https://virgool.ir/feed/@miss_morningstarfa2026-11-12 01:22:49https://files.virgool.ir/upload/users/459987/avatar/51T2Ci.jpeghttps://virgool.ir/@miss_morningstarhttps://virgool.ir/@miss_morningstar/شروع-سفر-من-برای-رسیدن-به-رویام-ao4jls4ojwdpمیخوام یه سلام کنم به خودم. به خودی که هنوز کامل نشناختمش. خودی که با هر دردی، از دست دادنی، ترسی و حتی به دست آوردنی پخته تر میشه.(ته دیگ شدم دیگه بسه بابا)چرا تصمیم گرفتم و بیام اینجا بنویسم؟ از وقتی اومدم رشته ی کامپیوتر شاید دیگه اونقدرا با نوشتن راحت نیستم و تایپ برام راحت تره.چرا اینجا؟ نمیدونم شاید چون میخوام واسم بمونه و بعدا که یادم میاد بتونم به خودم افتخار کنم. متیو مکانهی وقتی اسکار رو گرفت، گفت الان من الگوی 10 سال پیش من بود و الگوری الان من 10 سال آینده امه. پس چرا من الگوی خودم نباشم؟ چرا خودم واسه خودم انگیزه نسازم؟آخرین تغییری که توی خودم به وجود آوردم تقریبا 3 ماه پیش بود که یه شب خوابیدم و صبح پاشدم و بعد 21 سال یه تصیم جدی گرفتم که وزن کم کنم و به اون سایزی که دلم میخواد برسم. الان که 3 ماه بعد هست من 10 کیلو کم کردم و خیلی اعتماد به نفس بیشتری دارم.(بعدا درباره ی رژیم و اینا توضیح میدم توی یه نوشته ی دیگه)وبیناری که امروز شرکت کردم یکم تکونم داد. درسته که موقع دیدنش سردرد شدید داشتنم ولی یه حسی بهم میگفتم اگر میخوای برسی ببین و ادامه بده. بهم گفت برو جلو تو میتونی و حرف قشنگی که مدرسش زد این بود که "دنیا رو بر حسب تونستن ساختن" ینی میشه فقط باید بخوای، باید متمرکز شی، باید وقت بذاری، باید تنبل بودن رو بذاری کنار و خط بکشی رو جمله ی ولش کن حوصله ندارم.دقیقا اون جاهایی که گفتم حوصله ندارم زمان هایی بوده که تاثیر مستقیم داشته روی آینده ای که شاید درصدیش رو من تا الان میتونستم داشته باشم ولی خب پشیمون نیستم. چون تویا اون لحظه لذت برم از کارهایی که انجام دادم و باعث خوشحالی یه سری دیگه شدم که خب این برای من از هر حسی قشنگ تره. نه صرفا به خاطر اینکه کسی بیاد ازم تشکر کنه، تنها به این خاطر که لبخندی که رو صورت هاشون میبینم میدونم که باعث بانی حداقلش من بودم.(میتونست کس دیگه ای باشه -> فکریه که همه ی ما میکنیم ولی چرا باید هدر بدیم ذهنمون رو با این چیزا؟)برای من بزرگترین ترس ها از بزرگترین خواسته ها شکل میگیرن. اسمشو نمیذارم ترس، میگم واهمه چون قشنگ تر میتونه معنیش رو بیان کنه. چیزهایی که ما میخوایم ولی اگر ما بهشون نرسیم یا از دستشون بدیم انگار هدفمون رو برای زندگی کردن از دست دادیم. خب حالا این همه حرف زدم درد من چیه؟ خواسته ی من چیه؟ خواسته ی من اینه که اینجا نباشم. همین. به همین سادگی. اصلا خواسته ی زیادی نیست. فقط نمیخوام اینجا باشم. تو این شهر کوچیکی که سر همه تو زندگی همدیگه است و همه تو کار هم دخالت میکنن. شاید یه سری ازین زندگی لذت ببرن ولی واسه من این هدفم نیست. رویای من زندگی تو شیرازه. توی یه خونه ی نقلی یا آپارتمان یا هرچی. یه چیزی که خودم توش زندگی کنم و خودم خرج خودمو بدم. میشه گفت بیشتر رویای مستقل بودن دارم. مستقل بودن با تنها بودن اشتباه گرفته نشه. میخوام کنار دوستام و کسانی که دوسشون دارم و واقعا منو میشناسن باشم. نه کنار خانواده ای که شاید فقط بابام بدونه من چجوریم.آیا ایران جوری شده که خانواده ها بچه ها رو درک نمیکنن؟ آخه هرچی فکر میکنم اونا هم خودشون روزگاری جوون بودن. نباید اندکی ما رو درک کنن؟ برای چی بچه به دنیا میارن و بعد منت میذارن سرش؟ مگه مجبورشون کردیم که ما رو به دنیا بیارن؟بیاید وارد بحث خانواده نشیم که طولانیهخب حالا این رویا رو داری واسش چه کردی؟ به نام خدا تقریبا هیچی. چرا؟ چون امیدم رو الکی روی کارآموزی به تنهایی بستم که خب خیلی اشتباه بود.چیکار واسش میکنی؟ دوره ثبت نام کردم 350 تومن ولی مقدار کمیش رو پیش رفتم.امشب امیر پرسید که :"بعدش میخوای چیکار کنی؟ اگر بعدش نخوای پیشم باشی چی؟ من ازین میترسم" نمیدونه که بزرگترین ترس خودم همینه ولی واسه خودم انکارش میکنم.اولین قدمی که میخوام بردارم از همین امشب که اومدم و این متن رو نوشتم اینه که به خودم انرژی بدم، این بی حوصله بودن رو بس کنم.قدم هام اینطوری باید پیش بره1 همه ی کلاس هامو شرکت کنم2 هوم ورک هام رو کم کم بزنم و تحویل بدم3 دوره هام رو شرکت کنم و پیگیرشون باشم (هم فوتوشاپ و هم فرانت)4 در حال یاد گرفتن باشمگزینه ی 4 همونجور که میدونید از همه ی موارد مهم تر هست اونم به این هست که دلیله پیشرفته و همه آدم های در حال پیشرفت رو تحسین میکنن که این اولین قدمه برای اینکه من بتونم کار پیدا کنم.Miss MorningstarMiss MorningstarSat, 12 Dec 2020 03:06:10 +0330