https://virgool.ir/feed/@mitra6511fa2026-11-12 00:20:08https://files.virgool.ir/upload/users/227670/avatar/dOuADF.pnghttps://virgool.ir/@mitra6511https://virgool.ir/@mitra6511/از-قرنطینه-در-چین-تا-زنان-شهر-کوچکم-of2wj7xigwir زنان شهر من اینروزها حسابی به من لطف دارند.قلمم را دوست دارند.باورش سخت است اما مرا هم می‌پسندند. زنها برای من مقدسند‌. نه از آنروز که مادر شدند و درد کشیدند و بهشت رفت زیر پایشان.نه! زنها برای نمادِ آرامشی ثابت‌اند. خودم مثلا‌.همین یک هفته همین اتاق هتل را که نمیدانم قبلا که‌ها درش زنده‌بوده‌اند، را خانه‌اش کرده ام.تمیز و مرتب. بوی پیاز داغش مستم کرده.من فدای خودم شوم که زنم.و فدای تک تک زنان شهرم شوم که خوب میدانم زندگی در شهر کوچک چه قدر میتواند برای یک زن قرن بیست و یکم که با گوشی دستش دنیاهای دیگر را میبیند، سخت باشد. ما زنان صوفیانی‌ خوبیم.قانعیم به همان پارک بالای تپه که قبرستان اجدادمان بود و بعدش چرخ و فلک آمد و رفت دوباره شد قبرستان! ما زنان و دختران صوفیان قانعیم به پارکی که بوی مرده داشت اما بوی کیک‌های خانگی‌مان شُست و بُرد و بوی شیرینی نشست روی تمام پله هایش.ما زنان صوفیان زیرِچادرهای سیاه و شالهای رنگی‌مان دنیایی داریم از محبت به خانه و مادر.آه مادر...ما بزرگ می‌شویم.عصای دستشان می‌شویم.جان می‌دهیم برایشان.سرمان می‌رسد به عرش اما هنوز سر به زیریم. هنوز ساکت برنج آبکش می‌کنیم و غذا به دهان که می‌برد، مشتاقانه منتظریم بگوید: به به دستت درد نکند. آه ای زن.مثل تو نمانده.مثل تو نمانده.دنیا عجیب با کله دارد سقوط می‌کند.محبتش عجیب بوی پول می‌دهد.تو بمان .همین‌قدر صاف.همین قدر زیبا. چه باک اگر چروک افتاده گوشه‌ی چشمهات.چندکیلو زیاد شدی.لباسهات به روز نیست.چه باک.تو خودت باش.تو خودت را دریاب.به ولله که تو زیباترین موجودی هستی که دیدم.تو مهرت را نثار دنیای بیمهر کن میترای من.تو بخند تو بخند که زندگی بخندد.که جوادت بخندد که آدایت بشکفد....میترا سویدیمیمیترا سویدیمیTue, 17 Nov 2020 14:06:35 +0330https://virgool.ir/@mitra6511/آزادنویسی-از-پندار-عشق-ll2qqfu4zhcpلاغرُ و زیباست. چشم‌هاش را که سیاه می‌کند میرود تا عمق وجودت می‌نشیند و چای میخورد. رنگ و لعاب همان مداد چشمش است و بس.بلد نیست.نگاه میکند به آینه ها و دخترهای توی دلش اما یاد نمی‌گیرد. یک روز تخم یک مورچه رفت توی مغزش.عاشق شد.مورچه حرف نمیزد.مورچه خوشحالی‌هاش را میخورد و بالغ می‌شد و او نمیدید.مورچه می‌خورد و میخورد و کثافت روده‌ها اشک می‌شد و سیاهی چشم‌هاش میریخت توی چال گونه‌هاش. مورچه فسفرهای خوشحالی‌اش را لگد میزد و سیاهی چشم‌هاش میریخت.میگفت دنیا مرا شاد نمیخواهد.مورچه باورش داده بود اشک‌هاش مقدسند، اشک ها لطف خداوندی‌اند. او انتخاب شده تا عاشقی کند.مورچه دیوانه‌ای کرده بود.انقدر خورد و خورد که تمام وجودش را گرفت.حالا اشک نمیریخت.حالا به تقدس ایمان نداشت‌.حالا می‌دانست مورچه منیّتش را گرفته.هیهات خیلی دیر....خیلی دیر....میترا سویدیمیمیترا سویدیمیTue, 17 Nov 2020 11:56:01 +0330https://virgool.ir/@mitra6511/قرنطینه-در-هتل-گوآنگجو۱۱112021-uxd2ol0larqtاتوبوس زیاد تکان می‌خورَد‌.کفش‌هایم با ورم پاهایم بنای ناسازی کوک کرده.پشتِ شیشه دختربچه‌ای می‌چرخد و دامن سبزِ چین‌دارش می‌رقصد. هیچ ماسکی بیرون از اتوبوس نیست! نگاه میکنم به آغوشم.چند دقیقه پیش چشم‌هاش را باز کرد و نالید: -مامان پاهام گز گز میکنه و دوباره از خستگی خوابید. ردِّ شیلد، پیشانی‌اش را سرخ کرده.از جمهوریِ تهران تا گوانگجوی چین روی صورتش خانه کرده.قلبم برای درکِ بالای چهارساله اش تیر ‌میکشد. چه زجری می‌کشد برای دیدار پدر و سکوت می‌کند. چهار ایرانی دیگر هم با همین اتوبوس به سوی هتلی نامعلومند. یکیشان صندلی رو‌به رویم است.ساکت، خجالتی و شهرستانی‌ست. با گرانی دلار و بلیت، فقط کسانی می‌آیند که لابد یا کارشان حسابی گرفته اینجا یا زندگیشان اینجاست یا عشقشان.این جوان به هیچ کدام نمیخورد. دختر دیگری بود که به وقت سوار شدن گفت شیرین است.شیرین را در صفِ تحویلِ بارِ امام خمینی دیدم.کوله ی نارنجی اش نصف جثه‌ی ریزه اش بود.ریزه و سبزه و بانمک که لهجه‌اش مرا یادِ حمیده‌ی لُرِ خوابگاهِ مقدمِ ارومیه انداخت.خودش هم شاید این را می‌دانست که وقتی پیاده شدیم فارسی یادش رفت و بلبلِ انگلیسی شد و سعی داشت اصطلاحات عامیانه بگنجاند لای حرف‌هاش که راستش به نظرم ارزانش می‌کرد.فاک آف و شیت را آدامس که کنی می‌شوی کووول! لابد! چه می‌دانم. چهارسال از من کوچکتر بود اما جلف میزد.به ولله اگر من ازین زنهایی باشم که چشمِ دیدن هم‌جنس را ندارد.برعکس.شدیداً معتقدم زن باید پشت زن باشد.اما لامصب خودش خودش را لو میدهد.باهمان فاک گفته‌هاش. صفِ سوارشدنِ اتوبوس های هتل، جوانی کنارش ایستاده بود‌.قدبلند و ورزیده.کاملا امروزی‌. آرام و قرار نداشت اما. همه‌ی مسلمان‌ها ایستاده بودیم تا اگر تعدادمان زیاد شد، هتل غذای حلال به خوردمان دهد‌.ایرانی بیشتر بود.اما چندتا عراقی و افغان هم داشتیم.ندادند! جوان می‌رفت و می‌آمد و می‌گفت: -غذای مسلمانی مهم نیست، هتل خوب باشد.پنج ستاره هست؟ زور میزدی بیست و هفت سالش می‌شد. بعد به خودم تشر میزنم که میتراجان  قضاوتِ زودهنگام کار بخردان است. اما لامصب خودش خودش را لو میدهد.آخر تو که قیافه‌ات آقازاده‌ی مرفه هست کمی فکر کنی میفهمی دراین وانفسای جهانگردی و هتلداری کدام هتلدارِ پنج ستاره‌ای مهمانهای مایه‌ دارِ مثل خودت را می‌ترساند و مشکوک‌های کروناییِ مثلِ خودت را می‌برد هتلش؟! اما اینجورآدمها فکر که نمی‌کنند! به وقتش پدرهاشان فکر کرده‌اند.توی دلم شیرین و جوانک را بالا پایین میکردم که دیدم بععععله! چشم‌های قهوه‌ایِ شیرین خمار می‌شود برایش. باز به خودم نهیب میزنم کوتاه بیا زن. پشتِ شیشه آرمانشهرِ بدون ماسک لبخند می‌زند.خسته می‌خندم اما با ماسک و شیلد کسی نمیبیند. یک ساعت و نیم بعد می‌رسیم.