<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Mina Balali</title><link>https://virgool.ir/feed/@minab2988</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 14:01:40</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/479139/avatar/avatar.png</url><title>Mina Balali</title><link>https://virgool.ir/@minab2988</link></image><item><title>معجزه انهم در قرن ۲۱</title><link>https://virgool.ir/@minab2988/معجزه-انهم-در-قرن-۲۱-qlamnqozgpey</link><description>گاهی اوقات با خودم فکر میکنم اگر ۵۰ سال دیرتر به دنیا میامدم چه روزگاری داشتم، چه بلایی به سرم میامد و در چه وضع روحی و جسمی به سر میبردم، اما همیشه با شکرگزاری از خداوند به افکارم خاتمه میدهم. شاید تعجب کنید یا فکر کنید که اغراق میکنم، اما اگر ادامه داستانم را بخوانید متوجه می شوید که چرا این حرفها را میزنم.زمانی که دانشجو بودم در فاصله بین کلاسها گوشه ای مینشستم و همکلاسیهایم را تماشا میکردم که دسته جمعی به کافی شاپ میروند، در اردوها شرکت میکنند یا در همایشها و گروههای صنفی مختلف فعالیت میکنند، اما من فقط یکی دو تا دوست و همراه داشتم که در ان ساعت ها کنارم مینشستند و تنهایم نمیگذاشتند.  شاید فکر کنید چه ادم گوشه گیر و اجتماع گریزی بودم یا چه همکلاسیهای مغروری داشتم که به من محل نمیدادند، اما زود قضاوت نکنید، چرا که واقعیت چیز دیگری است. من معلول بودم و روی ویلچر مینشستم بنابراین نمیتوانستم پا بپای انها همه جا بروم.در سالهای کودکی حسرت خیلی چیزها بر دلم ماند. عاشق کتاب بودم اما نمیتوانستم مثل بعضی دوستانم به کتابخانه بروم و هر کتابی دلم خواست بخوانم چون کتابخانه پله داشت. عاشق نقاشی و موسیقی بودم اما رفتن به کلاس نقاشی با ویلچر نیاز به هزینه گزاف رفت و امد داشت، تازه اگر اموزشگاهی پیدا میکردم که همکف بود یا اسانسور داشت.وقتی دانشگاه رفتم خیلی از کارهایم را پدر و مادر یا برادرم برایم انجام میدادند، از کتاب خریدن تا کارهای بانکی و پرینت درسی و ... چرا که هم هزینه گرفتن ماشین دربست برای ویلچر زیاد بود و هم اکثر مکان ها پله داشتند و ورود ویلچر به انها دشوار.با موبایل در سال اول دانشگاه و با اینترنت در سالهای اخر اشنا شدم و فقط برای تحقیقات اینترنتی از ان استفاده میکردم، اما هنوز زود بود که بفهمم ترکیب این دو فناوری یعنی موبایل و اینترنت چه معجزاتی خواهد داشت.از ان روزها سال ها گذشته و معجزه رخ داده است.من، توانمندتر، مستقل تر و شاداب تر از همیشه شده ام.برای سرکار رفتن نگرانی ندارم که ایا محل کار پله دارد یا ندارد. پروژه را در خانه انجام میدهم و با رسانه های ارتباط جمعی یا ایمیل برای کارفرما میفرستم.کارهای بانکیم را خودم با موبایل انجام میدهم و فراتر از ان کارهای بانکی خانواده را. دیگر نیاز نیست پدرم برای قبض اب و برق و ... یا قسط خانه، به بانک برود.حتی میتوانم خریدهای خودم و خانواده را با چند کلیک انجام دهم و ساعتی بعد انها را جلوی منزل تحویل بگیرم.چندین اپ کتابخوانی دارم و بدون نیاز به رفتن به کتابخانه ای که انهم پله دارد جدیدترین کتاب های سال را میخرم و میخوانم.از طریق شبکه های اجتماعی با گروه های مختلفی از دوستان در ارتباطم، دوستان دانشگاه، همکاران قدیمی، گروه های تخصصی شغلی، دوستان بچگی، انجمن های معلولین و ....در بهترین کلاس های نقاشی و موسیقی مجازی شرکت میکنم و به زودی نمایشگاه نقاشیم را برگزار میکنم.و وقتی به اینده فکر میکنم احساس میکنم هیچ دلیلی برای غصه خوردن یا نگرانی ندارم. ایا نباید از خداوند مهربان، برای این معجزات سپاسگزار باشم؟#روایتگرباش...</description><category>Mina Balali</category><author>Mina Balali</author><pubDate>Fri, 18 Dec 2020 22:15:47 +0330</pubDate></item></channel></rss>