرستنش. تقریبا هر روز روزمون رو با هم می گذروندیم و اتفاقات سختی رو با هم هر جوری که بود پشت سر گذاشته بودیم. و تو لحظه ی رابطمون که بیشتر از یک سال می شد، شیرین ترین و سخت ترین و زیبا ترین لحظه های زندگیم رو کنارش گذرونده بودم و درونن فکر می کردم که هیچ چیزی نمی تونه جلوی رابطمون رو بگیره،‌ حتی رفتن من.بعضی وقتا یه اتفاقاتی تو زندگی پیش میاد که در اون لحظه باور نکردنیه برامون، حتی اگر به خود ۱ روز قبلمون یا ۱ ماه قبلمون و یا حتی ۱۰ سال قبلمون بگی که روزی قرار این اتفاق برات بیفته ما باور نکنیم. اما باور من تا اون موقع این بود که هر اتفاقی میفته حتما بهترین سناریوی زندگیمه و حتما دلیلی داره که من ازش خبر ندارم. یک سال پیش دقیقا چنین شبی، ۲۱ فوریه ۲۰۲۰ اون اتفاق تو زندگی من افتاد...امبلامبلSun, 21 Feb 2021 07:13:42 +0330https://virgool.ir/@mmehdibalouchi/راجب-من-بخش-هشتم-fzvqkyrdtjvhیه جمله ی معروفی هست که می گه: "آدم وقتی داره بهترین روزای عمرشو زندگی می کنه، در اون لحظه متوجهش نمی شه". منی که تقریبا می دونستم خوشحال ترین لحظات زندگیم وقتایی ان که با کسی که دوسش دارم تو رابطه باشم، دیگه بهم اثبات شده بود. نه اینکه اون موقع ها حالم بد نشه، ولی انگار یه چیز ثابتی درونم بود که حتی تو حال بد هم باعث می شد باز هم اون حس خوب و عمیق رو تو وجودم لمس کنم. بعدا که بهش فکر کردم دیدم یه چیزی تو مایه های "امید" بود. یه امیدی که بهت می گه حتی اگه وضعیتت بده و الان ناراحتی اما بازم یکی هست که دوسش داری و دوست داره. وقتی به گذشته نگاه می کنم، وقتایی تونستم وارد یه رابطه بشم و کسی که دوسش دارم رو جذب خودم کنم که حالم خوب بوده و شرایط خوبی داشتم، و این شرایط خوب معمولا برای من تو زمینه کاری بوده. اما وقتی وارد رابطه می شدم، اینقدر اون رابطه و دوست داشتنه برام خوشایند بوده که الویت اولم می شد و کم کم تو انجام کارام ضعیف می شدم. انگار ته ناخودآگاهم هدف حتی کار کردنم رو هم این می دیدم که بتونم قدرتمند بشم و یه دختری رو جذب زندگیم کنم، اما با پیدا شدن اون دختر انگار به هدف نهاییم می رسیدم و بقیه جنبه های زندگیم که شامل پیشرفت شخصی خودمه برام کمرنگ می شد.خیلی زیاد با اون دختر وقت می گذروندم، تقریبا هر روز همو می دیدیم، با هم کافه های تهرانو زیر و رو کردیم، باهم مهمونی می رفتیم و رابطمون حداقل از نظر من خیلی خوب بود. اگه بخوام راجبش حرف بزنم خودش چند بخش می شه و چند بخشی که جزو زیباترین روزای زندگیم محسوب می شدن. آخرین روز سال رو هم کنار اون سپری کردم. حتی وقتی یک روز هم رو نمی دیدیم انگار خیلی بهمون سخت می گذشت.سال ۹۸ شروع شد و من علاوه بر شرکت، چند تا پروژه ی دیگه هم گرفته بودم، چون تو شرکت پولی که باید رو نمی گرفتم مجبور بودم با پروژه های دیگه درآمد کسب کنم. ولی وقتی کارام زیاد می شد به جای اینکه تلاشمو زیاد کنم، کلافه می شدم و حالم بد می شد و هیچ کاری نمی کردم. این کلافگی من پارتنرم رو هم به شدت بی قرار می کرد و حتی باعث می شد تو احساساتش به من شک کنه. توی استارتاپمون که از نمایشگاه لندن نتیجه ای نگرفته بودیم و من احساس می کردم تلاش هام به هدر رفته، و دیگه تقریبا انگیزه ای برای ادامه ی کار نداشتم. اما نمی تونستم رهاش کنم چون خیلی براش زحمت کشیده بودم.بعد یک ماه یکی از دوستام که تو کار بورس بود بهم گفت بیا با هم کار کنیم و تو یک هفته بیا خونه ی من. قرار شده بود اون دانش بورسی رو داشته باشه و سرمایه، من هم کد بزنم تا بتونیم با کمک هم به یه الگوریتم یا نرم افزاری برسیم که بتونیم از طریقش کار کنیم. جفتمون می دونستم اگه بتونیم تو این کار موفق بشیم می شه کلی پول درآورد و چون هدف هر دومون تو زندگی رفتن از ایران و کار روی پروژه های استارتاپی خودمون بود، خیلی احساس خوبی به همکاریمون داشتم. اون یه هفته تبدیل به دو هفته شد و ما هر روز از صبح با هم کار می کردیم و من کلی چیز یاد گرفتم و نتایج خیلی خوبی هم به دست اوردیم. اما اینقدر پروژه های دیگم زیاد بودن که نمی تونستم به خوبی تمرکز کنم.