https://virgool.ir/feed/@mimneveshtهمه‌چیزازاین‌جمله‌شروع‌شد:اگر‌ کتابی‌ که‌ میخوای‌ توی‌ کتابخونه‌ نیست‌ خودت‌ بنویسش.fa2026-11-11 16:26:42https://files.virgool.ir/upload/users/1454547/avatar/5JkDGp.jpeghttps://virgool.ir/@mimneveshthttps://virgool.ir/@mimnevesht/هیولای-زیر-تخت-es8snqep1mkv چرا کوچیک که بودیم هیچ وقت بهش فرصت ندادیم؟ چرا وقتی نصفه شب ها که دستمون از تخت آویزون میشد و بیدار می‌شدیم سریع دستمون رو از ترس بالا می‌کشیدیم؟! شاید میخواستن دستامون رو بگیرن. چرا هیچ شبی از ترس پایین تخت رو نگاه نکردیم؟ شاید اون هیولای زیر تخت تشنه‌ی یه نگاه بود. چرا همیشه با گم شدن لای پتو از خودمون در برابرشون محافظت میکردیم؟ شاید نیاز به بغل داشتن. اصلا چرا باید از خودمون دربرابرشون محافظت میکردیم وقتی هیچ وقت بهشون فرصتی ندادیم؟ کی میدونه؟ تو می‌دونی یا من؟ شاید همیشه حسرت این رو توی دل می‌پروندن که وسط های شب دستش رو روی موهات بکشه، توهم با یه لبخند بهش نگاه کنی و باهم از پنجره فرار کنین. دستات رو بگیره و باهم برید به سمت اون پارکی که الاکلنگش زیاد از زمین فاصله نمی‌گرفت و تو روش راحت تر بودی. کسی به جز تو نمیتونست اون رو ببینه اما مراقبت بود. شاید ما همیشه همین بودیم و هستیم. بدون اینکه چیزی بدونیم قضاوت میکنیم، بدون اینکه درک کنیم نظر میدیم، بدون اینکه تجربه کنیم می‌ترسیم، نفرت داریم.میممیمSat, 03 Sep 2022 00:59:14 +0430https://virgool.ir/@mimnevesht/فقط-ده-سالته-e28fll5idpzkنوسان صدای خندهٔ پیکر هایی به یقین شاد تر از دل و لب های لرزانش، سریع السیر از جلوی چشمانش گذشتند و شاید به سمت خانه‌ای رفتند که خدایش با آنان مهربان تر برخورد می‌کرد و از خود شبنم هایی روی چند سکه پنج سنتی آرامیده در ظرف پسر به جای گذاشتند و نگاهی آکنده از حسرت را بدرقه راه خود کردند. چه میشد اگر او را همراه با خود می‌بردند؟ گروه بازی های کودکانهٔ‌شان یک نفر کم نداشت؟ معلم نگران غیبت های همیشگی‌‌ و غیر استثناء‌اش نمیشد؟ تخته‌ نقاشی های کلاس جای نقاشی‌اش را خالی نگه داشته بود؟ ارتعاش خفیف خنده‌هایشان، لرزشی که ثمره‌ی خنده‌ی او بود را کم نداشت؟ دنیای او چطور؟ در سن کم، مرد نبود؟ دنیایش کودکی کردن را کم نداشت؟ سکه های روز های گذشته را از جیب هایش بیرون آورد و کنار سکه های امروز انداخت. هنوز برای خرید قرص های مادرش پول کم داشت. آسمان رنگ آبی‌اش را به رنگ پرتقالی باخته بود، که مدت ها وقتی از مقابل میوه فروشی میگذشت سعی در به یاد آوردن طعم آن داشت. روز به سمت آغوش شب قدم برمیداشت و امشب هم سفره‌ای پهن نمیشد. مگر قرار نبود خدا مهربان باشد؟ مگر قرار نبود بچه‌هارا دوست داشته باشد؟ خدا و دنیایی که به ارث برده بود، قرین تجربیاتش نبود.میممیمMon, 31 Jan 2022 01:18:37 +0330https://virgool.ir/@mimnevesht/ساکنان-سیاره-ناشناخته-ایزمین-u5svjn7gnoadاز دنیای دیگه‌ای اومده بود و مهم ترین وظیفه‌اش این بود که کسی متوجه واقعیت زندگیش نشه. این حکایت همه ‌ی مردم شهر بود. تک به تک؛ خودشون رو جدا، خاص، متفاوت و متعلق دنیای دیگه ای میدونستن. همسایه‌ها هم دیگه رو نمی‌شناختن؛ خواهر و برادر ها به زور رسم و رسومات خانوادگی هم دیگر رو ملاقات می‌کردند. عشق نبود، چون اعتمادی نبود. اگر اعتمادی بود، اعتباری نبود. از بوسه خبری نبود، چون هوس بود. اگر هوس نبود، قدمتی نبود. داستان، داستان من، تو و این مرزوبوم بود.میممیمFri, 28 Jan 2022 01:18:57 +0330