https://virgool.ir/feed/@mkidnight.k2fa2026-11-10 23:30:25https://files.virgool.ir/upload/users/4973345/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@mkidnight.k2https://virgool.ir/@mkidnight.k2/حس-پوچی-lhugkxtfzmwdوقتی قسمت بعدی سریالت رو می‌بینی؛ همون سریالی که موقع تماشاش قند تو دلت آب می‌شه و ناخودآگاه لبخند می‌زنی، اما درست وقتی ثانیه‌های آخرش تموم می‌شن، تیتراژ پایانی بالا میاد و تو MX Player رو می‌بندی، دوباره همون حس مزخرف همیشگی برمی‌گرده.همون‌طور که روی مبل دراز کشیدی، سرت رو به پشتی مبل تکیه دادی و به سقف زل زدی، با خودت می‌گی: «خب، فیلمم هم تموم شد. حالا چی؟»نور مهتابی مستقیم توی چشم‌هات می‌تابه، هیچ لبخندی روی لبات نیست و اون جمله‌ی تکراری دوباره توی مغزت پخش می‌شه: «من دارم با خودم چیکار می‌کنم؟»دلت می‌خواد بلند شی و بری سراغ کارهات، ولی ساعت یازده شبه. با خودت می‌گی الان دیگه چه فایده‌ای داره؟ فردا صبح زود بیدار می‌شم و از همون اول روز شروع می‌کنم.اما فردا صبح، کافیه فقط نیم ساعت دیرتر از چیزی که برنامه‌ریزی کرده بودی بیدار شی. همون لحظه همه‌چیز توی ذهنت به هم می‌ریزه. با خودت می‌گی دیگه فایده‌ای نداره، روزم خراب شد. انگار اون نیم ساعت خواب بیشتر، تمام فرصت‌های باقی‌مونده‌ی روزت رو هم ازت گرفته.و این چرخه همین‌طور ادامه پیدا می‌کنه.این ذهنیت یه آدمه؛ شاید خیلی‌ها این‌طوری فکر کنن، شاید خیلی‌ها بارها این چرخه رو تجربه کرده باشن. اما تفاوت آدمی که توی این چرخه گیر می‌افته با کسی که ازش بیرون میاد، لزوماً هوش بیشتر یا استعداد خاص نیست.تفاوتش اینه که یکی اجازه می‌ده یه نیم ساعت خواب بیشتر، یه شب تلف‌شده یا یه برنامه‌ی به‌هم‌ریخته، کل روز و حتی کل مسیرش رو ازش بگیره؛ اما اون یکی یاد می‌گیره که هنوز هم می‌تونه ادامه بده.فکر می‌کنم برنده‌ی این دنیا کسیه که بتونه ذهن خودش رو کنترل کنه؛ کسی که حتی وقتی همه‌چیز طبق برنامه پیش نرفته، باز هم بتونه تصمیم بگیره ادامه بده.ECHOECHOTue, 03 Nov 2026 22:46:00 +0330https://virgool.ir/@mkidnight.k2/قول-بزرگ-zzzd7f13tqj8قولی که به خودم دادممن ۱۸۳ روز دیگه کنکور ارشد دارم.از اونجایی که واقعاً خسته‌ام و هر کاری می‌کنم، باز هم اون آدمی نمی‌شم که دوست دارم باشم، تصمیم گرفتم این بار جزو تک‌رقمی‌های کنکور بشم. بعدش بمیرم و بالاخره از این زندگی راحت بشم. حداقل به خودم ثابت کرده باشم که تونستم یک بار هم که شده احمق نباشم و کاری رو که می‌خواستم به سرانجام برسونم.کاغذ شطرنجی‌ای که به دیوار چسبوندم و دو روزش رو با رنگ‌های صورتی و خاکستری مشخص کردم، قراره هر لحظه من رو به یاد این قول بندازه. هر بار که نگاش می‌کنم، یادم می‌افته چقدر وقت دارم و چقدر از مسیری که باید طی کنم باقی مونده. گاهی حتی وقتی بدنم فقط خواب می‌خواد، نگاهم به اون کاغذ می‌افته و دوباره از جام بلند می‌شم تا درس بخونم.