https://virgool.ir/feed/@mmahdishokriاکثر وقتا کارآفرین، گاهی وقتا معلم و طراح المپیاد و ICPC، همیشه علاقه‌مند به هنر و ادب!fa2026-11-11 21:31:36https://files.virgool.ir/upload/users/34469/avatar/bELtWO.pnghttps://virgool.ir/@mmahdishokrihttps://virgool.ir/@mmahdishokri/من-خانه-nfsb7avnnxmx بالاخره آمدند!از لرزشی که به دیوارها و پنجره‌هایم افتاد فهمیدم کامیون اسباب‌کشی آمده. از خوش‌حالی در گچ و رنگِ خودم نمی‌گنجیدم؛ بالاخره از این سکوت، از این تهی بودن خارج می‌شوم. کلیدْ داخل قفلِ در چرخید، طوری که هیچ‌وقت نچرخیده بوده، چون این‌بار برای «ماندن» بود و نه برای بازدید. دختربچه‌ای دوان‌دوان وارد شد و صدای خنده‌اش چنان در فضایم طنین انداخت که جانی تازه گرفتم. «اینم از خونه جدیدمون!»، چیزی بود که مادر گفت و «این اتاق منه؟ آخ جوننن!» جوابی بود که دخترک داد. پدر، پسر، و چند مرد دیگر نیز کارتن به دست وارد شدند. پسر جوانِ ۱۸-۱۹ ساله گفت: «چه بوی رنگی میده هنوز!» من اما برعکسِ او، بوی کارتن‌های مقوایی، بوی کتاب‌های قدیمی، و بوی عطر تنشان را حس می‌کردم که به آرامی روی دیوارهایم می‌نشست. هر قدمشان، برای من یک نُت موسیقی می‌نمود. اولین ساکنانم آمدند و بالاخره من هم «خانه» شدم. این شروع من بود.به سرعت جای‌جای من پر از معنا و رنگ شد. فرش‌ها پهن شد و پرده‌ها آویخته شد و اتاق‌ها چیده شد. احساس سنگینی می‌کردم؛ مخصوصا روی دیواری که تبدیل به کتابخانه شده بود. بوی غذاهای مختلفی که پخته می‌شد و خنکیِ کولری که در طول روز روشن بود، روزمرگی را از من جدا کرد. دیگر سکوت همیشگی وجود نداشت؛ هر لحظه ممکن بود صدای دویدن یا موسیقی یا مخلوط‌کن، ریتمِ آرام من را به هم بزند. و من عاشق این بی‌نظمی بودم. اتاقِ دخترک با وسایل صورتی و نقاشی‌های زیبایش انرژی جدیدی پیدا کرد، و اتاق والدین با تابلوفرش قدیمی که مادر بافته بود و آلبوم‌های عکسِ خاطراتِ خوش، پر از گرما شد. اما اتاق پسرِ خانواده متفاوت بود؛ یک فرش روی زمین، لباس‌ها و وسایل دانشگاهش در کمد دیواری، و بالش و تشک و پتویی برای خواب در گوشه‌ای قرار داشت. نه وسیله‌ای و نه تزئینی. پسر هر روز صبحِ زود به دانشگاه می‌رفت و شب دیروقت برمی‌گشت، حتی در اکثر جمعه‌ها هم پیش ما نمی‌ماند. از حرف‌هایشان متوجه شدم که وسایل پسر کهنه بوده و در خانه سابق‌شان گذاشته‌اند بماند، و پسر برای خرید وسایل جدید انگیزه‌ای ندارد. به خانه سابق‌شان کمی حسودی‌ام شد. این اتاق نفس نمی‌کشید؛ فقط گاهی صدای وِزوِزِ لپتاپ پسر در آن می‌پیچید. این اتاق به من احساس موقتی بودن می‌داد.پاییز و زمستان به همین منوال گذشت. دیوارهایم به گرمای داخل عادت کرده بود و عطر و رنگ‌های مختلف روی آن لایه‌های جدیدی گذاشته بود. مخصوصا دیوارِ آشپزخانه که یک لایه‌ی قطور از روغن و دود روی آن بود! اکثر روزها خانواده شاد و خوشحال و خندان بودند. بهترین ساعتِ روز برای من موقع شام آن‌ها بود. هیچ‌چیز مثل پیچیدنِ بوی خوش غذا و پخش شدن صدای برخورد ظروف همراه با شوخی و خنده برای یک خانه لذت‌بخش نیست. حتی دعوای بعد از شامِ خواهر و برادر که معمولا با دویدن همراه بود و تمامِ کف و دیوارهای من را به لرزه دردناکی دچار می‌کرد، برای من خوشایند بود. بعضی روزها هم فضا طور دیگری بود، با هم غذا نمی‌خوردند و یا حین غذا حرفی نمی‌زدند و فقط اخبار را می‌دیدند، گویی اضطراب و غمی دارند. اما این غم‌ها طولی نمی‌کشید و بعد از چند روز دوران شادیِ معمول جای آن را می‌گرفت. این‌طور گذشت تا اواخر زمستان، وقتی که اوج سرما در خیابان و گرما در داخل بود، که آن سال‌های عجیب شروع شد.