https://virgool.ir/feed/@mm.mba91وبلاگ نویس و علاقمند به حوزه های; توسعه فردی، بازاریابی محتوایی، علوم رفتاری، نویسندگیfa2026-11-12 09:42:10https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@mm.mba91https://virgool.ir/@mm.mba91/خسیس-اقتصادی-ولخرج-شما-کدام-مدلید-nykgzjyfmo3y” مال‌داری را شنیدم که به بُخل چنان معروف بود که حاتم طایی در کرم. ظاهر حالش به نعمت دنیا آراسته و خست نفس جبلی در وی همچنان متمکن. تا به جایی که نانی به جانی از دست ندادی و گربه بوهریره را به لقمه ‌ای ننواختی و سگ اصحاب کهف را استخوانی نینداختی…“پیش خودم فکر می‌کردم، من جزو کدام گروه هستم؟ متوجه نکته‌ای شدم، که اطلاق واژه خسیس یا ولخرج به یک شخص شاید خیلی درست و دقیق نباشد. دلیلم این بود که من خودم در مواردی ممکن است خسیس‌ باشم امّا در برخی مسائل دیگر ولخرج. منکر این نیستم بعضی از افراد هم به صورت غالب در یکی ازین گروه‌ها جا داده می‌شوند. مثلاً طرف در همه جنبه‌ها خسیس است حتی در ابراز احساسات.به طور مثال در زمینه خرید غذا و اقلام خوراکی جزو طبقه اقتصادی طبقه‌بندی می‌شوم. نه اینکه خرج نکنم اما به قولی جیب‌هایم درد بیشتری می‌کشند. در خرید لباس راحت‌تر از خرید خوراکی پول می‌دهم.  امّا در زمینه خرید کتاب، یک محصول آموزشی یا محصولات تکنولوژی خیلی دست باز عمل می‌کنم.  کافیست که از کنار یک کتاب‌فروشی رد بشوم تا بدون هیچ گونه برنامه از پیش تعیین شده‌ای مایل به خرید شوم.بیشتر که فکر می‌‌کنم دلیل این رفتار را در نگاه بلندمدتم به سرمایه‌گذاری می‌بینم. من آدم کوتاه مدتی نیستم. یک‌جورهایی انگار برای اقلام مصرفی دردم می‌آید پول خرج کنم. اما خیلی راحت‌ برای اقلامی که مصرف بلندمدتی دارند پول می‌دهم. روی صحبت من در مورد افرادیست که در زمینه‌های مختلف رفتار متفاوت از خود نشان می‌دهند. و مطلق عمل نمی‌کنند.سال‌ها پیش هم‌خانه‌ای داشتم که در پرداخت سهم اجاره خانه جان می‌داد، اما همین آدم سهم اجاره را پیش پیش، صرف خرید لوازم و هدیه برای خانواده‌اش می‌کرد. و تا جایی که می‌دانستم خانواده‌اش نیاز آنچنانی به کمک این دوستمان نداشتند.متر و معیار این خصلت رفتاری چیست؟ به چه شخصی می‌توانیم بگوییم ولخرج، چه کسی اقتصادیست چه کسی خسیس.آیا کسی که ۲۰ میلیون درآمد دارد در مقابل هزینه‌هایش ۳ میلیون تومان است خسیس‌تر است و یا کسی که ۵ میلیون درآمد دارد و هزینه هایش ۲ میلیون تومان است.اگر چند درصد از درآمدمان را هزینه کنیم جزو طبقه خساسین یا “نم پس‌ندادگان” طبقه بندی می‌شویم؟ اصلا معیاری وجود دارد؟ یا همه چیز را ذهنی می‌بینیم.البته انسانی که ذاتش خسیس است ممکن است بهانه تراشی کند و بگوید من اقتصادی عمل می‌کنم. این دو واژه نیز تفاوت هایی دارندخسیس یعنی شخص نیاز دارد اما هزینه نمی‌کند. فرد اقتصادی وقت احتیاج می‌خرد اما زمان بی‌نیازی خریدار نیست. شخص ولخرج هم توجهی به نیاز و عدم نیاز نمی‌کند. بیشتر اوقات سمت خریدارش قوی است.