کوله‌پشتی‌ام سنگین است.چندتا شیرکاکائو برای آدا، چندتا سیمیت و کیکِ خوشمزه که خواهرم توشه داده، یک بسته ماسک، یک دست لباس اضافه برای آدا، سوشرت آدا، فلاکس آدا، دستمال مرطوب کننده‌ی ضدعفونی‌کننده، اسپری الکل.... آه کمرم درد می‌کند‌. دخترکم خوابیده توی بغلم. به فکر دو چمدانم هستم که باید از ماشین پایین بیاورمشان. همه جمع شده‌ایم دورِ صندوق اتوبوس‌.درش را باز کردند.اولین اش چمدان من بود.قبل از من مردی که اواخرِ جوانی‌اش بود جلو رفت و با یکدست بلندش کرد.مختصر گفتم خیلی ممنونم.اما هرگز نفهمید چه قدر از ته دل آرزوهای خوب برایش کردم.قد متوسطی داشت.کیف برندی دستش بود و شکمِ جلو آمده‌اش یشاید از مشروبِ زیاد بود‌باز هم صف و صف و صف.‌‌‌..و باز هم چینی‌هایی با لباس‌هایی سراپاسفید و ضد کرونا! آدا بیدار شد.چمدانهام را کشیدم و با پاهایی که خودمختار بودند دیگر، رسیدیم به اتاق پانصدوسی‌.بنا به تعلیمات همسرجان که دوهفته دیگر میدیدمش، همان دمِ در کفش‌هارا پرت کردم توی سینک که بخورمش و لباسهایمان را گذاشتم توی کیسه ی زباله و رسیدم به بهشتِ آبِ گرمِ پرفشار.‌‌.. انگار هرچه خستگی بود شست و رفت‌... باید می‌رفت‌دختری داشتم که خوابش را کرده بود و مادری می‌خواست که بخندد و بخندد و بخندد...پایان روز دوم قرنطینه.میترا سویدیمیمیترا سویدیمیWed, 11 Nov 2020 19:44:21 +0330https://virgool.ir/@mitra6511/خونه-ی-آبا-vmitee4g1nmbعکس سقف خانه ی آباسرخ شده ام. پاهایم باز هم خون بالا آورده اند. شیرین و مینا و مریم و نازیلا و چندتای دیگر سوار دوچرخه بودیم. یکی روی فرمان نشسته.یکی صندلیِ بار دوچرخه را صاحاب شده و آن یکی روی پیچ مهره های لاستیک عقب ایستاده و من هن هن کنان میرانم. قهقه هایشان توی گوشم میپیچد. پاهای کوچکم رکاب میزند و من فقط میتوانم لبخند بزنم. توی کوچه ی حاج علی خان که میپیچم، دوچرخه کج که می‌شود همگی میافتیم. شیرین می‌افتد توی جوب و رکاب، پایم را خون می‌کند. هیچ کدام گریه نکردیم.اخمهامان جنگیدند‌ و دوباره سوار شدیم.خانه ها درهاشان طاق باز است. مستقیم میروم سر یخچال و گوجه را میکشم به دندان. شنبه ها سوری داشت یخچال خانه ها. زن ها چادر به سر و زنبیل به دست برمی‌گشتند از بازاری که حالا رفته به پایین ترین نقطه‌ی شهر من. آنروزها زنبیل را می‌انداختم روی فرمان دوچرخه ام و هر هفته حداقل یکبار از زمین جمع میکردم هرچه را که میافتادم و میریخت بیرون از زنبیل! چندباری مسیر خانه تا بازار را رکاب میزدم. خالی میرفتم و پر برمیگشتم.آب گوجه میریزد روی لباسم. خون پایم و رد سرخی گوجه ی لباسم داد مادرم را درمی‌آورد. زود ساکت می‌شود اما. عادت کرده به شیطنت‌هایم.تمیزم میکند و می‌گوید زود آماده شو بریم خونه‌ی آبا....خونه‌ی آبا یعنی تفریح بی‌حد و حصر.یعنی بوی نان تازه از تنور درآمده...یعنی خمیربازی...توپ...و بچه ها...که از هر سن و شکلی پیدا میکنی. خواهرم لباس های قشنگ و مرتبش را پوشیده و با دختردایی ام پچ پچ میکند و میخندد. آنروزها هیچ کنجکاو نبودم که چه می‌گویند.حواسم نبود.بعدها وقتی شنیدم تازه فهمیدم که من چقدر از دنیای دخترها دور بودم.همبازی ام پسرها بودند بیشتر. کشتی میگرفتیم که آغا ببیند و بخندد و دل ما عروسی بگیرند و کل بکشند. زنها همیشه کار می‌کردند اما صدای خنده هاشان توی گوشم هست.امروز میگویند نمی‌خواهند به آنروزها برگردند اما همه ی خاله ها و زندایی ها و مادرم.. آخ مادرم....آنروزها خوشحالتر بودند.جوانتر بودند‌.موهایشان سفید نبود و با هربار بلندشدنشان آخ نمی‌گفتند. میرفتیم بالای پشت بام گلی خانه ی آبا و پارچه می‌بستیم سر یک طناب و می‌انداختیم پایین که تخم مرغ رنگی و آبنبات چوبی ببندند بهش و ما ذوق کنیم.به بزرگترها شاید پول میدادند.چه فرق می‌کرد برای من؟ همین که خیال میکردم کار عجیبی میکنم هیجان داشت. از آن خانه ی گلی و حیاط درندشت حالا تنها چیز آشنایش سقف یک اتاقش است که با دیلم های چوبی سرپا مانده.اینهمه سال... یادگار حاج هاشم متولی... شیخ زاده ای که هنوز هم از پیرمرد و پیرزن ها میشنوم که مرد تنومندی بود که خوبی و مردم داری‌اش زبانزد بوده‌. که پدرشوهرم همیشه میگوید: "دخترم! هم ذات تو و هم شیر تو پاک و جوانمرد است. حاج حسین و حاج هاشم از بهترین مردهای روزگار بودند."و من همیشه بعداز این جمله فکر میکنم که پنجاه سال بعد هم کسی این جمله را به دخترم میگوید؟! که دخترم هم به اندازه ی من مغرور می‌شود به اجدادش؟ بعد به خودم می‌آیم و میگویم زمان خیلی زود عوض شد.دنیا عقب افتاده از زمان انگار. دختر من بزرگ که شود هرگز خانه ای با سقف چوبی نمیبیند...شاید هرگز در خانه ای بوی نان و حرارت تنور نبیند...چه خیال خامی میکنند آنها که به امید بازگشت روزهای کودکی شان گوشه ای از خانه را به قول خودشان سنتی می‌چینند.آن گوشه بوی آغا نمیدهد... بوی خاک جاروخورده و آبدیده نمیدهد... بوی تخم مرغ رنگی نمیدهد...آه بوی خنده های از ته دل را نمیدهد.امشب خانه ی آبا بودم. عوض شده حسابی.خیابان ستار رفته توی شکم حیاطی که عروسی بود توش و ما خیاری میخوابیدیم زیر ستاره هایش. آبا همان است اما. همانقدر مهربان و نرم....آنروزها فکر میکردم چقدر می‌تواند نرم باشد! میخواستم سفت بغلش کنم که نرمی اش باید مثل پنبه باشد.خجالت می‌کشیدم ولی.هنوز هم نرم است بازهم خجالت میکشم.چندباری دستش را که گرفتم دیدم که حدس های کودکی ام درست است. صبح که بیدار می‌شود موهایش را باحوصله شانه می‌کند و با کش میبندد.هرروز دعایم میکند که انشالله به بختت برسی. بختی که چیزی به یکسال دوری‌اش نمانده. بختی که روزها را میشمارم برای دیدنش....همیشه می‌گوید صبر داشته باش و به روزهای خوبی که میآید فکر کن. گوشش سنگین شده ولی عجیب حافظه‌ای دارد. بزرگزنی ست این زهراآبای ما. طلاق گرفت از شوهر اولش بخاطر خیانتش در زمانه‌ای که طلاق مد نبود!!! و شد نامادری مهربان و صبور پنج بچه. خودش هم پنج تا آورد. حالا خودت تصور کن خانه ی آبای کودکی من پر بود از نوه های بیشمار....