https://virgool.ir/feed/@minaa.koozariمینا هستم، به تازگی سوگ پدرم را تجربه کرده ام و اینجا از روزهای دشوار سپری کردن این سوگ مینویسم و از روزمرگیfa2026-11-12 22:57:20https://files.virgool.ir/upload/users/4249384/avatar/gvBu9c.jpghttps://virgool.ir/@minaa.koozarihttps://virgool.ir/@minaa.koozari/سوگ-نامه-سوم-giiinlydjzqdدو روز مانده به یک ماهگیِ نبودنش برای اولین بار خواب پدرم را دیدم. تا قبل از آن هم او را در خواب دیده بودم اما در آن خوابها او همیشه در میان شلوغی جمعیت گم شده بود. اینبار اما با مادر و خواهر بزرگترم در یک ویلا بودیم که یکدفعه پدرم ناپدید می‌شود. به پلیس اطلاع می‌دهیم اما انگار در پسِ ذهنمان می‌دانیم خودش رفته نه اینکه حادثه‌ای رخ داده باشد. شبیه رفتنِ پس از تحمل کردن یک دوره اضطراب روحی. برای همین مادر و خواهرم نگران نبودند اما من خیلی بیتاب بودم. تلفن را برداشتم تا به اداره پلیس زنگ بزنم و گزارش جست و جویشان را دریافت کنم. اما مدام بوق اشغال می‌زد تا اینکه از حیاط پشتی صدای پا شنیدم. و وقتی به آنجا رفتم پدرم را دیدم که با همان زیر پیراهنی آبی که همیشه در خانه با آن می‌گشت آن طرف حصارها که فاصله زیادی با خانه نداشت با پسر بچه‌ها مشغول فوتبال بازی کردن بود. وقتی مرا دید به طرف حصار دوید و با چشم‌هایی که حالا اشکالود بود فقط یک کلمه گفت: ((کجایی؟)) من به طرف در آهنی وسط حیاط و به طرف پدری دویدم که حالا روی زانوهایش نشسته بود و دستهایش را برای به آغوش کشیدنم باز کرده بود. این زیباترین خوابی بود که در تمام زندگی‌ام دیده‌ام با مفهوم عشق، پدر و دلتنگی. حالا می‌دانم که او هم همانقدر که من دلتنگ او هستم دلتنگم است. در جایی درونِ خط افق، میان مرگ و زندگی یا در ذهن و قلب من، نمی‌دانم…مینامینا کوزریمینا کوزریFri, 26 Sep 2025 23:11:15 +0330https://virgool.ir/@minaa.koozari/سوگ-نامه-دوم-emoryvrnenusمراسمِ ختمِ پدرم در هاله‌ای‌ از مه و غبار گذشت.صبح آن روز بعد از بیدار شدن، دردِ عجیبی در شکمم احساس کردم و بعد از اصرارهای زیادِ همسرم برای خوردن یک لقمه نان، درد شدیدتر شد و اسهال شدم. این البته واکنش همیشه‌ی بدنم است به ترس و اضطراب زیادبعد چند صحنه را به خاطر می‌آورم که انگار اوجِ غم و فقدان را نشان می‌داد و اگر آن روز یک صحنهٔ تئاترِ موزیکال بود، در آن صحنه‌ها احتمالاً موسیقی با یک ضربِ تند به اوجِ خودش می‌رسید.صحنهٔ دیدارم با دختر عمه‌ی ماتم‌زده‌ای که تازه از سفر برگشته بود و در یک شوک ناگهانی خبر از دست رفتن دایی مورد علاقه‌اش را شنیده بودصحنهٔ دیدنِ ماشینِ عزیز دردانهٔ پدرم که حالا با یک حلقهٔ گل و عکس قاب گرفته‌اش تزیین شده بود.