https://virgool.ir/feed/@mim.like.meچهل ساله، توسعه‌ دهنده‌ی نرم‌افزار، علاقه‌مند به ادبیات گوتیک و دنیای D&D، کمال‌گرا، دکترای هوش مصنوعی، همسرfa2026-11-11 03:14:46https://files.virgool.ir/upload/users/4455036/avatar/Svm6Dl.jpghttps://virgool.ir/@mim.like.mehttps://virgool.ir/@mim.like.me/سایه-های-بلند-قسمت-اول-اعتراف-cnlzgikojphoاین داستان، قسمت اول رمان «سایه‌های بلند» است. قسمت‌های بعدی داستان در آینده منتشر خواهد شد.این تصویر توسط Nano Banana Pro تولید شده است.چشم‌بند، زبر و ضخیم بود؛ بویِ نا، کپک و خونی کهنه می‌داد که انگار سال‌ها پیش روی تار و پودش خشک شده بود. طناب‌های کنفی با بی‌رحمی مچ دست‌ها و پاهایم را به پایه‌ها و دسته‌های یک صندلیِ چوبیِ سنگین میخکوب کرده بودند. در تاریکی مطلق بودم. من عضوی از «انجمن سایه‌های ناپیدا» بودم. همیشه فکر می‌کردم تاریکی پناهگاه من است، بومِ نقاشیِ رؤیاهایِ ازلی‌مان که می‌توانستیم جهان را روی آن از نو ترسیم کنیم. اما اینجا... در این دخمه‌ی سرد و نمور، احساس می‌کردم در یک گور نشسته‌ام. یک قفسِ نامرئیِ تنگ که داشت استخوان‌هایم را خرد می‌کرد.وقتی چشم‌ها نمی‌بینند، گوش‌ها و پوست، جورِ تمامِ وحشتِ دنیا را می‌کشند. صدایِ چکه‌کردنِ کُندِ آب از گوشه‌ای نامعلوم می‌آمد. و بعد... صدای قدم‌ها. قدم‌هایی سنگین، شمرده و باوقار که روی سنگ‌فرش‌های سرد کشیده می‌شد. چکمه‌های چرمی‌اش با هر قدم جیرجیرِ خفیفی می‌کردند. با نزدیک شدنِ او، حس کردم هوایِ اتاق سنگین‌تر و سردتر شد. بویی عجیب و دلهره‌آور به مشامم رسید؛ چیزی شبیه عطرِ تند و خفه‌کننده‌ی گیاهانِ پوسیده بود. بویِ مردی که مرا به این اسارتگاه آورده بود.قدم‌ها درست پشت سرم متوقف شدند. نفسم را در سینه حبس کردم. می‌توانستم حرارتِ بدنش را از فاصله‌ی چند سانتی‌متریِ پشتِ گردنم حس کنم. «سکوتت تحسین‌برانگیز است، ونسا...» صدایش مثل کشیده شدنِ خنجری ضخیم روی سنگ‌قبر بود. بم، خش‌دار، اما به طرزِ آزاردهنده‌ای خونسرد. «شما سایه‌ها، همیشه یاد گرفته‌اید که زبان‌هایتان را پشتِ دندان‌هایتان قفل کنید. ایدئولوژیِ احمقانه‌ی شما به شما یاد داده که در تاریکی لال بمانید.» بعد با صدای مسخره‌ای ادامه داد «انجمن سایه‌های ناپیدا؛ حقیقتِ مطلق، تنها در غیاب نور متجلی می‌شود.» و بلند خندید.آب دهانم را قورت دادم. گلویم مثلِ کویر خشک بود. خواستم چیزی بگویم، حداقل تظاهر کنم که نمی‌ترسم، اما کلمات در دهانم خاکستر شده بودند. او آرام دورِ صندلی‌ام چرخید و حالا درست روبرویم ایستاده بود. «آن شمشیر... شمشیری که از غارِ صخره‌های آلاباستر دزدیدی... کجاست؟ آن را در کدام گوری پنهان کرده‌اید؟»جوابی ندادم. من قسم خورده بودم. در ذهنِ وامانده‌ام سعی کردم جملاتِ مرشد را مرور کنم. هر پرتو روشنایی، بخشی از واقعیت را پنهان می‌کند. من باید مقاومت می‌کردم. باید...مردِ جادوگر، پوزخندی زد که صدایش مو را به تنم سیخ کرد. «فکر می‌کردم مقاومت کنی. به همین خاطر، تصمیم گرفتم دوستِ کوچکی را با خودم به این اتاق بیاورم. او خیلی خوب می‌داند چطور قفلِ زبان‌های بسته را باز کند.»