<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Mitra zolfaghari</title><link>https://virgool.ir/feed/@mitrazolfaghari</link><description>اون درخت سربلند و پرغرور که سرش داره به خورشید میرسه.</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 00:39:04</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/1501144/avatar/8z2UAU.jpeg</url><title>Mitra zolfaghari</title><link>https://virgool.ir/@mitrazolfaghari</link></image><item><title>شب بخیر</title><link>https://virgool.ir/@mitrazolfaghari/شب-بخیر-oxvrnp7xzuvw</link><description>چائو. آن نقلِ قدیمی را حتما شنیده‌ای که پادشاه مهردادِ ششم کنار هر وعده غذایش کمی سم میخورد تا اگر روزی خواستند مثلِ پدرش مهردادِ پنجم مسمومش کنند، دیگر سم اثری بر او نگذار. خوردن مقدار کمی سم، به صورتی که برای بدن خطرناک نباشد، و انجام آن به صورت طولانی مدت، بدن را در برابر مسمومیت مقاوم می‌کند. میخواهم بدانی که زندگی مدام به ما زهر میخوراند تا از زهرِ زورمندِ بعدی مصون بِداردمان، تا مسموم نشویم. میخواهم بدانی تمامِ مشکلاتِ خرد و کلانِ الانِ تو پیش‌نیازی هستند برای مشکلِ بعدی و سخت‌ترِ تو.‌ و تو؟ عادت خواهی کرد. در مقابل این مشکلات و این سم‌های رنگارنگ به مرور استوار‌تر خواهی شد. پدرانمان را سمِ مهلکِ روزگار از پا انداخت و ما هم گریز نداریم. اما اگر مقاوم باشیم دستِ کم مشکلاتی نفیس‌تر و سم‌های فاخرتری مارا رو به زوال خواهد برد. رنج اگر مفرط نباشد که مارا جلا نمی‌دهد. حریف اگر قَدَر نباشد مبارزه چه معنا دارد؟ همین بغض ها و قهر ها و دلخوری های کوچک زهرند. همین مشکلات مادی و معنوی که تو را می‌رنجانند سم‌اند.‌ اما قوی باش عامو، قوی بشو ایوبِ زمان، اینها که چیزی نیست. تخس و سرکش سَمِ شوکران را به سخره بگیر و بگذار با دردِ شیک‌تری صیقل بخوری. غر نزن ، لب از لب برندار که زندگی یعنی کشیدنِ مداومِ رنج‌های بی‌دوام. رنج جزوِ لاینفکِ زندگیِ ماست. تا ابد سنجاق شده به سینه‌هایمان. خدانگهدار. #شب‌بخیر</description><category>Mitra zolfaghari</category><author>Mitra zolfaghari</author><pubDate>Wed, 09 Mar 2022 16:04:50 +0330</pubDate></item><item><title>شب بخیر</title><link>https://virgool.ir/@mitrazolfaghari/شب-بخیر-pfz3svxzxbwd</link><description>من حرف زدن بلد نیستم، چه چیز بلدم‌که حرف زدن دومیش باشد؟ فقط میدانم شب است که عطشِ روشنایی دارد. شب است که به ظلمت، نفَسِ شمع را میبُرد ؛ نرم‌نرم انگار که اصلا نبود شمعی و نوری ، شب است که بالِ‌ظریفِ‌پروانه‌‌ی غمخوار را به اشارتی میسوزاند و به آتش میکشد، شب می‌سوزاند چنان که گویی روحِ نرون، سرگردان شده و‌ جامانده در دلش از سرِ کین‌و به‌ ذوقِ‌ قدرت،به سوی تباهی میکِشدمان. غلیظ‌القلب و درخصومتی کهنه‌ خارِ خنجرش میرود در دل‌هایمان . [خنجرش خاطره هاست و دریغا]‌.ما امّا به انتظار سحر دلمان گرم است.میسوزیم و شعله به‌جانمان زبانه می‌کشد، گر گرفته و خون به جگر بدرقه‌مان میکند. اما در سکوت ، سکوتِ مطلق ِ شبتاب می‌آوریم که این رسمِ شب است ؛هرشب ، از ازل تا امشب غریب کشی میکند و ما به عادت‌ دلمان قرص است که میگذرد.پیش‌تر از این ها هم گذشتند و این هم نیز،هیچ شبی ابدی نیست آشنا‌جان، گذشتن از دریای شب بدونِ سوختن‌هم ممکن نیست آشنا جان ،دل‌ قوی‌دار ، سحر نزدیک است...#شب‌بخیر</description><category>Mitra zolfaghari</category><author>Mitra zolfaghari</author><pubDate>Wed, 09 Feb 2022 20:09:22 +0330</pubDate></item></channel></rss>