<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های نرگس</title><link>https://virgool.ir/feed/@minoo._.ns</link><description>دانشجوی رشته مددکاری اجتماعی، علاقه مند به نویسندگی</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 04:33:54</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>نرگس</title><link>https://virgool.ir/@minoo._.ns</link></image><item><title>یه قرن دیگه...</title><link>https://virgool.ir/@minoo._.ns/یه-قرن-دیگه-jhuj4fxlnoor</link><description> صد سال دیگه؟ یعنی سال    ١٥٠٠زمین؟ گردہ...آسمون؟ آبیہ...درختا؟ سبزن...روز؟ روشن و آفتابیہ...شب؟ تاریک و مهتابیہ...عاشقِ دلباختہ؟یعنی من؟ دیگہ نیستم...حضرتِ دلبر؟ یعنی تو؟ دیگہ نیستی... فراموش می‌شیم؟ نمیدونم... ولی یه چیزو مطمئنم.. تو زمین گردی که آسمونش آبیہ.. تو زمین گردی که روزاش روشن و آفتابیہ.. تو زمین گردی که شباش تاریک و مهتابیہ..حتی اگر هیچ آدمی نباشہ که مارو به یاد بیاره، تک تک مولکول‌های هوا گواه عاشقیِ ما دوتان.. اونا هستن تا شهادت بدن به نفس به نفس عاشقیِ ما.. عطر عاشقی ما تو هوا موندگار میشہ مگه نہ؟ آر‌ه..میدونی؟ یه قرن دیگہ... وقتی نه من هستم و نه تو... عشقم از امروز هم به تو بیشتره.. آخه تمامِ تمامِ من جز عاشق تو بودن چیز دیگہ‌ای بلد نبوده، نیست و نخواهد بود❤️ </description><category>نرگس</category><author>نرگس</author><pubDate>Tue, 18 May 2021 23:11:19 +0430</pubDate></item><item><title>*اضطراب جدایی*</title><link>https://virgool.ir/@minoo._.ns/اضطراب-جدایی-aidlqtwd9oiq</link><description>تو روانشناسی یه اصطلاحی هست به اسم اضطراب جدایی... خودمونیش میشه اینکه آدما رو یهویی از چیزایی که بهشون وابستگی دارن جدا نکنین... اگر جدا کنین؟ اضطراب جدایی اذیتشون میکنه... نگران میشن...  میترسن... خش میفته به بلور روحشون... حالااا میگم آخدا شما بگو علم دروغ که نمیگه، میگه؟ آخه چند شبی‌ه همش چشمام به روزشمار گوشی خشک شده...  روزشمار میگه دارن جدامون میکنن...  میگه فقط چند روز مونده تا تموم شدن مهمونیت...  میگما جسارت نباشه هااا ولی مگه شما نمیدونین وابسته ایم به این مهمونی و آغوش گرم صاحب خونه؟  البته خب هرجور شما صلاح بدونین، ولی خب قلبمون مبتلا نشه به اضطراب جدایی؟  نکنه شبای قدر برای همین آخرای ماه مهمونیه نه؟ که بیشتر تو بغلت باشیم؟ تا سحر؟  آخه هر بار وسط قرآن سر گرفتن بهمون میگن داریم به آخرای مهمونی نزدیک میشیم... هی خواستن عادتمون بدن به جدایی ها..  ولی خب ما که عادت نمی‌کنیم، می کنیم؟  حالمون حال همون بچه ایه که به زور از بغل مامانش جداش کنن... حالا هرچقدم که قبلش بهمون گفته باشن میخوان جدا کنن!  شما که اجازه نمیدی اضطراب جدایی بگیریم؟ اجازه میدی؟  عادتمون بدن به جدایی ها..  ولی خب ما که عادت نمی‌کنیم، می کنیم؟  