https://virgool.ir/feed/@minabozorgian17با عشق ورزیدن به ادبیات انگلیسی و نوشتن روزامو میگذرونم.fa2026-11-11 20:38:54https://files.virgool.ir/upload/users/56045/avatar/jOTTyo.jpeghttps://virgool.ir/@minabozorgian17https://virgool.ir/@minabozorgian17/خاطرات-zwoz6s8bdex0به خاطرات ده سال پیش برمی گردم. زمانی که درک و برداشتی از خاطره و مفهومش نداشتم، زمانی که خوش می گذروندم و به این حقیقت آگاه نبودم. الآن تو لحظه ی حال به یاد خاطره ها می افتم، به یاد خاطرات ده سال پیش یا یک سال پیش. به یاد دورانی می افتم که شاید از تجربه کردنش ناراضی بودم اما نمی دونستم، غافل بودم از اینکه تو همین شرایط به ظاهر خسته کننده دارم خاطره می سازم؛ دارم لحظات با ارزشی رو تو زندگیم خلق می کنم که تکرار ناپذیره. تکرار ناپذیره چون دیگه تو آینده ی من رخ نمی دن؛ همیشه همین بوده، خاطرات ما به گذشته تعلق دارن و همون جا هم می مونن. اصلا چون جزء جدا ناپذیری از گذشته هستن بهشون می گیم خاطره. خاطراتی که گذشته رو با تمام نوستالژی که داره برامون تداعی می کنه و تراژدی خفیفی رو تو قلب و ذهنمون رقم می زنه. اما تجربه کردن خاطرات گذشته تو آینده یه چیزی مثل مقاومت در برابر نیروی گرانش زمین غیرممکنه. خاطرات تجدید نمی شن چون حتی اگر هم می شدن ما دیگه به اون جایگاه متعلق و وابسته نیستیم، تو این خاطرات تکراری دیگه حتی ما هم اون آدمای سابق نیستیم همون آدمی که برای اولین بار اون خاطره ی نو و دست نخورده رو تجربه کرده. فرق کردیم، بزرگ شدیم، پخته شدیم، ناراحت شدیم، خوشحال شدیم، قهقهه زدیم و گریه کردیم و بعد از مدت ها به آدمای متفاوتی تبدیل شدیم که دلمون هنوز هوای همون خاطرات ناب گذشته رو می کنه پس خاطرات تغییر نمی کنن. اونا همینطور شیرین و دلنشین تو گذشته باقی موندن و این ما موجودات بی قرار هستیم که در میان اونا پرسه می زنیم. mina bozorgianmina bozorgianTue, 11 May 2021 00:53:36 +0430https://virgool.ir/@minabozorgian17/من-و-نگرانی-هایم-زمان-و-بی-خیالی-هایش-krizouaejiskبیست سال است که شب می خوابم و صبح دوباره پرده را کنار میزنم,اما مدت ها است که میخوابم اما پرده ای برای کنار زدن نمیبینم.شاهد هستم که ماه قربان صدقه ی زمین می رود اما اینجا درون این سرزمین دیگر خبری از مهربانی نمی شنوم. گمان میکنم که مهربانی هم از این شهرعزیمت کرده است.و اما من در این دورهمی سرم را روی بالش میگذارم تا شاید بلکه برای چند ساعت از خیال های نابود کننده ام رهایی یابم. میدانم اما فایده ای ندارد; زیرا انها در خواب هم مرا دنبال می کنند. سرانجام با فکر کردن به ارزوهایم که سایه ی تاریکی را بر روی انها میبینم به خواب نزدیک میشوم اما دوباره ان فکرهای ترسناک مرا به سمت بیداری میکشاند.صبح, خورشید نیز به جمع زمین و یارش می پیوندد. و من در این طرف از بیداری بیدار میشوم. انتظار تغییر بزرگی دارم اخر دیگر از این بیدارتر ....تلویزیون را روشن میکنم. تاریخ هفده خرداد سال هزار و سیصد و نود نه شمسی است, تلویزیون خبرغرق شدن کشتی را جار میزند,دقیقا خبر بعدی اتش سوزی خودرویی را نشان می دهد و زیرنویس میکند که جنوب ایران زلزله امده است. و من نمیدانم که دقیق کجای این اشفتگی ها قرار دارم؟ در مرکز انها یا کنارشان. شاید هم پرسه ی یکی از انها را درونم حس میکنم. بعد از شنیدن این خبرها به خودم قول میدهم که ان ها برای کسی بازگو نکنم. اما حالا یقین پیدا میکنم که اشفتگی درونم است اخر هرجا می روم ان را میابم, اشفتگی که دلهره را همنشین تنهایی هایم میکند.از جایم بلند میشوم, زمانی که دست هایم سریعا به کمکم می ایند. خودم چیزی نگفته ام اما انها خبر دارند که پاهایم به تازگی سست شده اند.قبل ترها صبحانه وعده ی مورد علاقه ام بود حتی بعضی اوقات شب و یا ظهر را با خوردن صبحانه دلپذیرتر میکردم. اما امروز ترجیح دادم راهم را از اشپزخانه به سمت اتاق کج کنم. دقیقا در شرایط ده دقیقه ی قبل خودم قرار گرفتم, به تکرار دیگر عادت کرده بودم. همانطور دراز کشیده روی تخت به عقربه های ساعت خیره شدم. چقدر به نظرم بی خیال می امدند انگار بدون هیچ دغدغه ی فقط روی گذشتن تمرکز کرده بودند.در ان دوران هیچ کس را اجازه نداشتم ببینم. گپ زدن با ادم ها,بغل کردنشان و حتی دیدنشان باعث می شد که به مرگ نزدیک تر بشوم. لازم و ضروری بود که از انها دوری کنم. همه جا حرف از ویروسی بود که در جان ادم ها می افتاد و باعث نابودی شان میشد. اما این ویروس برای من ازعجایب نبود,مدت ها بود که با چشم غیر مسلحم ویروس را در مردم شناسایی کرده بودم; ویروسی که نتیجه اش غیر از ویرانی چیزی نبود. ویروس را همه جا می دیدم حالا چه در جان همکلاسی هایم که زمان باارزششان را به غیبت کردن میگذراندند و یا درون چهره ی فروشنده هایی که با دروغ هایی بسته به جیبشان خودنمایی میکردند. این مردم خیلی وقت است که الوده شده اند,قصیه هم به یک سال و دو سال برنمیگردد اینجا یک نسل است که دارد پژمرده میشود.زین خلق پرشکایت گریان شدم ملول آن های هوی و نعره مستانم آرزوستگویاترم ز بلبل اما ز رشک عام مهر است بر دهانم و افغانم آرزوستدی شیخ با چراغ همی‌گشت گرد شهر کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوستmina bozorgianmina bozorgianWed, 24 Jun 2020 01:49:30 +0430