https://virgool.ir/feed/@mjandaghi72fa2026-11-12 09:45:15https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@mjandaghi72https://virgool.ir/@mjandaghi72/من-با-تخم-مرغ-مخالفم-z7jnvrfgtqegمن کلا دوست دارم مخالفت کنم. مهم نیست موضوع مورد بحث یک جمله یا نظریه از فلان فیلسوف باشد یا بهمان روانشناس؛ یا اساتید الهیات مدرن که مدام از خدا تعریف‌های جدید ارائه می‌دهند. یا اصغر آقا، سوپری محله، که علوم دوم راهنمایی را تبصره زده، مفاهیم کوانتومی را توضیح دهد، به هر حال من مخالفم.اصلا لذتی که در مخالفت کردن هست در تخت‌خواب یافت نمی‌شود. به همین دلیل شما را درک می‌کنم اگر با آنچه در ادامه مطرح می‌کنم مخالف باشید، چون من هم با مخالفت شما مخالفت می‌کنم، بعد شما هم می توانید با «مخالفت من با مخالفت شما» مخالفت کنید. و همین طور این کار را ادامه می‌دهیم تا یکی پیروز شود؛ همانی که حوصله بیشتری دارد؛ یا اوضاع تخت‌خوابی‌اش به سامان نیست. به هر حال تنها چیزی که در این جنگ سرد استدلالی مهم است این است که حق با کیست، پس حقیقت هیچ اهمیتی ندارد. معمولن هم در بحث‌ها درمی‌یابیم که پیشنهاد طرف مقابل بهتر از ماست، یا حداقل نکات قابل تاملی را مطرح می‌کند ولی خوب: "غرورم چه می‌شود عقدس جان؟ اینبار کوتاه بیام تا آخر عمر باید کوتاه بیام."اول از همه می‌خواهم بروم سراغ «زیبایی‌شناسی» واژه تخم‌مرغ!واقعا دوست دارم بدانم در کدام مرحله از تمدن بشری و تکامل زبان، تخم سگ به فحش تبدیل شد و تخم مرغ نه. فقط خوردنی بودن آن که ملاک نیست، هست؟ اگر به خوردن باشد که خیلی چیزهای دیگر هم نبایستی فحش تلقی شوند. گذشته از این حتما اولین نفری وجود داشته است که تخم‌مرغ را دزدیده و خورده (احتمالا با پوست)، مطمئنم بعد از اینکه بشر متوجه شده امکان خوردن تخم‌مرغ وجود دارد، تخم دیگر پرندگان و بعد حیوانات را هم امتحان کرده است. پس بشر تا به حال بیشتر تخم‌ها را امتحان کرده است؛ یک استدلال استقرایی معقول است.یا اصلا تا پریروز (قبل از این که داروین کاسه کوزه‌ خودشیفتگی‌مان را بشکند) مگر انسان اشرف مخلوقات نبود؟ اخر من در کودکی اگر از ترکیب (تخم+ نام پرنده) استفاده می‌کردم که هیچ، اما همین که نام پرنده را با نام پستاندار یا افرادی در خانواده که خیلی بیشتر از پرنده ‌ها دوستشان داشتم مثلا دایی، پدربزرگ، بابا یا اصغر آقا که علوم دوم راهنمایی... ترکیب می‌کردم مادر با یک قوطی فلفل سیاه می‌امد سمت زبانم، یا با کبریت پست دستم را داغ می کرد. و من متحیر می‌ماندم آخر چرا تخم‌مرغ عزیز‌تر است؟ الان می‌دانم؛ به این دلیل که مرغ‌ها لباس زیر ندارند.