<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های sardare313</title><link>https://virgool.ir/feed/@mj2000.rabiee</link><description>گفتار هایی کاملا بی تفاوت به اصول</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 02:29:38</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/174563/avatar/NjWHiE.png</url><title>sardare313</title><link>https://virgool.ir/@mj2000.rabiee</link></image><item><title>چرا تربیت ؟</title><link>https://virgool.ir/@mj2000.rabiee/چرا-تربیت-awsyhxyseai5</link><description>چرا تربیت ؟؟؟گاهی اوقات خودم را مجبور میکنم، روی این سوال فکر کنم. گاهی اوقات هم خودم را مجبور میکنم روی این سوال فکر نکنم. برخلاف تصور خودم و تصور خواننده، اصلا نمیخواهم طبق معمولِ کسل کننده، ابتدا تربیت را تعریف کنم، سپس اهمیت، ضرورت و امکانش رو بگویم و نهایتا حوصله هر آدم معمولی رو با بیان نظریات مزخرف تربیتی، سر ببرم. میخواهم خیلی معمولی، با یک تفکر معمولی، خطاب به یک تفکرِ معمولیِ دیگر، درد و دل کنم.در تمام زندگی ام، هیچ وقت دغدغه تربیت انسان ها را نداشتم. همیشه دنبال آن بودم تا دیگران خواسته هایم را برآورده کنند و احتمالا، دنیای من یک دنیای معرکه برای پادشاهش که من باشم و یک اردوگاهِ کارِطاقت فرسا برای برده هایم که مردم باشند، بود.اگر زمانی را هم به فکر کردن در رابطه با تربیت اختصاص میدادم، برای آن بود که بتوانم برده هایی تربیت کنم تا هرموقع خواستم برایم غذا بیاورند، لباس هایم را بشویند، سرگرمم کنند و... اما حالا خیلی جدی تر فکر میکنم به اینکه چرا تربیت؟؟؟وقتی بیشتر در لایه های عمیق زندگی فرو رفتم، نگاهم را تغییر دادم. دنیا برایم بزرگ بود و پیچیده. از ان پیچیده تر  زندگی در جهانی که انتظارم را میکشید، نه برای چهل سال یا هفتاد سال، بلکه برای همیشه (هنوز هم که به این قسمتش فکر میکنم گیج میشوم). زندگی در دنیای مادی، عجیب بود حتی بعد از چهل سال زندگی در آن. جامعه ای که باید با ان کنار بیایی و از ان کمک بگیری و به ان کمک کنی، مدیریت مردم و ارتباطات و منابع، حرکت دادن به جریان زندگی با داد و ستد و کسب درآمد، مجموعه بسیار بزرگی از احکام و اصول و مبانی دینی و شرعی که ملزم به اطاعت از انها بودم، حقوق متقابل انسان ها و کلی ماده و تبصره، امپراتوری رسانه و فضای مجازی با تمام جادو و جنبل هایش. از دوران جوانی سردرگم بودم و این سردرگمی هروز که میگذشت بیشتر میشد تا 40 سالگی. من نیاز به آموزش داشتم. نیاز به تربیت داشتم. مادری که بستن بندهای کفش را یادم دهد. پدری که بفهماندم وقتی وارد مجلسی می شوم باید سلام کنم، معلمی که خواندن را یادم دهد بعنوان ابزار یادگیری های بیشتر، پدربزرگی که برایم از اخلاق بگوید، کتابی پر از احکام مختلف شرعی، تکاپو برای یادگیری اصول اولیه اقتصاد و سیاست، استادی که من را متخصص کند. مدیری که شیرفهمم کند چگونه باید کار ارباب رجوع را راه بیاندازم، همکاری که راه های کسب درامد بیشتر را برایم روشن کند.من همیشه به تربیت نیاز داشته ام و خواهم داشت چون جهان در حال پیشرفت است و همراه با آن همه چیز پیشرفت می کند. من میخواهم همیشه در همه چیز، بهترین باشم. پس باید با پیشرفت جهان، پیشرفت کنم. در دنیای من همه میتوانند مربی باشند و همه باید متربی باشند. تربیت اولین چیزی است که بعد از ورود به این دنیا، با آن سر و کله میزنیم و اخرین چیزی است که قبل از ریخته شدن خاک روی سنگ های لحد، تجربه اش می کنیم. از همان لحظات اول کتکمان میزنند تا نفس کشیدن را یاد بگیریم و لحظات آخر تکانمان میدهند تا یاد بگیریم هنگام سوال و جواب چه باید کرد، چه باید گفت.کیفیت و چگونگی اقتصاد ما، سیاست ما، حقوق ما و تمام زندگی ما وابسته به آدم ها است و تربیت همان چیزی است که مشخص میکند آدم ها چگونه باشند. تربیت در ثانیه به ثانیه زندگی ما جریان دارد و کوچک ترین اتفاقات زندگی مثل دعوا با همسر تا بزرگ ترین حوادث مثل جنگ های جهانی، نشات گرفته از یک عمر تربیت است.وقتی که از خواب بلند می شوید و صبحانه میخورید، در خیابان راه می روید، همکاران خود را نگاه می کنید، از فروشگاه چیزی میخرید، شما در حال زندگی با هزاران نوع تربیت متفاوت هستید و  سازگار شدن  با چنین شرایطی هم، نیاز به تربیت دارد.حالا، بهتر درک می کنید وقتی می گویم گاهی اوقات خودم را مجبور می کنم که به تربیت به فکر نکنم، دلیلش چیست.</description><category>sardare313</category><author>sardare313</author><pubDate>Mon, 20 Apr 2020 15:49:41 +0430</pubDate></item></channel></rss>