https://virgool.ir/feed/@mim.paeezifa2026-11-12 14:55:56https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@mim.paeezihttps://virgool.ir/@mim.paeezi/بیایید-کمی-آدم-تر-باشیم-b4npqaeaxgjzبیایید کمی آدم تر باشیم!?خودستایی یا اعتماد به سقف کاذب?تخریب دیگران?قضاوت?خودخواهی?نتیجه گیریخودستایی یا اعتماد به سقف کاذباعتماد به سقف کاذباعتماد به نفسی دروغین است که فقط با صحبت های توخالی، فرد آن را به خود و دیگران تلقین می کند درصورتیکه نه اینطور است و نه آن فرد تلاشی برای اثبات درستی مدعایش می کند،گاه کار به جاهای باریک می کشد و فرد چنان در حرف های دروغینش غرق می شود که یقین پیدا می کند چنین استاین را با اعتماد به نفس تلقینی نباید اشتباه بگیریمیه وقتی هست که ما دارای ویژگی هایی هستیم و یا قادریم آن ها را به دلخواه کسب کنیم اما خودمان را دست کم میگیریم و نقاط ضعفمان بیشتر به چشممان می آید و یا اینکه به هر دلیلی سیگنالشان را قوی تر کرده ایم که این منجر به اعتماد به نفس پایین می شود.روانشناسان به افراد می گویند شما نقطه قوت هایتان را به خود تلقین کنید و دیدگاه منفی را با تلقین مثبت از بین ببرید چون شما واقعا آن توانایی ها را دارید یا می توانید و می خواهید کسب کنید.اما متاسفانه این دو مورد بسیار با هم اشتباه گرفته می شود و در جامعه ی انسانی صدمه های بدی هم وارد می کند.ضرب المثل معروفی می گوید:"درخت هر چه پربارتر، افتاده تر"به تازگی از دبیرستان فارغ التحصیل شده بودم و احساس کردم الان وقتش است که بیشتر با دوستانم معاشرت کنم و به خودم از درس و مشق استراحت بدهم حداقل تا قبل از شروع دانشگاه.یک روز به خانه ی یکی از دوستانم رفتم تا باهم کمی گپ بزنیم ،متوجه شدم که او بیش از اندازه از خودش تعریف می کند در صورتیکه تا به آن زمان از او چنین رفتار خودستایانه ای ندیده بودمبا خودم گفتم شاید من امروز زیادی حساس شده ام و این ماجرا گذشت.یک روز برای پرینت مدارک به یک کافی نت رفتم .صاحب آنجا طوری با من صحبت کرد که انگار من چیزی از کامپیوتر و پرینت سر در نمی آورم و خودش همه چیزدان است با وجود اینکه در زمینه ای که بحث می کرد اطلاعات خوبی هم داشتم اما اظهارنظر نمی کردم چون شیوه بیانش سخت مرا رنجانده بود بی آنکه درباره من بداند، مرا پیش پیش قضاوت کرده بود و دست کم گرفته بود.در تحیر از این کارش ،حرفی از دهانم بیرون نمی آمد!با خودم گفتم خدای من !و اما یک ماجرای دیگر!پیش از شروع دانشگاه ،قصد سفر به خارج از کشور کردم و قبل از آن دوست داشتم تا حدودی آشنایی با زبان بومی آنجا داشته باشم ، برای همین از مادرم خواستم تا برایم پرس و جو کند و فردی را با آن زبان مادری پیدا کند ، با اینکه خودآموزی به راحتی از طریق اینترنت انجام می شد اما به نظرم جذابتر می نمود بطور ملموس با شخصی صحبت کنم و چه بهتر اگر حضوری می بود.بالاخره خانمی از همان کشور که مدتی اینجا ساکن بود مدعی شد که قبلا زبان خود را آموزش داده و نتیجه بسیار خوبی از شیوه تدریسش گرفته و خلاصه از خودش و شیوه تدریسش برایمان تعریف بسیار کرد.چندباری نزدش رفتم اما اصلا از شیوه اش خوشم نیامد برای همین خودم طرح درسی را طراحی کردم و برایش بردم ،قبول کرد اما متاسفانه از عهده اش برنیامد ، نه اینکه زبانش خوب نباشد اما همه ی ما می دانیم تدریس و آموزش دادن کار هر کسی نیست !