هنوز هم فکر می کنم تخم علاقه‌ام به غذاهای تند در همان سن 3 سالگی در من کاشته شد. ولی کبریت داغ نمی‌دانم چه تاثیری در شخصیت من گذاشته است. آخر از نظر روانشناسان همه چیز به کودکی برمی‌گردد. شما به یک روانشناس بگو در کودکی آب را در لیوان‌های بدون دسته می‌خوردم، اگر نگفت یک چیزی در ناخودآگاهت سرکوب کرده‌ای و به همین علت الان زیاد دست می‌دهی، بیا تخم‌مرغ بخور. من با این هم مخالفم. من دوست دارم احساس کنم تا آخر عمر آزادام که شخصیتی کاملا مخالف انچه هستم را برای خودم انتخاب کنم، و این کار را هم می کنم و به هیچ روانشناسی هم ربطی ندارد. البته اگر روانشناسی این متن را بخواند در حال بررسی ریشه‌های گرایش من به مخالفت است.و جالب‌تر اینکه اگر تخم را با چشم ترکیب کنید به عبارتی می ‌رسیم که به عزیزان‌مان می گوییم: "بر تخم‌چشم." و دستمان را هم می‌گذاریم روی چشم‌مان، اگر هم خیلی عزیز باشد دست را طوری می‌گذاریم که پیشانی‌مان صدا دهد. اما همین که به جای چشمم از نام یک انسان(حتی بزرگان) استفاده کنم معنی زشتی می‌گیرد؟؟ تازه در این حالت دستمان را هم جایی نمی‌گذاریم. چرا چشم ما از خود ما عزیز تر است سوال دیگری است که در کودکی فکرم را مشغول می‌کرد. اما الان می‌دانم، چون بدون چشم باز هم می‌توانی شجاع باشی ولی...تخم مرغ حتی در فلسفه هم راهش را باز کرده:اگر روزی کنار دوست یا خویشاوندی -یا زبانم لال رو‌به‌روی آینه- نشستید که از طرفداران قانون جذب است، باور دارد از طریق تفکرات و احساساتش به دنیا انرژی می‌فرستد، یا هنوز در قرن 21 در حضور علوم نورولوژی و نوروسایکولوزی به خودش این جسارت را می دهد که در مورد انرژی مثبت و منفی و کائنات حرف بزند، چه شما اسمی از تخم مرغ بیاورید چه نیاورید احتمالا ژست متفکرها را می گیرد، این پا را روی آن پا می‌اندازد و در حالی‌ که چونه‌اش را می‌خواراند از شما می پرسد: "اول مرغ بود یا تخم مرغ؟" در این صورت با پشت دست بخوابانید توی دهانش که قانونش دفع شود و انرژی‌اش منقی. و اگر هم ناراحت شد به تخم‌مرغ.موضوع بعدی این حرکت مرغ است که روی تخم مرغ می نشینید تا جوجه‌اش به دنیا بیاید. همین جا می‌توانم بگویم مرغ‌ها اشرف مخلوقات‌اند چون من روی زین دوچرخه اینکار را امتحان کردم و بچه‌ام نشد؛ بله هم زین‌های ژله‌ای که نرم و بزرگ اند هم زین‌های فابریک کارخانه. مشکل هم از من نیست؛ چون این قضیه را 70 درصد پسرها خواسته یا نا‌خواسته تجربه کرده اند! البته حق دارید اگر بگویید باید چند روز -به اندازه مرغ- طاقت می‌آوردم. اما خوب پاهایم از رکاب زدن خسته شد و پیاده شدم. بنابراین برای یک آزمایش دقیق به دوچرخه سواران استقامتی المپیک نیازمندیم. اگر کسی را می‌شناسید لطفا معرفی کنید.و در آخر یک مورد تربیتی برای پدر و مادران عزیز:پدر و مادر من تا پانزده سالگی برایم شانه نخریدند، و به خاطر اینکه موهایم مثل لانه کفتر نشود هر هفته کچلم می‌کردند، ولی مامان هر هفته به بابا میگفت: "سر راهت یک شانه تخم‌مرغ هم بخر." و این باعث شد من به روش ‌های نادرستی برای جلب توجه روی بیاورم. خلاصه اینکه اول برای بچه‌هاتان شانه بخرید.من تلاشم را کردم اما هنوز نمی‌دانم تخم‌مرغ چیست و چرا! الله اعلم.