https://virgool.ir/feed/@mkermani144نظرات خودم رو درباره‌ی چیزها می‌نویسم. قطعا خیلی‌هاشون اشتباهه، ولی کمک می‌کنه بقیه با ذهن بازتری فکر کنن و اهداف بزرگ‌تری برای زندگی‌شون انتخاب کنن، همون زندگی که فقط یه بار تجربه‌اش می‌کنن.fa2026-11-12 06:21:16https://files.virgool.ir/upload/users/6024/avatar/8jxelD.pnghttps://virgool.ir/@mkermani144https://virgool.ir/@mkermani144/بیشسادهسازی-auuidi2o7uhjدنیا زیر میکروسکوپ!۱. به نقل از این صفحه توی ویکی‌پدیا، بین ۷۰ تا ۸۵ میلیون نفر توی جنگ جهانی اول کشته شدن که حدود ۵۰ تا ۵۵ میلیون نفرشون غیرنظامی بودن؛ یه فاجعه‌ی بی‌سابقه توی تاریخ. در رابطه با جنگ جهانی کاملا واضحه از هر کس بپرسین مسئول اصلی کشته‌شدن این همه آدم کیه، معمولا یه جواب مشابه دریافت می‌کنین: هیتلر. به احتمال زیاد این تکرارشونده‌ترین اسمیه که وقتی دارین در مورد جنگ جهانی دوم تحقیق می‌کنین بهش برمی‌خورین؛ اسمیه که در موردش حرف زیاد زده شده و نظرات زیادی داده شده.۲. این‌جا رو نگاه، قوانین طلایی موفقیت: ۳ قانون که موفقیت شما را در زندگی، روابط، ثروت و دیگر زمینه‌ها تضمین می‌کنند. حتما کتاب خوبیه که توی بخش پرفروش‌هاست دیگه! بذار یه نگاهی به داخلش بندازم: قانون اول، فلان کار را انجام دهید. قانون دوم: از بهمان کار بپرهیزید. قانون سوم: قوانین اول و دوم را مرتبا تکرار کنید. چه‌قدر خلاصه و خوب و ساده! همیشه دنبال هم‌چین کتابی بودم. بذار بخرمش.۳. طبق تحقیقاتی که طی این شش ماه انجام دادم برای تشکیل یه تیم خوب سه مولفه‌ی اساسی وجود داره: اول این‌که اعضای تیم فرهنگ و ارزش‌های مشابهی داشته باشن. دوم این‌که اون‌ها اولویت‌های تیم رو نسبت به اولویت‌های خودشون ارجح بدونن. سوم این‌که این اعضا اعضا پیش هم‌دیگه احساس امنیت کنن و بتونن آسیب‌پذیر باشن، بدون این‌که نگران عواقبش باشن، مثل یه خانواده. اگه ما هم بتونیم این سه‌ تا نکته رو رعایت کنیم، خواه ناخواه یه تیم عالی خواهیم داشت.چیزی که این روزها بیشتر و بیشتر بهش بر می‌خورم، چیزیه تحت عنوان بیش‌ساده‌سازی؛ در واقع اول کلمه‌ی انگلیسیش (oversimplification) به ذهنم اومد و بعد سعی کردم به فارسی ترجمه‌اش کنم. خیلی کلمه‌ی جالبی نشد ولی چیز بهتری هم به ذهنم نرسید. فکر می‌کنم این کلمه خودش به خوبی گویای حرفی که می‌خوام توی این مقاله بزنم باشه: ساده کردن بیش از حدِ چیزها.مجددا یه نگاهی به سه بخش ابتدایی بندازین. البته قبلش باید بگم چیزایی که نوشتم ممکنه دقیقا مطابق با واقعیت نباشن، اما قطعا شما نمونه‌های این‌چنینی رو زیاد توی زندگی‌تون دیدین. توی بخش اول، ما سعی می‌کنیم جنگ جهانی اول رو توی شخصی به اسم هیتلر خلاصه کنیم؛ توی قسمت دوم دنبال قوانین طلایی موفقیت می‌گردیم و توی آخرین قسمت هم تیم خوب رو صرفا با سه مولفه تعریف می‌کنیم.