<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های مسعود مزروعی</title><link>https://virgool.ir/feed/@mmazruee</link><description>قاعده ی این عالم بر فراوانی ست... کمی بیشتر کمی کمتر</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 06:48:27</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>مسعود مزروعی</title><link>https://virgool.ir/@mmazruee</link></image><item><title>پریشان گویی سوم</title><link>https://virgool.ir/@mmazruee/پریشان-گویی-سوم-wq4fbnjuhvjr</link><description>با من پا به پا آمده بود.. عرق از پیشانی بلندش میچکید و لعنت ها بذل و بخشش میکرد. هر از گاهی پا در لجنزار، آهسته آهسته و گاهی دوان دوان بر زمینهای هموار آمده بودیم، گویی که مقصد همین جا باشد ایستادیم... او با من آمده بود ولی من خود، تنها رسیده بودم! نه خسته تر از او که مشتاق تر.در را از پیش کوبیده بودند، از گشوده شدنش آشکار بود... رخصت ورود را بی که ندایی برسد گرفته بودیم، از کجا؟! ...عرق از پیشانی بلندش میچکید اینبار نه از خستگی که از حیرت؛ لعنتها بذل و بخشش کرد پا به پای من، باز روان شدیم...</description><category>مسعود مزروعی</category><author>مسعود مزروعی</author><pubDate>Tue, 09 Jun 2020 21:18:54 +0430</pubDate></item><item><title>پریشان گویی دوم</title><link>https://virgool.ir/@mmazruee/پریشان-گویی-دوم-n5bnxqnodeen</link><description>در شبی بی چراغ رویای نور مرا با خود خواهد برد، به سرزمین بادهای بی سرزمین، به شوره زارهای عطش، به دشتهای نفرت و ترس، آنجا که ساکنانش جرعه های عشق را در محبس ذهن با خون و تعفن می نوشند، جامها به هم میکوبند و بوسه های توهم از لب مرگ میستانند یک سره تا مقصد، بدون وقفه بدون پا خواهم دوید تا با چشمهای نداشته به ملاقات نور برسم،قایق ها خواهم ساخت با دستهای شکسته پارو بر آبها خواهم کوفت، بر طبلهای &#34;هش دار&#34; خواهم کوبید...دریای تاریکی در پس پشت نهاده، برای درماندگان ساحلِ نور، چشم انتظارانِ سالیانِ بی خورشید فانوس امید خواهم برد...</description><category>مسعود مزروعی</category><author>مسعود مزروعی</author><pubDate>Mon, 01 Jun 2020 00:17:53 +0430</pubDate></item><item><title>پریشان گویی اول</title><link>https://virgool.ir/@mmazruee/پریشان-گویی-اول-xl1m9wwu41tq</link><description>کمی آنطرف تر از بادهای بی سلام... کمی نزدیک تر به شبهای بی هاشور و کنار حجم عظیم بی حضورشبحی ایستاده بود، ترجمان حرفهای ناگفته ی من بودبرای ربودنم آغوش سردی داشت... و من عاشق زمستان بودمدستان هنرمندش قلم میکشید در ذهنم،  پرتره ی وحشت... نیم رخی از تنهایی و از پسِ سر، ترس.بی کلام و بی زبان، آن شَبَح ساعتها برایم قصه گفت....ترجمان حرفهای نگفته ام بود از قدمهای کودکانه بی دستان پدر روی سنگ فرشهای پست و بلند خیابانهای شیک و سنتی،از هم آغوشی های با خودم میگفتاز عفونت مغزم که سر نمی گشاید. آن شَبَح بی وقفه سخن گفت...</description><category>مسعود مزروعی</category><author>مسعود مزروعی</author><pubDate>Sun, 31 May 2020 17:47:25 +0430</pubDate></item></channel></rss>