دیگر تمایلی برای ادامه کلاس با او را نداشتم و تصمیم گرفتم کنسلش کنم چون سفرم نزدیک بود و دیگر وقتی هم باقی نمانده بودبسیار متعجب شدم، چطور می توانست آنقدر از خودش تعریف کند با وجود اینکه از عهده ی یک تدریس ساده هم بر نمی آمد!اما بعدها با اینطور افراد به وفور برخورد کردم که به دیگران چنان اطمینانی از کار خود یا دانش خود می دادند که گویی نظیرشان در این کره خاکی یافت نمی شود اما تمام خودستایی هایشان تبدیل به حرف های توخالی می شدند!نمی گویم که بگویند بلد نیستیم ، نمی دانیم یا این حرف هااما مثلا درباره آن خانم حداقل می توانست بگوید: طرح درسهایی که تا به الآن پیاده کرده ام بر روی زبان آموزانم جواب داده است و فکر می کنم از عهده اش برمی آیم و شما می توانید امتحان کنید.با این طرز صحبت ، درواقع از خود تعریف کرده و هم احتمال خطا را در نظر گرفته است که روش کاملا فروتنانه ای است.یعنی اگر از کارش رضایتی هم نمی داشتم اینچنان دیدگاه بدی هم در من شکل نمی گرفت که بگویم چه شخص پرمدعایی!درحالی که به یاد دارم با خودستایی و اعتماد به سقف کاذب می گفت :کار من عالیست و در آن شکی نیست!از ماجرای دیگری برایتان بگویمیک روز به فروشگاه لوازم آرایشی رفتم و قصد خرید یکی از محصولات را داشتم، تاریخ انقضای لوازم آرایشی جزء مواردی است که حتما خریدار باید توجه کند. به فروشنده گفتم تاریخ انقضای محصول را ندیدم می توانید برایم پیدایش کنید؟،آن موقع ما در ماه سپتامبر بودیم و فروشنده تاریخ نوامبر همان سال را گفت ، یادآور شدم که زمان مصرفش باید حداقل یکسال باشد اما اینطور که پیداست محصولتان انقضایش به زودی رو به پایان است اگر جدیدترش را دارید برایم بیاورید چون اگر نباشد این یکی را نمی توانم بخرم، فورا جبهه گرفت و گفت امکان ندارد نوامبر یکسال دیگر است الان نیست! هرچه به او میگفتم الان سپتامبر است و دو ماه دیگر نوامبر می رسد میگفت نه من بهتر از شما میدانم زیرا تاجر هستم و محصولات خود را از دوبی وارد می کنم پس وقتی می گویم یکسال دیگر است یعنی حق با من است !واقعا مرا متحیر کرده بود یعنی هر چه برایش توضیح می دادم مرا سخت دست کم گرفته بود و فقط به خاطر چندبار تجارت خود ادعای زیادی داشت. خریدی انجام ندادم و از فروشگاه بیرون آمدم ، بینهایت رفتارش لجبازانه و غیرمعقول بود!در تمام صحبت هایش خودستایی می کرد و دوبی رفتنش را به رخم میکشید در صورتیکه هنوز ماه های میلادی را نمی دانست !جالب اینجاست نمی خواست هم قبول کند که اشتباه می کند!با اتفاقات بسیاری از این نظیر مواجه شده ام به قدری تعدادشان زیاد بود که گاهی احساس می کردم زندگی بین این انسان ها خفقان آور است.روز به روز با این مسئله که فروتنی از بین مردم رخت بر بسته است پی می بردم و چقدر ناخوشایند و ناراحت کننده!تحقیر دیگراناینکه خودستایی رونق پیدا کرده یک بخش ماجراست و بخش دیگر آن تمسخر و تحقیر دیگران برای بالابردن خود است!فکر کنید نه تنها فروتنی وجود ندارد بلکه بی ملاحظگی و نامحترمی هم رواج یافته است!و اینجاست که از ماجرایی دیگر برایتان پرده برداری می کنممهمانی داشتیم ، از اقوام بسیار نزدیک بودند ،یکی از فرزندانشان موفق به کسب رتبه بسیار بالایی در کنکور شده بود و همیشه آن را به دیگران پز می داد.