اولین روز را خوب به یاد می‌آورم. پسر زود به پیش ما برگشت و به همراه مادرش شروع به نظافتِ من کردند. ابتدا دستگیره درهایم را با دقت زیادی تمیز کردند، و سپس وسایل خانه مثل یخچال و مبل‌ها را شستند. راجع به خانه‌تکانی در پایان زمستان چیزهایی می‌دانستم، اول فکر کردم همان است، اما آرام آرام از کارهای عجیب‌شان متوجه شدم داستانِ دیگری در حال رخ‌دادن است. حتی موبایل‌هایشان را نیز دستمال کشیدند! مواد ضدعفونی‌کننده‌ای که استفاده می‌کردند بوی تند و غریبی داشت که تابه‌حال حس نکرده بودم. پدر که آمد، دستِ او و تمامی خریدهایی که با خود آورده بود را نیز با همان مواد شستند. از روز بعد، هم پدر سر کار نرفت و هم پسر به دانشگاه نرفت. گاهی به مدت کوتاهی برای خرید به بیرون می‌رفتند و می‌آمدند، هر بار ماسکِ بزرگی روی صورتشان بود، و موقع بازگشت تمام لباس‌هایشان را می‌شستند و برای ضدعفونی شدن به حمام می‌رفتند. اضطراب و ترس از بیماریِ همه‌گیر، فضای من را فرا گرفته بود. مدام در تلویزیون و موبایل آمار و ارقامی را بررسی می‌کردند و با نگرانی به اطرافیان تلفن می‌زدند. اما، با همه‌ی این استرس و اضطرابی که فضا را فرا گرفته بود، من خوش‌حال بودم. دیگر هر چهار نفر آن‌ها کل روز را در من ساکن بودند. من تبدیل شدم به یک آغوش گرم، امن و دائمی برای آن‌ها! دیگر نیاز نبود تا عصر منتظر چرخیدن کلید داخل در بمانم. تمام روز آنجا بودند. قلب من، کامل می‌تپید.یک روز صبح بود که لرزشی از راه پله شنیدم و لحظاتی بعد قطعاتی بزرگ و چوبی را به داخل آوردند. صحنه‌ای که می‌دیدم را باور نمی‌کردم: یک تخت‌خوابِ نو برای اتاقِ پسر! وقتی وسایل به اتاق آمد مدتی روی زمین ماند. پسر پا در یک کفش کرده بود که تخت را خودش سرهم کند و از پدر کمک نگیرد. از همان ابتدا برای من واضح بود این تصمیمِ پسر عاقبت خوشی ندارد، اما حرف منِ خانه را چه کسی گوش می‌دهد؟ ادامه آن روز برای من ساعت‌های سختی بود؛ کشیده شدن چوب‌ها روی زمین آزارم داد، صدای گوش‌خراشِ کوبیدن میخ‌ها تمام فضایم را پر کرد، و بدتر از همه زخم عمیقی که از برخورد پایه‌ی تخت به دیوارم خوردم تا عمق گچ‌هایم نفوذ کرد. پسره‌ی دست و پا چلفتی! اما در نهایت، اتاقِ پسر تخت‌دار شده بود. کمی بعد میزِ تحریر، قفسه‌های کتاب، مبل شنی، چند تابلو برای دیوارها، و یک گلدان هم به آن اتاق اضافه شد. آنجا هم بالاخره زنده شد. درست است تبدیل به «پناهگاه» برای فرار از بیماری شده، اما از آن اتاقِ بی‌وسیله‌ی موقتی قبلی بهتر است!به مرور، لرزش خنده‌های دسته‌جمعیِ بیشتری را حس می‌کردم. خانواده که دیگر بیرون نمی‌رفتند، شروع کردند به دیدن سریال‌های مختلف و فعالیت‌های جمعیِ بیشتر. اتفاق‌های جدیدی در این جمع در حال افتادن بود؛ برای اولین بار در من کیک و نان پختند، خانوادگی بوردگیم بازی کردند، چهارنفری از قهقهه روی زمین دراز کشیدند، و تغییر دکوراسیون‌های متنوعی در اتاق‌ها و پذیرایی انجام دادند. من از همیشه احساس خوش‌بختی بیشتری می‌کردم. من به این حضور همیشگیِ آن‌ها نیاز داشتم. به نظرم آن‌ها هم نمی‌دانستند، اما نیاز داشتند. به آن حضورِ بیشتر پیشِ من نیاز داشتند.چند سالی گذشت. آرام آرام معنای کلمات آدم‌ها را یاد گرفتم و حرف‌هایی که می‌زدند را متوجه می‌شدم. به آن سال‌ها دوران «خانه‌نشینی» می‌گفتند که بنظرم ترکیب زیبایی از کلمات است؛ مثل «دل‌نشین» و «روح‌نواز». آن دوران «خانه‌نشینی»، برای من خوش‌ترین سال‌ها بود. سپس واکسن‌ها زده شد و دانشگاه‌ها باز شد و کارها حضوری شد. یک فصلِ بهارِ زیبا آمده بود و به‌خاطر اتفاقی که نمی‌دانستم، شور و شوق زیاد و جدیدی در خانواده‌ام پدیدار شده بود. یک روز همه فامیل آمدند و مراسم مفصلی تدارک دیدند، و هنگامی که پسر با لباس سرمه‌ای پررنگ و کلاه فارغ‌التحصیلی به خانه آمد ناگهان غافل‌گیرش کردند. آن روز شلوغ‌ترین روزم را داشتم. سر و صدا و وزن زیادی را تحمل کردم اما برقِ چشم‌های پسر و نگاه امیدوارِ پدر و مادر طوری بود که فقط شادی از آن شب به یادم مانده. در هفته‌های پس از آن هم جشن گرفتن‌ها، تماس‌های تبریک، و صحبت‌های پرهیجانِ خانواده راجع به آینده‌ی پسر ادامه داشت. این هیجاناتِ آن‌ها من را نیز سرخوش کرده بود؛ احساسی مشابه روزهای اولی که در من ساکن شدند داشتم. من از این کارهای آدم‌ها سر در نمی‌آوردم، خانه‌ای نوساز و کم‌تجربه بودم، و فکر می‌کردم این یک خوش‌بختی ابدی خواهد بود.