https://virgool.ir/feed/@mim.zfa2026-11-12 03:02:52https://files.virgool.ir/upload/users/105547/avatar/F2SNQ6.pnghttps://virgool.ir/@mim.zhttps://virgool.ir/@mim.z/امید-برای-الف-kflll9dr0wptامید و مادرم در ذهن من ریشه‌های درهم تنیده دارند. امید برای من یک جایی شکل گرفت، یک وقتی از آن صبح‌های خنک تابستان که مادرم بین علف‌های خیس از شبنم می‌رفت و من به دنبالش می‌رفتم، آفتاب از لابه‌لای برگ‌های درهم تنیده‌ی درختان انجیر، بی‌آنکه چشم‌هایمان را آزار دهد، روی صورتمان می‌تابید آن وقت دنیا برای من همان جا بود: قدم‌های مادرم در بین علف‌ها و درختان.پدرم تئوری زنده بودن را به من آموخت، مادرم اما خود زندگی بود، زنانگی جاری، حیات بی‌بدیل، پدرم از زندگی برایم می‌خواند و می‌گفت، مادرم مثال زنده‌ی آموزه‌های پدرم بود. مادرم کوتاه نمی‌آمد، مادرم تسلیم نمی‌شد، از حرفش، از خواسته‌‌اش دست نمی‌کشید، هر بار بلند می‌شد و می‌جنگید؛ حتی در حال مرگ پر از زندگی بود، پر از امید، پر از مهربانی، او عاشقانه زنده بود.احتمالا فرق بین من و الف همین است، فرق بین من و شین هم، والدین آن‌ها شبیه همند، هر دو ویرانگرند، تضادی ندارند، اما در مورد من این‌طور نبود، مادرم در من یک مشت بذر امید کاشته است، هیچ کس در الف امید نکاشته بود، اصلا نمی‌دانست امید چیست، او از این ذره‌ی کلیدی که موجب تمایل ما به ادامه حیات می‌شود محروم مانده بود. الف آنقدر ساده و ابله نبود تا بتواند بدون پرسش سوالات اساسی، ادامه دهد و شاد باشد، الف حقیقت را بدون واسطه می‌دید، من حقیقت را می‌دیدم اما از پشت سپر دفاعی که مادرم بر جای گذاشته بود، الف، بی‌واسطه به تماشای آن می‌نشست، الف قادر بود آن را لمس کند، اما امید، حائلی میان من و تلخی این حقیقت بود.حقیقتی که چون بی‌کرانگی آسمان شب، یک لحظه باعث می‌شود پی ببری کوچک، خرد و بی‌اهمیتی، اهدافت بی‌مقدارند. در تصویری به این بزرگی، ناگهان تمام دلایلت برای زنده ماندن، از حیّز انتفاع ساقط می‌شوند.اما آیا ترس از نبودن، دلیلی کافی برای پایان دادن به بودن است؟ چون قرار است نباشیم و اگر دقیق‌تر بنگریم، هیچ‌یک از کارهایمان، ذره‌ای ارزش ندارد و آنچه کمک به دیگران و کمک به نسل‌های آینده می‌دانیم، آنچه ارزش می‌دانیم، در واقع باز هم بی‌اهمیت است، چون در تمام کیهان، هیچ چیز دائمی و برای همیشه نیست، حیات بر روی زمین، همانطور که به وجود آمده، روزی از بین خواهد رفت و هریک از ما، هنگاهی از بین می‌رویم که آخرین فردی که مارا به خاطر دارد، از میان برود. این‌طور می‌توان مطمئن بود که حتی ادیسون و بور و پاستور نیز روزی از بین می‌روند و اگر انسانی نباشد که تمام خدمات آن‌ها به بشریت را به خاطر آورد، هر چه کرده‌اند، با صفر برابری می‌کند و ارزش وقوعش، با عدم وقوعش، یکسان است.پس حال که به همه‌ی این‌ها اندیشیدیم و بی‌ارزش بودن زندگی را دیدیم، دیگر وقت مردن است. همه چیز بی‌فایده است و هدف متعالی وجود ندارد.