علاوه بر کار کردن، خیلی با هم راجب مسائل زندگی حرف می زدیم. یادمه اون موقع ماه رمضون بود و من با اینکه نماز نمی خوندم اما همیشه روزه می گرفتم و خب استدلالم این بود که بهم خوش می گذره و روزه گرفتن رو دوست دارم، بعد چند روز تو ماه رمضون، با دوستم راجب هدف زندگی و خدا و درست و غلط ها حرف زدیم. من اون موقع ها یه کانال برای خودم داشتم که توش اتفاقات رو می نوشتم و "ارزش" ای که از یه اتفاق به دست میاوردم رو مکتوب می کردم، تا ارزش های واقعی زندگیم مشخص بشم. اینم یه نمونس که مربوط به مکالمه ی اون روز ماست:تاریخ : ۴ خرداد ۹۸واقعه :یک ساعت بحث با علی راجب دیدگاه زندگیعلت: اذیت بودن سر اینکه یک سری از ارزش های دینی رو از روی ترس انجام می دم و درست غلط بودنشون رو نمی دونم و همش نگران پیدا کردن راه درست زندگی کردنمارزش: ارزش مهمی که هست اینه که باید تسلیم ندونستن شد، باید تسلیم عظمت هستی بشی و بدونی هیچ کس نمی تونه بگه راه درست زندگی کردن چیه. چه در اسکیل کوچیک و چه بزرگپس: ?فرض کن خدا می گه هر طور دوست داری زندگی کن و هر جور زندگی کنی برای خدا عزیزی. طبیعی زندگی کن مثل یک بچه، حتی دنبال رضایت و آرامش هم نباش. هیچ معیاری برای زندگی کردن وجود نداره.این ارزش باعث شد روزه مو ۴۰ دقیقه قبل از اذون بخورم، اولش برام ترس داشت اما باهاش مقابله کردمو بعدش یک احساس رهایی و آزادی می کردم.بعد از اینکه داشتیم به نتیجه می رسیدیم، سر اختلاف مالی همکارمون قطع شد و من سعی کردم رو پروژه ی دیگه ای متمرکز بشم. از طرفی رابطم هم با اینکه برای من لذت بخش بود اما مشکلاتی هم پیش میومد، از یه سری چیزا ناراحت می شدیم از هم اما من سعی می کردم سریع حل کنیم تا انباشته نشه. از جمله چیزایی که باعث ناراحتی من می شد بی توجهی اون و لوس نکردن من بود، یعنی من این انتظار رو داشتم که همیشه بهم توجه کنه، خصوصا وقتایی که ناراحتم و اون این کارو نمی کرد. اون دوره خیلی سعی می کردم اعتماد مامان بابام رو به دست بیارم و اونا می دیدن که من رفتم خونه دوستم و دارم رو پروژه کار می کنم و حدود دو هفته خونه نرفته بودم. ولی با این حال وقتی می دیدن مشغول کارم خوشحال می شدن و بهم اعتماد می کردن. یه شب که با دوست دخترم رفتیم پارک ملت، اونجا وقتی رو چمنا تو بغل هم بودیم سر کله ی یه پلیس و یه بسیجی پیدا شد. در اون لحظه شدیدا ترسیده بودم و می دونستم که اگه ما رو ببرن حسابی اوضاع بهم می ریزه، هم برای منی که کلی زور می زدم اعتماد خونواده رو به دست بیارم و هم برای دوست دخترم که نگفته بود با من اومده بیرون. اما خدا رو شکر نجات پیدا کردیم ولی اینقدر احساس بدی داشتم اون شب که یکی هر طوری خواست به من بی احترامی کرد و من تهش باید عذرخواهی و التماس می کردم. تا حالا تو زندگیم حس حقارت رو به اون شکل تجربه نکرده بودم و با خودم گفتم من صد در صد ازین خراب شده می رم!به نظر من سفر یکی از بهترین تجربه هایی که آدم می تونه تو زندگیش به دست بیاره. و هر سفری یک تجربه ی منحصر به فرده که به میزان تنوع محیط و آدمایی که می بینی می تونه جذاب تر و پر بار تر باشه برات. از طریق یکی از پروژه هایی که انجام می دادم قرار شده بود که یه سفر کاری به دبی برم و این سفر یکی از بهترین و جالب ترین سفر های زندگیم بود...امبلامبلSat, 20 Feb 2021 07:11:12 +0330https://virgool.ir/@mmehdibalouchi/راجب-من-بخش-ششم-hbrbxhgvohalاین نوشته رو با آهنگ Iday - we live in your dreams می نویسم لینک:‌ https://soundcloud.com/idaymusic/we-live-in-your-dreams.