تا وقتی که متوجه صدای گریه‌های مادر در شب‌ها شدم. طوری گریه می‌کرد که صدایش به بیرون از اتاق نرود. شادیِ در طول روز، شب‌ها و پشت درهای اتاق پدر و مادر جای خود را به مکالمات جدی و پریشان می‌داد. به مرور رفتار همه‌شان این‌طور شد؛ حتی خواهرِ پرانرژی نیز به‌جای بازی کردن با عروسک‌ها، با غم به بیرون از پنجره و یا به آلبوم عکس‌های خانوادگی‌شان چشم می‌دوخت. کلماتی مثل «پرواز» و «ویزا» در مکالماتشان می‌شنیدم که تیز و برّنده بود و فضا را اندوهگین می‌کرد، اما معنای آن‌ها را نمی‌فهمیدم. دردناک‌ترین نقطه ماجرا کمی بعد شروع شد. پسر شروع کرد به جمع کردن وسایلی که در اتاقش چیده بود. برعکس کاری که با سلیقه و شادی در دوران خانه‌نشینی کرده بود را انجام می‌داد. قفسه‌ها از کتاب خالی شد، عکس‌ها از دیوار برداشته شد، و اتاق به حالت بی‌روحِ سابق برگشت. چیزی که این کارِ او را هزاران‌بار برای من دردناک‌تر می‌کرد این بود که این‌بار دلیل بی‌روح شدنِ اتاق بی‌توجهیِ پسر نبود، رفتن بود.پسر در روز آخر نگاهی به اتاقش، به دیوارهای من، و به من انداخت. چهره‌اش طوری بود گویی از من خداحافظی می‌کرد و عذرخواهی می‌کرد که مرا رها می‌کند. چرخ‌های چمدانش روی زمین می‌غلتید و روی قلب من خراش می‌گذاشت. پدر و مادر و خواهر، هر سه به زمین نگاه می‌کردند. بغض دختر شکست و شروع به گریه کردن کرد. در بسته شد، خانواده بیرون رفتند تا پسر را تا فرودگاه بدرقه کنند، و فضای سنگین پشت سرشان را در من باقی گذاشتند. به اتاق خالی پسر، به تختی که مرتب چیده شده بود اما صاحبی نداشت، نگاه کردم. جای زخمی که پسر موقع نصبِ تخت روی دیوار من گذاشته بود توجهم را جلب کرد. من این زخم را در دورانِ قبلی بی‌روح بودن اتاق، پیش از خانه‌نشینی، نداشتم. آنجا بود که متوجه موضوعی شدم. من دیگر آن خانه‌ی خام و نو نیستم. خالی بودنِ من با سال‌ها قبل که ساکنی نداشتم متفاوت است. تمام دیوارهای من پر از خاطره است. پشت هر لکِ روی زمینم و هر رنگ‌پریدگی روی دیوارهایم، داستانی از خنده، گریه، ترس، و عشق نهفته است. شاید، من وظیفه‌ام را انجام داده‌ام. من پناهگاه این پسر بوده‌ام که رشد کند، خود را پیدا کند، و آن‌قدر قوی بشود که بتواند من را ترک کند. امیدوارم از من بعنوان خانه‌اش، به خوبی یاد کند. بالاخره بقیه ساکنان این خانواده هم روزی من را به نحوی ترک می‌کنند. هر بار من غمگین و زخمی خواهم شد، اما هر بار دیوارهایم پر از داستان‌ها و خاطرات جدید خواهد بود. امیدوارم من هیچ‌وقت خراب نشوم و این نقوش خاطره‌انگیز را حفظ کنم. شاید خانه بودن یعنی همین. یعنی محل عشق و گرما و آرامش بودن، و در نهایت، بدرقه کردن.محمد مهدی شکریمحمد مهدی شکریTue, 21 Jul 2026 09:51:25 +0330https://virgool.ir/ketabaz/شب-سکوت-مسکو-udwzme1fqlsrخیلی از بخش‌های این داستان بر پایه‌ی سفری که ۲ سال پیش برای تمرین مسابقه برنامه‌نویسی به روسیه داشتیم نوشته شده. تابستون امسال برای فراخوان داستان کوتاه نشر ناسنگ این داستان رو نوشتم و در کتاب «ویروس آنلاین» که مجموعه داستان کوتاه هست چاپ شد. با اجازه‌ی ناشر قرار شد که داستان رو ویرگول هم بذارم. امیدوارم اگه مشکلاتی در داستان دیدید به حساب تازه‌کار بودن من بذارید و ببخشید. جا داره تشکر کنم از خیلی‌ها که توی ویرایش این داستان کمکم کردن، و بصورت خاص از عرفان فرهادی عزیز!ساعتش را نگاه کرد. ۱۰:۳۶ شب بود. با خود گفت مگر مترو تا ۱۲ شب باز نبود؟ زیپ کاپشنش را بالا کشید تا دوباره مطمئن شود تا آخر بسته است، و شال گردنش را تا روی دماغش بالا آورد. سرمای هوا و مواجه شدن با متروی بسته بدنش را مورمور کرده بود. رویش را از ورودی مترو برگرداند و به اطراف نگاه کرد. یک زن و مرد را دید که در کنار خیابان عریض Khoroshevskoye Shosse پیاده‌روی می‌کردند.Excuse me. Do you know why the metro is closed? It’s only ten and half!زن و مرد برگشتند و با یکدیگر چند کلمه‌ای روسی صحبت کردند. مشخص بود که خیلی انگلیسی بارشان نیست. مرد با چهره‌ای بی روح گفت:Corona. Coronavirus.نیما سرش را تکان داد و تشکر کرد. زن و مرد هم سری تکان دادند و به مسیرشان ادامه دادند. نیما به دور شدن آن دو تا وقتی که در خیابان اصلی بودند چشم دوخت. بعد از آن نیما ماند و یک خیابان عریض خالی، و فکر این که چرا زن و مرد حتی یک بار هم پشت سرشان را نگاه نکردند.