https://virgool.ir/feed/@miss.skm.82نوجوانی هستم که عشقش را پیوند زده به تار و پود کاغذ، به جوهر سنگین قلم.fa2026-11-12 03:27:41https://files.virgool.ir/upload/users/516394/avatar/c2LQWa.jpeghttps://virgool.ir/@miss.skm.82https://virgool.ir/@miss.skm.82/ضیافت-شام-dexea2dpinheروز ها گذشت و گذشت، اما هرچه بیشتر پیش رفتیم از پایان ماجرا دورتر شدیم.اوایل سرمان گرم بود با امید. امید اینکه چند صباحی بیشتر میزبان تحمیلی این مهمان ناخوانده نیستیم و او به زودی از میان ما خواهد رفت، و با پایان یافتن این ضیافت ناگهانی، به روزهایی بازمی‌گردیم که دیگر مجبور نخواهیم بود لبخند هایمان را پشت دیواری به ظاهر نازک، اما قطور و سفید رنگ پنهان کنیم و از در آغوش کشیده شدن محروم شویم.اما طولی نکشید که سرگرمی مان با امیدی که اکنون دیگر هیچ امیدی به آن نیست، به سردردی بدل شد که حالا حالا ها دستمالی برای بستنش پیدا نمی‌شود.رفیق های قدیمی ای که همیشه کنارمان بودند، حال حضور پر رنگ تری دارند و بودنشان در دست هایمان بیشتر احساس می‌شود. آنها از رفیق به همدم و دوست همیشه همراه ترفیع گرفته اند.تنها ایرادی که دارند شارژ است. آنها هم مثل همه نیاز به استراحت و غذا دارند و ممکن است در آن زمان نتوانند به خوبی گذشته پای درد و دل های ناتمامت بنشینند.البته حق دارند. چه کسی از خوردن غذا با طعم غم و تنهایی لذت میبرد؟ گوش جان سپردن از سحر تا نیمه شب به صحبت ها، نظرات، اشک ها و لبخند های دیگری، آن هم بدون اندکی قضاوت برای هر انسانی سخت و طاقت فرسا است‌.اما همدم های کوچک، در این کار خبره اند. آنها تو را به دنیای خیال می‌برند و میگذارند از هرچه تو را در بند کرده رها شوی. ولی این رهایی تنها اولش خوش است.چند دقیقه ای بیشتر طول نمیکشد که از مصاحبت با همدم های تازه کارت خسته میشوی. آنها تمام زورشان را می‌زنند تا تو را سرگرم نگه دارند و نگذارند فکر و خیال دنیای واقعی ذهن جوان و خلاقت را گوشه گیر کند. اما هرچقدر هم که افکارمان را از این ضیافت پایان ناپذیر دور کنیم، باز هم میهمان تازه ای از راه می‌رسد و همان نیمه پر لیوان را هم تا آخر سر می‌کشد. نیمی از میزبانان از فرط خستگی به اجبار میهمانی را ترک می‌کنند. در بیرون از این درها، پتوی سرد برف انتظار تسلیم شدگان را می‌کشد تا با آغوش نه چندان گرم خود، آنها را از این رنج رهایی ببخشد. اینطور که معلوم است دنیای واقعی زورش بر همدم های ما می چربد.ای کاش آنها هم میتوانستند ما را از راه دور در آغوش گرم عزیزانمان جای دهند و این ضیافت طولانی را برایمان کمی قابل تحمل کنند.ای کاش آنها هم میتوانستند با برداشتن این دیوار سپید نا مهربانی از میان عواطفمان، قلب هایمان را که چند وقتی است مهربانی را یادشان رفته،به تپش دربیاورند.آن وقت بود که توانایی قرار گرفتن با دنیا در یک کفه ترازو را داشتند.هرچند که اکنون دست دنیا هم از انجام این کار ها کوتاه است. پس دیگر از آنها چه انتظاری میتوان داشت؟دنیایی که روزی قادر بود هر تقدیری را دگرگون سازد و بر هر چیزی غلبه کند، حال خود بی چاره مانده از این شام طولانی.همدم کوچک من که هر قابی جسمت را در برمی‌گیرد، تو را بیشتر دوست داشتنی میکند؛ خودت را سرزنش نکن. هر گرهی را که میتوانستی باز کردی. گویا اینجا معیار برتری، چیز دیگری است.سناسناWed, 30 Dec 2020 23:51:26 +0330