من همیشه تو زندگیم دنبال نشانه ها بودم. نشانه هایی که با استفاده از اونا بتونم دنیایی فراتر از فیزیک رو باهاش لمس کنم. باور کنم به جای اینکه نیاز باشه خودم مسیر زندگیمو مشخص کنم، فقط کافیه نشونه ها رو دنبال کنم تا به چیزی که دوست دارم برسم. واقعی بودن یا نبودن این باور خیلی اهمیتی نداره، تنها چیزی که مهمه اینه که هر نگاهی رو که به زندگی داریم دنبال کنیم و بر خلاف چیزی که درست بودنش رو احساس می کنیم عمل نکنیم. وقتی که خلافش عمل می کنیم صرفا مسیر رو طولانی تر کردیم. یه جاهایی به در و دیوار می زنیم تا نشانه هایی که قبلا وجود داشته رو بهشون معنایی ابدی بدیم. برامون می شن بهونه ای که واقعیت تلخی که الان باهاش رو به رو شدیم رو انکار کنیم و بگیم حتما اشتباهی شده. آیا واقعا اشتباهی شده؟ نمی شه فهمید. همینطور که همیشه جوابم به سوال هایی که مربوط به "اگر" های گذشتس اینه:‌ معلوم نیست چی می شد.من با همون چند جمله ی اول صحبتم با یه آدم می تونم هسته ی درونیشو احساس کنم و متوجه بشم که آیا صحبت با این شخص برای من لذت بخشه یا نه. اون روز بعد از اینکه اپلیکیشن رو پرزنت کردم، خیلی براش هیجان انگیز بود. با چند جمله فهمیدم که آدم اهل کتابیه، و خب این یکی از ویژگی های جذاب یه دختر بود برام (کلا وقتی خصوصیت هایی که خودمون نداریم ولی همیشه دوست داشتیم که داشته باشیم رو توی یه آدم دیگه می بینیم برامون جذابه!). بهم گفت زیست شناسی دانشگاه تهران می خونه، و دوباره همین دانشگاه تهرانی بودنش هم انگار یه level دیگه داشت من رو به دختر ایده آلم نزدیک می کرد. بعد بهونه ای جور کردم که برام عکس کتاب هایی که تو رشتشون دارن رو بفرسته. برای اولین بار داشتم از یه آدم رندم به بهونه ی آشنا شدن شماره می گرفتم! شبش بهش پیام دادم و از همون پیام های اولش حس کردم که منم براش آدم جذابی بودم. هر شب چند ساعت باهاش چت می کردم، از صب تا عصر رو سر کار و دانشگاه بودم و شبا با شوق حرف زدن با اون به خونه میومدم. بعد یه مدت حس کردم چقدر همه چیشو دوست دارم و توی حرف زدن راجب مسائل مختلف با هم کم نمیاوردیم.از نظر من هر آدمی یه هسته داره که اون خود واقعیشه، و اطراف اون هسته پر از لایه های مختلفه، لایه هایی که حتی خیلی وقتا خودش هم ازونا خبر نداره. وقتی ما با یه آدم جدید آشنا می شیم بیرونی ترین لایه شو می بینیم و هر چقدر بیشتر بهش نزدیک می شیم، کم کم با خود واقعی اون شخص مواجه می شیم. بیرونی ترین لایه های اون دختر برای من خیلی جذاب بود و اونو خیلی ایده آل می دیدم. من در ارتباط با آدم ها همیشه خودمو باهاشون وارد یه جنگ قدرت می کنم، تعریف قدرت هم می شد مجموعه ی همه داشته ها و ویژگی های مثبت، از ویژگی های مادی مثل زیبایی ظاهری، وضعیت مالی و اجتماعی گرفته تا ویژگی های درونی اون شخص مثل باهوش بودن، نوع تفکر و نگرش و اطلاعاتش راجب مسائل مختلف. اگر احساس می کردم که مجموع این داشته هاش در سطح خودم و یا بزرگ تر از خودم هستن، رفتارم کاملا باهاش متفاوت می بود. ناخودآگاه باعث می شد احترام خاصی بهش بذارم و سعی کنم بهترین خودم رو براش پرزنت کنم. اکثر آدما هم عاشق همین "قدرت" می شن، و وقتی توی این جنگ ساخته ی ذهنشون شکست می خورن‌ (البته شکستی به شیرینی عشق)، باعث می شه که بدی های طرف مقابل رو نبینن. اما رفته رفته با ارتباط بیشتر وقتی که با دیدن لایه های درونی اون شخص، تفاوت های تصویری که در ابتدا عاشقشون کرده با تصویر جدید رو می بینن، کم کم حس می کنن فریب خوردن، فکر می کنن انگار این همون چیزی نبوده که دنبالش بودن.بعد یه مدت ارتباط فهمیدم که دوست پسر داره، با اینکه خیلی برام سخت بود، بهش گفتم که بهتره ما زیاد صحبت نکنیم. بعد از چند روز بهم گفت که اصلا از رابطه ای که توش بوده راضی نیست و من سعی کردم به درد و دل هاش گوش بدم، وقتی فهمیدم که بهم زده، هم خوشحال بودم هم حس عذاب وجدان می کردم. (اما هر کس مسئول تصمیماتیه که خودش می گیره و این تصمیم اون بوده). بعد از صحبت با مشاورم تصمیم گرفتم که حداقل ۱ ماه بهش زمان بدم و بعد درخواست دوستی بهش بدم. بهش گفتم بهتره یک ماه صحبتی با هم نکنیم، بعد از گفتن این حرف ترس از اینکه بعد این یه ماه دوسش نداشته باشم رو از حرفاش احساس کردم. اواسط ترم هشتم بودم. همیشه وقتی بحث رابطه ی عاطفی به میون میومد من تمرکزم از کارای دیگم برداشته می شد، دلیلش هم این بود که یه چیزی رو پیدا می کردم که خیلی راحت تر می تونستم توش احساس ارزشمندی کنم، صرفا کافی بود خودم رو برای که کسی که ازش خوشم میاد پرزنت کنم. برای همین هر چی بیشتر بهش علاقه مند می شدم، بیشتر از کار و درس فاصله می گرفتم. بالاخره بعد از کلی انتظار تو بهمن ماه ۹۶ بلاخره باهاش دوست شدم. خیلی خوشحال بودم و دیگه حس می کردم به اون زندگی ایده آلی که می خواستم رسیدم.