نیما اطرافش را نگاه کرد. روبروی ورودی مترو و در آن سوی خیابان، چراغ‌های بزرگی به شکل اعداد بود که 2020 را نشان می‌داد. یک مجسمه‌ی فلزی بزرگ هم در چمن‌های پوشیده از برف حاشیه‌ی خیابان بود که نیما در نور شب نمی‌توانست بفهمد که مجسمه‌ی کیست. هر از گاهی ماشینی از خیابان می‌گذشت اما عابری نبود. خدا را شکر می‌کرد که برف نمی‌بارید، اما هر نسیمی سوز تیزی با خود داشت. از خیابان گذشت و روی سکوی ایجاد شده از چراغ 2 نشست.به مخمصه‌ای که در آن گیر کرده بود فکر کرد. باورش نمی‌شد که مترو بسته بود. افسوس می‌خورد که آن همه در کافی‌شاپ مبهوت چای‌های با طعم‌های مختلف شده بود؛ اگر مغازه‌دار نمی‌خواست برود نیما تا صبح می‌ماند و چای می‌نوشید. افسوس دومش این بود که در روزهای اخیر نه تلویزیون دیده بود و نه در اینترنت گشته بود تا از بسته شدن زودهنگام مترو باخبر شود. اینترنت اینجا هم نجات‌بخش بود. اگر اینترنت پیدا می‌کرد می‌توانست از برنامه‌ی تاکسی اینترنتی درخواست سفر کند. سیم‌کارتش را هم یک هفته‌ای می‌شد که از گوشی‌اش در آورده بود و همراهش نبود. در این ساعت حتی تاکسی هم پیدا نمی‌شد. اگر پیدا هم می‌شد امن نبود، و حتی اگر امن بود هم نیما طبق تجربه می‌دانست که تاکسی‌های گذری مسکو انگلیسی بلد نیستند و منظورش را نمی‌تواند به آن‌ها بفهماند. افسوس سومش این بود که چرا قبل از آمدن به مسکو درست و حسابی روسی یاد نگرفته بود.پیاده‌روی هم یک گزینه بود. با گوشی‌اش نقشه‌ی شهر را بررسی کرد. ۴ ساعتی پیاده‌روی داشت تا به محل اقامتش برسد. یاد پیاده‌روی‌های طولانی‌اش در تهران افتاد. نیما عاشق این بود که آخر شب‌ها و یا صبح‌های زود مسیرهای طولانی بین خانه و دانشگاه یا خانه‌ی دوستانش را پیاده برود. اما ۴ ساعت پیاده‌روی شبانه در سرمای زمستان مسکو ممکن نبود.با نشستن، سوز سرما به بدنش وارد شده بود. بلند شد و به سمتی که از آن آمده بود برگشت؛ به سمت خیابان آربات. امیدوار بود در آن‌جا بتواند اینترنت پیدا کند. همیشه از برگشتن از همان مسیری که از آن آمده بود متنفر بود، ولی فقط همین کار به ذهنش رسید. تا آربات یک ساعتی پیاده‌روی بی‌وقفه نیاز بود. باید طوری سرش را گرم می‌کرد که گذر زمان و سرما را فراموش کند. تنها چاره، غرق شدن در افکارش بود. از این موضوع خنده‌اش گرفت! آن روز، بعد از مدت‌ها خانه‌نشینی و برای فرار از افکارش به گردش در شهر و خرید رفته بود.به مدتی که در روسیه بود فکر کرد. حساب کرد، ۲۶ روز شده بود. ۱۳ تا ۲۹ اسفند. قبل از این طولانی‌ترین زمان دور از خانواده بودن نیما، اردوی ۱۲ روزه‌ی سال کنکورش بود. و حالا ۷ روزی می‌شد که با خانواده‌اش حتی صحبت هم نکرده بود. دلش برایشان تنگ شده بود، اما تحمل صحبت با خانواده را نداشت.دل نیما برای روزها و شب‌های خوش اوایل سفرش هم تنگ شده بود. روزهایی که سر کار می‌رفت و شب‌هایی که پر بود از قرارهای آنلاین. همه‌ی دوستان و آشنایان مشتاق شنیدن خاطرات نیما از کارآموزی جذاب ۳ ماهه‌اش و از دیدنی‌های روسیه بودند. نیما هر روز بعد از برگشتن از کار بصورت پشت سر هم تماس اینترنتی داشت و از جذابیت‌های سفر برای دیگران می‌گفت. در اینستاگرام و توییتر خیلی فعال بود و حسابی همه‌ی دوست و آشنایان فهمیده بودند که آقا نیما توسط یک شرکت بزرگ به مسکو دعوت شده است.آخرین فعالیتش در توییتر، روز قبل از شروع برزخ بود. توییتی طنز نوشته بود: "اینجا تو مسکو تا دو تا کرونایی پیدا شد همه خونه‌نشین شدن. قشنگ معلومه دنبال بهونه بودن که تو این یخ‌بندون بشینن خونه!". فردای آن روز شرکت اعلام کرد که بدلیل شیوع کرونا در مسکو و سختی مدیریت در دورکاری، فعالیت‌های کارآموزی تا اطلاع ثانوی متوقف می‌شود. شرکت پیش‌بینی‌ای از زمان شروع مجدد نداشت. نیما منتظر بود و هر روز ایمیلش را چک می‌کرد، و هر روز دریافت ایمیل ادامه‌ی کارآموزی را تصور می‌کرد: اولین کاری که انجام می‌داد تماس با پدرش بود. می‌خواست به او بگوید که کارش مجددا شروع شده و پدرش ببیند که اصرار نیما به ماندنش در روسیه بی‌فایده نبوده. پس از آن به سراغ پیام‌ها و تماس‌های دوستانش می‌رفت که بی‌پاسخ گذاشته بود. با همه‌ی آن‌ها تماس می‌گرفت و می‌گفت که اوضاع رو به راه است. حتی نیازی نبود راجع به توقف کار به آن‌ها بگوید؛ می‌گفت که سرش آنقدر شلوغ شده بود که جوابشان را نمی‌توانست بدهد.