حالمون حال همون بچه ایه که به زور از بغل مامانش جداش کنن... حالا هرچقدم که قبلش بهمون گفته باشن میخوان جدا کنن!  شما که اجازه نمیدی اضطراب جدایی بگیریم؟ اجازه میدی؟ *_~رمضان ١۴٠٠ هجری شمسی ~_*پ ن: عکس ماه مربوط به همون شبی از ماه رمضان هستش که ماه معروف بود به ماه صورتی، درخشان و پر از نور?</description><category>نرگس</category><author>نرگس</author><pubDate>Wed, 12 May 2021 02:12:40 +0430</pubDate></item><item><title>از مهر میاین دانشگاه...</title><link>https://virgool.ir/@minoo._.ns/از-مهر-میاین-دانشگاه-agnniffp9iyw</link><description>ساعت 5 صبح از خواب بیدار می‌شم...با غرغر حاضر می‌شم و خودمو به سرویس دانشگاه می‌رسونم..بازم سرویس جا نداره و روی پله می‌شینم.. جلوی دانشگاه باعجله از ماشین پیاده می‌شم و بیخیال تمیز کردن چادرِ خاکیم با ابروهای در‌هم‌کشیده میرم که با آقای جهانگیری، مسئول سرویس‌ها، دعوا کنم! در جواب همه‌ی اعتراض‌هام فقط میگن چشم! چشم الکی... بی‌وقفه کلاس دارم تا عصر... بعد از آخرين کلاس، سریع از دانشگاه میام بیرون تا به سرویس برسم و بتونم روی صندلی بشینم! سرویس هنوز نیومده... با لبخند از آقای جهانگیری سراغ سرویسو می‌گیرم ولی در جواب میگه دخترم چرا عصبانی‌ای؟ ظاهرا چهره‌ی صبحم مونده تو ذهنشون و لبخندم براشون باورپذیر نیست... سوار سرویس می‌شم، سرمو می‌چسبونم به صندلی و با گرمای مطبوع سرویس وسط زمستون خوابم می‌بره ... نرگس مامان بیدار نمیشی؟ ساعت ٨ شد! ... نرگس خانم!! ... نرگس! بیدار شدم مامان..بیدارم...دستمو دراز می‌کنم و گوشیو برمیدارم...میرم سر کلاس..فاصله ی من و کلاس همینقد کوتاهه...هنزفریو می‌ذارم تو گوشم.. صدای استادو می‌شنوم که ازمون میخواد عید ١۴٠٠ مراقب خودمون باشیم و حواسمون به همه‌گیری کرونا باشه تا دوباره آمار زیاد نشه... از بحران میگه، از نیاز به همراهی و همدلی هممون برای به سلامتی گذر کردن از کرونا، از کمک کردن ، از ناامید نشدن، از...... استاد داره آخرین جلسه کلاس تو سال ١٣٩٩ رو برگزار میکنه و من حواسم به خوابیه که می‌دیدم... خوابی که با صدای مامان تموم شد... صورت آقای جهانگیری با سیبیلای پهن و پرپشتش جلوی چشمامه... دارم فکر می‌کنم دفعه بعدی که ببینمش چجوری لبخند بزنم که چهره‌ی عصبیم از ذهنش پاک بشه؟ دفعه بعدی حتما بدون غرغر می‌شینم روی پله خاکی و خوشحالم از اینکه با سرویس میرم دانشگاه... صدای استادو زیاد می‌کنم ولی صدای آقای جهانگیری تو گوشم می‌پیچه: دخترم میگن واکسن اومده...به امید خدا از مهر میاین دانشگاه... </description><category>نرگس</category><author>نرگس</author><pubDate>Sat, 10 Apr 2021 02:16:08 +0430</pubDate></item><item><title>This is us</title><link>https://virgool.ir/@minoo._.ns/this-is-us-jg3jwjbvcdep</link><description>شده تا حالا ته چیزیو بدونی و باز هم خدا خدا کنی که اونجوری پیش نره و تغییر کنه؟ بعضی فیلما اینجوری ان.... هر ثانیه از فیلم میگی ای کاش چیزی که داره اتفاق میفته متوقف شه! کاش این اتفاق پیش نیاد! حتی اگر صحنه ی آخر فیلم رو از اول فیلم دیده باشی.... This is us دقیقاا همینه... از اول فیلم میدونی که اونو از دست میدی.... لحظه به لحظه فیلم بیشتر عاشقش میشی و لحظه ی از دست دادنش دستتو میذاری روی دهنت تا صدای هق هق و آه ناباورانه ات به گوش کسی نرسه و هی تکرار میکنی میشه فیلم اینجوری پیش نره؟ میشه اتفاق دیگه ای بیفته جز از دست دادن جک؟  جایی خونده بودم ک این فیلم نقش اصلی نداره و همه بازیگرا نقش اصلی ان ... ولی به نظر من نقش اصلی داره...جک!  جک همون محوریه که همه ی بازیگرای فیلم به اون تکیه کردن...  جک آدم قصه ی زندگی خیلی از ماهاست.... اونی که تو ثانیه به ثانیه قصه زندگی امون دخیل بوده و بودنش یعنی داشتن خیلی چیزها و از دست دادنش یعنی نابودی خیلی چیزها... اونی که همیشه رفیق بوده و حامی و به موقعش جلوی خطا رفتنمون رو گرفته...  جک قصه زندگیِ تو کیه؟</description><category>نرگس</category><author>نرگس</author><pubDate>Fri, 09 Apr 2021 14:13:36 +0430</pubDate></item><item><title>به بهانه ی سال ها نیامدنت....</title><link>https://virgool.ir/@minoo._.ns/به-بهانه-ی-سال-ها-نیامدنت-uj9vfxstsmj7</link><description>میلاد او ❤️به سنه هزار و چهارصد و کرونا، در روز های فراق جایی حوالی قلبمان توده ای از حرف های نگفته و نگاه های نادیده خش می‌اندازد بر قلب های فشرده مان...  مگر قرارمان ساعت 8 صبح روز دلتنگی نبود؟ در کوچه پس کوچه های انتظار ، حوالی بن بست عاشقی؟ چشم هایمان یعقوب نشان شدند از ندیدنتان تصدقتان برویم...  هزار باره خزان شده است بهار وجودمان از نیامدنتان ...گلبرگ ها پر پر کرده ایم بلکم به آمدنتان ختم شود برگ آخر...  می آیند...  نمی آیند..  می آیند...  نمی...نیامدید..نیامدید و ماه هاست که سهم‌مان از این دوری لبخندی است بغض آلود..  نیامدید و کار هر روزه مان این است که خیال آمدنتان را رج به رج ببافیم پشت چشم های بسته مان...  رج اول از راه خواهید رسید!  شهر را آذین می‌بندیم... به اشک شوق هر کوی و برزن را آب و جارو می‌کنیم ...  دیوانه وار قهقهه می‌زنیم...رج دوم  از راه رسیده اید!  گرد راه از شانه اتان پاک می‌کنیم..  هلهله کنان دورتان می‌گردیم...  مست حضورتان می‌شویم...  رج سوم  ...  رج چهارم ... و رج ها می‌بافیم تا به خود بیاییم و هر چه بافته ایم پوچ شود..  ما به اندازه تمام رج هایی که در خیالمان بافته ایم دلمان تنگ است...جان نیمه‌جانمان تبدار نوشدارویی است از جنس حضورتان ... ما به روز های انتظار ثانیه می‌شماریم برای روزی که جانمان قرار می‌گیرد به لمس آغوشتان حضرت آرامش...پ ن : تولدتان مبارک عزیزِجانم❤️</description><category>نرگس</category><author>نرگس</author><pubDate>Sun, 28 Mar 2021 16:17:40 +0430</pubDate></item></channel></rss>