سکوت کرد. در آن سکوتِ مرگبار، فکر کردم صدایِ هیس‌هیسِ خفیفی را می‌شنوم ... یا شاید هم نه؛ صدای کشیده شدنِ چیزی نرم، ممتد و مرطوب روی سنگ‌های کفِ اتاق به گوشم می‌رسید. مطمئن نبودم که این صدا فقط در فکرم نعره می‌کشد؛ یا اینکه واقعی است. صدایی که از سمتی نامعلوم می‌آمد و هر لحظه نزدیک‌تر می‌شد. شبیه کشیده شدنِ یک طنابِ زنده روی خاکِ خیس.مرد خم شد. نفسِ گرم و بدبویش به صورتم خورد و کلماتی را زمزمه کرد که ناقوسِ مرگِ روانم بود: «حتماً می‌شناسی‌اش ونسا، مگر نه؟ یک... تورپورسرپنس.»نامش... آن نامِ نفرین‌شده، مثلِ یک صاعقه‌ی سیاه در مغزم منفجر شد. تورپورسرپنس.بدنم که تا آن لحظه از ترس منقبض شده بود، ناگهان شروع به لرزیدنی دیوانه‌وار کرد. کنترلم را بر بدنم از دست داده بودم. طناب‌ها مچ‌هایم را خراشیدند، اما دردی در دستانم حس نمی‌کردم. دردِ واقعی در سرم بود. آن نام... آن فلس‌هایِ شیری‌رنگِ درخشان. «نه...» کلمه بی‌اختیار، همراه با یک ناله‌ی حقیرانه و لرزان از گلویم بیرون پرید.جادوگر با رضایتی شیطانی، طوری که انگار داشت قصه‌ی خواب برای کودکی تعریف می‌کرد، ادامه داد: «آه... پس می‌دانی او چطور شکار می‌کند.»لرزشم به تشنج تبدیل شده بود. قطره‌ی عرقِ سردی از شقیقه‌ام تا زیرِ چانه‌ام سُر خورد. ذهنِ تاریک و بسته‌ام، دیگر در این اتاقِ بازجویی نبود. هیچ کلمه‌ای از ایدئولوژیِ انجمن نمی‌توانست جلویِ هجومِ این وحشتِ آشنا را بگیرد. آن کلمه‌ی شوم، مرا با بی‌رحمیِ تمام از این صندلی کَند و در زمان به عقب پرتاب کرد. به شبی که همه‌چیز از آنجا شروع شد. به شبی با زوزه‌ی باد... به صفحاتِ ورق‌خورده‌ی یک کتابِ باز... و به چشمانِ خیس و افسرده‌ی هلنا.سرمایِ آن شب، از جنسِ پاییز نبود؛ سرمایی بود که از درونِ استخوان‌ها می‌جوشید. باد با خشمی مهارنشدنی پشتِ شیشه‌های کلبه‌ی کوچکمان زوزه می‌کشید و تنه‌ی درختانِ کاجِ بیرون را به هم می‌کوبید. من پشتِ میزِ چوبیِ کهنه‌ام نشسته بودم. نورِ لرزانِ یک شمعِ نیم‌سوخته، سایه‌های بلندی روی دیوارِ گچی می‌انداخت. در یک دستم، نامه‌ی مُهر و موم شده‌ی مرشد بود. نامه‌ای که با جوهرِ سرخ نوشته شده بود و روی کلمه‌ی «فوری» در آن تأکیدِ عجیبی به چشم می‌خورد. مأموریت روشن بود: پیدا کردنِ یک شمشیرِ باستانی در غارِ صخره‌های آلاباستر، پیش از آنکه سوارانی از سرزمین‌های غربی به آن برسند. اما چیزی که ذهنم را درگیر کرده بود، جمله‌ی آخرِ مرشد بود: "مراقبِ تورپورسرپنس باشید. او نگهبان شمشیر است."در دستِ دیگرم، جلدِ سنگین و چرمیِ کتابِ «موجودات جادویی کریپترا» را باز نگه داشته بودم. بویِ کاغذهای کهنه و خاک‌گرفته، مشامم را پر کرده بود. داشتم فهرستِ الفباییِ انتهای کتاب را می‌گشتم. ت... تو... تورپورسرپنس. پیدایش کردم. صفحه‌ی ۳۴۲. ورق زدم. صدایِ خشکِ کشیده شدنِ برگه‌های ضخیمِ کتاب، تنها صدایِ داخلِ اتاق بود. به صفحه‌ی مورد نظر رسیدم. در نیمه‌ی بالاییِ صفحه، نقاشیِ سیاه‌قلمِ رنگ‌ورورفته‌ای کشیده شده بود. موجودی شبیهِ به یک مار، اما کوتاه‌تر و ضخیم‌تر. فلس‌هایش در نقاشی طوری هاشور خورده بود که انگار حتی روی کاغذ هم نوری شیری‌رنگ از خود ساطع می‌کرد. چشمانی نداشت، یا حداقل در نقاشی این‌طور به نظر می‌رسید. پوزه‌اش به شکلِ عجیبی باز بود.