نیما به میدانی رسید که به نظرش آشنا نبود. گوشی را در آورد و نقشه را باز کرد. باید وارد خیابان قبلی می‌شد. میدان را به چپ پیچید تا از خیابان موازی به مسیر اصلی برگردد. همیشه از برگشتن از همان مسیری که از آن آمده بود متنفر بود.با گوشیِ در دست پیش رفت تا به خیابان درست رسید. حدود نصف مسیر را آمده بود و هنوز نیم ساعتی راه داشت. سرما دستش را از حس انداخته بود، مثل دماغ و اطراف چشم‌هایش. سرما از شلوار لی و شلوار زیری‌اش هم گذشته بود و پایش را می‌سوزاند. حس می‌کرد پاهایش تنها استخوان داشت و لایه‌ای برف روی استخوان‌هایش نشسته است. سرعتش را بیشتر کرد که کمی گرم شود.ناگهان در آن سوی خیابان خالی، چشمش به اتاقک و ماشین شیرفروشی خودکار افتاد. به سمت اتاقک یک‌نفره دوید، در را باز کرد و وارد شد. اتاقک آن قدری که تصور می‌کرد گرم نبود، اما حداقل او را از باد حفظ می‌کرد. خم شد و پاهایش را ماساژ داد تا جریان خون ماهیچه‌هایش را گرم کند. از ویترین، یک شیشه شیر را انتخاب کرد و یک ۵۰ روبلی در دستگاه گذاشت. همه‌ی شیشه‌های شیر شبیه هم بودند. شیر سرد بود، ولی نیما نیاز به انرژی داشت. حالا که گرما وارد بدنش نمی‌شد، شیر بهتر بود از هیچ! با دستان بی‌حسّش شیر را به دهان نزدیک کرد، ولی لب‌های سرد و آرنج دردناکش دقیق عمل نکردند و مقداری شیر به روی صورتش ریخت. با دست راستش صورتش را پاک کرد. خیسی شیر در ابتدا حس خوبی به صورت و دستش داد، اما حس سرما خیلی سریع جای آن را گرفت.نیما دید که تندی نفسش دارد می‌خوابد. چون نمی‌خواست که گرمای حرکتش را از دست بدهد، تصمیم گرفت راه بیفتد. دستگیره‌ی درِ اتاقک را گرفت و در را باز کرد که سرمای شدید بیرون، به دست و شیری که در دست داشت و صورتش برخورد کرد. شوک سرما باعث شد متوجه چسبیدن دست خیسش به دستگیره‌ی فلزی نشود؛ دستش را کشید و ناگهان درد شدید باعث شد چشمانش سیاهی برود. نیما روی زانو به زمین افتاد، با دست زخمی‌اش بشدت کاپشنش را چنگ زد و فریادی کشید. برگشت و دستگیره‌ی فلزی را نگاه کرد که آثار دست راستش روی آن بود. دست لرزانش را برگرداند تا زخم‌ها را ببیند. خونِ گرمی به آرامی از بند انگشت‌ها و کف دستش بیرون می‌آمد. نیما با دست چپش زخم‌ها را فشار داد و صدای ناله‌اش بلند شد. چشمش به بطری شیر خورد که روی زمین افتاده بود. ته‌مانده‌ی شیر را روی زخمش ریخت تا کمی آرام بگیرد و خونش شسته شود. تماس شیر با زخم، مجددا دستش را سوزاند و آه دیگری کشید. شیشه را به زمین انداخت و دست زخمی‌اش را در جیب کاپشن فرو کرد، و آن‌جا پیراهنش را چنگ زد. سرش را به سختی بلند کرد و اطرافش را دید. خیابان خالی بود و هیچ کسی صدای ناله‌های نیما را نمی‌شنید. برف یخ‌زده، زانوهای روی زمین نیما را می‌سوزاند. تصمیم گرفت که بلند شود. لگد محکمی به در اتاقک شیر زد و به ادامه‌ی مسیرش برگشت.کمی که پیاده رفت و به درد دستش عادت کرد، متوجه سوزش سرما در صورتش شد. با دست چپ شال گردن را مجددا بالا آورد و روی دماغش محکم کرد. سپس با همان دست، گوشی‌اش را از جیب راست بیرون آورد و با شلوارش خون و شیر روی گوشی را پاک کرد. دکمه‌ی گوشی را زد و با روشن شدن صفحه و زدن رمز، مطمئن شد که خیس شدن خرابش نکرده است. از نقشه‌ی روی گوشی درست بودن مسیر را بررسی کرد و دستش را قبل از آن که دوباره از سرما بی‌حس شود در جیب فرو برد. همین چند ثانیه هم سرما را به استخوان دستش رساند؛ خیلی حساس‌تر شده بود. به این که سرعتش را بیشتر کند فکر کرد، ولی خسته می‌شد و نیاز به نگه داشتن انرژی و نفس‌هایش داشت. ۱۵ دقیقه دیگر تا آربات مانده بود.اگر موقع دیگری بود بدش نمی‌آمد که گوشی‌اش خراب شود تا بهانه‌ای برای خرید گوشی جدید بیابد، اما آن شب و در آن شرایط گوشی تنها راه نجات برای برگشت به منزلش بود. برای خرید گوشی نیاز به پول هم داشت، و با این اوضاع کارآموزی معلوم نبود که حقوقی به او بدهند یا نه. در ذهنش پول‌های باقی مانده‌اش را حساب کرد. عددی نمی‌شد. در شرایطی بود که اصلا نمی‌توانست از خانواده‌اش درخواست پول کند. خاطره‌ی دعوای آنلاین با پدرش مجددا در ذهنش تکرار شد. یک هفته از آن دعوا گذشته بود. کمی عذاب وجدان داشت، اما فکر می‌کرد پدر و مادرش باید او را بیشتر درک می‌کردند و آن قدر برای برگشتن نیما به ایران اصرار نمی‌کردند. تصمیم داشت هر چند روز که نیاز باشد با همین پول سر کند تا کارش مجددا شروع شود، و پیش از آن با خانواده روبرو نشود. تا آن روز پاسخ دوستانش را هم نمی‌داد. نمی‌خواست کسی برای او افسوس بخورد و فکر کند که او یک بازنده است. همه مشتاق صحبت با او بودند زیرا فکر می‌کردند او در یک شرکت خوب خارجی مشغول کار است. نیما می‌خواست تنها کسی که برای او افسوس می‌خورد خودش باشد.