من اما برای رسیدن به هدف متعالی زنده نیستم، من به دنبال ارزش نیستم، ستاره‌ای دنباله‌دار هستم که پذیرفته‌ام به زودی به خاموشی خواهم گرایید اما این حقیقت، مانع رفتنم نمی‌شود. بودن، زنده بودن، یک امکان است، این را قبلا هم گفته‌ام، هدف بی‌معنیست، دلیلی وجود ندارد، تنها احساس است که در این «انسان بودن» حقیقت دارد، حتی اگر واقعیت نداشته باشد.من دوست دارم این امکان را زندگی کنم، بسازم، خراب کنم، دلیل ابداع کنم، هدف بتراشم، تنها چون می‌توانم، نه به این علت که انسان نیاز دارد برای خود هدف داشته باشد، چون دلم می‌خواهد، چون از دید من زندگی برای همین است، زندگی برای حس کردن است، نه برای ساختن، که هیچ چیز در این جهان، بر جای نخواهد ماند. اگر زندگی می‌کنیم، اگر می‌سازیم، نباید به هدف باقی ماندن باشد، نباید برای حفظ، نگهداری و چسبیدن به وضع موجود باشد، باید برای دوست داشتن باشد. در این سیال بی‌انتها، تنها می‌توان با دیگر کائنات به آرامی چرخید، نمی‌توان ایستاد.مادرم را افراد زیادی نمیشناسند، الف را هم همین‌طور، اما مادرم تا دم مرگ زندگی کرد، من این را از او یاد گرفتم، زندگی کردن را، رها زندگی کردن را.نگران نظر مردم نبود، یا لااقل من چیزی به خاطر ندارم، آرایش نمی‌کرد، عاشق طبیعت بود، یک‌وقت‌ها که باران می‌بارید انقدر با عجله و ژولی‌پولی بیرون می‌دوید که حتی یادش می‌رفت در آینه خود را نگاه کند، خودش بود، در سادگی، همین. تنها خودش بود و این خودش بودن را از هر چیز بیش‌تر بلد بود، این باعث می‌شد هرگز نتوان او را با کسی جایگزین کرد، زیاد با دیگران همراه نمی‌شد، در سبک زندگی، امضای شخصی خودش را داشت، شلخته بود، بچه‌ها را دوست داشت و با افرادی که هیچ کس دوستشان نداشت بیش‌تر از همه مهربان بود، حسود نبود، با اینکه چه کسی چه داشت یا نداشت کاری نداشت، در جهان، به تحلیل خودش ایمان داشت، زود عصبانی می‌شد، گاهی گریه می‌کرد، وقتی شاد بود، واقعا می‌خندید، حیوانات را دوست داشت، به گربه‌مان زودتر از من غذا می‌داد، همیشه می‌گفت: اگر اندازه من به مرگ نزدیک بودی راحت‌تر زندگی می‌کردی، ظاهر زندگی برات مهم نبود.البته جایی ته قلبش ناراحت از مردن بود، می‌دانست به زودی می‌میرد، دلش خیلی می‌خواست که بماند، از ترس نبودن، گاهی لب به شکوه هم می‌گشود، اما اواخر آنقدر مهربان و آرام شده بود که معلوم می‌کرد این سیال بودن را پذیرفته است، دارد به آرامی با جهان می‌چرخد، در آرامش است، در آرامش بود و در آرامش رفت.بعد از مرگش، جرئت نکردم پیکرش را ببینم، ترسیدم تصویر زنده بودنش در ذهنم خراب شود، اما با همان نیم نگاهی که از دور، به صورتش که حالا در قبر تنگی جای گرفته بود، انداختم، فهمیدم که در آرامش مرده است، حالا نمی‌دانم تحت تاثیر داروی بیهوشی، یا تنها با پذیرش ذهنی خودش بود که این چنین آرام مرده بود. باریکه‌ی رقیق خونی از بینی‌اش، کنار لبش، بر روی گونه‌اش روان شده بود، تا پشت گوش چپش رفته بود و جایی لابه‌لای موهای به شدت مشکی‌اش گم شده بود. حتی این جوی بیجان خون هم پر از آرامش بود، اصلا نمی‌دانم این جویبار کوچک، چطور از غسل میت جان سالم به در برده بود، شاید همه‌ش ساخته ذهنم بود، اما هرچه بود، زیبا بود، زیبا، ساکت، سرد، آرام.