اون موقع ها بیشترین چیزی که توی یک سال گذشته ازش عذاب کشیده بودم دروغ و بی صداقتی بود. اینقدر که حتی کوچیک ترین دروغی که کسی به من می گفت مثل این بود که چاقو زده بهم. همیشه تو حرفام راجب حقیقت گرایی صحبت می کردم، می گفتم بزرگترین مشکل ما اینه که از حقیقت فرار می کنیم، هیچی بهتر از حقیقت نیست، و حتی اگر اون حقیقت تلخ باشه بهتر از شیرین ترین دروغ دنیاست. برای اینکه بتونم به یه آدم جدید اعتماد کنم سعی می کردم ببینم آیا تو حرفاش تناقضی پیدا می شه یا نه. اصلا سخت گیری نمی کردم اما توجهم به دیتیل ها زیاد بود و جایی که یه چیزی برام حس درستی نداشت باعث می شد بهم بریزم. چون مثل همیشه می خواستم از نشانه ها مطمئن باشم، قبل از دوستیم باهاش اول فال گرفتم که خیلی عاشقانه و خوب بود، اینم بیت اولش:مدامم مست می دارد نسیم جعد گیسویت ***** خرابم می کند هر دم، فریب چشم جادویتبعدش هم به خاطر وسواسی که نسبت به نامشخص بودن یه رابطه ی عاشقانه داشتم (در حقیقت از حرفی که بابام از کودکی می زد شکل گرفته بود، اون همیشه می گفت ازدواج تنها چیزیه که قسمته،و من ترجیح می دادم برای تصمیم نهاییم استخاره کنم)، استخاره کردم و جوابش بد بود. با این حال خودمو توجیه می کردم که این همه نشونه هست، نحوه ی آشناییمون، شباهت عجیب ظاهریمون به هم (بعد ها که دوست شدیم بار ها جاهای مختلف فکر می کردن خواهر برادریم)، حتی شباهت های اخلاقی زیادمون (اکثر مشکلات شخصیتی و کمبود هامون هم شبیه هم بود که خود این مسئله به شدت مشکل زا بود برامون) به هر حال باهاش دوست شدم و بعد از یک ماه متوجه شدم که یه جای کار می لنگه، فهمیدم بهم یه دروغ بزرگ گفته. دروغ!اون شب که این موضوع رو فهمیدم، به شدت حالم بد بود. فقط می خواستم با یکی راجبش صحبت کنم، یکی از دوستای نزدیکم تو دانشگاه رو پیدا کردم و باهاش رفتم کافه تا راجبش صحبت کنیم، با اینکه دلم نمی خواست جلوی یه دختر گریه کنم، اما همون جا زدم زیر گریه، انگار تمام اذیت هایی که از دروغ متحمل شده بودم روی سرم خراب شدن. شاید الان که بیانش کنم، خیلی دروغ بزرگی به نظر نیاد. اون به من گفته بود که دانشگاه تهران درس می خونه، ولی یه دانشگاه غیر انتفاعی که حتی اسمش رو هم نشنیده بودم درس می خوند. چیزی که بیشتر از همه مسئله رو برای من دردناک می کرد این بود که توی این ۱ ماه شاهد این بودم که به راحتی راجب اون دروغ صحبت می کرد، یعنی می گفت امروز دانشگاه تهران بودم و از بچه ها و یا اساتید صحبت می کرد. حتی وقتی قرار می خواستیم بذاریم کلی مسیرو با مترو میومد چهارراه ولیعصر که نزدیک دانشگاه تهران باشه. اولش از شدت عصبانیت باهاش دعوام شد، کلی حرف زدیم و داشت منو متهم می کرد که چرا باید یه دانشگاه اینقدر برای تو مهم باشه.بهم گفت اون اول که آشنا شدیم چون با کارت کسی که دانشگاه تهرانی بوده وارد نمایشگاه شده بوده مجبور بوده این دروغو بگه و بعد برای اینکه منو خیلی دوست داشته و می خواسته من رو از دست نده به دروغش ادامه داده. هیچ دلیلی نمی تونست برای من توجیه باشه. اینکه برای نگه داشتن من بوده یه ذره عصبانیتم رو کم می کرد ولی بازم آروم نمی شدم. باور این موضوع خیلی برام سخت بود، اطرفیانم بهم می گفتن حالا اینکه طرف چه دانشگاهی درس می خونه که اینقدر مهم نیست! ولی من از چیز دیگه ای داشتم عذاب می کشیدم.