https://virgool.ir/feed/@minoobfa2026-11-11 23:21:25https://files.virgool.ir/upload/users/315025/avatar/ZUB0jT.pnghttps://virgool.ir/@minoobhttps://virgool.ir/@minoob/چرا-یه-جای-دیگه-نه-xer08bz0ehpzحتما اینو شنیدید که ادم وقتی در حال مرگ هست زندگیش مثل یه فیلم از جلوی چشمش میگذره .... مذهبیا میگن ادما حسرت میخورن که چه زمانهایی رو برای بودن با خدا و دعا و رازو نیاز از دست دادند و غیر مذهبیا میگن ادما حسرت میخورن که چه برنامه هایی داشتند انجام بدند و انجام ندادند مثلا چه سفری میخواستند بروند و نرفتند، چه عشقی داشتند و بهش نگفتند و ... ولی من همیشه از یک چیز می‌ترسیدم ... به اینکه وقتی فیلممو ببینم احساس کنم چه زندگی یکنواختی داشتم ... همیشه یه جور فکر کرده باشم.... همیشه به یک چیز اعتقاد داشته باشم... همیشه یک جا زندگی کرده باشم... همیشه یه مدل لباس پوشیده باشم یه مدل غذا خورده باشم... دوستان یک شکل داشته باشم.. یه جور شغل داشته باشم...خلاصه فقط یک مدل زندگی کرده باشم. به نظرم این ترسناکترین فیلمی هست که میتونه برای من باشه.... سفر و کتاب رو دوست دارم به خاطر اینکه از یکنواختی نجاتم میده... وقتی کتاب میخونم با دنیای آدمهای دیگه زندگی می‌کنم ، باهاشون غذا میخورم و برای مشکلاتشون غصه دار میشم.... با سفر کردن هم میتونم چند روز ارزش‌ها و ضدارزش‌های آدمهای دیگه، رسم و رسومشون ، لهجه و افکارشونو می‌بینم. یکی از بزرگترین حسرتهام این هست که هیچ وقت جای دیگه‌ای زندگی نکردم... حتی دوران دانشجوییم... و الان این موضوع اذیتم میکنه... بین خودمون بمونه ، راستش میخوام زندگی تو یه جای جدید رو تجربه کنم و سخت دارم براش برنامه میریزم.... امیدوارم بشه ?مینو بایرامیمینو بایرامیFri, 11 Dec 2020 20:22:17 +0330https://virgool.ir/@minoob/داوطلب-htrwosrmgbs8چند وقت پیش، اون موقع که هنوز می‌شد رفت سینما و از ترس کرونا زیر ۳ لایه ماسک و دستکش قایم نشد، یه شب با رفقا رفتیم فیلم ببینیم. تو یه صحنه از این فیلم مردی که قرار بود تا چند وقت دیگه به خاطر بیماری لاعلاجی که داشت، بمیره، تو روز تولدش با همه‌ی کسانی که تو دنیا دوستشون داشت و دوستش داشتن دور آتش نشسته بود. خاطره‌ای تعریف کرد؛ درست موقعی که پول نداشت و برای خونه اش احتیاج به این پول داشت دوستی بهش پول داده و در واقع نجاتش داده بود. وقتی مرد داستان ما وضعش بهتر شد و پول دستش اومد رفت تا قرضشو پس بده. اون بنده‌ی خدا بهش گفت: این قرض توست برای دیگری.تا مدت‌ها در مورد این دیالوگ فکر می‌کردم. به تمام قرض‌هایی که از دیگران گرفتم و هنوز به دیگری پس ندادم. تمام موقعیت‌هایی که داشتم، از پوشاک و غذا گرفته تا تحصیل و موقعیت کار تا حتی مهر و حمایت پدر و مادر یا داشتن نعمت دوستانی که هر لحظه‌ی زندگیم را با من بودند. چقدرش را پس دادم؟ به همان اندازه که محبت دیدم محبت کردم؟ به اندازه‌ای که یاد گرفتم و آموختم به دیگران یاد دادم؟ همانقدر که حمایت دیدم حمایت کردم؟