به نظر می‌رسه مغز ما برای ذخیره کردن اطلاعات علاقه‌ی زیادی به خلاصه کردن و ساده‌سازی داره. یکی از خاطراتتون رو در نظر بگیرین و سعی کنین اون رو «به یاد بیارین». اگه دقت کنین مغز ما توی خاطراتمون بخش اعظم اتفاقات اون لحظات رو حذف کرده و فقط قسمت‌هایی رو که از نظرش مهم‌تر بوده به خاطر سپرده. مثلا اگه یه خاطره‌ی خوب با همسرتون داشته باشین، چیزایی مثل چهره‌ی همسرتون، لبخندهاش، صدای خندیدنش، بوی عطرش و حس خوبی که داشتین رو به یاد میارین. اما می‌تونین بگین اون‌جایی که کنار هم نشسته بودین حدودا چند نفر آدم رد شدن؟ نیمکتی که روش نشسته بودین چه رنگی بود؟ یک ساعت قبل و یک ساعت بعدش توی چه وضعیتی بودین؟ ملاقاتتون چه‌قدر طول کشید؟البته اگه هر کدوم از این موارد از نظر مغز شما مهم بوده باشه، حتما اون رو هم به یاد میارین. توی همون مثال قبل، اگه لباس همسرتون معیار مهمی برای به‌خاطرسپاری اون خاطره بوده باشه حتما خیلی دقیق می‌تونین توصیفش کنین: «اون روز یه پیراهن چارخونه‌ی سبز و آبی پوشیده بودی، آستینات رو هم تا آرنج زده بودی بالا و اتفاقا دکمه‌ی پایینی رو هم یادت رفته بود ببندی.» حالا بگین ببینم، اگه به فرض یه بیماری لاعلاج داشتین و یه روز در کمال ناامیدی رفتین پیش دکتر و دکتر بهتون گفت به طرز عجیبی بیماری‌تون خوب شده، می‌تونین به یاد بیارین دکتر چه لباسی پوشیده بود؟ احتمالا به جز این‌که حدس می‌زنین دکترا لباس فرم سفید می‌پوشن، خیلی جزییات دیگه‌ای از لباس دکتر یادتون نمیاد!برگردیم به بحث اصلی. فکر می‌کنم علاقه‌ی مغز ما برای ساده‌سازی و خلاصه کردن اون‌قدر بدیهیه که نیازی به این همه توضیح نداره. البته هدف من هم این نیست که بگم این رفتار مغز بیشتر از این‌که یه قابلیت باشه، یه اشکاله. اگه قرار بود مغز ما هر چیزی رو با تمام جزییات ذخیره کنه، احتمال داشت به خاطر حجم بسیار بسیار بالای اطلاعات سر از تیمارستان در بیاریم! واقعا چه اهمیتی داره که جزییات لباس دکتر رو به خاطر بسپاریم وقتی مهم‌ترین اتفاق اون لحظه درمان شدنمون بوده، یا توی یه قرار ملاقات حواسمون باشه که چند نفر از کنارمون رد می‌شن وقتی آدم مهم‌تری هست که بهش توجه کنیم؟با این اوصاف، وقتی ما سعی می‌کنیم توی هر زمینه‌ای بیش از حد جزییات رو نادیده بگیریم، این رفتار مغز تبدیل به یه مشکل جدی می‌شه که اتفاقا خیلی هم حواسمون بهش نیست. حقیقت اینه که ما عادت کردیم به ساده‌سازی و غافل هستیم از این‌که در موارد بسیاری داریم اطلاعات خیلی مهمی رو پشت «فیلتر اطلاعات بااهمیت» مغزمون جا می‌گذاریم.بله، هیتلر یکی از موثرترین اشخاص توی کشته شدن اون چند ده‌میلیون نفر بوده؛ اما بقیه چی؟ بیاین برگردیم عقب‌تر: آدم‌هایی که شاید صدها سال قبل روحیه‌ی نژادپرستی رو در آلمانی‌ها رشد دادن چی؟به طور مشابه، اشخاص و شرکت‌ها و تیم‌های موفق یه سری مشترکات دارن و خیلی خوبه که از اون‌ها مطلع باشیم تا به سمت موفقیت حرکت کنیم. اما آیا این مشترکات قوانین طلایی هستن؟ می‌شه قسم حضرت عباس خورد که اگه اون‌ها رو به کار بگیریم حتما موفق بشیم؟ نظر من مشخصه، نظر شما چیه؟حقیقت اینه که دنیا بسیار بسیار پیچیده‌تر از اونیه که ما تصور می‌کنیم. دنیا مثل یه شبکه‌ی عظیمه که وضعیت کنونیش تحت تاثیر تک‌تک گره‌هاشه. اگه یه گره یه تغییر خیلی کوچیک داشته باشه ممکنه سال‌ها بعد نتیجه‌اش روی یه گره‌ی دیگه مشخص بشه. یه سیب تا میاد زمین بخوره هزارتا چرخ می‌خوره. یه رفتار ساده از ما ممکنه ده سال دیگه نتیجه‌اش رو روی یه آدم دیگه فرسنگ‌ها دورتر از ما نشون بده. اگه امروز وضعیت دنیا اینه، یک یا دو یا چند نفر مسئولش نیستن. میلیون‌ها آدم انتخاب‌های کوچیک‌کوچیک کردن تا دنیای امروز این شکلی شده. نه فقط آدم‌ها، بلکه خیلی چیزای دیگه هم تاثیرات کوچیک و بزرگی داشتن روی شرایط کنونی ما. جغرافیا، محیط اجتماعی و سیاسی، بلایای طبیعی، دین و مذهب، شانس و خیلی چیزای دیگه. کافیه چشمتون رو باز کنین تا همه‌ی این‌ها رو ببینین. این درست نیست که یک معلول رو نتیجه‌ی فقط و فقط یک علت بدونیم. اون علت به احتمال خیلی زیاد خودش معلول علت‌های دیگه‌ای بوده و اون علت‌ها معلول علت‌های دیگه و همین‌طور تا آخر. شاید این حرف اولش مسخره به نظر بیاد ولی شاید رعایت بهداشت توسط صدمین جد من (به فرض مثال البته!) عامل خیلی مهمی بوده در این‌که شما امروز بتونین این مقاله‌ی من رو بخونین؛ چون رعایت بهداشت باعث شد اون خدا بیامرز طاعون رو که اون روزها بیماری شایعی بود پشت سر بذاره و نسل‌ها بعد از نسل‌ها بیان و برن تا یه روزی بنده به دنیا بیام و توی یه محیط این شکلی رشد کنم و دغدغه‌هام این شکلی بشه و ادامه پیدا کنه تا امروز بشینم و برای شما بنویسم. (خودم می‌دونم، احتمالا توی این پاراگراف دچار «بیش‌پیچیده‌سازی» شدم!)به نظر من خبر خوب اینه که با آگاهی از این رفتار معمول مغز می‌تونین تا حد خوبی «درست‌تر» فکر کنین. فقط کافیه حواستون باشه که مغز شما چه چیزهایی رو آشغال تشخیص می‌ده و دور می‌ریزه. همون‌طور که گفتم شاید در بسیاری از مواقع اون چیزها واقعا آشغال باشن، اما مواردی هم هستن که جواهرات ارزشمندی لابه‌لای اون آشغال‌ها گم می‌شن و از دستشون می‌دین. خلاصه که حواستون به این عادت مغزتون باشه!محمدمحمدSat, 15 Feb 2020 23:51:18 +0330https://virgool.ir/@mkermani144/بازی-زندگی-jkmlnvbt0dkpتو کدوم یکی هستی؟ به نظر من هیچ کدوم!می‌خوایم بازی کنیم. آماده‌این؟روند بازی خیلی ساده‌اس: برای هر کسی یه «نقش» تعریف می‌شه. یکی زن زیباروی و خوش‌اندام، یکی بیمار جذامی، یکی معلمی مهربان، یکی فوتبالیست حرفه‌ای، یکی نخست‌وزیر کشور، یکی چوپان،‌ یکی ناخدا، یکی نابینا، یکی دزد، یکی نویسنده و کلی دیگه از این «یکی»ها. البته در هر زمان ممکنه نقش‌ها عوض بشه. در ضمن هیچ دو نقشی شبیه هم نیست. علاوه بر اون، این بازی بدون وجود حتی یکی از این نقش‌ها نمی‌تونه شروع بشه.