خم شدم تا متنِ زیرِ تصویر را بخوانم. نورِ شمع ضعیف بود و خطِ نویسنده، ریز و درهم‌تنیده. نگاهم روی اولین کلمات لغزید: «خزنده‌ی خاموش... نفرینِ بی‌حسیِ مطلق...»ناگهان، صدایِ کوبیده‌شدنِ چیزی به شیشه‌ی پنجره، تمرکزم را پاره کرد. سرم را بالا آوردم. چفتِ پنجره‌ی چوبیِ اتاق که رو به دریاچه‌ی پشتِ کلبه باز می‌شد، بر اثر فشارِ باد شکسته بود. تندبادی گزنده و خیس به داخل هجوم آورد. شمع با یک «هیسِ» کوتاه خاموش شد. باد به جانِ کتابِ روی میز افتاد و صفحاتش را با شتاب و خشونت ورق زد.خواستم پنجره را ببندم، اما نگاهم در تاریکیِ بیرون قفل شد. نورِ رنگ‌پریده‌ی ماه که از لای ابرهای پاره‌پاره می‌تابید، سطحِ مواج و سیاهِ دریاچه را روشن کرده بود. آنجا، در میانِ آب‌های یخ‌زده‌ی پاییزی، سایه‌ای در حالِ حرکت بود. هلنا.او لباسِ خوابِ نخی و نازکش را به تن داشت. قدم‌هایش آرام بود. نه دست‌وپا می‌زد، نه می‌دوید و نه حتی به سرمایِ کشنده‌ی آب واکنشی نشان می‌داد. آب تا کمرش بالا آمده بود و او همچنان با همان قدم‌های کرخت و بی‌روح، به سمتِ عمیق‌ترین نقطه‌ی تاریکی می‌رفت. انگار دریاچه او را می‌بلعید و او با کمالِ میل، خودش را به این بلعیده شدن سپرده بود.کتاب، مأموریت، مارِ شیری‌رنگ و نامه‌ی مرشد... همه‌چیز در کسری از ثانیه از ذهنم پاک شد. «هلنا!» فریادم در زوزه‌ی باد گم شد. صندلی را به عقب پرت کردم و دیوانه‌وار از کلبه بیرون دویدم. سنگ‌ریزه‌های ساحلِ دریاچه پاهایِ برهنه‌ام را بریدند، اما دردی حس نمی‌کردم. وقتی به آب زدم، سرما مثلِ هزاران سوزنِ نامرئی در پوستم فرو رفت. «هلنا! داری چه می‌کنی؟ برگرد!»آب تا سینه‌اش رسیده بود. خودم را به جلو پرتاب کردم. شنا نکردم، فقط با تمامِ توانی که در جانم بود، آبِ سنگین و یخ‌زده را شکافتم تا به او رسیدم. بازویش را چنگ زدم. پوستش مثلِ مرمرِ مقبره‌ها سرد بود. هلنا حتی نگاهم کرد. نگاه بی‌تفاوت و بی‌احساسش ذره‌ای تغییر نکرد. سرعت قدم‌هایش برای لحظه‌ای نه زیاد شد و نه کم.با خشونتی که ناشی از وحشت بود، او را به سمتِ خودم کشیدم. هلنا مقاومتِ فیزیکیِ چندانی نکرد، اما نگاهی که به من انداخت، از سرمایِ آب هم کشنده‌تر بود. در چشمانِ درشت و زیبایش، هیچ‌چیز نبود. نه ترسی، نه اشکی، نه حتی خشمی از اینکه مزاحمِ کارش شده‌ام. فقط یک خلأِ مطلق بود؛ خستگیِ بی‌انتهای زنی که دیگر تحملِ سنگینیِ نفس کشیدن در این دنیا را نداشت.«ولم کن، ونسا...» صدایش از شدتِ لرزشِ فک‌هایش، بریده‌بریده بود.«خفه شو!» بغض و خشم گلویم را پاره کرد. دستانم را دورِ کمرش حلقه کردم و با تمامِ وزنم او را به سمتِ ساحل کشیدم. «حق نداری منو تنها بذاری. می‌شنوی؟ حق نداری!»نمی‌دانم چطور، اما او را تا کلبه کشاندم. هر دو خیسِ آب، می‌لرزیدیم و دندان‌هایمان به هم می‌خورد. هلنا را روی فرشِ جلویِ شومینه‌ انداخته بودم. حوله‌های خشک آوردم، لباس‌های خیسش را با زور از تنِ بی‌اراده‌اش بیرون کشیدم و او را لای پتوهای پشمی پیچیدم. آتشِ شومینه را زیادتر کردم. او تا ساعتی غرق در کابوس‌های همیشگی از دست دادن برادرش بود. کمی که گذشت، من پشتِ سرش نشستم، او را در آغوش کشیدم و چانه‌ام را روی شانه‌ی لرزانش گذاشتم. گرمایِ تنم را به او می‌دادم تا شاید کمی از یخ‌زدگیِ روحش کم کنم. با دست‌هایم محکم بغلش کرده بودم، انگار می‌ترسیدم اگر لحظه‌ای او را رها کنم، دوباره به آغوشِ دریاچه برگردد.