«همه چیز همان طور بود که بایدسردساکتآرام»اینها کلمات الفند. برخلاف مادرم، الف در حالی مرد که از مدت‌ها پیش مرده بود. اوقات اندکی انگار به جهان زندگان وصل می‌شد، حس می‌کرد، نفس می‌کشید و بود. الف پس‌انداز نداشت، روزمزد بود، هر روز چشمش به این بود که کسی بیاید و سهم روزانه‌ی امیدش را به او بدهد. من در سرم مزرعه‌ی امید داشتم و او، از این جنبه، بسیار تنگ‌دست و فقیر بود، بلد بود زندگی کند، اما امید نداشت، نمی‌توانست از هجوم امواج بیهودگی، در امان بماند، قراری نداشت، تمام مدت در گریز بود، اضطراب رهایش نمی‌کرد، خسته بود، بسیار بسیار خسته بود.شاید به همین دلیل هزاران انسان در زندگی‌اش داشت و دائم از یکی به سوی دیگری می‌دوید تا سهمیه‌ی امیدش را از یکی دریافت کند، آنقدر از رویارویی با حقیقت می‌ترسید که هیچ جا نمی‌ماند، به هیچ کس اعتماد نمی‌کرد، برای ساختن هیچ چیز وقت نمی‌گذاشت. می‌دانست روزی، حقیقت تنهایی و بی‌ارزش بودن زندگی، جایی گیرش می‌اندازد، می‌دانست گریزی نیست، با این حال پیش هیچ کس نمی‌ماند، می‌ترسید رها شود. می‌ترسید که اگر تمام دنیا را هم در دوستی به خود جذب کند، باز ممکن است جایی، وقتی، هرچند کوتاه، تنها بماند و وحشت این تنهایی را برنمی‌تابید.روز آخر هم همین شد، چند ساعت تنها مانده بود، به همه کسانی که دوست داشت و می‌دانست قادر به کمک به او هستند، رو کرده بود، به هریک چیزی گفته بود، اما از قضا آن روز هیچ کس امید اضافه برای بخشیدن به الف نداشت، همه یا جواب سربالا داده بودند، یا آنقدر دیر پیغام‌هایش را دیده بودند که دیگر کار از کار گذشته بود، پیکر الف، این بار هجوم تنهایی و نا‌امیدی را تاب نیاورده بود و مغلوب بی‌ارزش بودن زندگی شده بود. در حالی به او رسیده بودند که صورتش کبود، اما بدنش، درست همان طور بود که باید:سپیدسردساکتآراممیم. زمیم. زTue, 02 Jun 2020 18:20:40 +0430https://virgool.ir/@mim.z/بهترین-eqnbacmplrhvروزی در جمع دوستانم میان بحثمان، حرف از شخصی شد که نمی‌شناختمش، فرد مذکور، که او را «ب» خواهیم نامید، کتابی معرفی کرده بود و تمام دوستانم، شروع به خواندن آن کرده بودند. همه از خوبی‌های بی‌شمار ب، سبک زندگی‌اش، کارهایش که همگی الهام‌بخش و به نحو اعجاب انگیزی درست بود می‌گفتند، همه می‌خواستند بیش‌تر شبیه ب باشند،کتاب بخوانند، حرف بزنند و حتی در روابطشان تجدید نظر کنند تا قدری شبیه ب و همسرش شوند.من در سکوت تماشایشان می‌کردم و چون کتاب را نخوانده بودم، چیزی نداشتم بگویم.از این ماجرا چند ماه گذشت و روزی باز با دوستانم جمع بودیم، حرف از ب به میان آمد، ظاهرا ب اظهار نظر احمقانه‌ای کرده بود و تمام دوستانم حالا او را فقط یک احمق می‌دانستند که از ابتدا مشخص بود همه چیزش دروغ است و حتی کتاب‌هایی که معرفی کرده بود به درد لای جرز دیوار می‌خوردند.