آن روز با مهمانمان گپ و گفت و گو داشتم که ناگهان به من گفت فرزند من نابغه است و تو هرگز به پای او نمی رسی!یعنی فقط برایتان از شوکی که به من وارد شد ، نگویم!اصلا بحثمان چیز دیگری بود اما خیلی ناگهانی چنین حرفی به من زد!اگر از بچه اش تعریف می کرد ، آنقدر ناراحت نمی شدم که رفتار ناپسندش و پایین آوردن من از اعماق وجود مرا رنجاند.دیگر دلم نمی خواست با او و حتی خانواده اش صحبت کنم!فکرش را بکنید که این حالت چقدر بین آدم های جامعه زیاد شده نه تنها به خودستایی بسنده نمی کنند بلکه در ادامه اش دست به تحقیر و تمسخر دیگران هم می زنند!دوستی داشتم که موهایش صاف بود همیشه پز موهایش را به بقیه می داد، مثلا می گفت من حتی به شانه هم نیاز ندارم با دستم موهایم را شانه کنم بلافاصله صاف می شوند ، و کارش این بود که موهای مجعد یا فردار را مسخره کند!کارش برایم بی منطق می نمود اینکه از موهای خودت تعریف می کنی هیچ اما تحقیر موهای دیگران اصلا کار درستی نیست.هر مویی زیبایی خودش را دارداین حرف را باور کنید افرادی که موهای فر دارند گاهی دوست دارند جعد و یا صافی را امتحان کنند و برعکس موهای صاف گاهی چنان خسته کننده به نظر می رسند که برای تنوع جعد دار و فرشان می کنند.برای اینکه به او نشان بدهم حرفش درست نیست ، یک روز تصمیم گرفتم بروم آرایشگاه و موهایم را کاملا فر کنم (البته بگویم که یک روز در آرایشگاهی وقتی دیدم خانمی موهایش را فر ریز کرده است خیلی خوشم آمد دلم میخواست یکبار هم شده امتحان کنم ، صافی هم بالاخره خسته کننده می شود ، آدم دلش گاهی تنوع می خواهد)و برای نشان دادن جلوه ی جدید موهایم پیش دوستم رفتم .وقتی موهایم را دید خیلی هیجان زده شد و دلش می خواست یک بار هم شده امتحان کند!بعد از آن تصمیم گرفتم خودم هم یاد بگیرم و گاهی موهایم را از یکنواختی در بیاورم ، چون واقعا جذاب و قشنگ بود!گاهی این تحقیر ها از کوچکترین مسائل شروع می شوند تا اینکه به عمق می رسند و فاجعه بار می شوند!شاید به نظر نرسد اما یک تحقیر یا تعریف بد یا تمسخر به راحتی زندگی دیگران را دستخوش تغییرات خطرناکی می کند چه بسا آدم هایی اعتماد به نفس پایینی داشته باشند یا اینکه در برهه حساسی از زندگی خود قرار گرفته باشند و حرف های شما چنان در آن ها اثر بگذارد که زندگی و دنیایشان را متلاشی کند!قضاوتمتاسفانه درک درستی از تعریف روشنفکری نداشتن باعث شده خیلی ها با این عنوان دست به کارهای نامناسبی بزنندروشنفکرییعنی داشتن فکری باز برای پذیرش تفاوت های موجود یا در حال ایجاد ، نه به آن معنا که تفاوت ها را به اعتقاد خود بیفزاییم بلکه درک کنیم در این کره خاکی نه تنها ما بلکه دیگرانی هم وجود دارند که ممکن است طور دیگری زندگی کنند، دیدگاه های دیگری داشته باشند و دنیا را طور دیگری ببینند و تا لطمه ای از آن ها و دیدگاهشان به ما وارد نشده نباید قضاوت های بی مورد کنیم .بگذارید با یک ماجرا مسئله را برایتان روشن تر بیان کنمدر دانشگاهمان ، دانشجوی دختری همیشه لباس های اسپورت می پوشید و با همه چه دختر و چه پسر مثل هم صحبت می کرد ، دخترها با تعجب نگاهش می کردند که چطور می تواند اینقدر با پسرها راحت صحبت کند و خودمانی باشد و همیشه پشت سرش بد میگفتند ، یک روز یکی از همکلاسی هایم به من گفت ، اوه نگاه کن چه دختریست!!! خجالت نمی کشد شاید هم ترنس جندر است و می خواهد پسر شود یا پسر بوده و الان دخترشده است.