نوه های حاج هاشم و حاج زهرا... پر بود از خنده های بی انتها...میترا سویدیمیمیترا سویدیمیSat, 24 Oct 2020 03:06:41 +0330https://virgool.ir/@mitra6511/سگ-فلج-jwwcbwmjozmvاستارت زدم و صدای موزیک را کمی بلندتر کردم. صدای دلنشینی داشت: جانیم گوزوم هر سوزوم، سنسیز من نئجه دوزومصدای عصای مامان با تق تقش نشست صندلی جلو و آدا که صداهای عجیبی درمی‌آورد آن پشت و دل من که می رفت برایش که بزرگ می‌شود و میخواهد آهنگها را تکرار کند._ مامان الانم که جاده خاکیه، خودت گفتی میتونم جاده خاکیها بیام بغلت و فرمون و بگیرم._ نه مامان این جاده خاکی برا من نابلده. _ لوطفننننن_ نه! تحکم نه گفتنم خنده را نشاند روی لبهام! آدا با همان نه قبول کرد و خنده رفت نشست روی قلبم._ میبینی باغ اسماعیل چه باصفاست؟ با صدا قهقهه میزنم_مامانِ من برای شما صفاش فرق داره چون خاک پدرته، برادرت اونجا کار کرده.تو دوسش داری._ خدا خیرت بده دخترم. به آروزی دلت برسی که زحمت میکشی و منو میبری و میاری. دلم باز میشه اینجا.آب شدند قندهای دلِ عروسم.سنگریزه های جاده ی خاکی ِ راهِ برگشت اما برای من شده بود اشکهای بی دریغ دختردایی همسرم که برای سگ افلیجش میریخت.از جلوی چشمهام نمی‌رفت، نه دستهای زن جوان که خیسی صورتش را پاک میکرد و نمیخاست گریه کند اما چشمها هیچ حرف نمیشنفتند؛ و نه سگش که بی اعتنا به پاهای بی‌حرکتش به من غریبه پارس میکرد.ماشین را که پارک کردم صدای خوشآمدیدِ دایی را شنیدم، با همان حجب و مهربانی همیشگی‌اش و نگاه پراز قدردانش که داد میزد: ممنونم که خواهرم را به من رساندی. تا پایین پله هایی که خودش آجرهای آنرا چیده بود آمد و دست مامان را گرفت.حواسم به آدا بود که میخواست راهی باز کند و زودتر به بالا برسد، همانجا که صدای پارس می‌آمد._ اسماعیل من میترسم.بگو ببندندش._ زهرا نترس.کاریت نداره.مامان اصرار میکرد و او تکرار که کاری ندارد. ده پله بود و نبود که رسیدیم. سگ_ اسمش یادم نمی‌آید.چیزی شبیه آیماز بود_ با هرچه درتوانش بود پارس میکرد که نیایید غریبه ها به محل من. دیدمش. کنارش غذا و آب بود.زیرش زیلویی انداخته بودند. حیوان بیچاره رفع حاجت کرده بود همانجا. مگسی ندیدم و این یعنی تازه کثیف کرده جاش را.هرچند گلناز بعدا گفت که دارویی به سگهایش می‌مالد که هیچ حشره ای اذیتشان نکند.سگهاش را قبلا هم دیده بودم.عجیب دلبسته شان بود. یکبار دیدم که پشت باغ بردتشان تا هوا بخورند. هردو به پروپایش میپیچیدند و او قربان صدقه شان میرفت. جثه ی آیماز بزرگتر بود پاها کوتاه و گوشها کمی دراز.سفید و پرجنب و جوش. لحظه ای بند نبود.نه پایشان نه پارسشان. حالا آیماز اما خودش را میکشید تا ناباورانه شاید مرا بترساند.زندایی به سرعت گلیمی پهن کرد و با فاصله نشستیم بیرون و تکیه دادم به دیوار شیراَزَن و این شیرازن خودش داستانی دارد.یک چاله ی حوضمانندی درست می‌کنند و انگورها را می‌ریزند توش و با پا له میکنند تا آبش بریزد از لوله ی ته حوض توی تشت و بعد از خاک صافی بگذرد و توی اجاقِ بغلش بپزد و بشود دوشاب یا همان شیره ی انگور.تکیه دادم به همان دیوار.زندایی فی‌الفور چایی آورد. مامان برای برادرش از درد بعداز تاسوعایش میگفت که تا چندروز با عزراییل کشتی میگرفته و دایی هم از درد پاهای زنش که سراغ دکتر ارتوپدِخوب از تهران هستند و فلانی وقتی میگویی از شهرستانی و بدخیمی، نه برای شش ماه بعد که ماه بعد نوبت میدهد برایت.گلناز آمد.تلفنش چسبیده بود به دستش. دفعه ی قبل گفت که ادمین یک کانال است. سرش شلوغ است خداروشکر.نشست و چایی خوردیم. باز همان سوال تکراری و پرمحبت این هشت ماه._ بالا چه میکنی؟ دلتنگ که نیستی؟_ دلتنگ باشم چه کنم. چاره ندارم زندایی. اما‌خداروشکر سالمیم. بالاخره فرجی میشود.۴ماه هم صبر میکنیم.اگر نشود ما برویم_ یک سر طناب دست خودمان است_ او میاید.آدا میاید._ مامان چشماتو ببند بیا یه سورپرایز دارم برات.ولی آخه اگه ببندی می افتی.و متفکر دنبال راه چاره میگردد._ خب اگه تو دستمو بگیری که من نمی‌افتم.میخندد و دستم را می‌کشد.گلناز گفت: مواظب در اجاق باش گوشه ش تیزه.دوباره که گفت چشمهام رو باز کردم و به سرعت در را بستم.نزدیک بود سرآدا بخورد بهش. حرصم میگرد از خودم .میشد گوشه ی چشمم باز بماند.او که نمیفهمید. گاه فکر میکنم خودم هنوز با سی و چهارسال سن همسن دخترم هستم._ حالا باز کنباز میکنم و کنار استخر میبینم خودم را._ ببین توی آب زنبورا افتادن مردن._ آخیییی _ مامان اومدن آب بخورن افتادن تو آب._ خیلی ناراحت شدم دخترم.کاش نمی مردن._ ماماان منم ناراحت شدم ولی خب حیوونا میمیرن.اشکال نداره.کیف میکنم از صدایش.فهمش. ذهن خلاقش. عشق میکنم با خودم که هرچه روی سفیدی مغزش نوشته ام یکی یکی برایم میخواندش. برمیگردیم روی گلیم. _ لیلا اون سگ چش شده؟_ زنداداش کباب شدیم سر این آیماز‌. هرچی دوا دکتر کردیم افاقه نکرد._ عمه یه هفته ست از صوفیان و شبستر و تبریز دکتر میارم بالا سرش. سرم زدن بهش چندروز هیچی نخورد زبون بسته.چشمهاش پر شد اما سکوت کرد._ ما یه بچه گربه داشتیم. طفلک موند پشت در باغ و ما نفهمیدیم.یحتمل روباه بهش حمله کرده بود.نصفه شبی خواهرم بردتش کلینیک شبانه روزی تبریز.حیوونی شبونه مرد._میترا آخه نمیدونی این چقدر گناه داره که.و هق هق گریه اش شروع شد. شوکه شدم. اولین بارم بود میدیدم آدم بالغی برای حیوانش چنین زار میزند‌‌ خودم چند وقت پیش که رفتم سری به عموی سنگ تراشم بزنم دیدم یک زن قرتی با خواهر و شوهرش آمده که سنگ قبری سفارش دهد برای طوطی اش _ کارلوس_ ! و کلنجار ذهنی زن برای انتخاب شعر روی سنگش! آنروز خیال کردم او می‌خواهد متفاوت باشد توی دهش که مثلا آره من از تهران آمده ام و این اداها مال پایتخت نشین هاست. اما اشک های گلناز ادا نبود. هنوز در آشپزخانه را باز که میکنم فکر میکنم گربه ام همانجا دراز کشیده و باید مواظب باشم پایم را روش نگذارم. وقتی مرد دلم گرفت. اما گریه ام برای حیوان برمیگردد به مرگ جوجه ی زردی که مادرم از شنبه بازار به زور خرید و من ۵ سالم بود! گریه ی گلناز شوکه ام کرد.