دقت می‌کنم. این نگاه باعث می‌شه آدم‌های دوروبرم را ببینم. مشکلاتشونو بفهمم. خوشی‌ها و غصه‌هاشونو حس کنم‌، هدف‌هاشونو درک کنم.... شاید یه کم از دنیایی که فقط حول من و خواسته‌هام می‌چرخه دربیام.... شاید منِ خودخواه درونم رو کمرنگ کنه....شما هم با من فکر کنید....شاید این‌بار که از تلوزیون سیل و زلزله و جنگ رو دیدم، مردم آواره و جنگ‌زده، آدم‌های ترسیده و بی‌خانه، بچه‌های مریض و دورافتاده از تحصیل. فکر کنم حالا که من خونه دارم، حالا که من سلامتم، حالا که من در صلح زندگی می‌کنم، حالا که من غذای گرم می‌خورم.... چیزی به دنیا بدهکار نیستم؟شاید باعث بشه به جای اینکه تلوزیون رو خاموش کنم برم بگردم، ببینم، بخونم که چطور میتونم قرضمو پس بدم؟ که چطور می‌شه یه داوطلب باشم؟نه برای اون آدم‌ها... برای خودم... برای پس دادن قرض خودم.... برای پروش روح خودم... برای انسان بودنم؟چشماتو با من ببند... اگه من داوطلب باشم .... تو داوطلب باشی.... اگه قرضامونو به دنیامون پس بدیم.... دنیامون چه شکلی میشه؟دست گیریم زهم تا که پریشان نشویم/ سنگلاخ است ره و دست کسی بر تور استمینو بایرامیمینو بایرامیFri, 04 Dec 2020 23:14:28 +0330https://virgool.ir/@minoob/مامان-رفته-شهرستان-iwvv9zu432gyاز صبح که زدم بیرون تا الان که رادیو داره اعلام اخبار ساعت ۱۹ می‌کنه یه سر داشتم یا کار می‌کردم یا حرف می‌زدم. موبایلم یه لحظه هم ساکت نبود. تازه داشتم فکر می‌کردم آخ‌جان الان می‌رسم خونه. شکمم قا‌روقور می‌کنه خیلی گرسنمه یادم رفته بود امروز کلا غذا بخورم.تو خیال خوشم داشتم یه قهوه‌ی داغ و یه بالش و استراحت بعد از یه غذای گرم رو تجسم می‌کردم که یادم افتاد مامانم برای کاری رفته شهرستان و الان باید برسم خونه شام درست کنم.... خداحافظ غذای حاضر آماده و گرم روی میز... خریدای خونه رو که انجام دادم نفهمیدم چطوری سریع خودموو رسوندم خونه ماشینو پارک کردم و بدو بدو رفتم تو خونه. آب گذاشتم رو اجاق بجوشه برای پختن سریعترین و راحتترین غذای دنیا، ماکارونی و شروع به جمع‌و‌جور کردن خونه کردم. ماشین لباسشویی رو روشن کردم و اتو رو زدم به برق. آخ ساعت پیک مصرف برقه چرا انقدر برق مصرف می‌کنم؟؟؟ اتو رو از برق کشیدم... اشکال نداره فردا صبح زودتر پامی‌شم و لباس‌ها رو اتو می‌کنم. غذا آماده شده و اعضای خونه هم رسیدن. همه گرسنه و خستن. ولو میشند جلوی تلوزیون. میز شام رو تند‌تند می‌چینم . شام که تموم می‌شه جمع میکنم و ظرف‌ها رو میریزم تو سینک. قول دادم امشب کار مشتری رو تموم کنم و براش بفرستم.لپ تاپ رو روشن می‌کنم. کم کم همه میروند بخوابند. فردا باید بروند سر کار. ساعت نزدیک ۱۲ هست که کارم تموم می‌شه. لپ تاپ رو می‌بندم و میرم سراغ ظرف‌ها و جمع و جور کردن آشپزخونه. کف آشپزخونه رو تی و اجاق رو دستمال می‌کشم‌. نگاه می‌کنم. خونه نیاز به جارو و گردگیری داره ولی من دیگه جونشو ندارم. یه نسکافه درست می‌کنم و ولو میشم رو مبل و فکر می‌کنم. راستش یکم از خودم خجالت می‌کشم. فکر می‌کنم مامانم که همسن من بود با همه‌ی این‌کارها ، کار بیرون و کار خونه، دوتا بچه‌ی کوچیک هم داشت که باید بهشون می‌رسید. به کارهای درسیشون به خواسته‌ها و نیازهاشون... پس من چرا انقدر خسته می‌شم؟ پس چرا من احساس می‌کنم می‌بُرم؟ چرا من از بچه داشتن وحشت دارم؟ چرا من توقع دارم آقایون خونه هم با خستگی بعد از کار بیان تو کارای خونه کمک کنن؟ یه جای کار می‌لنگه.... یا من انقدر ضعیفم یا مامانم سوپروومن بوده. نسکافه ام سرد شد.مینو بایرامیمینو بایرامیSat, 28 Nov 2020 23:24:26 +0330https://virgool.ir/@minoob/آرش-x8yontfrymj7- آرش... آرش.... بیا معلم ریاضیت اومده. این صدای همسایه ی طبقه بالاییمون بود. مثل همیشه برای آرش یه معلمی وجود داشت که بیاد. معلم زبان، معلم ریاضی، معلم شطرنج، مربی باشگاه، معلم پیانو.... کم کم داشتم فکر می‌کردم شاید برای خوابیدن هم یک معلمی داشته باشه که بهش یاد بده چجوری بخوابه.? تو راه‌پله‌ها آرش رو دیده بودم. یه پسر دوازده ساله‌ی مرتب و مودب با لباسایی که خط اتوشون نشون می‌داد تازه از اتوشویی اومدن و با اسنیکرهایی که سفیدیشون به خمیردندون دهن‌کجی می‌کرد. خیلی آروم از پله ها پایین می‌اومد و مثل سایه از کنارت رد می‌شد. تو کوچه سرش پایین بود و قدمهاش انگار سانت داشت از بس که هم اندازه بود. عصرها که از سر کار می‌اومدم، آرش رو با مامانش تو پارک سر خیابون در حال قدم زدن عصرگاهی می‌دیدم. همه از آرش تعریف می‌کردند.پسرک قشنگ با رفتار مناسب. ولی من همیشه دلم برای آرش می‌سوخت. به نظرم آرش توی دنیای بزرگترا گیر کرده بود. راستش خودم حاضرم همه چیمو بدم تا برگردم به دوران دوازده سالگی که تو خونه و مدرسه از دیوار راست بالا می‌رفتم. که می‌تونستم راحت بدو بدو کنم. که مجبور نبودم داستان‌های کسل کننده و مسخره‌ی ازدواج و طلاق و ترفیع و اخراج و خرید خونه و ورشکستگی آدم بزرگا رو بشنوم. به جاش داستان‌های هیجان‌انگیز به حرف اومدن عروسک زهرا یا دیدن سایه ی اژدهای پشت اتاق حسین رو می‌شنیدم. هیجان خرید ماهی قرمز سفره هفت سین با مامان یا دیدن پشت سر بابا موقع رانندگی تو شب تو جاده وقتی من و داداشم روی صندلی پشت ماشین مچاله شده بودیم و چادر مامان گرممون می‌کرد تا بخوابیم. دلم برای آرش می‌سوزه. چرا توی دنیای آرش بچه‌ها نیستن؟ چرا مجبوره تو این سن هیجان‌انگیز با آدم‌بزرگهای کسل کننده وقت بگذرونه. یعنی مامان آرش می‌دونه داره چی رو از آرش می‌گیره؟ دلم می‌خواد به همه پدرمادرها بگم: پدرای عزیز مادرای فداکار، بچه‌هاتونو تو دنیای بزرگترا هل ندید. بالاخره یه روزی مجبور میشن توش بیفتند و تحملش کنند. اجازه بدید از بچگیشون خاطرات قشنگ بسازن.... قراره تا آخر عمر با این خاطرات زندگی کنند.