محمدباقر جندقیمحمدباقر جندقیSun, 07 Mar 2021 23:59:25 +0330https://virgool.ir/@mjandaghi72/بیکاری-qnr8ioto3ihoدر تابستان بالاخره کار پیدا کردم؛ در بزرگترین و بهترین کتابفروشی کرمان، به مدیریت خانم«ت» که از قضا پول خوبی هم می‌داد. و این فرصت را برایم مهیا می‌کرد با نویسنده‌ها و رمان‌های ناشناخته( کلا 20 نویسنده می‌شناختم و 4 رمان خوانده بودم) آشنا شوم. ولی دو ماه بعد استعفا دادم. یا بهتر است بگویم استعفایم دادند. سقف آرزوهای من در مسائل مالی مثل جکی‌چان است؛ کوتاه، فقط همین که درد معده به خواب شبم نخندد، ‌و اجاره‌ام یک‌ماه بیشتر عقب ن‌افتد، مکفی است. واقعا حوصله‌ام نمی‌گذارد برای پول زحمت زیادی بکشم؛ وقت تلف کردن است، به همین خاطر به نظر پدرم که در نمودار نمایی پول-موفقیت زندگی می‌کند، هیچی نشده‌ام، و از زندگی چیزی نمی‌فهمم. جالب اینکه تا به حال هم کارم پیش پول گیر نکرده و هر طور بوده گذرانده‌ام. پس وقتی می‌گویم از قضا حقوق «خوبی» هم می‌دادند، یعنی علاوه بر خورد و ‌خوراک معمولم و اجاره‌خانه، می توانستم هفته‌ای یکبار بروم به کافی‌شاپ رو‌به‌روی خانه و فرانسه‌ بخورم (از جاهای دیگر ارزان‌تر بود)، هر دو تا پاکت بهمن هم یک پاکت وینستون آبی بخرم که کنار فرانسه دود شود‌. و این خوب است، نه؟ البته می‌توانستم هم‌خانه‌ای پیدا‌ کنم که در اجاره با من شریک شود، ولی اگر هر روز و هر روز یک نفر تکراری را ببینم، اول از او، بعد از خودم و آخر سر از زندگی کردن خسته می‌شوم. منطقی نیست ولی واقعی است. امتحان کرده‌ام.خیلی زود جای پای خودم را در کتابفروشی محکم‌ کردم. صبح‌ها 9 می‌رفتم تا 1 ظهر و بعد از ظهر 4 تا 9 شب؛ هر روز حتی جمعه. مدیر کتابفروشی ازم راضی بود و عاشق این بود که خیلی زود خودم را با محیط آنجا وفق داده‌ام و از فرشته -فقط نامش را داشت- که یکسالی بود در کتابفروشی کار می‌کرد و از زبانش بیگاری می‌کشید، کتاب‌ها را بهتر می‌شناسم. فرشته همان روز اول کار، کل زندگی‌اش را برایم تعریف کرد که الان کاملا فراموش کرده‌ام.مدیرمان خانم «ت»، یک مسلمان دو آتشه بود و اغلب نمازش را در مغازه کنار قفسه‌های کتاب می‌خواند، که همین کارش نیمی از مشتری‌های مغازه را فراری می‌داد. نمی‌دانم چه چیزی در نماز است که بعضی‌ها را می‌ترساند، و به نظرم خیلی احمقانه است که با دیدن زنی که در کتابفروشی نماز می‌خواند از مغازه خارج شوی، ولی من هم اگر کارکن(کارگر) آنجا نبودم، با دیدن او از مغازه می‌آمدم بیرون، و بدون اینکه فرانسه بخورم، بهمن می‌کشیدم و برمی‌گشتم خانه تا کار مورد علاقه‌ام را انجام دهم؛ که باشد هیچکار. اما پول «خوبی» می‌دادند. پس ماندم.