آن شب، طولانی‌ترین شبِ عمرم بود. صدایِ برخوردِ قطراتِ باران به شیشه، تنها موسیقیِ آن سکوتِ عذاب‌آور بود. نزدیکِ سحر، وقتی نگاهم با خستگیِ تمام دورِ اتاق چرخید، چشمم به میزِ چوبی افتاد. باد آرام گرفته بود. کتابِ موجودات جادویی کریپترا هنوز باز بود، اما صفحاتش در اثرِ وزشِ بادِ دیشب کاملاً ورق خورده و روی بخشِ دیگری بسته شده بود. هلنا در آغوشم بود. نفس‌هایش هنوز نامنظم و ضعیف بود. حس کردم که بیدار است. می‌دانستم دستور این است که من و هلنا باید این کار را همین امروز صبح انجام بدهیم. انجمن مطمئن شده بود که این روزها مهمترین روزهای ما است و اگر ما نتوانیم جلوی فاجعه را بگیریم، هیچ کس دیگری حتی به آن فکر نمی‌کند. همین دیروز صبح با هلنا در این مورد صحبت کرده بودیم؛ می‌دانستم می‌شنود. آرام در گوشش گفتم «ما تا حالا با ده‌ها موجودِ عجیب جنگیده‌ایم. این هم احتمالاً فقط یک مارِ غارزیِ بزرگ است. کمی استراحت کن هلنا. باید در روشناییِ روز، شمشیرمان را برداریم و مراقب همه چیز باشیم.»صبح، با رنگی شبیه به خاکسترِ سرد روی کلبه نشست. خورشید تلاشی برای شکستنِ ابرهای سربی نمی‌کرد و این دقیقاً همان هوایی بود که آیین ما آن را می‌پرستید.ما اسب‌هایمان را زین کرده بودیم و در سکوتی سنگین به سمتِ صخره‌های آلاباستر می‌تاختیم. بادِ سردی که از بینِ دره‌ها می‌پیچید، شنل‌های سیاهمان را به بازی گرفته بود. هلنا سوار بر اسبِ خاکستری‌اش، کمی جلوتر از من می‌راند. نگاهش به روبرو دوخته شده بود، اما می‌دانستم چیزی را نمی‌بیند. او از شبِ گذشته تا الان حتی یک کلمه هم حرف نزده بود. گودیِ کبودِ زیر چشمانش و شانه‌های افتاده‌اش، تصویرِ زنی را می‌ساخت که فقط جسمش در این دنیا مانده بود.سعی کردم سکوتِ کَرکننده‌ی بینمان را بشکنم. اسبم را هی کردم و به موازاتش درآمدم. «مرشد نوشته بود سوارانی از غرب به سمت غار راه افتاده‌اند. نیرویی که دنبال شمشیر است، تقریبا تا عصر به غار می‌رسند.»هلنا حتی سرش را برنگرداند. فقط پلک زد. به تلاشم ادامه دادم. شاید یادآوریِ آرمان‌هایمان می‌توانست جرقه‌ای در آن چشمانِ مرده روشن کند. «همیشه می‌گفتی این شمشیر می‌تواند تعادلِ قدرت را به نفعِ تاریکی عوض کند. یادت هست؟ این سلاح اگر دستِ غربی‌ها بیفتد، توهمِ نورِ آن‌ها تمامِ هستی را می‌بلعد. ما باید جهان را به همان بومِ نقاشیِ تاریک و اصیلش برگردانیم.»هلنا پوزخندِ محو و تلخی زد. بالاخره نگاهش را به سمتم چرخاند. «حقیقت در تاریکی متجلی می‌شود... بله. مرشد این را توی مغزمان فرو کرد. ولی می‌دانی حقیقتِ مطلقِ من چیست ونسا؟» صدایش مثل برگِ خشکی زیر پا خرد می‌شد. «اینکه برادرم الان زیر خروارها خاک خوابیده و هیچ نوری، هیچ تاریکی‌ای، و هیچ شمشیری نمی‌تواند آن را برگرداند. بقیه‌اش فقط یک بازی است.»قلبم فشرده شد. جوابی برای این درد نداشتم. مرگِ برادرش، او را از تمامِ اعتقاداتِ انجمن تهی کرده بود.صخره‌های آلاباستر از دور نمایان شدند. دیوارهایی از سنگِ گچی و سفید که به سمت آسمان کشیده شده بودند. در تضاد با تاریکیِ لباس‌هایمان، آن سفیدیِ بی‌روح چشم را می‌زد.