مینو بایرامیمینو بایرامیFri, 20 Nov 2020 14:33:33 +0330https://virgool.ir/@minoob/آبان-exenwdgygi8zمن دختر پاییزم. یک شب قشنگ و بارانی آبان ماه به دنیا آمدم. در کوچه پس کوچه‌های تهران بزرگ شدم. مادرم اهل مشهد و پدرم از خرمشهر خونین... بچه‌تر که بودم عادت داشتم با قصه بخوابم. تخیل قوی داشتم. وقتی مادرم برایم از قصه‌های شاهنامه می‌گفت خودم را در قصر شاهی تصور می‌کردم. محبوبترین داستانم داستان کاوه و ضحاک بود. برایم جالب بود که شرارت حاکم ستمگر از مغز جوان تغذیه می‌کند. همیشه برایم این سوال تکرار میشد: چرا مغز جوان؟؟؟ مگر اندیشه‌های جدید چه خاصیتی داشت که حاکم ستمگر به این شدت از آن می‌ترسید. همیشه وقتی به آخر داستان می‌رسیدم از نیروی جوانی فریدون، از خردورزی کاوه، از شجاعت مردم جان به لب رسیده به وجد می‌آمدم. بابا ولی خیلی اهل تخیل نبود. برایم داستان‌های واقعی می‌گفت. داستانی که در آن عراق، دزفول را موشک باران کرده بود، خانه ها ویران کرده و آدم‌ها کشته بود. آنقدر جنازه‌ی موشک روی زمین مانده بود که به دزفول می‌گفتند: شهر هزار موشک. اما فاجعه به نظرم آنجا بود که دشمن فرصت نداد تا دزفول دوباره سرپا شود شاید مردم زنده باشند و جان بگیرند. ۲۸ آذر ۵۹ (۲ روز مانده به دی ماه) برخلاف قوانین بین‌الملل حمله موشکی را دوباره تکرار کرد. دوباره موشک زدن به یک شهر بی‌دفاع و مردم غیرنظامی فقط کار سربازان شیطان است. بابا عاشق داستان های واقعی، ولی برای من شبیه به تخیل جنگ است. بابا عاشق تندگویان است. می‌گوید تندگویان وزیر نفت بود. راستی بنزین را از نفت میگیرند؟ آبان ماه بود که تندگویان را در جاده‌های ماهشهر دزدیدند. بابا تعریف می‌کند تندگویان برای اینکه بنزین گران نشود و سفره های مردم تنگ‌تر نگردد به جای دستور از وزارت‌خانه خودش زیر گلوله‌های جنگ به سکوهای نفتی سرکشی می‌کرد. بابا وقتی می‌گوید عراق، بدن تکه پاره‌ شده‌ی تندگویان را بعد از یازده سال تحویل داد و فهمیدیم از شکنجه شهید شده، خون گریه کردیم. فکر می‌کنم، یعنی وقتی برگشت جای گلوله در قلبش بود؟ گلوله برای نفت؟آبان به دنیا آمدم. آبان بارانی. آبان زیبا. آبان پر‌ داستان. آبان رنجور. حالا که بزرگ شدم دیگر با قصه نمی‌خوابم. با صدای همایون می‌خوابم: من کجا؟ باران کجا؟ راهِ بی‌پایان کجا؟ این دل دل زدن، تا منزل جانان کجا؟مینو بایرامیمینو بایرامیFri, 13 Nov 2020 21:23:51 +0330https://virgool.ir/@minoob/حواس-جمع-he8pvrbjt562با صدای زنگ ساعت بیدار شدم.سریع از جام بلند شدم رفتم آشپزخونه که صبحونه رو اماده کنم‌.کتری رو آب کردم گذاشتم رو گاز. یادم افتاد دست و صورتمو نشستم.رفتم دست و رومو بشورم دیدم صابونمون تموم شده. برگشتم از تو کابینت آشپزخونه صابون بردارم. پیدا نکردم. دونه دونه کشوها رو گشتم. بعد رفتم کمد تو اتاقو گشتم بعد کشوی زیر تخت مهمان ... ای بابا این صابون کجاست.... داشتم ناامید میشدم که یادم افتاد مامان صابونها رو میگزاره تو کشوی زیر روشویی تو حموم. رفتم بردارم دیدم ای وای خونه رو آب برداشته... یادم رفته بود شیر آب رو ببندم. بدو بدو رفتم دستمال و طی رو آوردم همه جا رو خشک کردم. دست و رومو شستم. خسته و کوفته اول صبحی رفتم چایی بریزم بلکه زودتر برسم مدرسه که دیدم ای دل غافل یادم رفته زیر کتری رو روشن کنم. اصلا صبحونه نخواستم بابا....