بعد از چند روز فکر کردن و دعوا، دوباره استخاره گرفتم که آیا باهاش ادامه بدم یا نه، اینبار هم جواب این بود که باید باهاش بهم بزنم. من با یه دروغ شیرین مواجه شده بودم. یعنی کسی که همه چیش برام شیرین بود اما دروغ بود. اون روز رفتیم پل طبیعت، از نگاهم می شد اوج عصبانیت رو به راحتی فهمید. رفته بودم که باهاش بهم بزنم. وقتی که بعد از چند ساعت صحبت از تموم کردن رابطه کردم، پر از بغض شد، گریه کرد و راهشو کشید که بره، در اون لحظه حس کردم دارم از دستش می دم، از طرفی هم ایگنور شده بودم (همین که داشت می رفت برای من مثل ایگنور شدن بود، که یکی از درد های درونی ریشه ایمه و مواجه شدن باهاش برام خیلی سخت بود). دوییدم دنبالش. اگر بخوام از سخت ترین کار های دنیا برای خودم صبحت کنم اینه که یه دختری جلوم گریه کنه و من نتونم بغلش بگیرم و آرومش کنم. در اون لحظه نتونستم تحمل کنم، بغلش کردم و انگار همه ی منطق ها کنار رفت. سعی کردم به نشانه ها فکر کنم و همه ی اون she is the one هایی که تو این ۲ ماه برای خودم ساخته بودم باعث شد یه شانس دیگه به رابطمون بدم. با اینکه خیلی وقتا که به اشتباهات زندگیم فکر می کنم و اون روز رو جزو بزرگ تریناش حساب می کنم، اما اینو نمی شه انکار کرد که، معلوم نیست اگر اون روز تصمیم دیگه ای می گرفتم بعدش چی می شد.بهار سال ۹۷ شروع شد و بودجه ای که برای استارتاپمون گذاشته بودن تموم شد، و این به معنای تعلیق در کار و حقوق بود (حتی حقوق دو ماه آخر سال قبلش رو هم کامل نگرفته بودم). درسام دوباره افت کرده بودن، رابطم پر شده بود از دعوا، تقریبا هر هفته دعوا های تلفنی و حضوری. ته همه ی دعوا ها هم ابراز علاقه ی شدید و پناه بردن به محبت همدیگه بود. اون موقع دوست صمیمیم نتایج پذیرشش اومده بود،‌ همیشه باهم راجب رفتن از ایران صحبت می کردیم و من حالا حس می کردم که ازش جا موندم. من پر شده بودم از استرس کارای مربوط به اپلای، از تافل گرفته تا مکاتبه با اساتید، می دونستم همین الانم یه سال عقب افتادم که دارم ۹ ترمه می کنم. همش برنامه می ریختم ولی هیچ کاری براش نمی کردم. واقعا گنجایش اینو نداشتم که اینهمه چیز رو با هم هندل کنم، حاضر هم نبودم حذفشون کنم، همه رو با هم می خواستم و هیچ کدومشون اوضاع خوبی نداشت. توی تابستون، بعد از کلی بهم زدن های موقت بلاخره تموم کردیم. اولش اون خیلی ناراحت بود و عذاب می کشید و من انگار احساس رهایی می کردم، حس می کردم یه بار سنگینی از روی دوشم برداشته شده. سعی کردم با دخترای دیگه آشنا بشم، مهمونی های مختلف می رفتم، اما چون تجربم زیاد نبود هیچ کاری نمی کردم. توی یه مهمونی تو شمشک با یه دختری که مست بود داشتم می رقصیدم، بعد بردمش بیرون اون ویلا و توی چمنا خوابیدیم. آسمون پر از ستاره بود. ولی فکر کنم چشمک یکی از اون ستاره ها نمی ذاشت من دختر کنارم رو حتی ببوسم.توی اون تابستون همش حالم داشت بدتر می شد، بعد چند وقت هی سعی می کردم به رابطه ی قبلیم برگردم ولی نتیجش یه ابراز احساسات شبانه می شد. استرس کارای اپلای داشت منو از پا در میاورد. بعد یه مدت دیدم که اون move on کرده و اینجا بود که من به شدت بهش احساس نیاز می کردم، بهش پیام می دادم ولی اون منو ایگنور می کرد،‌ احساس پشیمونی می کردم، وقتی می فهمیدم با یه نفر دیگه داره آشنا می شه داشتم ویوونه می شدم. براش آهنگ می ساختم و می فرستادم، براش شعر می گفتم، اما دیگه بهشون توجهی نمی کرد. بعد از یه مدت وقتی با کسی که داشت آشنا می شد به مشکل خورده بود، حاضر شد برگردیم به هم، اما هیچی از مریض بودن بیماری رابطه ی ما کم نشده بود. همچنان پر از دعوا بود و هی همدیگه رو ایگنور می کردیم. من کارم شده بود فقط ناله کردن و هیچ کاری انجام ندادن، اون هم حتی حاضر نبود به خاطر من ۲ روز تو هفته رو بیاد که همدیگه رو ببینیم. اما تا اون موقع هزار بار جدا شده بودیم و باز بهم برگشته بودیم. یادمه آخرین بار رفتیم لمیز چهارراه ولیعصر و توی دفترچم نوشتم که اگر اینبار دوباره بهم زدیم دیگه هیچ وقت نباید به هم برگردیم، من امضاش کردم ولی اون امضاش نمی کرد. و بعد از چند وقت برای بار آخر بهم زدیم.