هلنا دهنه‌ی اسبش را کمی کشید و سرعتش را کم کرد. بدون اینکه نگاهم کند، پرسید: «راستی... دیشب گفتی اسم آن جانوری که نگهبانِ غار است چیست؟»«تورپورسرپنس.»«توی اون کتابِ خاک‌گرفته‌ات پیداش کردی؟»آب دهانم را قورت دادم. تصویرِ کتابِ ورق‌خورده روی میز و هلنایی که در آبِ دریاچه فرو می‌رفت، از جلوی چشمانم گذشت. «پیداش کردم. ولی... فرصت نشد بخوانمش. اگر خواب نمانده بودیم، حتما آن را می‌دیدم.»هلنا شانه‌ای بالا انداخت. برایش هیچ اهمیتی نداشت. «از اسمش معلوم است دیگر. یک مار است. مثل صد تا جانور دیگری که تا حالا در تاریکیِ این مأموریت‌های مسخره کُشته‌ایم.»«احتمالاً.» من هم خودم را قانع کردم. «اما باید مواظب باشیم غافلگیر نشویم. فقط کافیست پیدایش کنیم و کارش را با هم تمام کنیم.»هلنا پوزخندی زد و دوباره به روبرو خیره شد.من دهان باز کردم تا چیزی بگویم، اما کلمات در گلویم خشکیدند. دیگر به پایِ صخره‌ها رسیده بودیم و راهِ برگشتی نبود. دهانه‌ی تاریکِ غار منتظرمان بود.صخره‌های آلاباستر در سکوتی شوم فرو رفته بودند. اسب‌ها را در سایه‌ی تخته‌سنگی بستیم و پیاده به سمتِ دهانه‌ی غار حرکت کردیم. هیچ صدایی جز زوزه‌ی خفه‌ی باد که در دهانه‌ی غار می‌پیچید، شنیده نمی‌شد. از مار، نگهبان، یا هر موجودِ زنده‌ی دیگری خبری نبود. غار دقیقاً لبه‌ی یک دره‌ی عمیق و سنگی قرار داشت. مهِ غلیظی تهِ دره را پوشانده بود و اجازه نمی‌داد عمقِ آن را تخمین بزنیم. اما آن غار، غار بزرگی نبود. خیلی زود مطمئن شدیم که آنجا هم کسی نیست. هوایِ داخل مرطوب و خفه‌کننده بود. قدم‌هایم را با احتیاط برمی‌داشتم و گوش‌هایم را تیز کرده بودم. منتظرِ صدایِ هیس‌هیس، صدایِ خزیدن یا درخششِ چشمانی در تاریکی بودم، اما هیچ‌چیز آنجا نبود. غار به طرزِ مشکوکی خالی بود. یک صندلی سنگی در انتهای غار قرار داشت و می‌دانستیم که شمشیر چهار قدم در سمت راستش در عمقی یک متری از زمین پنهان شده است.هلنا شمشیرش را از غلاف بیرون کشید و نگاهِ بی‌تفاوتی به دهانه‌ی تاریکِ غار انداخت. «من بیرون غار کشیک می‌دهم ونسا. هم حواسم به دره هست، هم اگر آن سوارهای غربی پیدایشان شد غافلگیر نمی‌شویم. فکر کنم باید تنهایی زمین را بکنی.»من سر تکان دادم. خنجرم را در دست فشردم. زیاد طول نکشید که زمین را بکنم؛ وزنِ سنگین شمشیر حسِ قدرتِ خاصی داشت. «پیداش کردم، هلنا!» فریاد زدم و با قدم‌هایی تند به سمتِ دهانه‌ی غار برگشتم. «هیچ نگهبانی این...»کلمات در دهانم یخ زدند. وقتی به بیرونِ غار رسیدم، نورِ خاکستریِ روز چشمانم را زد، اما چیزی که دیدم، خون را در رگ‌هایم منجمد کرد.هلنا دقیقاً روی لبه‌ی صخره، مشرف به دره نشسته بود. پاهایش را در هوا آویزان کرده بود، درست مثلِ بچه‌ای که روی لبه‌ی یک دیوارِ کوتاه می‌نشیند تا مناظر را تماشا کند. شمشیرش روی خاک، کنارِ دستش افتاده بود و خودش با همان نگاهِ تهی و خسته، به افق خیره شده بود.اما زیرِ پاهای او... روی دیواره‌ی عمودیِ صخره...یک توده‌ی گوشتیِ بلند و باریک، با فلس‌هایی به رنگِ شیرِ فاسد که حتی در نورِ روز هم درخششِ مریضی داشتند، دورِ پاهای آویزانِ هلنا حلقه زده بود. تورپورسرپنس. موجود از سوراخی در دیواره‌ی عمودیِ زیرِ پای هلنا بیرون خزیده بود و حالا، مثلِ یک پیچکِ ضخیم، دور پاهای هلنا حلقه زده بود.