با کج خلقی تمام لباسمو پوشیدم و زدم بیرون..... مستقییییم.... سوار تاکسی شدم. دختربچه ی بغل دستم بهم میخندید نگاهش کردم گفت خانوم مقنعه اتون برعکسه. سرمو بردم پایین و همون زیر صندلی ماشین با یکم دست و پا زدن مقنعه امو دراوردم و درست کردم.... راننده گفت خانوم رسیدیم.اومدم پولشو بدم دیدم تو جیبم هیچ پولی نیست. نگاه کردم دیدم اشتباهی مانتوی خواهرمو پوشیدم. مامان همون دختربچه چپ چپ نگاهم کرد گفت این روزا جوونا چشونه....معلوم نیست چه کوفتی مصرف میکنن که تو حال خودشون نیستن.... خدا خیرش بده راننده رو. دید مستاصلم گفت خانوم بنداز صندوق صدقات برو به سلامت. رسیدم. در مدرسه بسته بود . عزا گرفتم .... حتما الان میگن برو با مامانت بیا .... در زدم ... بابای مدرسه در رو باز کرد .دیدم هیچکس تو مدرسه نیست. گفتم بچه ها کجان؟ گفت خانوم امروز جمعه است.... قربون حواس جمع..... پول که نداشتم. کل مسیر رو پیاده برگشتم. یک ساعت راه بود. رسیدم خونه. دیگه نا نداشتم. دیدم کلیدمو پشت در خونه جا گذاشتم. نشستم روی سکوی جلو در، تو کوچه. خانوم طبقه بالاییمون از خرید برگشته بود. منو دید، در رو برام باز کرد. تشکر کردم. رفتم پشت در آپارتمان روی پله نشستم تا مامانم بیاد. مامانم رسید. منو دید. کلی تعجب کرد. گفت چرا اینجا نشستی؟ گفتم حواسم نبود امروز جمعه است رفتم مدرسه . پول نداشتم کل راه رو پیاده برگشتم. کلیدمو جا گذاشته بودم ، پشت در موندم. مامانم یه نگاه بهم کرد گفت مینو خوبی؟؟؟؟ تو ۲۷ سالته. دانشگاهتو تموم کردی. دیروز از کارت استعفا دادی. امروز هم قرار بود بمونی خونه چون یه بسته ی پستی برات میاد که وسایل کارتو که سفارش داده بودی، برات بیاره. یادت نیست دیشب به همه گفتی تصمیم گرفتم یه جور دیگه زندگی کنم؟.....مینو بایرامیمینو بایرامیSun, 08 Nov 2020 15:15:52 +0330https://virgool.ir/@minoob/کلنگ-td4ijyyzrrfrدیشب مُردم.تو تختم دراز کشیده بودم که دیدم یه موجود دراز با یه لباس سیاه بلند که کلاهش رو صورتشو پوشونده بود با یه کلنگ وایساده جلوم.گفت من عزرائیلم اومدم جونتو بگیرم. گفتم آخه با کلنگ؟؟؟ پس داست کو؟ گفت منم داس داشتم .... یه داس بلند قشنگ... یه شب داشتم تو شالیزارهای شمال ایران میچرخیدم و رقص داسمو روی شالیها میدیدم.خوابم برد. بیدار که شدم داسم نبود. فقط صدای گریه میومد از یه خونه ی کوچیک تو یه روستای کوچیک ... یکی مُرده بود...اما دیشب نوبت کسی تو اون روستا نبود....وظیفه ی منو آدما ازم گرفته بودن... دلم از داسم برید. حالا هر شب یه چیز جدید میگیرم دستم... نوبت تو شد گفتم تو معماری، لابد از کلنگ نمیترسی..‌.من مهربونتر از آدمایی هستم که با داس به جای شالی، سر بچه اشونو میبرن... خب پاشو بریم که معمارای امشب هنوز تموم نشدن....مینو بایرامیمینو بایرامیWed, 14 Oct 2020 21:31:46 +0330