https://virgool.ir/feed/@mindدغدغه ها و افکار یه دهه هفتادی جا مونده از قطار زندگیfa2026-11-12 03:31:22https://files.virgool.ir/upload/users/106081/avatar/joYN5C.pnghttps://virgool.ir/@mindhttps://virgool.ir/@mind/دوراهی-ew25iihxvgbnدر تصور خود شمعی را دیدم.روشن بود و فروزان همچنان که سعی در گرم نگه داشتن خود داشت به اطراف خویش روشنی می بخشید.به این امید که در این نور افشانی آب شود و عمرش را در راهی که برای آن آفریده شده تمام کند.اما در این میان باد او را مورد تهاجم خویش گرفته بود.لحظه ای ناامیدش میکرد و شعله‌اش را کوچک و کم نور میکرد و رو به خاموشی میرفت اما لحظه ای دیگر شمع به خود می آمد و مقابله میکرد تا روشن بماند. باد از این تقلا زوزه میکشید و عصبی چون نمیخواست روشن بماند و تا آخرین لحظه عمرش گرما ببخشد بلکه میخواست قبل از تمام شدن هدفش او را خاموش کند تا او را در حسرت خواسته اش بمیراند. در همین حال که به شمع نگاه میکردم شمع در نظرم هستی خویش آمد. هر روز و هر لحظه تلاشم بر این است تا به آنچه که هستم برسم.آنچه که برای آن آفریده شده ام .اما همیشه باد خزانی مرا از من دور میکند. عده ای این باد را شیطان نامند و عده ای نفسش خوانند و عده ای وسوسه دل. نامش هرچه که هست بماند. این باد شمع وجودم را آزار میدهد و هر بار که خواسته ام قدمی در راه سعادت بردارم به روشی مانع می شود. زندگی شده است دوراهی خاموش شدن و دست از مبارزه برداشتن یا تن به سختی دادن و مبارزه با بادها. این روشن ماندن در این باد ها و طوفان ها کاری بس طاقت فرساس. این شعله ور ماندن آرزویس که با لحظه ای غفلت به سمت خاطره شدن می رود.آیا راهی هست تا قوت این شمع را زیاد کرد؟آیا دستی هست که دور این شمع گرفته شود و مانعی در برار شدت این باد گردد؟ذهن منذهن منTue, 01 Sep 2020 21:36:58 +0430https://virgool.ir/@mind/حرف-هایی-که-خاک-می-شود-njar9o4fhjfmحرف های زیادی وجود دارد، کلمات بسیار است. جمله ها در رفت و آمد.کتاب ها سخن در ذهن می آید و می رود. اما گفتن سخت است؛ نوشتن دشوارتر.بیان و قلم از روایت آنچه که می اندیشم درمانده.چگونه است خانه ذهن که همه چیز در آن هست و هیچ در آن نیست.اتاقی کوچکی است اما به پهنای هستی وسعت آن.حرف ها برای گفتن دارد. داستان های برای نوشتن. اما ساکت ...سکوتی که در آن فریادها نهفته.به راستی که تاریک خانه آدمی خالقی است باشکوه اما ترسو.ذهن من بشکن این حصاری را که به دور خود کشیده ای. نترس از راه رفتن. تا زمین خوردنی نباشد این پا دویدن نمی آموزد.پس برخیز و بخروش به این ترسِ از حرکت کردن که بی حرکتی باعث نابودی توست.همچنان که آب را رکود باعث گندیدن است. مرگ نیز نتیجه بی حرکتی توست.ذهن منذهن منTue, 01 Sep 2020 18:10:59 +0430https://virgool.ir/@mind/روایتی-زیبا-ycin45tlqe6oزیباست. مرثیه ای به این زیبایی در این عمر و در این جهانی که تا کنون شناخته ام ندیده ام.روایتی از یک نبرد.نبردی بین تاریکی و نور.خیر و شر.پستی و بلندی.نبردی با تمام وجود، با تمام دارایی.گذاشتن تمام آنچه که داری در یک طبق و پیشکش کردن آن شجاعتی میخواهد که در هیچ کجا ندیده ای.اما در مقابل، تاریکی و موجوداتی که خباثت آن ها به سیاهی و عمق سیاه چاله های کهکشانی که هر نوری را در خود می بلعند. اما این نور بلعیدنی نیست این نور را بلعیدن اشتباهی بود که این دخمه های عمیق آن را مرتکب شدن. بلعیدن این نور باعث نابودی‌شان شد و از میان این همه ظلمت این نور روشن تر بیرون آمد. نوری که اگر منشورش کنی هفت رنگ نمیبینی بلکه هفتاد و دو رنگ در آن جمع شده اند. رنگ هایی آسمانی رنگ هایی که زمین سرد و بی جان را جان بخشید و چنان بود شد که هرچه نابود سر راهش بود را با خود برد.و اینگونه بود که روایتی به زیبایی حسین ابن علی(ع) شکل گرفت.نوری که در تاریکی های زمانه همچنان روشنگری میکند."ما رأيت الا جميلاً "ذهن منذهن منSun, 30 Aug 2020 12:50:15 +0430