چشمانی نداشت، اما دهانش... پوزه‌اش به شکلِ یک کاسه‌ی خونین باز بود و نیش‌هایِ توخالی و نازکش، مثلِ سوزن‌هایی شیطانی، در گوشتِ ساقِ پای هلنا فرو رفته بودند. موجود با حرکاتی کُند و ریتمیک، در حالِ مکیدن بود. ساق‌های هلنا... خدایِ من... بخشی از ماهیچه‌های پایش دیگر وجود نداشت و استخوانِ سفیدش از زیرِ خونِ تیره بیرون زده بود.اما وحشتناک‌ترین بخشِ صحنه، خودِ مار نبود. هلنا بود.او اصلاً خبر نداشت. او به افق نگاه می‌کرد. باد با موهایش بازی می‌کرد. او داشت زنده زنده خورده می‌شد و حتی ماهیچه‌ای در صورتش از درد منقبض نشده بود!«هلنا...!» جیغی کشیدم که پرندگان را از صخره‌های دوردست پراند.هلنا با تعجب سرش را به سمتِ من چرخاند. «چرا داد می‌زنی؟ پیدایش کردی؟»من دیوانه‌وار به سمتش دویدم. شمشیرِ باستانی را بالا بردم. تازه آن‌وقت بود که هلنا متوجهِ نگاهِ وحشت‌زده‌ی من به پایین‌تنه‌اش شد. سرش را پایین آورد. وقتی چشمانش به پاهایش افتاد... وقتی دید که مارِ شیری‌رنگ چطور گوشت و خونش را می‌بلعد و او هم هیچ چیزی حس نمی‌کند... آن خلأِ همیشگیِ چشمانش شکست. چیزی فراتر از ترس، چیزی شبیهِ به جنونِ خالص در نگاهش دوید. خواست پایش را عقب بکشد، اما پایی برای کشیدن نمانده بود. نیمه‌ی پایینیِ پاهایش عملاً متلاشی شده بود ... اشکی روی گونه‌هایش چکید. دستانش را روی سنگ‌های سرد کشید. بعد نگاهش را به من دوخت. «من را ببخش ونسا. خیلی اذیتت کردم.»«هلنا، خواهش می‌کنم... تکون نخور.» او لبخند زد. لبخندی که دلم را پاره‌پاره کرد. این همان دردی بود که صبح آرزویش را می‌کرد، اما نه دردی که او را زنده کند؛ دردی که او را برای همیشه می‌کُشت.قبل از اینکه بتوانم بازویش را بگیرم، او دستانش را از روی سنگ‌ها برداشت و با یک حرکتِ ساده، نیم‌تنه‌اش را به جلو هل داد. بدنِ او از لبه‌ی صخره سُر خورد. هیچ تقلایی نکرد. هیچ فریادی نکشید. او و آن مار شیری رنگ به قعر دره سقوط کردند.من روی لبه‌ی صخره افتادم. دستانم در هوایِ خالی چنگ زدند. سرم را روی سنگ‌ها کوبیدم و ضجه زدم. ضجه‌هایی که فقط سنگ‌های بی‌روحِ آلاباستر جوابشان را می‌دادند.بویِ کپک و خونِ خشک‌شده‌ی روی چشم‌بند، مرا از لبه‌ی آن صخره‌ی نفرین‌شده عقب کشید و با بی‌رحمی به تاریکیِ این دخمه کوبید. صدایِ خنده‌ی کوتاه و خشکِ جادوگر در اتاق پیچید. «نفس‌نفس می‌زنی، ونسا. لابد یادِ خاطره‌ی تلخی افتاده‌ای.»صدایِ کشیده شدنِ آن بدنِ نرم و خیس روی سنگ‌فرش‌ها، حالا خیلی نزدیک بود. شاید کمتر از یک قدم. تمامِ عضلاتِ بدنم منقبض شده بود. ذهنم دیوانه‌وار به سمتِ پاهایم دوید. آیا پاهایم هنوز آنجا بودند؟ طناب‌های کنفی جریانِ خون را در مچِ پاهایم کُند کرده بودند و سرمایِ اتاق هم باعث شده بود پاهایم از زانو به پایین سِر و کرخت شوند. اما... اگر این کرختی به خاطرِ سرما نبود چه؟ اگر آن کاسه‌ی خونینِ بی‌چشم، همین الان روی چکمه‌هایم خزیده بود و نیش‌هایِ نامرئی‌اش را در گوشتم فرو کرده بود چه؟ هلنا هم هیچ‌چیز نفهمیده بود. آن موجود قبل از حمله به طعمه‌اش بدن او را بی‌حس می‌کرد.