https://virgool.ir/feed/@mina.soleimanzadehfa2026-11-12 16:16:42https://files.virgool.ir/upload/users/1382845/avatar/nbMOrd.jpghttps://virgool.ir/@mina.soleimanzadehhttps://virgool.ir/@mina.soleimanzadeh/فردای-کابوس-avkq1ijbn9vmکابوس کودکی‌ام را خوب یادم است؛ همیشه حضور دزدی را در خانه‌مان خواب می‌دیدم، گاهی در زیرزمین، گاهی در پشت‌بام، گاهی وقتی تنها بودم و یک بار هم وقتی پیش بقیه نشسته بودم. همیشه قبل از اینکه دزد بخواهد چیزی بردارد و برود یا به من آسیبی بزند، از خواب بیدار می‌شدم. انگار سلاحم از خواب بیدار شدن بود. تا سایه دزد را در خوابم می‌دیدم به دنیای امن بیداری پناه می‌بردم.دیشب خواب دیدم همراه چند نفر دارم فرار میکنم. هوا ابری و سرد است، روی همه چیز لایه‌ای خاکستری نشسته است، انگار کسی رنگ چیزها را دزدیده است. نفس‌نفس می‌زنم. در جایی هستیم شبیه محله قدیمی‌مان، ولی خیابان‌ها پر از کوچه‌های پیچ در پیچ و بن‌بست است. کسانی دنبالمان هستند؛ سایه‌هایی تاریک که می‌شناسمشان. سایه‌ها دست‌هایی دارند که به سمت ما می‌آیند. می‌خواهند دور گردن ما حلقه شوند. فرار می‌کنیم. پاهایم سنگین شده و نمیتوانم درست بدوم. انگار طناب‌هایی نامرئی پاهایم را بسته اند. از بقیه عقب می‌مانم. خودم را به درون کوچه‌ای می‌رسانم. از خانه‌ای که همیشه از آن صدای خنده می‌آمد عبور می‌کنم. به خانواده‌ای که قبلا آنجا زندگی می‌کردند فکر می‌کنم، از پنجره خانه می‌بینم که کسی آنجا نیست. خانه سرد و ساکت است. کسی نور آن خانه را دزدیده است.جلوتر می‌روم. کوچه، بن‌بست می‌شود. ترسی شبیه ترس درون کابوس‌های کودکیم تا مغز استخوانم نفوذ کرده است. برمی‌گردم. سایه ها به من رسیده‌اند. دهانم را باز می‌کنم تا فریاد بزنم اما می‌فهمم سایه‌ها صدایم را هم دزدیده‌اند. کم کم اطرافم سیاه می‌شود. چشمانم را می‌بندم و از سایه‌های کابوسم می‌گریزم.بیدار می‌شوم، شب رفته‌است. نور خورشید پوستم را نوازش می‌کند. خورشید از پشت پنجره جولان می‌دهد و به جوانه‌های گلدانم می‌تابد. پاهایم را زیر پتو میبرم؛ از کابوس دیشب سرد و خسته شده‌اند. کم کم بدنم شروع به گرم شدن می‌کند. در پاهایم انرژی را احساس میکنم. صبح شده است؛ باید به همه خبر بدهم، باید همه را بیدار کنم.مینا سلیمان زادهمینا سلیمان زادهFri, 13 Jan 2023 00:47:03 +0330https://virgool.ir/@mina.soleimanzadeh/در-صحبت-سایه-kwdrcmmyoydeسایه که رفت، دیگر نمیدانم چه کسی به خوبی او می‌تواند حال دل را این گونه بسراید. او درد کهنه‌ی ما را میدانست و خود نیز دردمند بود، چنان که سرود: «تو که ترجمان صبحی، به ترنم وترانه / لب زخم دیده بگشا، صف انتظار بشکن» او بهتر از خود ما از حالمان خبر داشت و این معجزه بود. در میان صفحه‌های بی سر و ته اینستاگرام به پستی از دکلمه های او برمیخوردم و پیرمرد با صدای طنینش اشکی گرم گوشه‌ی چشمم میگذاشت.غزل های او از نسل غزلهای سعدی بود، آنجا که گفت: «فتنه ی چشم تو چندان ره بیداد گرفت / که شکیب دل من دامن فریاد گرفت» در چرک نویس مجازی ام نوشته بودم:«اگر غم نباشد چطور سایه، غم و شادی را این چنین در هم بیامیزد:چه مبارک است این غم که تو در دلم نهادیبه غمت، که هرگز این غم ندهم به هیچ شادی»هنوز فرصت نکرده بودم آن را تکمیل کنم که خبر رفتنش را شنیدم. امروز اما میگویم اگر سایه نباشد چه کسی غم و اندوه را مثل کنده‌ای زمخت بساید و از آن، تجسمی نغز و ظریف حاصل کند؟مینا سلیمان زادهمینا سلیمان زادهWed, 10 Aug 2022 11:55:11 +0430https://virgool.ir/@mina.soleimanzadeh/التیام-گل-نیلوفر-tvcugtgoaqnlشبا زخمام ذق ذق میکنن. بعضیاشون میخارن؛ که یعنی دارن خوب میشن، از بعضیاشون هم خون سرازیر میشه. یه عده میگن زیادی حساسم ولی این به خاطر اینه که من میتونم زخم هام رو ببینم. وقتایی که روی اونا پماد میذارم یه کم بیشتر میسوزه. یه وقتا هم دوباره ازشون خون میاد، با اینکه به نظر میومد خوب شده باشن. من زخم آدمای دیگه رو هم میبینم. دوست دارم روی اونا هم پماد بذارم. یه وقتا هم اوضاع رو خراب تر میکنم. ما آدما وقتی تنه‌مون به تنه‌ی هم میخوره یه وقتا زخمای همدیگه رو بدتر میکنیم. حتی ممکنه اعتمادمونو به اون آدم از دست بدیم. ولی یه وقتا هم بودنمون برای همدیگه پماده. یه وقتایی همین که کسی زخم ما رو میبینه و نوازش میکنه رد سختی زندگی روی تنمون کمرنگ میشه، یا با یه همدلی که یعنی میفهممت، یه درددل کردنی که نشونی از اعتماد به اون آدمه، یا گفتن اینکه حتی اگه همه چی خراب بشه کنارتم تا با هم درستش کنیم. ما با تن‌های زخمیمون مثل بومی هستیم برای نقش‌هایی از جنس درک کردن و درک شدن. ما هنرمندیم که از زخم‌ها، پیوندهای همدلی بسازیم و خوب میدونیم چطوری برای زخم های همدیگه التیام باشیم. التیام ها گل های نیلوفری هستن که با جادوی نوازش، از مرداب زخم ها رشد میکنن. مرداب ها به گل های نیلوفر احتیاج دارن. «صدایم کن، اعجاز من همین است، نیلوفر را به مرداب می‌‌بخشم، باران را به چشم‌های مردِ خسته، شب را به گیسوانِ سیاهِ سیاهِ خودم، و تنم را به نوازشِ دست‌هایِ همیشه مهربان تو»مینا سلیمان زادهمینا سلیمان زادهMon, 25 Jul 2022 17:38:39 +0430