واقعا حرف هایش برایم غیرقابل تحمل شده بود به او گفتم برای تو یا من چه فرقی می کند ، شاید مدلش این است که پسر و دختری برایش اهمیت ندارد فکر می کند که با یک انسان صحبت می کند. بالفرض هم که ترنس باشد خب که چه، آیا چیزی از انسانیتش کم می کند؟بعد از آن دیگر در این باره صحبتی نکرد و کم کم در طول ترم همه متوجه شدند که دختر خوبی است و فقط مدلش دوستانه است و انسانیت را بر جنسیت ترجیح می دهد. نه تنها حرف های بد پشت سرش کم شدند بلکه دوستان زیادی هم پیدا کرد.خودخواهیشاید روی این کره خاکی کسی را پیدا نکنید که ذره ای خودخواهی در وجودش نباشد ،اما خودخواهی تا زمانی که به شان و شعور و افکار، احساسات و عزت نفس و زندگی دیگران صدمه ای وارد نکند می تواند مفید واقع شود.مسئله ای که جامعه های انسانی زیادی با آن دست و پنجه نرم می کنند همین خودخواهی بیش از اندازه است .همین بی ملاحظگی هاست که روابط را خراب می کند ، اعتماد را سلب می کند و صمیمیت را از بین می برد!در دانشگاه با یکی از همکلاسی هایم تصمیم گرفتیم دوستان نزدیکی شویمچند مدت (حدود یک ترم )همه چیز خوب بود ، طوریکه صمیمیتمان زیاد شده بود ، آن زمان در خوابگاه بودیم و اتاق هایمان جدا بود و هر کداممان هم اتاقی های خود را داشتیم و فقط بیرون از خوابگاه همدیگر را می دیدیم و با هم گپ می زدیم و تفریح می رفتیم.گذشت و کم کم در ترم های بعد موفق شدیم اتاق های جداگانه ای تهیه کنیم، آنجا بود که رفت و آمد هایمان شروع شد و در نتیجه شناخت بیشتری نسبت به هم پیدا کردیم.کم کم متوجه شدم یکسری عادت های بدی دارد ، مثلا شوخی های ناراحت کننده میکرد، با الفاظ بدی گاها کارهایم را توصیف می کرد،اشتباهات خودش را کاملا نادیده می گرفت و اشتباهاتم را به رخم می کشید ، نیش و کنایه دار صحبت می کرد و از همه بدتر تمام افسار زمانم را در دست گرفته بود همیشه کارش این شده بود تماس بگیرد و سوال پیچم کند اگر جوابش را نمی دادم حالا به هر دلیلی ،می گفت پنهان کاری می کنی و کارت بد است و جوری هم بیان می کرد انگار تمام مشکلات و اشتباهات از من سرچشمه می گیرددیگر داشتم احساس خفقان میکردم و دوستی با او را اصلا جذاب و جالب نمی دیدم همیشه در کارهایمان خودش را الویت می داد خوابش ، درسش ، پولش ، زمانش و همه چیز را و حتی برایم تعیین تکلیف می کرد ، مدام از خودش صحبت می کرد و وقتی نوبت من می شد طوری رفتار می کرد انگار زیاد حوصله ندارد و من متوجه می شدم و تمایلم برای صحبت از بین می رفت .یک روز تصمیم گرفتم رفتارهایش را خصوصا حرف های نیش و کنایه دارش را به خودش برگردانم و واکنشش را ببینم ،تا بررسی کنم که به قول خودش من زیادی حساسم یا واقعا درست فکر می کنمبرای همین شروع کردم به امتحان کردنش ، اگر شوخی میکرد و همان شوخی را بر می گرداندم جوری ناراحت می شد که انگار دنیا را بر سرش خراب کرده ام فوری دعوایم میکرد و واکنش نشان می داد(در صورتی که من تحمل کرده بودم) ، دیگر دیدم فایده ندارد و برای من اینجور بازی های اعصاب جواب نمی دهد و خوشایند نیست.