مدیرعامل استارتاپمون رو گاهی می دیدم، اون موقع ها همه ی زندگیش شده بود همون استارتاپ، با اینکه صد ها میلیون براش خرج کرده بود اما به جایی نرسیده بود. گاهی با هم می رفتیم لمیز ونک و من سعی می کردم از اشتباهاتی که واسه جلو بردن کار انجام داده آگاهش کنم. تو آبان ۹۷ تصمیم گرفتیم که با هم دوباره استارتاپ رو بیاریم بالا، یعنی من مدیر فنی بشم و تیم جمع کنم، اونم یه سرمایه ی کم در اختیارمون بذاره. من همیشه عاشق تیم جمع کردن بودم، تا قبل از راهنماییم همیشه یه گروهی رو جمع می کردم که من رئیسشون بودم و رهبریشون می کردم (اکثرا می رفتیم با کسای دیگه دعوا می کردیم). قرار گذاشتیم که تا بهار سال بعد اگر از نظر فنی به خوبی پیش بریم اون سرمایه گذار خارجی جذب کنه و از طریق کار بریم خارج از ایران. یعنی دقیقا همون چیزی که می خواستم، هم قرار بود مدیریت کنم، هم تیم خودمو داشته باشم، هم میزان خوبی از اون کار مال خودم بود و هم می تونستم بدون نیاز به زحمت های اپلای از ایران برم. اینجا بود که قدرت اینو پیدا کردم که دیگه به رابطه ی قبلیم بر نگردم. این بار امید زیادی داشتم. ما اکثرا به موقعیت هایی که ما رو از یه منجلابی نجات می دن خیلی امید پیدا می کنیم (یه جورایی وابستش می شیم). اما گاهی باید بپذیریم که اون شرایط در همین حد خوبن که یه نجات دهنده ی موقتی برامون باشن.امبلامبلSat, 11 Apr 2020 22:39:18 +0430https://virgool.ir/@mmehdibalouchi/راجب-من-بخش-سوم-e1x5hsctflgzنوشته ی این بخش رو با https://soundcloud.com/sumaya-rabie/archive-lights-full-version نوشتم. اخیرا که کتاب The subtle Art Of Not Giving A Fuck رو می خوندم یه فصلش منو خیلی جذب کرد و تایتل اون فصل "تو خاص نیستی" بود. پذیرفتن چنین دیدگاهی در زندگی همیشه برای من جزو سخت ترین کار ها بوده. برای منی که خوشحال ترین لحظه های زندگیم رو از جایزه ی خاص بودنم هدیه می گرفتم. مثل کار هایی که توی کودکی انجام می دادم، از کلاس اول ابتداییم که از همه جلو تر بودم و تمام تشویق هایی که خانواده برای من در نظر می گرفت همه در راستای محوریت خاص بودن من معنی داشت. البته طبیعیه، چه کسی برای یک چیز معمولی به وجد میاد؟ چه جایی بیشترین توجه برای یک پدیده ی غیر خاص وجود داره؟ اگه الان بخوام به این سوال جواب بدم،‌ جوابم جایی درون خود آدمه.یکی از مهم ترین دلایل افسردگی سال اول دانشگاهم همین نیاز به خاص بودن بود. بعضی وقتا که نمی تونیم توی بهترین های نمودار باشیم، تنها راه متفاوت بودن، قرار گرفتن تو انتهای نموداره، حتی اگه "ترحم" جایگزین "تشویق" شده باشه. اما یه چیزی که همیشه ثابته "توجه" ئه. اون زمان خانوادم که تا چند وقت قبلش فاجعه ی کنکور، من رو براشون کوچیک کرده بود حالا دیگه تنها چیز مهم براشون این بود که حال من خوب باشه. (خیلی وقتا که با خونواده سر مسائل مختلف جر و بحث داشتم در انتها بهشون می گفتم مگه هدف نهایی شما چیزی جز اینه که من حالم خوب باشه؟ بدونین که من اینطوری حالم خوبه) با اینکه این هدف اصلی براشون خیلی واضحه، اما فقط وقتی بهش می پردازن که افسردگی رو توی ما به طور جدی احساس کنن. دوستای صمیمیم هم توجهشون بهم بیشتر شده بود، سعی می کردن مدام من رو تایید کنن و بهم حق بدن و رابطشون رو باهام صمیمی تر کنن (راحتیش این بود که من نیاز نبود تلاشی کنم و صرفا باید افسرده می بودم). و این مرهم بودن برای من تبدیل شده بود به یه معیاری که آدمای اطرافم رو باهاش آزمایش کنم. روز به روز داشت بد تر می شد و بعد از یه مدت اینقدر برای آدمای مختلف دلایل افسردگیمو گفته بودم که به طرز عجیبی دیگه خودم یادم نمیومد که در اون لحظه واقعا چرا حالم بده؟آخر سال ۹۳ بود، و برای من همیشه دو هفته ی آخر سال جذاب ترین بخش هر ساله، حتی از عید هم برام لذت بخش تره. توی دانشکده ی ما آخر سال بچه ها یه جشن عید برگزار می کردن. من که مدت ها بود که دلم یه هدفون خوب می خواست، اون روز پولامو جمع کردم و رفتم پاساژ پایتخت و هدفونی که مدت ها بود عاشقش بودم رو خریدم. وقتی که برای اولین بار باهاش موزیک گوش کردم در اون لحظه یک دفعه همه چی یادم رفته بود. از اونجا رفتم دانشکده و دوستام تا منو دیدن بدون اینکه بخوان باهام حرفی بزنن شوق رو توی صورتم می دیدن. از اینکه اینقدر یهویی حالم تغییر کرده بود تعجب کرده بودن. و اون روز تصمیم گرفتم "شاد" باشم. یه تصمیم خیلی ساده و یهویی برای کسی که مدت ها بود شادی کبود اصلی زندگیش شده. یه عکس از اون روز دارم که اینجا می ذارمش.