صحنه‌ی دیدن خواهر بزرگ‌ترم بعد از آمدنش از سردخانه و دیدن پیکر بی جان پدرمانصحنهٔ نشاندنِ من و خواهرِ کوچک‌ترم روی یک سنگِ مزار، یک ردیف پایین‌تر از مزارِ پدرم موقع انجام تشریفات تدفینصحنهٔ دیدنِ شوهر عمه‌ام که حالا بهترین دوستش را از دست داده بود و در قبر منتظر تدفین ایستاده بود؛ با پیراهنِ سفید، موی سفید، ریشِ سفید و کمری که حالا با زحمت صاف نگه داشته شده بود.صحنهٔ دیدنِ پاهای آدم‌هایی که در صف جلو ایستاده بودند و خوشبختانه مانعی بودند برای دیده شدنِ فاجعه‌ای که در حالِ رویدادن بود،من به جهانِ پس از مرگ اعتقاد ندارم. نمی‌دانم انسان‌ها پس از خارج شدن از کالبدِ جسمشان سفرِ دیگری را آغاز می‌کنند یا این پایانِ مسیرِ تجربه‌گریِ یک انسان است. اما می‌دانم که می‌توانستم در تمامِ مراسم حضورِ پدرم را کنارِ خودم احساس کنم یا حتی صدایش را بشنوم.دربارۀ این‌که این صداها و حس‌ها درونی‌اند و مغزِ ما آن‌ها را تولید می‌کند یا نمودِ بیرونی دارند و عزیزِ از دست‌رفتهٔ ما جایی در ماوراء نظاره‌گرِ ماست، هم نمی‌دانم. اما با این‌که می‌دانم مغزِ انسان قادر است صدا و تصویر تولید کند، فعلاً دوست دارم تصور کنم که نمودِ بیرونی دارد و عزیزمان در جایی همین نزدیکی نظاره‌گرِ ماست یا شاید هم برای تحملِ این فقدانِ سهمگین به این تصویر نیاز دارم.پدرم هیچ‌گاه شعر ننوشت. شاعر نبود. نویسنده هم نبود. اما به داستان‌های زندگیِ افرادِ زیادی جان بخشید؛ پدرم روحِ قصۀ زندگیِ اطرافیانش بود. پدرم بندِ مهره‌های تسبیحِ خانواده بود؛ بزرگ بود، مدیر بود و تمامِ زندگیِ من با او، در این چالش گذشت که با اینکه شیوهٔ مدیریتش را تحسین می‌کردم و به او اعتماد داشتم. سعی داشتم به او یادآوری کنم که نمی‌تواند زندگیِ من را مدیریت کند.شاید برای همین وقتی خبرِ پرکشیدنش را شنیدم، آن‌قدر از دستش عصبانی شدم که: «آخر چطور مدیرِ وقت‌نشناسی بودی؟ که در ۶۶ سالگی با زندگی وداع گفتی؟ بی آنکه به سرنوشت اطرافیانت فکر کرده باشی؟» سوگ تجربه‌ای همراه با خشم است: خشم از عزیزی که از دست رفته و حالا مجبوری با جایِ خالی‌اش به زندگی ادامه دهی. خشم از شیوهٔ دلداریِ اطرافیان، از بوسیده شدن و بغل گرفتنِ بی‌موقع و غیرضروری در گرمایِ شدیدِ تابستان، خشم از زنی سیاه‌پوش که در مراسم خاکسپاری به پیکرِ پاک و زیبا و بی‌جانِ عزیزت می‌گوید «جنازه» (خوشحالم که چهره‌اش در ذهنم ثبت نشده و شاید هم او باید خوشحال باشد ازین اتفاق)بعد پرده آخر این تئاتر موزیکال شروع می‌شود و این خشم‌ها می‌شوند بلندترین نُتِ موسیقی و چیزی نمانده که گوشت را پاره کنند؛ صداها می‌شوند ناخن‌خراشیده روی سیمان و ضربان قلبت همینطور بالا می‌رود و صداها طوفان می‌شوند و طوفان می‌پیچید توی تار و ‌پود وجودت و بعد عزیزت می‌رود به خوابِ دوستِ صمیمی‌ات و برایت پیغام می فرستت که برایش حافظ بخوانی و این می‌شود نُتِ آرامِ موسیقی و صداها آرام‌تر می‌شوند و ضربانِ قلبت کمی منظم‌تر. ناخنت را از رویِ دیوارِ سیمانی برمی‌داری و زمزمه می‌کنی: «ای غایب از نظر که شدی هم‌نشینِ دل، می‌گویمت دعا و ثنا می‌فرستمت.»