مامان راهم شوکه کرد که گفت:گلناز گریه چرا.از قدیم گفتن توی خونه اگه حیوون نگه داری و بمیره دفع بلا شده. _عمه آخه این زبون بسته بجز من کسی رو نداره.خدا به زمین غیب بزنه اون دکتر و که اومد گفت مشکل از شکمشه که کار نمیکنه. دارو داد.بهش بی حس کرد بدنش رو. اولش پاهاش حس داشت.بغلش که کردم گازم گرفت.از درد. انقدر شیطون بود ورجه وورجه میکرد لابد از جایی افتاده و کمرش شکسته.دکتر گفت بیست روز صبر میکنیم اگه خوب نشد بیارین با آمپول خلاصش کنم.طفلی پاهاش آخه خیلی کوچیکه.سه روز سرم زدن بهش هیچی نمیخورد.شکمش چسبیده بود به پشتش.حالا ولی سیر نمیشه.و خندید.مادرانه خندید.یادم آمد وقتی دنبال آدا رفتم دیدم که مدفوع آیماز را تمیز کرده.چشمهاش را پاک میکرد و اشکها میریختند روی گونه هاش بازهم.گریه هاش ناراحتم میکرد.گفتم _ بهرحال آدم دلبسته میشه.و صحبت را کشیدم سمت شیرازن که چطور باهاش کار میکنند.گلناز گفت من اجاق را بیشتر دوست دارم. بوی دود که به غذا میخورد خوشمزه تر میشود.خودم با خاک و گِل یک اجاق کوچیک درست کرده ام که مثل قابلمه است. هیچ کثیف هم نمی‌کند.میگذارمش توی تراس خانه ام.یک ذغال برشته بزارتوش، و چندتا ذغال دیگر بچین روش و درش را بزار.خیلی زود آماده می‌شود و جان میدهد برای دیزی. زندایی که چشمان مشتاق مرا دید گفت_ یکی هم اینجا درست کرده میدهم با خودت ببری اما نباید جای نمناک باشد.خراب می‌شود‌.اینهاراباید حرارت داد اما ما دستگاهش را نداریم خب._ مامان نمیشود که اجاق بگذارد توی چمدانش و ببرد چین. و میخندد و عکسهای اجاق ساخته ی دستش را نشانم میدهد.خوشم می‌آید‌ از هرچیز که بوی تاریخ و قدیم بدهد.آدا همه ی صحبتهای مربوط به آیماز را با گوش جان میشنود. میاید نزدیک و توی گوشم میگوید:گربه ی مرا هم تعریف کن._ خودت بگوو نمیگویم که وقتی نبودی من تعریف کردم_ من خجالت میکشم._ خب خجالت بکشی آدمها حرفهات رو نمی‌شنوند.اخم میکند اما نمیخواهد متکلم وحده شود‌.میدانم چطور به حرفش آورم.میپرسم:_ آدا امروز هم زاغها تخم مرغهای باغ حسن بابا رو بردن؟و شروع می‌کند با هیجان از پرنده هایی میگوید که حسن بابا نمیداند چه جوری پدرشان را درآورد.دایی و زندایی و گلناز به شیرینزبانی اش میخندند و مامان قربان صدقه ی نوه ی پسر بزرگش را میرود و قرص یک ساعت قبل از شامش را که میخورد کم کم آماده می‌شود برای رفتن.دایی تا پایین ده پله میاید.قلبش را پارسال عمل کردند.مرد مهربانی ست‌. نگاه هاشرا دوست دارم. صاف است و هنوز روستایی مانده.سوار ماشین میشوم. استارت میزنم و صدای موزیک را کمی بلندتر میکنم. جانیم گوزوم هرسوزوم سنسیز من نئجه دوزوم....میترا سویدیمیمیترا سویدیمیSun, 27 Sep 2020 20:32:19 +0330https://virgool.ir/@mitra6511/هجرنامه-cn7cdbqzuzcnالکل دو فرشته ی بالدار ظرف الکل را لابد از آسمان برای زمینی‌ها به ارمغان می‌آورند که عکسشان روی شیشه ی الکل هست. فشار انگشتهایم روی شقیقه هایم با هر نبضی که میزند محکمتر میشود. میمالمش به شقیقه هام،پیشانیم نوک بینیم و پشت گردنم.بویش به دماغم میرسد اما هنوز سرم درد می‌کند.دارد اثر میکند.تمام پیشانیم خنک میشود.نقطه های خنک یکی یکی می‌ترکند انگار.حواسم میرود به آنها و به چین.به روزهایی که تو سرم را میگرفتی لای دستهات و انگشتهات را میگذاشتی روی بندمفصل های جمجمه ام و فشار میدادی.بعد الکل را می‌مالیدی به دستهات و تند تند میزدی به شقیقه هام.چشم هام را میبستم که صدایت همه جای سرم قدم بزند:" یه کوچولو تحمل کن الان خوب میشی‌ گوزلیم.این الکل رو یکی از دوستای چینیم بهم معرفی کرد. خیلیییی جواب میده برا سردرد."باز که میکنم تو باز هم نیستی.شب به خیال‌هام میخندد و نفس‌های آدا تنگ تو میشود وقتی سرشب گفت:" بابا اگه بیاد اینجا توی راه مریض میشه میمیره."انتظار تو ،باران اشکهای توست برای کویر دل من عزیزم.چه خوب که برای مادرت هم از آن الکل معروفت آورده ای.امشب باز سردردم را خوب کردی‌ بی آنکه بدانی. امشب باز به یاد تو مینویسم.نوشتن شده شوهرم عشق من‌. تو که دوری او به بالینم میآید و آرام میشوم. از تو میگوید و می‌گوید و می‌گوید...کوید۱۹ آن کوه معلوم است که فرهاد می‌طلبد برای فروپاشی. من آنم. شیرین لب من، ۹۹ هم تمام میشود.با تو قرن عوض میکنم به خوشی به سلامتی به مستی.چشمها ماشین زمان دارند. میبندی و می‌بردت تا دورها تا سالها... تو میگویی یکروز سوار کشتی ات میشوی و میروی دور دنیا. سگرمه می رود توی هم،_ پس من چی؟! +بعضی وقتا میبرمت با خودم.تکانی میخورد و غبغبش باد میکند_ اگه وقت کنم باهات میام. مجبورم همه جای دنیا جشن امضای کتابم رو بدم.صدای خنده هات میدود توی سالن فوتبال مغزم.تو بخند عزیزدوردونه. تو بخند عزیز دورم...میترا سویدیمیمیترا سویدیمیSun, 30 Aug 2020 13:27:57 +0430https://virgool.ir/@mitra6511/سندرم-پیش-از-قاعدگیpms-y0dcgqvngofaسیاه است دنیا،وقتی قرمز می‌شود لباس زیرت.وقتی مغزت بوی خون را نیامده بالا می‌کشد.آهای زندنیا سیاه نشده فقط چشمهای تو سیاهی می‌رود.فقط تو برای چند روز یا چندساعت فشرده می‌شوی توی نوارهای سفیدی که سرخی را منتظرند.طاقت بیار این چندصباح عمر کوتاه را.میترا سویدیمیمیترا سویدیمیWed, 12 Aug 2020 18:04:16 +0430https://virgool.ir/@mitra6511/کلید-si1kzchvls2eجا گذاشتن کلید از اشدّ معضلاتِ خانوادگی‌ست.شب گذشته بدجور گرفتار شدیم.آنهمه راه کوبیدیم و آمدیم باغ اما زهی خیال باطل، پدربزرگوار کلید باغ را حمام که می‌رفته، جا گذاشته خانه.همگی چندثانیه‌ای به تخم چشم‌های مبارک همدیگر زل زدیم.اما در باز نشد! جوانترینشان منِ سی و اندی ساله بودم که باید از دیوار راست بالا میرفتم.وانت بار را کیپِ دیوار چسباندیم. بالارفتنش سهل اما پایین آمدنش بسی سهم بود.آویزان اگر می‌شدم،پریدنش کار را تمام می‌کرد.