وحشت، مثلِ یک اسیدِ سوزان، تمامِ باورها و تمامِ سوگندها را در ذهنم آب کرد. حقیقتِ مطلق دیگر در غیابِ نور متجلی نمی‌شد؛ حقیقتِ مطلق این بود که من گوشت و خون بودم، من انسان بودم، و بیش از هر چیزِ دیگری در این دنیا، می‌ترسیدم.جادوگر با لحنی که انگار از استیصالِ من لذت می‌برد، زمزمه کرد: «او گرسنه است. خیلی وقت است که چیزی نخورده است. دوست داری از کجا شروع کند؟»تکانِ خفیفی در ساقِ پای راستم حس کردم. شاید فقط یک اسپاسمِ عصبی بود، شاید هم... «نه!» جیغ کشیدم. صدایم در اتاقِ سنگی پیچید؛ صدایی که پر از حقارت، التماس و شکست بود. دیگر تحملِ این تاریکی را نداشتم. تحملِ این بی‌حسیِ شوم را نداشتم. «بهش بگو عقب برود... می‌گویم! همه‌چیز را می‌گویم!»جادوگر هیچ واکنشی نشان نداد، اما صدایِ هیس‌هیس حداقل در ذهنم متوقف شد. اشک از زیرِ چشم‌بندِ زبرم جوشید و روی گونه‌هایِ یخ‌زده‌ام شیار باز کرد. با صدایی که از فرطِ لرزش به سختی شنیده می‌شد، به حرف آمدم. کلمات مثلِ زهر از دهانم بیرون می‌ریختند و روحم را کثیف می‌کردند. «شمشیر... شمشیر را به سردابِ عمارتِ قدیمی انجمن برده‌ایم ... توی جنگل‌های خاکستری. پشتِ دیوارِ کاذبِ محراب... آنجا قایمش کرده‌اند.»نفس‌نفس می‌زدم. من رازِ انجمن را لو داده بودم. جای واقعیِ شمشیر را گفته بودم. می‌دانستم که انجمن آنجا نگهبان‌های قدرتمندی گذاشته است، می‌دانستم که این جادوگر برای رسیدن به آن باید از سدِ سایه‌ها بگذرد، اما این‌ها هیچ‌کدام توجیهی برای خیانتِ من نبود. من از روی نقشه و زیرکی اعتراف نکرده بودم؛ من فقط از شدتِ ترس قالب تهی کرده بودم. من بزدل بودم.سکوتِ عمیقی اتاق را فرا گرفت. چند ثانیه‌ی بعد، صدایِ قدم‌های جادوگر را شنیدم که از من دور می‌شد. «انتخابِ هوشمندانه‌ای کردی، ونسا.» صدایش حالا از سمتِ درِ چوبیِ دخمه می‌آمد. شنیدم که با زبانِ عجیبی و با صدایی شبیهِ به سوت، چیزی را صدا زد. باز هم احساس کردم صدایِ کشیده شدنِ چیزی روی زمین، از صندلیِ من دور شد و به سمتِ او رفت.صدایِ باز شدنِ قفلِ در و ناله‌ی لولاهای زنگ‌زده‌اش در اتاق پیچید. جادوگر قبل از اینکه خارج شود، با لحنی سرد گفت: «اگر شمشیر آنجا نباشد... برمی‌گردم. و دفعه‌ی بعد، اجازه می‌دهم حیوانِ خانگی‌ام ضیافتش را از صورتت شروع کند.»در با صدایِ کوبنده‌ای بسته شد و صدایِ چرخیدنِ کلید در قفلِ آهنی، آخرین صدایی بود که شنیدم.م. مثل من | M. for Meم. مثل من | M. for MeSat, 04 Jul 2026 01:31:38 +0330https://virgool.ir/@mim.like.me/one-of-thousands-uhxwdwuguem0-uhxwdwuguem0تصویر تولیدد شده توسط Nano Banana 2 (ورودی: کل متن داستان)نوزادِ یک‌ساله نه کلمات را می‌فهمید و نه علتِ آن همه خشم را؛ اما بویِ تندِ دود و گوشتِ سوخته، و صدایِ شیون‌هایی که در سقفِ آسمان می‌شکست، از ترس زبانش را بند آورده بود. به جای گریه کردن،‌فقط گوش می‌داد.زنی با موهای پریشان و چشمانی سبز — درست همرنگِ درختانِ کهنِ «اوسِریا» (Oseria) — دخترکِ نوزاد را در میان علف‌های بلندِ پشتِ کلبه پنهان کرد و خودش به سمتِ معرکه دوید. لحظه‌ای بعد، مردانی با مشعل‌های افروخته و چهره‌هایی مسخ‌شده، او را محاصره کردند. یکی از آن‌ها، با فریادی گزنده و نیزه‌ای بلند پیش آمد و با تمام قدرت، فولادِ سرد را در سینه‌ی زن فرو کرد. پیکرِ زن روی نیزه تا خورد، خونِ گرمش ساقه علف‌ها را رنگین کرد و نوکِ نیزه از پشتِ یالِ کمرش بیرون زد. او حتی نتوانست برای آخرین بار به پشتِ کلبه نگاه کند. شعله‌های آتش زبانه کشیدند تا جسدِ او و همسرش را به جرمِ کفر و جادوگری به خاکستر تبدیل کنند.