جشن عید ۹۳ دانشکده علوم ریاضی شهید بهشتی سال ۹۴ برای من با شعار "Let's Be Happy" شروع شد. همش تکرارش می کردم و حتی یکی از عکس های پروفایلم شده بود. توی فروردین اون سال به عنوان لیدر شبیه سازی فوتبال حلی تو مسابقات ایران اوپن شرکت کردم که منو یاد دوران دبیرستانم می نداخت. با اینکه هیچ وقت توی ایران اوپن مقام نیاوردیم اما همیشه برای من پر از حس انگیزه بود و هر سال توی اون فضا احساس قدرت می کردم. جایی که حس می کردی حضور داشتنت اوج خفن بودنه و داری روی مرز های علم حرکت می کنی، در عین حال پر از بازی و هیجان و فرصتی برای کانکشن های کاری و احساسی. ترم دو دانشگاه رو هر طوری بود معدلم رو بالای ۱۶ نگه داشتم. (اون موقع همش حس می کردم من خیلی شاخ تر از دانشگاهمم ام و این حس رضایته باعث می شد که درس ها رو جدی نگیرم و بعدا فهمیدم که اگر همون درسای دانشگاه رو عمیق می خوندم بعدا حس بهتری می داشتم). بهار اون سال با یه دختری هر شب چت می کردم و از اینکه یکی اینقدر سلیقه ی موزیکش به من نزدیکه به وجد اومده بودم. بعد یکی دو ماه بهش درخواست دوستی دادم و همون شب رفتم سلمونی و موهام که بلند شده بودن رو مرتب کردم. ازش خواستم فرداش به کافه بریم. اولین date ای بود که می رفتم. صبحش به شدت استرس داشتم و یادمه به خدا می گفتم اگر به صلاحم نیست اوکی نشه. و خب اوکی نشد. بعد ۴ ساعت صحبت تو کافه بهم گفت من تو رو مثل یه دوست عادی دوست دارم (وای که چقدر از این جمله متنفر بودم!). و من بدون هیچ جمله ی اضافی ای گفتم: اوکی. همون شب دوباره سلمونی رفتم (طرف تعجب کرده بود که تو ۲۴ ساعت دو بار اومدم). و گفتم موهامو کاملا کوتاه کنه (نیاز به یه تغییر داشتم حتی اگر باعث می شد زشت تر بشم).تابستون اون سال دوباره کارو به طور جدی تو شرکت شروع کردم. و این کار کردنه برای من شده بود چیزی که از باید های دیگم فرار کنم (مثل درسای دانشگاه، یا ACM). شرکت توی خود دانشگاه بود و یه جو چند نفره ی دوستانه داشت و من به خاطر چیزای مختلف تحسین می شدم که باعث می شد مجزا از اینکه دارم به خوبی پیشرفت می کنم یا نه حس خاص بودن کنم. با اینکه حقوقی نمی گرفتم (گاهی اوقات هدیه می دادن) اما اصلا به این چیزا فکر نمی کردم و حس می کردم کاری که دارم انجام می دم قراره کار خودم باشه و در آینده که بزرگ شد من یه سهم بزرگی توش داشته باشم. یکی از دلایلی هم به جای کافه بازار ترجیح دادم توی این شرکت بیام این بود که فکر می کردم تو یه جای کوچیک می تونم تاثیر بیشتری بذارم (شایدم می ترسیدم از اینکه اونجا کوالیفای نشم. به هر حال هر چی که بود اشتباه می کردم). اون موقع ها بک اند رو با لاراول می زدم و گاهی هم فرانت اند کار می کردم. ترم سوم دانشگاهم شروع شد و من درسای اصلی کامپیوتر رو از دانشکده کامپیوتر برداشته بودم. اون ترم تمام فکر و ذهنم این بود که تغییر رشته بدم.اولین روز دانشگاه رفته بودم سراغ مدیر گروه علوم کامپیوتر و با یه حالت مغرورانه ای گفتم من تو دبیرستان، روباتیکی بودم و برنامه نویسی بلدم و مرحله اول المپیاد ریاضی و کامپیوتر قبول شدم. و خب همه ی علاقه ی من کامپیوتره و می خوام تغییر رشته بدم. اونم به طور خیلی جدی گفت: رتبه ی کامپیوتر رو اوردی؟ گفتم:‌ نه. گفت پس "غیر ممکنه بتونی". می دونستم که تو دانشگاه های دیگه مثل امیرکبیر اگر صرفا معدل دو ترم اولت خوب بشه راحت می تونی تغییر رشته بدی. ترم ۳ رو مثل شروع همه ی ترم های دانشگاه با انگیزه شروع کردم و کلاسا رو می رفتم و فعال بودم (همشه اول هر ترم تصمیم می گرفتم اون ترم رو خیلی خوب بخونم ولی فقط ۲ هفته بود دوامش). بعد از اینکه توی آموزش کل پیش ۱۰ نفر مختلف رفتم همه می گفتن اصلا توی بهشتی چنین چیزی امکان نداره. هر بار نا امید میومدم خونه و بابام می گفت اگه بخوای می شه. می گفت هر کاری رو که بخوای باید پافشاری کنی تا بشه. آخر ترم ۳ که می دونستم معدل اون ترمم داره بد می شه تصمیم گرفتم هر طور شده قبل پایان ترم یه کاری برای تغییر رشته بکنم. توی امیرکبیر یکی از دوستای بابام استاد دانشکده برق بود و منو به گروه کامپیوتر معرفی کرد. منم رزومم رو ارائه دادم بهشون که مقام های روباتیکی (امیرکبیر اون موقع علاقه ی خاصی به بچه های روباتیکی داشت) و معدل دو ترم اول دانشگاهم که ۱۶ و خورده ای بود رو شامل می شد. خلاصه علوم کامپیوتر امیر کبیر بهم اوکی داد که برم اونجا. و اون موقع از شدت خوشحالی داشتم بال در میاوردم.بعد از اینکه رفتم بهشتی برای انتقالی به امیرکبیر با اون هم مخالفت کردن! خب دیگه زدم به سیم آخر. رفتم توی دفتر معاون آموزشی دانشگاه و اینقدر وایسادم تا از اتاقش بیاد بیرون. وقتی اومد شروع کردم با حالت اعتراض گفتم که دانشگاه امیرکبیر که از اینجا بهتره به من اوکی داده و شما نمی ذارید برم، این چه سیستمیه و اینا، خلاصه تهش نتیجه این شد که گذاشتن تو خود بهشتی برم کامپیوتر (از همینم خیلی خوشحال بودم و یادمه همه تعجب کرده بودن که یکی تونسته تغییر رشته بده! بعد از اون امتحانای نهایی ترم ۳ دانشگاه به شدت حالمو بد کرده بود. اون موقع ها همیشه اول فرجه ها کلی برنامه می ریختم که درسا رو بخونم و هدف گذاری می کردم، ولی تهش تا شب امتحان نمی خوندم و شبای امتحان هم فاجعه ترین شب های زندگیم بود و همیشه تا صبح بیدار می موندم و درس می خوندم و به خودم فحش می دادم. و اینکه هر سال آخر ترم این فاجعه تکرار می شد واقعا فاجعه بود. یعنی یه مشکل خیلی واضح بود و هر ترم داشت تکرار می شد (خیلی عجیبه که نمی تونستم برای مشکلی به این واضحی راه حلی پیدا کنم). بعد از تموم شدن ترم ۳ با پیشنهاد یکی از دوستام رفتم سراغ روانشناس.من همیشه نسبت به روانشناس رفتن یه جبه ای داشتم. ازین تفکرا که می گه مگه من دیوونم که برم روانشناس؟ و چیزی که اکثر آدما انکارش می کنن عدم سلامت روانشونه. و مهم ترین چیزی که هر آدم برای زندگی بهش نیاز داره. یه دلیل دیگه ای هم که از مراجعه به روانشناس امتناع می کردم این بود که فکر می کردم تهش قراره بگه خب تنها راه حل مشکلاتت اینه که واقعا بخوای که تغییرشون بدی! یادمه وقتی دوم راهنمایی بودم به خاطر مسائل بلوغ به شدت حال بدی داشتم و اون موقع رفتم سراغ روانشناس مدرسه و کل ۴۵ دقیقه ای که تو دفترش بودم از مشکلم حرفی نزدم. چون فکر می کردم اینقدر آدم بد و گناهکاری ام که حتی روم نمی شد راجبش حرف بزنم (اما در طبیعی ترین حالت ممکنم بودم و بعد ها از اینکه حرفی نزدم خیلی پشیمون شدم). به جز اون مسئله، توی دبیرستان و کنکور و دانشگاه هم، بار ها آدم هایی که می دیدن حال زیاد خوب نیست، میومدن سمتم تا بهم کمک کنن(همشون می گفتن تو خیلی توانایی داری و چرا الان اینطوری ای؟). اولش خیلی به اینکه می تونن مشکلاتم رو حل کنن امید داشتن ولی بعد از یه مدت ازم نا امید می شدن (این نا امید شدن به عذاب آور ترین تابوی زندگیم تبدیل شده بود). و این پترن تکراری که یکی بیاد کمکت کنه که مشکلاتت حل بشن، هم برای من یه لذت بخش شده بود (اون بخشیش که دوباره یکی، خفن بودن و توانا بودن من رو بهم نشون می ده)و هم خیلی ترسناک (ازین که یه نفر دیگه هم قراره از من نا امید بشه). به هر حال اولین جلسه ی روانشناسی رو رفتم و همون اول کار گفتم: ''من می دونم قرار نیست مشکلاتم حل شه و صرفا چون دوستم گفت اومدم. می دونم که احتمالا شما هم مثل همه قراره بگید باید 'خودت' بخوای تا مشکلت حل شه.'' ولی راجب این مورد هم اشتباه می کردم. و شروع جلسات روانشناسی با اینکه ۷۰% شو خودم در حال حرف زدن بودم، به شروع تغیرات خیلی بزرگ توی زندگی من تبدیل شد...امبلامبلWed, 08 Apr 2020 20:37:34 +0430