https://virgool.ir/feed/@minaghasemi101fa2026-11-11 20:34:31https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@minaghasemi101https://virgool.ir/@minaghasemi101/رابر-عشق-من-است-jwnk3bbpkpga✔️بلقیس سلیمانی: ?«رابر» عشق من است مینا قاسمی - بلقیس سلیمانی، برای نقد و معرفی جدیدترین اثر خود «آن مادران این دختران» چند روزی به کرمان آمد و دو روز پشت سر هم در دو جمع ادبی (کتاب‌فروشی طاقچه و کانون داستان نویسان کرمان) حاضر شد و هر روز لباس سرخ و صورتی و سفید بر تن می‌کرد. او زاده‌ی رابر است و ساکن تهران. دلبستگی و شیدایی او نسبت به زادگاهش، نتوانسته کاری کند که این نویسنده‌ی خون‌گرم رابری، شبیه زنان اهل تهران شود و از پوشیدن پیراهن بلند سرخِ سنگ‌دوزی شده بر روی یقه و لباس صورتیِ کمرنگ با رگه‌های سفید و پر نقش و نگار صرف‌نظر کند. لباس‌هایی که عادت کرده‌ایم بر تن زنان جنوب این خطه ببینیم و بلقیس سلیمانی که 27 سال است در تهران سکونت دارد این عادت ما را بر هم نزد. تهران‌نشینی‌اش او را تهرانی نکرد همان‌طور که نویسنده بودن و کتاب منتشر کردن و مرتبا دست به قلم بودن هم خلق و خوی مادرانه و زنانه‌ی تیپیکال زنان ایرانی را از او نگرفت. در انتهای مراسمی که کتاب‌فروشی طاقچه برای او برگزار کرده بود، کسی از حاضرین که برای امضا گرفتن نزد او آمده بود، پرسید: خانم سلیمانی، این کتاب شما درمورد مادران و دختران است؛ پس چرا آن را به پسر خود تقدیم کرده‌اید؟ و بلقیس سلیمانی درست مثل مادری که به اندازه و به نوبت قطعه‌ی میوه‌ای را بین فرزندان خود تقسیم می‌کند، بی‌آنکه حتی فکر کرده باشد که اثری که نوشته درباره‌ی کیست؛ جواب داد:«کتاب قبلی‌ام را به دخترم تقدیم کرده بودم و الان نوبت پسرم بود که به او کتاب تقدیم کنم.» نویسنده بودن ذره‌ای نتوانسته حواس او را چنان به خود مشغول سازد که فکر این را کند که طبق عنوان کتاب، اثر خود را تقدیم بچه‌هایش کند. شیداییِ این بانوی نویسنده به زادگاهش نیز از دیگر جلوه‌های اوست که در نوع خود بی‌نظیر است. ملتهب‌ترین صحبت‌های این نویسنده همواره زمانی شعله‌ می‌کشد که از رابر می‌گوید؛ دیروز، پنج‌شنبه چهارم مردادماه در جمعی که کانون داستان نویسان کرمان برای او ترتیب داده بود می‌گفت:«من همواره یک عشق شگفت‌انگیزی نسبت به رابر دارم. یادم هست که زمانی کرمانی‌های مقیم تهران جلسه‌ای در مورد عمران و آبادانی کرمان گرفتند. من را هم دعوت کردند که در مورد رابر صحبت کنم؛ اسم رابر که آمد آنجا فقط اشک بود که می‌ریختم. رابر عشق من است. از طرفی رابر تقریبا تمام جوانی من را از من گرفت. بسیار به من جفا کرد! رابر زندگی شخصی بسیار پر تلاطمی برای من رقم زد. اصلا نمی‌توانم راجع به آن حرف بزنم. درواقع من از این شهر گریختم و این حالت را همیشه نسبت به رابر دارم. فقط این را بدانید که تمام المان‌های فرهنگی و جغرافیایی رمان‌های من مربوط به رابر است.» بلقیس سلیمانی بیش از آن‌که نویسنده بودن خود را یادآوری کند، رابری بودن، مادر بودن، و زن بودن خود را یادآوری می‌کرد.عکس: رحیم بنی‌اسد آزاد۱۳۹۷/۵/۵minaghasemi101minaghasemi101Fri, 27 Jul 2018 14:57:49 +0430