روز اول ماهانه‌ام بودم و سرم حسابی گیج می‌رفت.فکر کردم باید دستهام را محکم بگیرم که بدنم را نگه دارم.اما همین که پاها هردو آویزان شد، دست‌ها نه چنان که نقشه ها کشیده بودم، بل به آن صُور که خود خواهد، و بشر مگس بکشد، به زمینم کوباند. و در این کوبش،چانه و بازوهایم به دیوار مالید و زخم شد و حالا که درازکش در محضر دفتر خاطره نویسی هستم، هربار که سرم سنگین می‌شود و چانه بالش می‌بوسد،دردی به سرم می‌زند که بوسه به غلط‌کردن می‌افتد.آخ آخ آخ... بوسه گفتم و یادم آمد فراق همسرجان.هفت ماه شد که دریغ از دیدار،چه رسد به بوسه.هفت ماه شد که آن سوی دنیای مجاز، دوریمان را طنز کرده‌ایم و به سورپرایزهایی که این مملکت گل و بلبل قرار است به سرمان بیاورد میخندیم.هفت ماه شد که فحش کشی شده وردِ زبانم.یا تو بیا یا من بیام قربان جانت...داستانِ یک کلید ببین مرا به کجا کشاند،استغفرالله.خلاصه بعداز تکاندن گرد و خاک زمین خوردن و شکرِ ایزد که احدی نیست که ببیند و بخندد_چراکه ،کسی را آویزان ببینم، خودم به استهزایش مینشینم_ فاتحانه در گشودم و بفرمایید غرّایی از تهِ تهِ گلو نثار اولیای مکرمه کردم.اما نگاهِ مادرم همان دمِ نخستین چانه ‌ی زخمی را دید و فاتحانه‌ها فاتحه شد.دخترم صورتم را ناز کرد که مامانم زخمی شده.بابا ولی " گفتم که دستهات را ول نکن" را نصیب حقیر کرد.بی خبر از اینکه هفت‌گانه است خبری از باشگاه و ورزش و پرش ندارم.آخ آخ آخ هفت ماه گفتم باز...هفت ماه است که یار به خود ندیدم...استغفرالله.میترا سویدیمیمیترا سویدیمیSat, 01 Aug 2020 11:29:38 +0430https://virgool.ir/@mitra6511/سوت-شیر-خوراکی-به-ترکی-yawqenjwqactیک و نیم نیمه شب سراسیمه وارد خانه باغ شد.صدایشان به اتاقی که من خواب بودم می‌آمد.میدانستیم می‌آید. آمدبالای سر مادرم که دراز کشیده بود روی تشک.-یه کیسه پلاستیک و کلید باغ رو بده مامان .ما باید بریم بیرون.بی‌رحمی روزگار از همان یک سالگی مادرم، وقتی که بی‌مادر شد،برایش عیان بود.بلندشد و نشست.ترسید.-چیزی شده- نهبا عجله درِ کمد را باز بسته میکرد و کیسه های پلاستیک را که همیشه کنار یخچال است،نمی دید. صورتش غم‌ داشت.- شوهرت زیاد خورده حالش بده؟- نه مامان- پس چی شدهنکند پدرشوهرپیرش خدای نکرده چیزی شده.سر شب اینجا سرحال بود. صدای شوهرش کمی دورتر گفت:نگران نباش.سر‌ راه اومدنمون، بچه گربه رو یکم بالاتر زخمی دیدیم.اونو آوردیم.قلبم فشرد.چشمهای عسل رنگش باخط چشمهای قشنگش آمد نشست روبرویم و زل زد بهم. بازیگوشی های بامزه اش که با دخترم میکرد. می گفتم اذیتش نکن اما میدیدم که گربه هم دوست دارد همبازی همسن خودش باشد.- مامان اذیتش نمیکنم،بهش یوگا یاد میدم.- گربه ی بیچارهاز تخت پایین آمدم.- نرو.ببینیش ناراجت میشی. نشستم کنار مامان.- کمی آب بیار ببینم میخوره- فکر نمیکنم بتونه بخوره. یه طرف صورتش پاره شده.- امتحان میکنیم خب.- من دستام میلرزه،اینجور وقتا خودمو گم میکنم.بیا ببین کجا دامپزشکی بازه الان.گوشی را گرفتم و گوگل کردم: دامپزشکی شبانه روزی تبریز.و رفتم بالای سر سوت قشنگم. گذاشته بودندش توی جعبه ی سیب.زیرش مقوا بود.پایش خون بود و جای چنگ های حیواتی درنده صورت نازش را تکه پاره کرده بود. نفس هایش تند و بی نظم، چشمهایش بی رمق و خواهرم که ترحم از نگاههای درشت سیاهش میبارید. هیچ یک از آن جمع نمیتوانست این حیوان را خلاص کند که درد نکشد.مادرم گفت- شب من صداش کردم از سر شب نبود.نگرانش بودم.خدا میدونه کی رفته بیرون.بابا گفت - کار روباهه ست.دیوث دم به تله نمیده. اون از مرغامون، اینم از این- الو کلینیک دامپزشکی؟- بله بفرمائید - آقا ما یه گربه داریم که احتمالا سگ یا روباه زخمی کردتش، هستید بیاریم؟ خابالو گفت: حالا چرا نصف شب؟کلافه شدم از حرفش اما انقدر ناراحت بودم که جواب ندادم.- آدرستون همینه که زدین؟- اره- اوکی. ما از شهرستان میاییم.احتمالا نیم ساعتی طول بکشه تا برسیم- وای دده. باشه بیاینو باشه اش را کشید و هوا کرد سمتم.باباگفت: آب اگه بخوره خوب میشهمن اما با دیدن فک داغونش احتمال ندادم بماند.- آبجی آدرس همینه که عکسشو گرفتم.شماره هم آخرین تماسته.زن و شوهر با همان عجله ای که امدند، رفتند. چه قلب مهربانی نصیب آن یکی شده. به خواهرم افتخار کردم.آنها که رفتند حدس و گمان های ما شروع شد. مامان گفت - من خیلی ناراحت میشم یه حیوون توی باغ میمیره. یاد بزغاله افتادم که یکهو اینقدر استفراغ کرد که مرد.جمعه بود و دامپزشکی تعطیل‌.من و خواهرم تمام داروخانه ها را گشتیم که آمپول ضدسم بگیریم. نبود.- طفلک رو چشم زدند. خیلی خوشگل و ناز بود.دیروز فیلم بازی کردنش با عروسک گربه ی آدا رو گذاشته بودم اینستاگرام.مامان گفت: چرا به ذهنمان نیامد زودتر دنبالش بگردیم. بوی کباب بود و اون میاد.بابا گفت- اتفاق همیشه ممکنه بیفته. و آدما دستپاچه میشن.وقتی رسیدم و فلانی رو بالای دار دیدم.دوییدم کول گرفتمش. زبونم لال شده بود و نتونستم داد بزنم و کمک بخام. چند دقیقه روی شونم بود. شونه م داشت سر میشد‌. فکر میکردم چطور باید در رو باز کنم که یکی بیاد برا کمک.خیلی اروم ولش کردم.اگه یهو از شونه م میزاشتمش زمین، طناب گردنشو میشکوند. دوییدم در و باز کردم و دوباره برگشتم گرفتمش روی دوشم. مادرش جیغ میکشید.داشتم می افتادم دیگر.داد زدم صندلی رو صاف کن طناب و از گردنش بکش بیرون.مادر اون جوون ازکجا باید می فهمید که اینو میاندازه بیرون که خودشو دار بزنه؟!دلم برای مادرش ریش شد.اگر من جای بابا بودم میتوانستم نجات ش دهم یا من هم جیغ میکشیدم؟ نمیدانم.اما با دیدن گربه ی زخمی دیدم که خیلی هم دستپاچه نشدم. مادر همین گربه وقتی بچه بود، پدرم وسط خیابان پیدایش کرد و آورد باغ.پیارسال بود. بچه هایش را ولی مادری نکرد.بابا بازهم دوتاشان را آورد باغ. شیر میدادیم بهشان.یکیشان همان اوایل گم شد‌. یحتمل کار همین روباه دیوث بود که حالا برادرش را هم کشت.ساعت سه شد.پیام دادم-چی شد؟