یک دلیل ریشه این رفتار، به خانوده و الگوگیری از خانواده برمی‌گردد و گاهی شرایط باعث ساخت یکی ازین حالت‌ها میشود. شخصی که بودجه محدودی دارد بیشتر به سمت اقتصادی بودن سوق پیدا می‌کند یا به دلیل عدم اطمینان از آینده و احساس امنیت‌جویی ممکن است خسیس بار بیاید. طوری که اگر یک پول قلمبه ای هم به این شخص بدهید باز به روال گذشته عمل خواهد کرد و تغییری در سبک زندگیش ایجاد نمی‌شود. این آدم‌ معتقد است خرج باید کم باشد تا فرد برای مسایل غیر مترقبه آمادگی داشته باشد. سعدی خطاب به آنان می ‌گوید: ” مال از بهر آسایش عمر است؛ نه عمر از بهر گرد کردن مال.”در پاراگراف اول که توصیفی از افراد خسیس بود عبارت ” خست نفس جبلی ” آمده که نشان می‌دهد جناب سعدی هم، خساست را ذاتی می‌‌دانسته است. هر چند پژوهش‌هایی ارثی بودن این وضعیت را ارائه کرده‌اند.شما ۷ تومن به دست می‌آورید. آیا اول ۴ تومن آن را کنار می‌گذارید و بعد خودتان را با آن ۳ تومن باقیمانده تطبیق می‌دهید و یا نه، اول خرج می‌کنید و بعد هرچه ماند را ذخیره می‌کنید. فارغ از وراثت نوع شکل گیری دیدگاه آدم‌ها هم مهم است. این دیدگاه در خانواده یا محیط دوستان شکل می‌گیرد.گاهاً خساست در زمینه مالی هم قابل تحمل نیست اما جای بد داستان اینجاست که اشخاص خسیس می‌توانند بی‌عاطفه هم باشند. چرا که بی‌عاطفگی، رفتار خشک، تشریفاتی و انعطاف ‌نا‌پذیری از خصایص افراد خسیس است. کم گذاشتن در عاطفه و ابراز محبت، اوج خساست است. چارلز دیکنز در داستان اسکروچ، شخصیت یک فرد خسیس و بی عاطفه را به خوبی از روی افراد واقعی عصر خود نگاشته است.مصطفی محمدیمصطفی محمدیThu, 19 Dec 2019 18:06:17 +0330https://virgool.ir/@mm.mba91/چرا-باید-سایت-داشته-باشیم-j8ri4oe9ohtlخیلی از افرادی که مطالب سایتم را می‌خوانند و من میشناسمشان، برای یکبار هم که شده این سوال را از من می‌پرسند. چرا در سایت فعالیت می‌کنی؟ چه کسی حوصله خواندن سایت را دارد؟ کار تو با یک کانال تلگرام یا پیج اینستاگرامی هم راه می‌افتد.قبل‌ترها در مورد اهمیت و دلایل نوشتن در وبلاگم گفته بودم. اما اینکه خانه و مأوای نوشتن ما کجا باشد و نوشتن هایمان را در کجا ثبت کنیم هم نکته‌ی قابل تأملی است. یکی در دفترچه خاطراتش می‌نویسد. دیگری در کانال و یا گروه تلگرامی می‌نویسد. آن یکی روزنوشته‌هایش را در شبکه‌ای دیگر هوا می‌کند. اما من، به این نتیجه رسیدم که سایت چیز دیگریست و توصیه خیلی از آدم‌های کاردرست را تایید می‌کنم.هرکسی دلایل خودش را برای داشتن وب‌سایت دارد. اما جنس دلایل و حرف‌هایم از نوع مشتری‌یابی، دسترسی ۲۴ ساعته به کاربران و برند شدن نیست هرچند این موارد را نفی نمی‌کنم و شاید بعدها به آن‌ها هم بپردازم. مواردی که تا به امروز به ذهنم رسیده و من را قانع کرده همچنان در سایت بنویسم را بازگو می‌کنم. ممکن است بعدها نظراتم تاحدی تغییر یابد، کامل‌تر شود یا بخواهم مواردی را اصلاح کنم.سایت محل تلاقی من و همفکرانم است.فرض کنید شخص یا اشخاصی دنبال موضوع خاصی هستند و آن موضوع در دایره علایق و نوشته‌های من هم هست. با اندک جستجویی به وب‌سایت من برخواهند خورد. این سایت نقطه تلاقی من با کسانی خواهد بود که هردو به نوعی تشنه آن موضوع بوده‌ایم. دایره دوستان من هوشمندانه شکل می‌گیرد. همفکران من از هرجایی به واسطه نوشته‌های من به من نزدیک‌تر خواهند شد و دوستی‌های عمیق شکل می‌گیرد.ثبت و ضبط کردن نوشته‌ها به من توان رصد کردن می‌دهد.