به میدانی رسید و آن سوی میدان تونل‌هایی از چراغ‌های رنگی را دید که به خیابان آربات منتهی می‌شد. سرعتش را بیشتر کرد؛ تقریبا به حالت دو در آمده بود. برخورد زخم‌های دستش با دیواره‌ی جیب دردش را تشدید می‌کرد. پیراهن و جیب را در دست راستش محکم‌تر فشار داد، محکم‌تر از دندان‌هایش که از شدت درد به هم می‌سابید. به نورپردازی‌های خیابان آربات رسید. عکس‌های زیادی آن‌جا گرفته بود. چند ساعت قبل، دلش نمی‌آمد این خیابان پر از موسیقی و تزئین را ترک کند و امیدوار بود که بتواند مجددا به آن‌جا برگردد. در ذهنش خودش را مسخره می‌کرد.سریع خیابان را با هدف یافتن رستوران ترکیه‌ای پایین رفت، جایی که شام را در آن خورده بود. مزه‌ی کباب از دهانش رفته بود و انرژی‌اش هم در وجودش نمانده بود. رستوران را دید که مثل باقی مغازه‌ها بسته بود. نیما جلوی رستوران ایستاد و با تردید گوشی را مجددا از جیب بیرون آورد. انگشتان بی‌حسّش را بر خون و شیر خشک شده روی صفحه‌ی گوشی حرکت داد و وای‌فای را روشن کرد. دیدن نام رستوران مثل جرقه‌ای وجودش را کمی گرم کرد. رمز وای‌فای رستوران ذخیره شده بود و وصل شد. لب‌های نیما حس نداشت و نمی‌دانست که توانسته است با این لب‌های یخ‌زده لبخند بزند. درخواست سفر داد و ماشین سریع پیدا شد. خیابان آربات ماشین‌رو نبود و مبدا سفر را سر خیابان زده بود، و ماشین نزدیک مبدا بود. اطلاعات ماشین را به خاطر سپرد: یک تویوتا کرولای سفید. راننده نمی‌توانست با شماره‌ی او تماس بگیرد، پس از آخرین انرژی‌اش استفاده کرد و با تمام توانِ پاهای دردناک و کم‌رمقش در وسط خیابان به سمت انتهای آن دوید. به این فکر کرد که در آن روز چند بار از آن خیابان گذشته است. یک بار آمدن، یک بار برگشتن به مغازه‌ی انتخاب شده برای خرید سوغاتی، یک بار دیگر رفتن به دنبال رستوران، یک بار برگشتن برای چرخ در شهر و رفتن به مترو، و ۲ بار هم الان. مجموعا ۶ بار. به سر خیابان رسید و کرولای سفید در حال دور شدن را دید. به وسط بزرگراه رفت ولی صدای فریاد از گلویش بیرون نیامد. با خود گفت کاش کمی از آن شیر را می‌توانست نگه دارد.رفت که برای هفتمین بار خیابان آربات را طی کند. دیگر توان حرکت سریع را نداشت. چشم‌ها را بست و به وضعیتش فکر کرد. به این فکر کرد که الآن خانواده‌اش در چه حالی هستند. اولین بار بود که این قدر خودش را حقیر می‌یافت. قبولش برایش سخت بود، اما هیچ‌وقت این‌قدر آرزوی خانه را نداشت. جمله‌ای در ذهنش طنین می‌انداخت: "واقعا ارزشش رو داشت؟". چشمانش را باز کرد و خود را مقابل رستوران دید. این بار مبدا را در سمت دیگر خیابان گذاشت و مجددا درخواست ماشین داد، و این بار هم سریع ماشین پیدا شد. تا آمدن ماشین نیما چند دقیقه‌ای فرصت داشت. با همان دست یخ‌زده چیزی را به سختی در اینترنت جست و جو کرد و از صفحه‌های نتیجه اسکرین‌شات گرفت، و سپس به سمت مبدا حرکت کرد. برنامه گفته بود که راننده در حال رساندن مسافر دیگری است و پس از آن به مبدا نیما می‌آید. نیما حسرت خورد که چرا اسنپ و تپسی این امکان را ندارند و راننده‌ها مایلند هرچه سریع‌تر پایان سفر را بزنند تا سفرهای بعدی به آن‌ها پیشنهاد شود.فولکس واگن سیاه، ارابه‌ی نجات نیما، رسید و او سریع روی صندلی عقب نشست. گرمای بادی که از بخاری ماشین می‌زد لذت‌بخش‌ترین چیزی بود که در روسیه تجربه کرده بود. دست راستش را از جیبش بیرون آورد و جلوی بخاری گرفت. با اشاره، از راننده درخواست دستمال کاغذی کرد و راننده بدون هیچ سوالی جعبه‌ی قرمز دستمال را به او داد. دقایقی جلوی بخاری دست‌هایش را تمیز کرد و به هم مالید. سپس زیپ کاپشنش را باز کرد و کلاهش را برداشت. موها و لباس‌هایش کاملا خیس عرق بود. به ماساژ پاهایش پرداخت. راننده که از آینه به نیما نگاه می‌کرد، پرسید:Tourist?