بعد از تعیین نقش‌ها و قبل‌ از شروع بازی، حافظه‌ی تمام افراد پاک می‌شه. هیچ کس نمی‌تونه به یاد بیاره که «چه کسی بوده».برنده‌ی بازی کسیه که نقش‌هاش رو به بهترین شکل بازی کنه و مهم‌تر از اون، بفهمه حافظه‌اش پاک شده و داره صرفا یه سری نقش رو بازی می‌کنه. جایزه‌ی برنده، بازگشت حافظه‌ی پاک‌شده‌اشه. بازگشت «هویتش».اگه داری این متن رو می‌خونی،‌ معنیش اینه‌ که همین الان وسط بازی هستی. نقش تو چیه؟ نقشت رو خوب بازی می‌کنی؟ فارغ از این‌که نقشت چیه و چه‌طور بازیش می‌کنی، حواست هست که تو این نقش نیستی؟ اگه فک می‌کنی حواست هست، مشخصه که حواست نیست، چون در اون صورت داری نقش کسی رو بازی می‌کنی که «حواسش هست»! باید تمام نقش‌ها رو نقش بر آب کرد؛ یا، به توصیه‌ی یکی از افرادی که این بازی رو تجربه کرده:ای نشسته تو در این خانه پرنقش و خیالخیز از این خانه برو رخت ببر هیچ مگومحمدمحمدTue, 14 Aug 2018 22:59:42 +0430https://virgool.ir/@mkermani144/انحلال-iqlh3bxw9qvmاین آقاهه من نیستما! یکی دیگه‌اس :))قوی‌ترین حلّال دنیا خود دنیاست. دنیا این قابلیت رو داره که با هر کسی در هر شرایطی وفق پیدا کنه و اون شخص رو در خودش حل کنه. فرقی نداره طرف فقیر باشه یا غنی، ضعیف باشه یا قوی،‌ دین داشته باشه یا نه. دنیا می‌تونه برای همه‌ی آدم‌ها خودش رو زیبا جلوه بده؛ طوری که انگار پایانی براش نیست و آدم‌هایی که بهش دل ببندن به سعادت رسیدن.این چیزیه که بیشتر از همه من رو می‌ترسونه. حل شدن توی دنیا و جریان حاکم بر اون. چند ده سال خوردن و خوابیدن و بازی کردن و اسمش رو زندگی گذاشتن.چه طور می‌شه بی‌تفاوت بود در حالی که با هر بار نفس کشیدن دارم یه قدم به پایان زیبایی‌های دنیا نزدیک‌تر می‌شم؟ ۲۲ سال و نیم توی این دنیا زندگی کردم. ۲۲ سال و نیم! خیلی زیاده. فرصت زیادی باقی نمونده. چیزی که خوب می‌فهمم اینه که هر کاری که می‌خوام بکنم باید توی چند سال باقی مونده از جوانی انجام بدم. اگه می‌خوام توی گرداب دنیا غرق نشم، الآن وقتشه. کافیه یه لحظه درنگ کنم و چشم به هم بزنم تا ببینم چند ده سال دیگه از عمرم گذشته، موهام سفید شده و دنیا تا اعماق وجودم ریشه کرده. اون‌ موقع دیگه راه گریزی نیست. می‌تونم خیلی دقیق خودم رو توی اون شرایط تصور کنم. شبیه کابوس می‌مونه. البته یه کابوس کاملا حقیقی و قابل لمس.- از کهنه‌نوشته‌های من، با اندکی تغییرمحمدمحمدFri, 10 Aug 2018 13:38:18 +0430https://virgool.ir/@mkermani144/ودیعه-ygjqvfckw8xxخورشید راه افتاد و گردونه‌دار پیر غرغرکنان به سراغ پستوی آسمانی رفت. زیر لب می‌گفت:‌ «نسلشان را از روی زمین بردار و همه را خلاص کن. این‌ها که آدم‌بشو نیستند. حیف از آن جرقه‌هایی که از آتش دل خودت در سینه‌هایشان ودیعه گذاشتی. جان به جانشان بکنی تخم و ترکه‌های آن عنتر حرف‌نشنو هستند. خودت که بالای سرشان بودی چه بلاها که سر هم‌دیگر در نیاوردند، حالا می‌خواهی افسارشان را دست خودشان بدهی؟ چه‌قدر لی‌لی به لالایشان می‌گذاری! چه‌قدر به این وروجک‌های زمینی رو می‌دهی؟ از وقتی روی دو پایشان ایستادند ذوق‌زده شدی، هی از نژاد شریف انسانی حرف زدی. نژاد شریف انسانیت را می‌شناسم، این‌طور که شنیده‌ام غیر از کشت و کشتار و ضعیف‌چزانی هنری ندارد...- سووشون، سیمین دانشورمحمدمحمدWed, 25 Jul 2018 20:31:25 +0430https://virgool.ir/@mkermani144/خندههای-از-ته-دل-swvu1wixchgq https://www.instagram.com/p/4WgS8rDT6O/?taken-at=386964778 توی ۶ ماه اخیر برام اتفاقات تلخی رخ داد که کلا شخصیتم رو عوض کرد. اتفاقاتی که من از تک‌تکشون تحت عنوان پتکی که توی صورتم خوردن و من رو خرد کردن یاد می‌کنم. این که این اتفاقات چی بودن بماند. شاید بعدا در موردشون نوشتم.دیروز هم یکی از همون اتفاقا رخ داد. مثل همه‌ی وقتای دیگه‌ای که حالم خوب نیست، دوچرخه رو برداشتم و شروع کردم به رکاب زدن. دو سه ساعت رکاب زدم. از غرب اصفهان به جنوبش و بعد به سمت شرقش. مقصد آخر هم مثل همیشه، میدون امام.یه نیمکت سنگی پیدا کردم نزدیک حوض قشنگ وسط میدون. تو برق آفتاب بود، ولی خوب نیمکتایی که توی سایه بودن پر بودن. رفتم و چهارزانو نشستم روش، زُل زدم به آدما. بیشتر از همه به بچه‌ها. بچه‌هایی که این ور و اون ور می‌دویدن. توپ‌بازی می‌کردن. پابرهنه روی سنگای داغ راه می‌رفتن و ماماناشون عین خیالشون نبود. لباسا رو در میاوردن و می‌رفتن توی حوض. دختر کوچولوها دامن‌هاشون رو با یه حالت خاص خیلی دوست‌داشتنی‌ای بالا می‌گرفتن که خیس نشه. می‌رفتن دستشون رو می‌گرفتن جلوی آب‌نماها و بعد یهویی ول می‌کردن و کلی ذوق می‌کردن و جیغ می‌زدن و خوشحال بودن. می‌خندیدن. هیچی براشون مهم نبود. فقط همون لحظه مهم بود و خوشی‌هایی که داشتن در لحظه حس می‌کردن.حسرت خوردم. گفتم کاش منم جای اونا بودم. آخه مگه بچگی چه مشکلی داشت که ما هِی اصرار داشتیم بزرگ شیم؟ بچه بودیم، خودمون بودیم،‌ بی‌هیچ نقابی. دغدغه‌ای نداشتیم. اگه خوشحال بودیم می‌خندیدیم، اگه ناراحت بودیم گریه می‌کردیم. نگران نبودیم که بگن‌ «مرد که گریه نمی‌کنه!». با هم واقعا دوست بودیم. بعضی وقتام قهر می‌کردیم با دوستامون. اما نقش بازی نمی‌کردیم. قهر می‌کردیم و چند لحظه بعد دلمون تنگ می‌شد برا هم‌دیگه. همه چی خوب بود. اما حالا چی؟ نقاب زدیم به صورت‌هامون و شروع کردیم به تظاهر کردن. این نقاب‌ها ما رو هر روز از هم دورتر و دورتر کرد. اسمش رو می‌ذاریم دوستی، ولی هیچ کدوم از حال هم‌دیگه خبر نداریم. خیلی زود فراموش می‌کنیم لحظاتی که با هم بودیم رو. اصلا برامون مهم نیست. خنده‌‌هامون تصنعی شده. دارم فکر می‌کنم آخرین باری که من از ته دل خندیدم کِی بود؟ من که یادم نمیاد. تو چی؟ https://open.spotify.com/track/6B7UPPd092wBbdPXaQjKiR محمدمحمدSat, 21 Jul 2018 23:08:09 +0430