-هیچی پا و فک صورت و اینا شکسته و خونریزی داخلی داره اگه شب بمونه با کلی هزینه می مونه ولی میگه زیاد امیدی به موندنش نیست.عکس گرفته و مسکن زده و اکسیژن و غیره .تحت مراقبته امشب.بابا،مامان و من تا نیامدند نتوانستیم بخابیم.وقتی آمدند خواهرم آرام شده بود.- حداقل بهش مسکن زدند دیگه درد نمیکشه.دکتر گفت اگه تا صبح دووم بیاره زنده میمونه ولی امید زیادی نیست.عکسش را نشانم داد.ماسک اکسیژن وصل کرده بودند و سرم زده بودند.حداقل درد نداشت..بیدار که شدم دخترم بدو آمد بغلم.-مامان میدونی چی شده؟-چی شده؟نفسم را حبس کردم که نکند خبر از گربه اش دارد.- نگو دیشب گربه رفته بیرون از باغ، روباه چنگش زده.خاله اینا همینجوری که خونش می اومد بردنش بیمارستان.الان اونجاست.و بعد با هیجان موضوع را کشید به استخربادی که قرار است بپرد توش.چه دنیای قشنگی دارند بچه ها.زندگی را با شادی یکی میکنند. نمی‌ایستند پای غصه که غم به خواست خودش برود از خانه ی دلش. راحت میپرندبه استخر بادی و شادی را داد میکشند.خواهرم توی گوشم غمگنانه پچ پچ کرد:خواب بودی که دامپزشک ساعت نه زنگ زدگفت: نزدیکای سحر تموم کرد.میترا سویدیمیمیترا سویدیمیThu, 23 Jul 2020 21:08:30 +0430https://virgool.ir/@mitra6511/۲۰سالگی-vwbdtafv8zkoخانم رحیمی الان ویکی پدیا گفت که ۶ سال پیش مرده ای. خدا بیامرزدت.دروغ که ندارم به تو لعنتی. خدا بیامرزدت. با بانوی جنگل تورا شناختم. از دختردایی ام که نامزد کرده بود و از اینجور کتابهای عاشقانه زیاد می‌خواند،گرفتمت.آنروزهای نوجوانی حسابی مرا میبردی به عالمی که نباید. به عاشقانه ها. شرترین دختر مدرسه باشی و ادای پسرها را درآوری و عاشقانه بخوانی، کمی پارادوکس دارد. دلایل روانشناختی شخصیتی اش را من میدانم اما حوصله ات سر می‌رود تویی که در خیالبافی نمره یک من بودی.بانوی جنگل که قدرت متافیزیکی خواندن ذهن داشت و نمی‌دانست‌.عاشق پسری مثل خودش می‌شود که او می‌دانست.باورت می‌شود هنوز هم در کتابخانه‌ی خانه ی پدری دارمت؟! ای لعنت به تو زن. که هوایی می‌کردی‌ام. بعداز تو و پنجره و ماندانایت، چطور می‌شد داستایوفسکی و فلسفی خواند؟! دیدم همان سالی مرده‌ای که من بانوی چین شدم! پیر هم شده بودی وقتی مردی.حالا هر چه فغان کنم که ای کاش کلانتری( تکیه روی ی) مرا می‌برد به دنیای بهتراز پنجره، چه فایده! تو مرا بردی به دنیای خواندنِ هرچه که به دستت میرسد.بی خیال. بد هم نشد‌‌. بی تعارف میگویم خودت خوب نبودی اما حقت به گردنم زیادی ست. رمانهایت با آن پسرهای جنتلمن رمانتیک می‌چرخید دست به دست دخترهای روستایی چشم بسته! دخترهایی که خیلی هاشان همان سالهای راهنمایی و دبیرستان عروس شدند‌.شرط میبندم هیچ کدام جنتلمن نبودند.چه خیانتی ست گوششان را پر کنی از دنیای عاشقانه ی نبود!دلم می‌سوزد برای مریم زیبای ۳۴ ساله که موهای دختر ۱۶ ساله‌اش را می‌بافد. قدش بلندتر از خودش شده.۱۳ سالش بود که رفت.حالا مالو منالی دارد ها.شوهرش هم جای برادری مرد خوبی ست.از نگاههایشان عشق می‌بارد اما توی گوشم گفت: خوش به حالت که دنیا دیدی. او هم تورا می‌خواند‌. لابد به هوای دوستت دارم شنیدن های تو عروس شد‌. بد شد؟ برای او نه. به قول خودش او شانس آورد که جنتلمنی نصیبش شد. اما فاطمه‌ی چشم سبز خودمان را بگو که دارد جدا میشود از مردی که سالها عذابش داد.فاطمه عاشق تو بود. دنیا به قشنگی کتابهای تو نیست فهیمه. دنیا به قشنگی کتابهای تو نیست.آدمها میخوانندت تا قشنگ گول بزنند خودشان را. خدا بیامرزدت فهیمه.میترا سویدیمیمیترا سویدیمیWed, 22 Jul 2020 02:37:40 +0430https://virgool.ir/@mitra6511/انتقام-از-زندگی-نامه-به-خود-oijx1rreuqlvشاد زیستن تنها انتقام ممکنِ بودنِ تحمیلی ست. تحمیلی که حاصلِ لذتِ چند دقیقه ای ست. روزها و شبها تکرار میشوند و ما هربار کمی به نیستی نزدیک می شویم‌. مرگ دنیایمان را اسیر کرده. آدمها زندانی اش هستند اما حالا که دنیا زندان شده چرا شادی را دریغ کنیم از خودمان؟! بیا و سپر لجاجت بینداز. بیا و راه بیا با ما که دخترم کمی دور شود از ترس هات.بیا و بخند زن.شاد زیستن تنها انتقام ممکن است. صبح که شد،رقاصِ آهنگِ ویگیل ویگیل باش. بیا و با هر تکانی که به کمرت میدهی، بتکان هرآنچه اسیرت کرده. زندان در زندان چه معنی دارد دیگر؟ خودت را اسیر خودت کرده‌ای که چه؟! مستانه بخند. با صدا بخند. بلند بگو صبح بخیر همسایه. که بشنود از پشت دیوارهای زندانش. که ندیده خنده‌اش به تو نوید انتقام بدهد. من فدای دلتنگیهات زن، لبت را سرخ کن که رنگ شادی برود تا زیر زبانت.ناخنت را سرخ کن که دخترت داد شادی سرزند که من هم، که من هم. بیا و دل قوی دار زن.تو همانی که سالها خانه‌ی غربت زده‌ی مردی را با قهقه‌های شرابی‌ات، وطن کردی. تو همانی که مردی در حسرت آغوشت، شبها کابوس میبیند. تو همانی که سخت ها را بُردی.که توانستی از یک دختر، یک زن قوی بسازی.تو همانی که شب گریستی و صبح به گل‌های چین سلام دادی. تو همانی که فارسی و انگلیسی و ترکی و چینی به دخترت یاد دادی. تو همانی تو همانی، بخند زن. رنگین کمان شاید هرگز نتابد، با ماتیک‌هایت رنگین کمان بیار به خانه. انتظار هرگز دردی را دوا نکرده.اننظار همیشه بوی غم دارد. تو باطل کن سیاهی را. تو بتاب که تو میترایی، تو طلوع کن که تو.خورشیدی. برقص، موسیقی و رقص خدای انتقامند. خدا را به خانه بیار.پای بکوب به اکنون که نفس ممدّ حیات است.که مردی ازدور به صدای خنده ی تو دلخوش کرده. امید ببار که روزی درها باز شود به صدای تو. که روزی مرزی نماند بین تو و مردت. انگور نمیداند انتظار چیست اما غوره‌اش عسل می‌شود روزی. انتظار را امید کن در دلت و قاب کن به دیوار زندانت. ریشهایش را بتراش و دستی به موهایش بکش. زندگی کن.شادانه ترانه بخوان. اندی بزار و مثل گاگا برقص.چه قانونی؟ چه کشکی؟ شادی مگر گرامر دارد؟! شادی مگر لب دریا، توی جنگل، لابلای آدم‌های‌ کنسرت شکیرا مخفی ست؟ پدرت مگر ده سالگی‌ات نگفت شادی درون توست نه جایی که میروی؟ حالا چرا به زور میخ میکنی توی سرت که شادی من توی چین جا مانده؟! شادی تو توی قلب تو با تو آمد به ایران. همینجا نشسته و لبخند میزند به نوشته های امیدانه ات.شادی تو صدای نفسهای موهای بافته ایست که پشت سرت برای روز بعدش انرژی ذخیره می‌کند. ازاو یاد بگیر زندگی را. غمش را هراز چندی به زبان میآورد که دلش تنگ باباست و بعد انتقام میگیرد از زندانبان.به شادی. ساعتها با گربه ی سوت نامش، خنده ها می‌کند. یوگای کششی می‌آموزد به او‌. هیچ جانداری از انتقامش بی نصیب نیست. سوسک و عنکبوت و مورچه و حشرات را بگیر تا برسی به مرغ و گربه و سگ و قورباغه و وزغ. همه را دوست دارد و به آنها نمی گوید تف به این زندگی! زن.تو ملکه ی اشرف مخلوقاتی.تو زیبایی،باهوشی و همه را دوست دادی.مثل دخترت. مثل او باش بخند و راه بیا با زمانه. غصه غصه می‌آورد و خنده خنده. خنده را بیار یه خانه. خانه نه آنجاست که روی دیوارش عکس تو باشد و او. که دور است از تو. خانه همان چند وجبی‌ست که تو و دخترت به امید دیدار او می خندید.همان چندوجبی که تو هرجا بروی میاید‌. تو بخندی خانه می‌خندد. مرد میخندد و دلش گرم می‌شود . زن‌، تو نخستین عشق منی. عشق خودت را به دلگیری عادت نده. زمان را دست بگیر و با خودت بکشانش به همین الان.نه دیروز و نه فردا‌. همین الان. که الان ممدّ حیاتی‌ست که خیلی‌ها ندارندش. حیاتی که آن شب جادویی تو شانس آوردی و تندتر دویدی و رسیدی و نطفه شدی. نایست هرگز. بدو. که انتقامت از او شادی ست.میترا سویدیمیمیترا سویدیمیSun, 19 Jul 2020 03:47:40 +0430https://virgool.ir/@mitra6511/نامهی-سنگ-کلاردشت-به-دخترجان-qpe79ac5ybepاین یک داستان واقعی ستمن فقط یک سنگ بودم.همین.با وجود سنگی، با آبهای خروشان غریدم که نیا لعنتی نیا. آمد و سر خورد و رفت و جنازه‌اش پیدا نشد.لعنت می‌فرستد مادرت به من دخترجان. منکه گفتم نیا.برای یک سلفی مرا بدنام کرد و تورا یتیم. حالا تو با آن عکس پدرت چه کنی وقتی بزرگ شدی. لابد تو هم نفرینم می‌کنی. من نفرین شده ی طبیعتم وقتی نمی‌توانم خودم را از شر شلاق‌های خروشان نجات دهم.وقتی نمیتوانم تنِ لشم را تکان دهم.دخترجان تو می‌توانی ولی.بزرگ که شدی تکان بخور.توی همان آخرین عکسِ پدرت نمان.به ولله که آدمها خرند. مادرم به دنیا با هزار زبان میگوید سفر بکنید مریض می‌شوید می‌میرید‌. شمال آمدنت چه بود توی این ۲۰۲۰ طلسم شده ی خاک برسر کرونایی. گوش نکردی آمدی، روی من فلک زده باید عکس یادگاری هم بگیری که خریتت جاویدان شود؟! دخترجان من یک سنگم که هیچ حسی ندارد‌. انتظار دل رحمی از من نداشته باش.نه از من که ازهیچ کس نداشته باش. دنیا و آدم‌هاش را سنگ ببینی سر نمی‌خوری که جنازه‌ات هم پیدا نشود. پیدا بشود هم توفیری ندارد وقتی مرده ای. زنده بمانی تکان میخوری‌.میروی جایی میخوری و کیف دنیا را میکنی.بمیری ولی نیست شده‌ای.شاید حتی سنگ هم نشوی.بشوی مدفوع یک ماهی لاش خور. زنده بمان دخترجان. شاد باش و از سنگ شده ها عبرت بگیر.میترا سویدیمیمیترا سویدیمیFri, 17 Jul 2020 17:14:02 +0430https://virgool.ir/@mitra6511/کیک-شکلاتی-استارباکس-klrjhehf0zscتمرین نوشتن باعکس ۱ _پشت خط بایستید لطفا! یک نگاه کوتاه که به مردپلیس بیاندازی، تشخیص هندی بودنش هیچ سخت نیست.جلوتر از تو مردِ چهارشانه‌ی عظیم‌الچثه‌ی سیاه‌پوستی ایستاده که نقش پرچم آمریکای تیشرت سفیدش دهن کجی میکند به تو! پشت سرت، زنی ست هم قد خودت با موهایی بلوند و چشمانی آبی. فکر کردی باید روس باشد اما آفریقایی بود.خسته نبودی اما اگر خودت را می‌دیدی خسته می‌شدی‌. چشم‌هایت تمامِ تابلوهای انگلیسی فرودگاه را خورده بود اما فرهنگِ لغتِ گوشی‌ات باید مهرِتایید به دانسته‌هایت می‌زد‌. موهای خرمایی‌ات را از بالا بسته‌ای.ناخن‌هایت را هرازگاهی می‌جوی. اولین بارت است از ایران می‌روی. نکند سوارِ ترنِ اشتباهی شوم و از پرواز جا بمانم؟! مادرت را صدا می‌کند دلت.اما برای دیدنِ " او" باید پرواز کنی تا شرقِ دور... ۲ _ مامان! آقا میگه پشت خط وایسین. لبخند می‌زنی به دختری که موهای خرمایی‌اش را از بالا بسته‌ای. کارت پرواز را که می‌گیری، چشم می‌چرخانی و استارباکس صدایت می‌کند به صرف لاته‌ی بی شکر‌. دخترک مثل همیشه کیک شکلاتی می‌خواهد‌. نگران مادرت هستی که شنیده ای رماتیسم گرفته و به تو نگفته‌اند تا نگران نشوی. _برو و زود برگرد عزیزم.تا نبینی‌اش خیالت راحت نمی‌شود.برای عید سه تایی می‌رویم لب دریا. ایران برف می‌بارد.همه جا سفید و یکرنگ است. ۳ قایم شده ای در قایقی محو! جمع شده ‌ای مثل یک توپ چهل تیکّه. چپ و راستت فرشته‌های مرگِ عصا به دست، تمامِ حجمِ نقره‌ایِ جهان را می‌پایند. دیده شوی مُرده‌ای! رو به رو آرمان‌شهری ست با مناره‌ای رو به آسمان! _فرشته ها هم می‌خوابند. شب شنا می‌کنم. ۴ خفاش خون دماغ شد یا سالمون بد شنا کرد؟! جهان مریض است.مناره رو به آسمان دعا می‌کند و حصارِ نقره ایِ آب کشیده دورش. _مامان دلم درد می‌کند‌ لبخند میزنی به دخترکِ موخرمایی. _فلانیِ هم‌خونِ دخترت،هر وقت شکلات می‌خواست دلش درد می‌گرفت! شکلاتِ موخرماییِ من "او" ست در شرقِ دور.خیلی دور. نصف سال از آخرین کیکِ شکلاتیِ استارباکس گذشته است. جهان مریض است و پیکرش را به در و دیوار قلبها می زند تا فرشته‌های مرگ دور شوند از خاک. طنابِ قایقِ محوت در دستشان بازی می‌کند و تو خیره به مناره می‌گویی: فرشته ها هم می‌خوابند. شب شنا می‌کنم.میترا سویدیمیمیترا سویدیمیSun, 12 Jul 2020 05:10:51 +0430https://virgool.ir/@mitra6511/آیجانای-قزاق-yjjkxwklky4bچشم هایم را که باز کردم،آیجانا با قدّ بلند و موهای سیاه صاف شلاقی‌اش، آمد نشست روبه رویم .باز هم آن رژ کالباسیِ مات را به لب‌های نازکش مالیده بود.چشم‌های ریزش را سایه‌ی قهوه‌ای کشیده بود.چندنفری که گفته بودند شبیه چینی‌هاست،از دایره‌ی ارتباطاتش بیرون افتاده بودند.همیشه شیک و مرتب لباس می‌پوشید.احتمالا داشتم خوابش را می‌دیدم که اولین تصویر روزم،گردنبند طلایی اش بود که اسم‌های آیجانا، اِمیر(پسرش) و کنان(همسرش) نقش داشت.