نیما چند باری گلویش را صاف کرد و با صدایی گرفته و آرام پاسخ داد:YesWhich Country?IranYay, Iran! I have family in Iran. I am from Azerbaijan.UhumTomorrow is your new year, right? Nowruz, am I right?نیما آهی کشید و گفت:YesSo, happy new year!Thanksنیما به ماساژ صورت و پاهایش ادامه داد. آرام آرام گردش خون گرم را در اجزای بدنش حس می‌کرد. گوشی‌اش را در آورد و اسکرین‌شات‌های لیست پروازهای مسکو به تهران را باز کرد. نزدیک‌ترین پرواز که پولش به آن می‌رسید را انتخاب کرد و گوشی را در جیب گذاشت. سپس سرش را به صندلی تکیه داد و چشم‌ها را بست. تحویل سال، صبح زود بود. امیدوار بود بتواند زودتر بیدار شود و همه چیز را برای خانواده‌اش توضیح دهد، و تحویل سال را آنلاین پیش خانواده باشد. به فکر جمله‌بندی صحبت‌هایش بود که به خواب رفت و در همان ماشین، خواب سفره‌ی هفت‌سین مادرش را دید.محمد مهدی شکریمحمد مهدی شکریSat, 27 Feb 2021 16:17:13 +0330https://virgool.ir/Quera-Mag/شش-ماه-با-quera-college-و-آموزش-برنامهنویسی-تعاملی-pnebwuvsqlzzاز تقریبا همان ابتدای کار Quera در تابستان ۹۴، دغدغه‌ی آموزش درست و با کیفیت برنامه‌نویسی در ایران در همه‌ی تیم وجود داشت. این دغدغه تا به امروز در سه گام پیش رفته است: سامانه‌ی کمک‌آموزشی، مسابقات و سوال‌های برنامه‌نویسی، و در نهایت Quera College. اولین گام در زمینه‌ی آموزش با ارائه‌ی سامانه‌ی کمک‌آموزشی به دانشگاه‌ها و مدارس برداشته شد. هم‌اکنون بیش از ۲۰۰۰ کلاس توسط بیش از ۴۰۰ دانشگاه، مدرسه، و موسسه آموزشی در Quera برگزار شده است.گام دوم آموزشی ما با برگزاری مسابقات و اضافه کردن سوال‌های تمرینی، فراهم کردن امکان تمرین عملی برنامه‌نویسی با مسائل واقعی بود. در Quera تاکنون بیش از ۲ میلیون پاسخ برای ۲۷ هزار سوال ارسال شده است. هم‌اکنون این مسابقات علاوه بر تمرین و رقابت، فرصت خودی نشان دادن و استخدام در شرکت‌های بزرگ برنامه‌نویسی را هم فراهم می‌کند. و گام سوم، Quera College بود. پاییز ۹۷ کار روی قالب و محتوای دوره‌ی مبانی برنامه‌نویسی و تفکر الگوریتمی شروع شد؛ دوره‌ای که قرار بود اولین آموزش تعاملی و مسئله‌محور برنامه‌نویسی در ایران باشد. برای مفید بودن دوره‌ها از ده‌ها نفر از فعالین در زمینه‌ی آموزش مشورت گرفتیم و تحقیقاتی درباره‌ی نحوه‌ی آموزش آنلاین سایت‌های داخلی و خارجی انجام دادیم؛ و در نهایت ابتدای دی‌ماه ۹۷ از اولین دوره‌ی Quera College رونمایی شد.از ابتدا به متفاوت بودن کارمان ایمان داشتیم، و بازخوردهای مثبتی که گرفتیم همت ما را دوچندان کرد تا کار را بسیار سریع گسترش و بهبود دهیم. در بهار امسال دو دوره‌ی «تفکر الگوریتمی پیشرفته و ساخنمان‌داده‌ها» و «پایتون پیشرفته و تفکر شی‌گرا» نیز منتشر شد. تا امروز در مجموع بیش از ۲۵۰۰ نفر در این دوره‌ها ثبت‌نام کرده‌اند و بیش از ۶۰ هزار کد برای تمرین‌ها ارسال و نمره‌دهی شده که توسط سامانه‌ی داوری خودکار Quera تصحیح شده است.موضوعاتی که Quera College را خاص می‌کند قالب آن و کیفیت طراحی آن‌هاست. تیم‌های طراحی دوره‌ها از برگزیدگان مسابقه‌های کشوری و جهانی برنامه‌نویسی و افراد با تجربه‌ی صنعتی و آموزشی تشکیل شده، و هر دوره پس از طراحی توسط چند نفر شامل اساتیدی از دانشگاه و افراد با تجربه‌ی آموزشی بازبینی و کنترل کیفیت شده است. در ادامه قابلیت‌های قالب Quera College و امکانات جدید آن آمده است.امکانات Quera College۱. آموزش همراه با تمرین عملی و کد زدندر هر فصل علاوه بر درس‌نامه‌ها، تمرین‌هایی وجود دارد که برای جا افتادن مطالب این فصل و باز شدن فصل بعدی باید آن‌ها را حل کنید. همه‌ی این تمرین‌ها برنامه‌نویسی هستند. باید برنامه‌ای را از ۰ بنویسید یا برنامه‌ی ناقصی را تکمیل کنید. پس از ارسال، سیستم داوری خودکار Quera سریعا آن را تصحیح کرده و نمره و نتیجه‌ی اجرای آن روی تست‌های سوال را گزارش می‌دهد. در بسیاری از درس‌نامه‌ها نیز تکه‌کدهایی وجود دارد که در هنگام خواندن توصیه شده آن‌ها را اجرا کنید و تغییراتی روی آن دهید تا روند اجرای آن‌ها برای شما جا بیفتد.