مینامینا کوزریمینا کوزریWed, 17 Sep 2025 11:14:02 +0330https://virgool.ir/@minaa.koozari/سوگ-نامه-اول-ypqwnr8mmcagمریلین یالوم در کتابِ مسئله‌ی مرگ و زندگی از به‌هنگام مردن می‌گوید. او می‌گوید بعضی افراد خیلی زود می‌میرند و بعضی دیگر خیلی دیر و پس از سپری‌کردنِ یک دوره زوالِ عقلِ طولانی. هنر این است که به‌موقع مردن را بلد باشی. به زندگیِ پدرم فکر می‌کنم؛ پدری که در تمامِ زندگیش فردی سازنده و مفید بود برای همهٔ اطرافیانش. مشاورِ خانواده، منِ واقعی و آرمانیِ وجهِ پدر — نه تنها برای فرزندانش، که برای همهٔ اطرافیانش — و در نهایت چه ماهرانه به‌هنگام مردن را بلد بود. درست در شروعِ سراشیبیِ زوال، قبل از هرگونه حادثه‌ای که منجر شود به تغییرِ شخصیت یا از پا افتادگی‌اش. درست در جایی که تصویرِ ذهنیِ همهٔ ما همان بود که در اوجش از او داشتیم.یادم هست آخرین باری که همدیگر را دیدیم، یعنی حدودِ یک هفته قبل از مرگش. (این را می‌نویسم که کم‌کم باور کنم پدرم مرده و آن‌قدر از این واژه‌ی لعنتی در نوشته‌هایم فرار نکنم) طبقِ معمول، به درخواستِ خودش برایش کتاب خواندم. آن روزها کتابِ دنیای سوفی را می‌خواند. به‌نظرِ خودش کتابِ سَبُکی بود که می‌توانست همدمِ خوبی برای لحظه‌های درد و ذهنِ نامتمرکزش باشد.در فصلِ رمانتیسم این کتاب، نویسنده ابتدا تفکرِ رمانتیک در قرنِ هجدهمِ میلادی را تصویر می‌کند تا با تفکرِ ذهنی و سبکِ زندگیِ آن‌ها آشنا شویم؛ و بعد از تأثیرِ این سبک در هنر و ادبیات می‌گوید. در ادامهٔ داستانِ کتاب، در آن فصل، قلمِ نویسنده می‌چرخد و چند صفحه را با مهارتِ تمام در حال‌وهوایِ رمانتیک می‌نویسد تا خواننده درکِ بهتری از موضوع پیدا کند.من و پدرم فصل را خواندیم. دربارۀ چرخشِ قلمِ ماهرانهٔ نویسنده حرف زدیم؛ دربارۀ مثال‌هایی که می‌شد برایش در ادبیات آورد و کتاب‌هایی که خوانده بودیم. و این شد آخرین وقت‌گذرانیِ پدر و دختریِ ما در اوجِ کمال، زیبایی، آگاهیِ ذهن و حضور. درست است: پدرم در همه‌چیز بهترین بود برای خانواده—بهترین مشاور، بهترین حامی، بهترین همراه، بهترین معلم—و حالا در اوجِ کمال، آخرین درسش را به همهٔ ما داده بود: به‌هنگام مردن. همان‌طور که نیچه می‌گوید، «آن‌چه کامل شده، هر آن‌چه رسیده و پخته، خواهانِ مرگ است.»روزی که پدرم مرد، از زیرِ تختش مجله‌ی جدولی پیدا کردم که حتی یک ستونش هم خالی نمانده بود.مینامینا کوزریمینا کوزریTue, 16 Sep 2025 23:33:37 +0330