برای پنج هفته هر روز می‌رفتم و می‌آمدم؛ با موتور سیکلت که زنانگی کرد و هیچ‌وقت خراب نشد. در بین‌الشیفتین هم غذا می‌خوردم و می‌خوابیدم. یک زندگی استاندارد ایرانی؛ زنده می‌مانی به شرط آنکه وقت زندگی‌کردن نداشته باشی. دلم برای بیکاری تنگ شده بود. برای اینکه بنشینم روی مبل و به گل‌های قالی نگاه کنم، بروم توی آشپزخانه در یخچال را بی‌دلیل باز کنم و ببندم، توی پلی‌لیستم یک ساعت دنبال یک آهنگ مناسب حال بگردم که سیگار کنارش بچسبد (معمولا پیدا نمی‌شد)، خودم را توی آینه نگاه کنم و ادا در بیاورم، حمام‌های دوساعته بروم، بی‌هدف در شهر قدم بزنم و آدم‌ها را نگاه کنم، روی زمین دراز بکشم و رد ترک‌های سقف را دنبال کنم، پریز‌های خانه را بشمارم(7 تا بود که سه تاش کار نمی‌کرد) و کارهایی که آدم وقتی بیکار است می‌کند تا بیکاری خودش به یک کار تبدیل شود. دلم برای بیکاری لک زده بود، تقریبا همه‌ی روزها را با این فکر‌ به خانه برمی‌گشتم که کاش می‌شد استعفا دهم. فقط به یک بهانه یا عذر خوب احتیاج داشتم که از کار استعفا دهم. باید یک عذر آبرومندانه پیدا می‌کردم، نه برای مدیر، برای خودم. از همین عذر‌ها که ادم وقتی می‌خواهد از گیر کاری در برود، برای خودش می‌تراشد و خودش را گول می‌زند تا هیچ عذاب وجدانی نداشته باشد. و در یک چهارشنبه شب بارانی عذر آمد. زیباترین عذری که دیده بودم؛ با موهای فر طلایی و چشمان سکه‌ای آبی.آن شب، از شب‌های خلوت مغازه بود، مدیرمان در حال نماز خواندن بود، من پشت صندوق نشسته بودم و ساعتی یک‌بار، ساعتم را نگاه می کردم و می‌گفتم:«تازه شد 5 دقیقه.» و دوباره به حرف‌های فرشته در مورد شام عروسی دخترخاله‌اش گوش می‌دادم و دلایل بی‌پایانش برای اثبات این‌ گزاره: «داماد از عروس سر‌تر بود.» که بالاخره یک مشتری‌وارد شد و او خفه شد. زن جوانی که شال حریر مشکی‌اش پشت گردنش بود، از پله‌های جلوی فروشگاه بالا آمد و وارد شد. روی موهایش شبنم باران نشسته بود؛ شبنم‌ها مثل اکلیل برق می‌زدند. یک مانتو دامن مشکی پوشیده بود که کاسه‌ی زانو را می‌پوشاند. شلوارش...شلوارش...شلوار نداشت! بی‌آنکه بخواهم یک لحظه پاهایش را نگاه کردم، صاف و گندمی بود، مثل چوب بیسبال روغن خورده. آنقدر چهره‌اش زیبا بود که اگر نزدیک نمی آمد و نمی‌پرسید: «کتاب وجدان زنو را دارین؟» فکر‌ می‌کردم عروسک است. بهش توضیح دادم که این‌کتاب ممنوع شده و... همان لحظه مدیرمان نمازش تمام شد و به سمت ما آمد. دختر از من خداحافظی کرده بود و داشت می‌رفت که خانم «ت» گفت دختر خانم؟ دختر سرش را برگرداند و وقتی چادر سیاه مدیر را دید، ترس را در چشم‌هایش دیدم. لب پایین‌اش دوبار تکان خورد و انگار گفت اوه اوه؛ انکار کلاغ هاری دیده باشد. خانم«ت» دستش را پشت او گذاشت و بهش گفت دیگر با این سر وضع اینجا پیدات نشود‌، بی حیا‌. عذر من هم بی آنکه جوابی بدهد، رفت. شیفت تمام شد و به خانه رفتم. در راه خانه،روی موتور، به او فکر می‌کردم که ممنوعش کرده بودند؛ وجدانم مثل زنو درد آمده بود.همان شب یک متن بلند و بالا برای خانم «ت» فرستادم و استعفا دادم. و به خودم افتخار می‌کردم که برای دفاع از آزادی(؟؟) قید پول را زده‌ام. اما دلیل اصلی چیز دیگری بود که هیچوقت به آن اعتراف نکردم؛ دلم برای بیکاری تنگ شده بود. محمدباقر جندقیمحمدباقر جندقیSat, 06 Mar 2021 12:48:48 +0330