هم‌چنین در کنار تمرین‌ها و درس‌نامه‌ها، بخشی شامل یک ویرایشگر کد و قالبی برای تست کردن برنامه در فضای خود دوره وجود دارد. در این بخش شما می‌توانید برنامه‌ی خود را روی ورودی‌های مختلف اجرا کنید و خروجی آن و جزئیات اجرا را ببینید. هم‌چنین برای تمرکز روی نوشتن برنامه و یا درس‌نامه اخیرا امکان جدیدی به این بخش اضافه شده: می‌توانید آن را تمام‌صفحه و یا مخفی کنید! (با استفاده در نوار موجود در سمت پایین-چپ صفحه)ویرایشگر کد در یک سوال که تمام‌صفحه شده است!۲. امکان گفت و گو با طراحان دوره و دیگر شرکت‌کننده‌هازیر هر درس‌نامه و یا تمرین، بخش گفت و گو وجود دارد که در آن می‌توانید سوال‌هایتان را بصورت عمومی بپرسید تا دیگر شرکت‌کننده‌ها و یا طراح‌ها مشاهده کنند و پاسخ دهند. هم‌چنین می‌توانید سوال‌های دیگران و صحبت‌های قبلی را نیز مشاهده کنید.صفحه‌ی مربوط به سوال یخدارچی در دوره‌ی پایتون پیشرفته و تفکر شی‌گراهم‌چنین امکان پرسیدن سوال خصوصی نیز وجود دارد؛ مثلا درخواست کمک در حل سوال و یا جویا شدن مشکل کدی که برای تمرین ارسال شده، و یا سوال داشتن راجع به تنظیمات فردی دوره می‌تواند در آن بخش مطرح شود. فضای پرسش و پاسخ خصوصی۳. کنسول تعاملی پایتون یا Python Interactive Shellآخرین امکانی که به قالب Quera College اضافه شده است، کنسول پایتون است که از آن می‌توانید استفاده‌های مختلفی کنید؛ از ماشین حساب گرفته تا پیاده‌سازی برنامه‌های پیشرفته با زبان پایتون.پیاده‌سازی این امکان از نظر فنی جذابیت زیادی داشت. توجه کنید که نیازی نیست در سیستم شما پایتون نصب باشد تا بتوانید از این کنسول استفاده کنید، و در عین حال کدهایی که می‌نویسید برای امنیت بیشتر در مرورگر و کامپیوتر شما اجرا می‌شود و به سرورهای Quera ارسال نمی‌شود!استفاده از کنسول پایتون در صفحه‌ای از دوره‌ی پایتون پیشرفته و تفکر شی‌گرا۴. آموزشی منعطف اما دقیق!برای هر فصل از دوره درصدی از پیشرفت مورد انتظار است تا فصل‌های بعد از آن برای شما باز شود. این درصد پیشرفت هم برای هر فصل و هم بصورت کلی در صفحه‌ی اول دوره به شما نمایش داده می‌شود، و هر فصلی که به اتمام نرساندید درصد مورد نیاز برای اتمام آن مشخص می‌شود.در تمام فصل‌های دوره شما می‌توانید بدون اتمام ۱۰۰٪ آن‌ها به فصل بعدی بروید؛ تمرین‌های اضافی دیگری در این فصل‌ها می‌ماند که برای شما اختیاری است و برای تسلط بیشتر روی موضوع می‌توانید آن‌ها را نیز حل کنید.بخشی از سرفصل‌های دوره پایتون پیشرفته و تفکر شی‌گراهم‌چنین چون پیشرفت در برنامه‌نویسی نیاز به تمرکز دارد، برای به پایان رساندن هر دوره شما زمان محدودی دارید که ۲ یا ۳ ماه تعیین شده است. پس از شروع دوره شما می‌توانید فصل‌های ابتدایی دوره را بدون هیچ محدودیت زمانی بگذرانید و هروقت به فصل خاصی از دوره برسید، با گرفتن تایید از شما، زمان شما شروع می‌شود. این امکان برای آن است که ابتدا با قالب دوره و زمانی که از شما می‌گیرد آشنا شوید و در صورت تمایل دوره را در زمانی که فرصت مناسبی برایتان است شروع کنید.بخش طراحان دوره تفکر الگوریتمی پیشرفته و مهلت پایان دوره که در پایین صفحه‌ی اصلی پس از ثبت‌نام نمایش داده می‌شود. وقتی وارد فصل الگوریتم‌های حریصانه شوید، تاریخ فرصت اتمام دوره در این بخش نوشته می‌شود. ۵. سیستم امتیازدهیشما در دوره امتیازی دارید که با حل کردن هر تمرین بیشتر می‌شود. در صورتی که در حل کردن یک تمرین به مشکل خوردید، نگران نباشید! علاوه بر امکان پرسش و پاسخ برای کمک به شما در این شرایط، می‌توانید کد راه حل آن تمرین و یا تعدادی از تست‌های آن تمرین را با استفاده از امتیازتان بخرید.بخش جزئیات امتیازهای من در دوره‌ی مبانی برنامه‌سازی و تفکر الگوریتمیدر اینجا می‌تونید اطلاعات بیشتری راجع به Quera College بیابید.البته هنوز ابتدای راه ماست؛ دوره‌های جذابی در حال آماده‌سازی هستند و هم‌چنین امکانات دیگری نیز به این قالب در حال اضافه شدن است. خوش‌حال می‌شویم اگر هر گونه انتقاد یا پیشنهادی برای این دوره‌ها دارید از ما دریغ نکنید!محمد مهدی شکریمحمد مهدی شکریThu, 04 Jul 2019 20:37:37 +0430