پس تصمیم گرفتم بطور علنی به او ماجرا را بگویم و بخواهم یا اصلاحاتی انجام دهد یا بهتر است به دوستیمان پایان بدهیم برای همین به او تمام ناراحتی هایم را گفتم .باورش نمی شد و می گفت امکان ندارد حتما تو کاری کرده ای که من این حرف ها را زده امیا وقتی چاره ای نداشت می گفت خب چون صمیمی هستیم ، احساس راحتی می کنم و با دوستان دیگرم هم همینطور بوده ام و منظوری هم ندارم مدلم اینجوری است ، آن ها به دل نگرفته اند تو بسیار عجیبی که به دل میگیریگفتم قرار نیست همه مثل هم باشند من دوست دارم کمی بیشتر ملاحظه کنی ، و هر حرفی را به راحتی بدون اینکه بدانی چه میگویی بر زبان نیاوری چون ممکن است واقعا دردناک باشد.شاید باورتان نشود بعد از ان صمیمی تر شدیم و بیشتر هوای هم را داشتیم اما بعد از مدتی دوباره شروع کرد یعنی فکر می کنم در طول روابطمان دو تا سه باری با هم دعوا کردیم و آن هم من به او گوشزد میکردم که حواسش به بعضی چیزها باشد ، متاسفانه انتقادپذیر نبود و خیلی چیزها را نمیپذیرفت یا می گفت مقدور نیست و فورا جبهه میگرفت . هیچوقت یادش نمی آمد که خودش شروع کننده باشد و مرا مقصر می دانست!بنابراین روزی صدایش را ضبط کردم و نشانش دادم ، بااینکه متوجه شد خودش شروع کرده و اشتباه ازاو بوده است اما دریغ از یک معذرت خواهی فقط خودش را حق به جانب می دانست !همیشه می گفت از آنجایی که من منظوری ندارم تو باید خودت درک کنی من شخصیتم اینگونه است بپذیرگفتم پس شخصیت من چه ؟ آن را نادیده میگیری و فقط خودت را میبینی ؟ آیا در این دوستی فقط تو و شخصیت تو وجود دارد؟دیگر هر دو به این نتیجه رسیدیم این رابطه عاقبت خوشی ندارد و ختمش کردیم .هم او نمی توانست انتقاد پذیر باشد و خودش را اصلاح کند و هم برایش آزاردهنده بود که اشتباهاتش را به او گوشزد کنم.و هم من دیگر تحمل این خودخواهیه یکطرفه را نداشتم .دوستی باید دو طرفه باشد اگر قرار است فقط خودمان را ببینیم پس بهتر است همان تنها بمانیم و دیگران را آزار ندهیم.نتیجه گیریدر نظر بگیرید که همه افراد جامعه این ویژگی های نه چندان جالب را داشته باشند آنوقت چه برسر آن جامعه می آید؟اگر قرار باشد همه خودخواه ، قاضی سرخود،خودستا و تحقیرگر باشند ، آیا می توانیم به کسی اعتماد کنیم و روابطمان را به درستی شکل دهیم ؟باورتان می شود اگر بگویم مردم از یک تعریف کوچک و ساده از دیگران هم می ترسند؟؟می دانید چرا؟زیرا فکر می کنند آن روی خودستای افراد فورا بالا می آید و اعتماد به سقف کاذبشان بر سرشان خراب می شود!برای همین حتی اگر ناگهانی از دهنشان می پرد و از شما تعریف می کنند پشت سرش شاید حتی بگویند ولی پررو نشو ، یا جدی نگیر یا از این قبیل حرف ها که شما را سر جایتان بنشانند!اما اگر یاد میگرفتیم یکم فروتنانه تر برخورد کنیم، کمتر قضاوت کنیم ،بیشتر تعریف کنیم تا تحقیر و علاوه بر خودمان در روابط، دیگران را هم در نظر بگیریم دنیا زیباترمی شد و جامعه رشد بیشتری می کرد و شکوفایی بیشتری را شاهد می بودیم!مخاطب عزیز، اگر شما از خودتان شروع کنید و به دیگران هم با عملکردتان نشان بدهید،کم کم رشد و شکوفایی به حقیقت می پیوندد.بیاید کمی آدم تر باشیم!نویسنده: میم.پاییزیمیم.پاییزیمیم.پاییزیMon, 18 May 2020 05:01:33 +0430