ب از کامل‌ترین انسان روی زمین ناگهان به پست‌ترین فرد جهان تبدیل شده بود و جالب این بود که همه مدعی بودند که از اول می‌دانستندکه ب خیلی هم خوب نیست.در گذشت سال‌ها، ب های زیادی از نردبان چشم من و دوستانم بالا رفته‌اند و ب های زیادی از آن سقوط کرده‌اند، این ب ها، لزوما شخص نبوده‌اند، گاهی یک برند معروف بوده‌اند، گاهی یک فیلم، گاهی یک مهارت، گاهی یک عقیده و گاهی حتی مایع دستشویی یا ماسک صورت بوده‌اند.نمی‌فهمم چه می‌شود که ناگهان‌ این‌طور به سوی چیزی جذب می‌شویم، همه با هم ناگهان به سوی چیزی هجوم می‌بریم و رسیدن به آن چیز برایمان آن قدر مهم می‌شود که برای مدتی هرچه در زندگی هست را متوقف می‌کنیم تا به آن چیز خاص برسیم، در موردش با همه صحبت می‌کنیم و هر که به راه ما نرفته را غیر قابل معاشرت و پرت می‌دانیم.جالب است که به هیچ کدام هم وفادار نمی‌مانیم، بعد از گذشت چند صباح، همه را رها می‌کنیم و به دنبال چیزی نو می‌رویم. خیال کنم این هم یک جور بت‌پرستی مدرن است، آنچه نمی‌توانیم متوقف کنیم، این دویدن برای یافتن و رسیدن به ب هاست، گویی هرچه که از پیش داریم برای زیستن کافی نیست، خودمان کافی نیستیم و تنها در این تعقیب و گریزها و ایستادن‌های کوتاه برای پرستش‌هایِ فانی‌مان زندگی می‌کنیم.میم. زمیم. زSat, 25 Jan 2020 00:04:45 +0330https://virgool.ir/@mim.z/افروختن-نوری-در-تاریکی-مطلق-y74pxe0lywgvامروز بعد از فرو رفتن تا فرق سر در آب‌های ناامیدی، با روان جزغاله، سعی کردم خیلی‌هارو دلداری بدم که شاید از من جزغاله‌تر بودن، سعی کردم دوستام رو نزدیک و گرم نگه‌دارم، چون تا جایی که چشم کار می‌کنه سیاهی و درد و کینه و طمع و نفرت دیده میشه.و در همین دست دراز‌کردن‌ها به سوی دیگران بود، همین دست دراز کردن‌ها برای کمک کردن، کمک گرفتن، برای «بودن» در کنار هم که دیدم واقعا مهم نیست چقدر جهان سیاهه، مهم تلاش ما برای ایجاد سپیدی‌هاست، معنا در همین تولید جرقه‌های کوچکه. زندگی تلاش برای افروختن نوره و غلظت تاریکی مهم نیست، به این دلیله که ادامه می‌دیم، به خاطر روشنایی‌های کوچک در تاریکی مطلق.میم. زمیم. زThu, 09 Jan 2020 18:10:49 +0330https://virgool.ir/@mim.z/سکون-ycrkt2oumft9نمی‌دانم چطور این همه سکون در من جا شد، چطور در ظرفی ریخته شدم، شکل گرفتم، یکجا نشین شدم. من تنها در رفتن زنده بودم، من در رفتن زنده بودم، حالا هیچ. مانند حیوانی که به درختی زنجیر شده باشد، به درخت نامرئی زندگی‌ام چسبیده‌ام، روی مداری گردآن می‌گردم؛ حتی، حالا انگار همان گشتن هم در حال محو شدن است. دارم جزئی از درخت می‌شوم، دارم ساکن می‌شوم، دارم از تقلا می ‌ایستم. دارم تمام می‌شوم. با این همه امید احمقانه‌ای هنوز در من می‌درخشد. می‌درخشد. می‌درخشد. مرا توان جنبیدن نیست، مرا توان رفتن نیست، امید هست، اما توانی نیست. امید به ناتوانی خویش؟ امید به توانایی غیر؟ نمی‌دانم کیستی، شاید هیچ کس نیستی، شاید همه هستی. دلم می‌خواهد دست به گردنت بیاویزم، خود را بالا بکشم و در صورتت نگاه کنم. در چشم‌هایت نگاه کنم. آنگاه پیشانی‌ام را بر پیشانیت بگذارم، تا حلقه دستانت گرد من تنگ تر شود و بچرخیم. بچرخیم، بچرخیم، سریع ‌و سریع‌تر، دلم می‌خواهد در این چرخش از جوانی به پیری برسیم. دلم می‌خواهد آنقدر سریع بچرخیم که در هزارتوهای مکان و زمان آواره شویم، گرد خود، گرد یکدیگر بچرخیم. سریع، آن طور که از تو یا من اثری نماند، که جان ما در جهان گسیل شود، که درد ما سرانجام موجب فروپاشی شود، که غریو رنج ما ستون‌ جهان را در هم شکند، تا از تمام نادرست‌ها یک درست بسازیم. انفجار مهیب زاینده‌ای باشیم که جهان تازه‌ای خلق می‌کند. دلم این گونه آغوشت را می‌خواهد. دلم این گونه هم‌آغوشی با تو را می‌خواهد.این سکون اما، نمی‌گذارد.میم. زمیم. زSat, 28 Dec 2019 22:51:38 +0330https://virgool.ir/@mim.z/اولین-بار-کی-متوجه-بودنم-شدم-hyp46i5kixldاولین بار کی متوجه بودنم شدم؟به خاطرم نیست.نمی‌دانم نخستین خاطره‌ای که در ذهنم مانده کدام است، آیا اصلا خاطره‌ی من است یا اطرافیانم آن‌قدر آن را برایم تعریف کرده‌اند که در ذهنم به عنوان یکی از خاطرات خودم نقش بسته و از دید خود می‌بینمش.اما به خاطر دارم که در کودکی، شاید فاصله‌ی بین پنج تا هفت سالگی، از خودم می‌پرسیدم:«من کیم؟»بار اول پاسخم به این سوال، همانی بود که یادم داده بودند، نامم را بر لب می‌راندم و پدر و مادرم را به یاد می‌آوردم. اما از کودکی در بعضی کارها سمج بودم، بار دیگر از خود می‌پرسیدم:«من کیم؟»بعد ناگهان احساس عجیبی از سرم تراوش می‌کرد، بر روی صورت و دست‌ها و تنم می‌ریخت، احساس بیگانگی به من دست می‌داد، خودم را نمی‌شناختم، اسمم غریبه بود، جسمم غریبه بود، پدر و مادرم غریبه بودند، خانه معنی نداشت، هیچ چیز معنی نداشت. من به جایی تعلق نداشتم، اصلا نمی‌دانستم آن‌جا چه کار می‌کنم، نمی‌دانستم معنی همه‌ی چیزهایی که دیگران از من می‌خواهند که انجام دهم، بیاموزم، بگویم یا بشنوم چیست؛ گویی برای لحظه‌ای کوتاه تبدیل به شی‌ای بی‌جان می‌شدم، موجودی از مکان و زمانی ناشناخته در کیهان، شی‌ای که تنها می‌داند که هست، تنها چیز واقعی برایم این بودن بود و دیگر چیزی معنا نداشت، مرا به اجبار به چیزهایی پیوند زده بودند، اما هیچ یک از من نبودند، حتی جسمم، حتی خودم. می‌توان گفت ذره‌ای خودآگاه بودم معلق در جسمی ناشناخته.بعدتر روزی در مدرسه به بچه‌ها گفتم:«دیدید آدم از خودش می‌پرسه من کیم، یه جوری میشه؟ انگار نمی‌دونه کیه؟ انگار غریبه‌س؟»یادم می‌آید دو سه نفری شروع کردند با خودشان زمزمه کردن که «من کیم؟» و به قیافه‌های مبهوت به نقطه‌ای نامشخص در فضا خیره شدند، تا اینکه الهه رمضانی، اخم کرد، شانه بالا انداخت و بلند گفت: «واااااا، یعنی چی من کیم، منم دیگه ایناهاشم.» زمزمه‌ها خاموش شد و من دیگر با همکلاسی‌هایم از این حرف‌ها نزدم.میم. زمیم. زFri, 13 Dec 2019 21:49:33 +0330