وقتی محتوایم را در سایت منتشر می‌کنم، روند نوشته‌هایم را میبینم. پسرفت و پیشرفت‌هایم مشخص می‌شود. نقاط ضعفم آشکار می‌شود. بارها برای نوشتن یک جمله و ویرایشش به انواع سبک‌ها و روش‌ها روی می‌آورم. چرا که نوشته هایم را در سایتی قرار می‌دهم که ممکن است توسط دوستانم، همکارانم و سایر انسان‌هایی که دورتر از من هستند در هر زمانی خوانده شوند.انسان‌های وب‌سایت عمیق‌تراند.شبکه‌های اجتماعی محل زودچرخیدن و رفع عطش لحظه‌ای کاربران است. مطالبش گسسته و فرّار است.مخاطبی که در سایت‌ها عادت به سرچ دارد، قطعا دنبال ارزش افزوده‌ای است. با نیت خاصی  دنبال یافتن سایتی می‌رود. وقتی کامنتی در زیر یک پست می‌نویسد کامنتش ارزش رسیدگی و توجه بیشتری دارد.سایت، ویترین تجربیات، دانش، مطالعات و تفکرات من است. در سایت افکار من، ایده‌های من دیده می‌شوند پس بیشتر مراقب تک تک کلماتم هستم. با جستجویی ساده به تمام آنچه برایم مهم بوده می‌توان دست یافت. گوگل واسطه این آشناییست. همچنین در نتایج گوگل بودن، خودش یک طعم و مزه دیگری برایم دارد. تفاوت رسمیت من در وب‌سایت با شبکه های اجماعی از زمین تا آسمان است.وقتی در سایت مطلبی می‌نویسم به راحتی می‌توانم ویرایشش کنم،کاملترش کنم.چیزی که در شبکه های اجتماعی امکانش نیست و یا حداقل کمتر امکانپذیر است. من مانند همه آدم‌های دیگر، عاشق دسته بندی کردن و طبقه بندی کردن مطالب هستم. سایت این امکان را به خوبی برایم فراهم می‌کند. هر باری که بخواهم نوشته‌ای را کامل و یا بروز کنم، کافیست از دسته مورد نظر فرابخوانمش و تغییرات مد نظرم را اعمال کنم.من در سایت می‌توانم نوشته‌های بلند بنویسم.مگر در یک پیج اینستاگرام می‌توان بیش از ۲۲۰۰ کاراکتر نوشت؟تعداد کاراکترهای این پست من ۳۳۱۰ کاراکتر است پس همین یک مقاله کوتاه من، برای انتشار در اینستاگرام نیز به مشکل بر می‌خورد. اگر یک روز هم این امکان اضافه گردد، خواندن مطالب طولانی به خاطر فضای حاکم بر شبکه اجتماعی از حوصله کاربران خارج است. اما در سایت مقالات بلند به راحتی قابل نوشتن هستند. و کاربرانی که به سایت‌ها روی می‌آورند ذهنیت و حوصله خواندن مطالب طولانی را هم با خود به همراه دارند.وقتی در سایت می‌نویسم می‌توانم به نوشته‌های دیگر خودم یا دیگر سایت‌ها ارجاع و لینک بدهم. نمونه‌اش را در پاراگراف اول همین پست انجام داده‌ام. این کار هم مخاطبم را از سردرگمی در‌می‌آورد و هم خودم مطمئن می‌شوم که مطالبم انسجام خودش را دارد.وقتی در سایت می‌نویسم دوستان دیگری می‌آیند و نظراتشان را ثبت می‌کنند. این نظرات باقی می‌ماند و می‌تواند منبعی برای آموزش و تسهیم تجربیات باشد.هر یک از ما، حتی اگر گاهی به ماندگاری فکر می‌کنیم باید این سوال را از خود بپرسیم. چرا باید سایت داشته باشیم؟ می‌دانم مدیریت سایت کار زمانبرتری نسبت به شبکه‌های اجتماعی است اما این دلیلی نیست که مرا دلسرد کند، چرا که دلایل حضورم در سایت انگیزه‌های مرا همیشه گرم نگه می‌دارند. این دلایلی است که تا اکنون به ذهنم رسیده. دلایل دیگری بعدها به این لیست اضافه خواهد شد و این مطلب بروزرسانی می‌شود.مصطفی محمدیمصطفی محمدیTue, 05 Nov 2019 18:07:16 +0330