منِ بی‌هدف، منی که هیچ‌چیزی قانعم نمی‌کنه؛ منی که دلم می‌خواد هزار تا کار انجام بدم، اما آخر روز می‌بینم هیچ‌کدوم رو انجام ندادم. منی که نمی‌دونم دقیقاً چی می‌خوام، از چی می‌ترسم و چرا همیشه انجام دادن ساده‌ترین کارها رو برای خودم این‌قدر سخت می‌کنم.به هر حال، این یکی از قول‌هاییه که به خودم دادم و تصمیم دارم بهش عمل کنم.اگر تک‌رقمی نشدم، اون موقع باید به فکر یک پلن دیگه باشم؛ هرچند فعلاً هیچ برنامه‌ای برای بعدش ندارم.ولی منو یادتون باشه من رشته علوم کامپیوترم جزو ۱۰ نفر برتر دیدین یکی قبلا مرده قبل اعلام نتایج اون منم :)الاخره بتونم.ECHOECHOMon, 02 Nov 2026 22:23:51 +0330https://virgool.ir/@mkidnight.k2/اولین-جملات-یک-کمال-گرا-لعنتی-arraisrskslvنمی‌دونم از چی بنویسم. انقدر چیز هست که دوست دارم درباره‌شون بنویسم که حتی انتخاب کردنشون هم برام سخته. از طرفی، دلم می‌خواد توی نوشتن هم بهترین باشم. نمی‌دونم باید از کجا شروع کنم که در نهایت به بهترین نوشته‌ای که می‌تونم بنویسم برسم.واقعاً این همه کمال‌گرایی توی یه نفر می‌تونه تا سرحد مرگ خطرناک باشه؟کمال‌گرایی فقط این نیست که بخوای بهترین باشی. گاهی انقدر درگیر بهترین بودن می‌شی که حتی نمی‌تونی کاری رو که دوست داری شروع کنی. چون از همون اول فکر می‌کنی باید همه‌چیز بی‌نقص باشه. هر خط از کدت، هر خط از نوشته‌ت، هر خط از تکلیفت، حتی هر کلمه‌ای که از دهنت بیرون میاد، باید بهترین باشه. انگار هیچ جایی برای معمولی بودن وجود نداره.فکر می‌کنی هر ثانیه از زندگیت باید درست بگذره. هر لحظه باید به بهترین شکل ممکن استفاده بشه. نمی‌تونی به خودت اجازه اشتباه بدی. نمی‌تونی بپذیری که گاهی فقط زندگی کنی، بدون اینکه بخوای چیزی رو بهتر کنی. نمی‌تونی به خودت اجازه بدی از چیزی لذت ببری، بدون اینکه ذهنت مدام درگیر این باشه که آیا می‌شد بهتر از این هم باشه یا نه.و این فقط یه صدم از اون حس مزخرفیه که یه آدم کمال‌گرا می‌تونه تجربه کنه.حتی وقتی با دوستات حرف می‌زنی، ممکنه فکر کنی آدم‌هایی که دور و برتن اون‌قدرها هم خوب نیستن. حتی وقتی سر کلاسی، با خودت فکر می‌کنی این کلاس بهترین چیزی نیست که می‌تونستی توش شرکت کنی. انگار همیشه یه جای کار می‌لنگه. همیشه یه چیزی بهتر از چیزی که داری وجود داره و تو باید پیداش کنی.هیچ‌وقت از چیزی که به دست میاری واقعاً راضی نیستی. هیچ‌وقت نمی‌تونی به خودت افتخار کنی. حتی اگه نفر اول یه المپیاد بشی، باز هم ممکنه با خودت فکر کنی سطح مسابقه اون‌قدر پایین بوده که تونستی اول بشی. انگار موفقیت‌هات هیچ‌وقت به اندازه کافی بزرگ نیستن که بتونی باورشون کنی.و من خسته‌ام.خسته‌ام از اینکه همیشه سعی کردم بهترین باشم و هیچ‌وقت احساس نکردم که هستم. خسته‌ام از اینکه حتی وقتی به چیزی می‌رسم، ذهنم اجازه نمی‌ده ازش خوشحال باشم. از اینکه همیشه یه نسخه بهتر از خودم توی ذهنم وجود داره که باید بهش برسم و هر بار که نمی‌رسم، احساس می‌کنم شکست خوردم.خسته‌ام از اینکه برای بهترین بودن تلاش کردم، اما هیچ‌وقت به خودم اجازه ندادم از همین چیزی که هستم راضی باشم.ECHOECHOSun, 01 Nov 2026 19:43:14 +0330