ازآن آدم های خیلی نادرِ روزگار است.هرکسی نمی‌توانست با او رفیق بماند.من اما کلکسیونِ آدم دارم.با نژادها و ملیت‌های مختلف.آیجانای قزاقستانیِ روس زبان که ترکیِ استانبولی را به واسطه ی شوهر ترکش با لهجه خیلی شیرین صحبت می‌کند؛ استفانیِ آمریکایی که گونه‌ها و سینه اش سرخ است،؛ هِیزِل از کره‌ی جنوبی که پشه ها پاهای لختش را طوری می‌خورند که همیشه شاکی ست؛ اِیوای باهوش از آلمان، پینار و آلپین از ترکیه؛ ناتسومی از ژاپن؛ سمیرا و معصومه از ایران... آه برگردم پیش آیجانا.رژهای تناژ قرمز عجیب به صورتش می‌آمد اما هرچه می گفتم میگفت نه! قرمز به تو میاید.حتی یک رژ مارک ژیوانژی سرخابی هم داشت که به من دادش.مهربان بود اما زبان برنده اش و رک گویی هایش متفاوتش می‌کرد.تعارف نداشت با کسی‌.چیزهای زیادی از او یاد گرفتم. خوب بلد بود پای خواسته هایش بایستد‌. خواسته هایی که دقیق و با جزئیات کامل میدانست چیست. اهدافش را انگار از شکمِ مادرش نوشته بود و تمامِ قدم های زندگیاش را در همان راستا برمی داشت.خوشم می‌آمد ازش.رقصیدن را دوست داشت مثل خودم.زندگی برایش لاکچری باید می بود.و بود. حتی به زور. خانه اش هتل پنج ستاره ی شانگریللا بود. همسرش هم فهمیده بود این را لابد! دلم برایش تنگ شده.سه سالی می‌شود که شوهرش سرآشپز شانگریللای دبی شد و از شنزن رفتند.چندباری به دولتِ اینترنت،تصویری صحبت کردیم.اما دلم برای ایرادگیر های کمالگرایانه‌اش، شکایت هایی که از دست چینی‌های به نظرش کثیف می کرد، تنگ شده‌.بعدها خودش اعتراف کرد وسواسِ تمیزی دارد و همین آزارش می‌دهد.نمیدانم عرب ها تمیزتر از چینی ها هستند یا نه.آیجانا ولی خیلی تمیز بود.همیشه ژل ضدعفونی کننده داشت وقتی کرونا هنوز مد نبود. روزی که کرونا رفت به دیدنش میروم و لاکچری وار مهمان خانه ی پنج ستاره اش می شوم.میترا سویدیمیمیترا سویدیمیSun, 12 Jul 2020 00:57:45 +0430https://virgool.ir/@mitra6511/وقتی-مرزها-ما-را-جدا-میکند-gco0gxfdyw0nکرونای بی ادب، آدای کوچک را از بابا گرفته. بابا عصبانی از کرونای بی ادب، تنها مانده. مامان... حرفی از کرونای بی ادب نمی زند. چشم هام را که میبندم دوچرخه ی سیاهم را می رانم و صدای مرواریدهای رنگی چرخ هایش به رقص وا‌میدارتم. گیلاسهای حیاط پدربزرگم گوشواره ی یواشکی شده برای دختر پسرنمای سالهای دور.حاج آقا می آید و دستم را میگیرد و میبرد تا تکیه ی حسین...تا بستنی با پول جایزه ی بیست های تمام نشدنی... تا باغ انگور و درخت سیب سبز کوچک باغ عمو کریم... کرونا کجا بود وقتی که من هم سن دخترم از دیوار بالا میرفتم؟! کرونا کجا بود وقتی که جواد کوچولوی شیطون از مناره ی مسجد ولیعصر افتاد و سرش شکست؟! مامان...حرفی از کرونای بی ادب نمی زند. مامان می رود به سی سال پیش. به شادی های تمام نشدنی ساده. به دعواها با دختران همسایه وقتی که صبح ها با خواهرش کوچه را می بستند که نمی شود از در خانه ی ما رد شوید برای مدرسه!!! و خاله لیلا می آمد و شفاعت گناه نکرده ی دخترش را می کرد که مدرسه اش دیر می شود! کی من فکر میکردم که مدرسه هم آنلاین می شود؟! من حرفی از کرونا نمی زنم آدا. مامان به تو فکر می کند.که یک دوم سال شد که پدرت آنلاین شده. من دلم بوی آغوش حاج آقا را میخواهد.لحافش را بلند کند و بگوید: بیا اینجا بغلم. و من بخزم آنجا. به دور از دلتنگی برای کسی که دوراز آغوشم آن لاین دنیا مانده. بوهای دلتنگی عجیب شکل همند. برای تو دلتنگی چه شکلی ست آدا؟! نمی دانم. شاید شبیه دریا باشد. دریای شنزن شبیه باباست برای تو وقتی هردو باهم بچه خرچنگ می گرفتید و تو ظرف خرچنگ های زنده را با خودت سر میز غذای شرایتون هم می آوردی. یا شاید شبیه بوی نم لی چی پارک باشد وقتی هر یکشنبه با بابا میرفتی و سوار همه ی اسباب بازی ها می کردت... شاید هم شبیه بوی سس سویا باشد برایت . نمی دانم....ساعت از سه ی شب دلتنگی که گذشت می شود راحت هذیان نوشت...میترا سویدیمیمیترا سویدیمیSat, 11 Jul 2020 16:18:08 +0430https://virgool.ir/@mitra6511/نقاشی-فرنگی-qgfc6pczgpayونگوگ نگاهش باز به نقاشی روی دیوار ثابت ماند.چشم های قشنگی داشت.نمی دانست.کشیده، سیاه وُ شرقی. شب‌ها تشکِ آبی‌اش را که پهن می‌کرد،سرش را روی بالش استوانه‌ای شکلش که می‌گذاشت،نورِ تیرِچراغِ برقِ کوچه درست می‌اُفتاد روی همین دیواری که تابلو خانه کرده بودتش! زن‌عموی پدرش -که سال‌ها پیش از عمو جدا شده بود اما همه هنوز زنعمو صدایش میکردند- پیارسال که از هلند آمد، از طرف عموی توده‌ایِ فراریِ بابا کادو آورد.مادر چندان خوشش نیامد.اگر تابلوی ابریشم بود باز یک چیزی! برای همین مهمانِ اجباریِ اتاقِ او شد. معصومه‌ی چهارده ساله، خیره به تابلو، هر شب با شخصیتی از رمان‌های خوانده‌اش در یکی از صندلی ها چای می‌خورد. لاته و کاپوچینو و اسپرسو نمی‌دانست.او عاشق چایی بود.یک سالی هم می‌شد که مردسیاه‌پوش را می‌پایید‌. زیرچشمی نگاهش می‌کرد. موهایش را می‌بافت و آویزِسینه‌اش دلبری می‌کرد اما سیاهه نشد که رخ دهد. می‌دانست روزی که برگردد او هم عاشقش می‌شود.شب‌ها بااو حرف می‌زد.سیاهی جوابش را با لبهای معصومه می‌داد و وقتی می‌گفت دوستت دارم، معصومه آب می‌شد و در روشنایی آب از خودش می‌پرسید: چرا مثل همکلاسیهایم نامه‌ی عاشقانه از شاگرد بقالِ سرِکوچه نمی‌گیرم اما معشوقه‌ی یک سایه‌ی خیالی شده ام؟! نمی‌دانست.آن شب تشکش را که پهن کرد،نقاشی را ندید.خبری از ستاره‌های آتش نبود.مشتری‌های کافه نبودند. پسرک پیاده‌رو نبود.سیاهی نبود. روز قبل صدای خاله اش را از آشپزخانه شنید که گفت: آن نقاشیِ کافه را به من می‌دهی خواهر؟چشمهاش را بست و به دیوار خالی خیره شد‌.همه همانجا بودند.حتی سنگفرش های نارنجی.مدادرنگی‌هایش را آورد و کشید.سیاهی همان بود که بود.از خودش اگر می‌پرسیدی با اصلش مو نمی‌زد! از من اما هیچ نپرس.?میترا سویدیمیمیترا سویدیمیFri, 10 Jul 2020 03:03:35 +0430