هوا سرد و مرطوب بود. بویِ خاکِ باران‌خورده با بویِ تندِ برگ‌های پوسیده‌ی بید می‌آمیخت. «دوریان» (Dorian), پادشاهِ جوانِ «آلدریا» (Alderia), با زرهِ سنگینش زیر سایه‌ی درختان به دنبالِ صید می‌گشت. ارتشِ منظمِ او، بی‌صدا لابلای درختان پیش می‌رفتند تا آخرین بازمانده‌های ارتشِ رقیب را مهار کنند. برای دوریان، این جنگ یک مسئله‌ی محاسباتی بود؛ یک پاک‌سازیِ قاطع.کمی آن‌سوتر، در گودیِ امنی میانِ ریشه‌های درهم‌پیچیده‌ی بیدهای کهنسال، آتشِ کوچکی سوسو می‌زد که دودِ ضعیفش در مه غلیظ جنگل گم می‌شد. چند پناهنده‌ی خسته و رنجور، با لباس‌های ژنده دورِ آتش کز کرده بودند.سیلویا (Sylvia)، با پیراهنِ خاکی و ساده‌اش، کنارِ پیرمردی که پدرخوانده‌اش بود نشسته بود. پیرمرد با دستانی لرزان اما باوقار، شاخه‌ی باریکی از یک پیچک وحشی با گلبرگ‌های کبود را روی شعله‌ها گرفته بود. شیره‌ای چسبناک و گس از ساقه گداخته می‌چکید و بویِ تند و سنگینی در هوا پخش می‌کرد.پیرمرد به سیلویا خیره شد و با صدایی که به زمزمه‌ای مقدس می‌مانست گفت: «این ریشه‌ها قاضیِ عادلی هستند دخترم. از خاکِ مقدسِ اوسریا تغذیه می‌کنند و حافظِ دینِ مایند. اگر خونِ ناپاکی در کسی جاری باشد و از این شیره بچشد، ریشه‌های نامرئی گلویش را تا سر حدِ مرگ می‌فشارند؛ هیچ تیغ و فولادی هم نجاتش نخواهد داد.»توماس، مردِ جوانی که با صورتی تکیده در میان همراهان بود، پوزخندِ تلخی زد و چوبی را در آتش چرخاند: «دینِ ما؟ دینِ ما کجاست وقتی خانه‌هایمان می‌سوزد؟ پیرمرد، من تا حالا ندیدم کسی این زهر را بخورد و زنده بماند! این‌ها همه‌اش افسانه است برای دلخوش کردنِ ما. این گیاه فقط یک سَمِ کشنده است، همین!»پیرمرد سری تکان داد و زیرِ لب زمزمه کرد: «ایمان، چشمِ بینا می‌خواهد پسر جان...»سیلویا اما چیزی نگفت. چشمانِ بزرگ و سبزش روی ساقه گداخته‌ی گیاه قفل شده بود. حرف‌های پیرمرد و پوزخندِ توماس، هردو در اعماقِ ذهنش ته‌نشین شدند.چند صد قدم عقب‌تر، فرمانده رولاند (Roland) با اسبش به پادشاه نزدیک شد، چهره‌ی سنگی و جاافتاده‌اش زیر زره‌ی خاکستری، نشان از سال‌ها تجربه داشت. با صدایی بم و شمرده گفت: «قربان، گشتی‌ها یک آتش کوچک آن جلو پیدا کرده‌اند. به نظر می‌رسد یه مشت پناهنده باشند. ارتشِ آلدریا منتظر فرمان شماست.»دوریان فقط با یک حرکتِ سر، فرمانِ هجوم را صادر کرد. برای او، این جنگِ نابرابر باید هرچه زودتر تمام می‌شد.هجوم، صاعقه‌وار و بی‌رحمانه بود. صدای چکاچاکِ شمشیرها و فریادهای وحشت، سکوتِ مه‌آلودِ جنگل را پاره کرد. سربازانِ آلدریا، پرچمِ شیرنشان را بالا نگه داشته بودند و هر چیزی که بویِ مقاومت می‌داد را در هم می‌کوبیدند. دوریان خودش سوار بر اسب، میانه‌ی میدان بود. خون روی علف‌های نم‌دار راه باز کرده بود. همه‌چیز طبقِ پیش‌بینیِ کمال‌گرایانه‌ی او پیش می‌رفت؛ یک پاک‌سازیِ قاطع.اما ناگهان، صدای فریاد بلند و گریه آلودی را شنید: «بابا ...» زمان برای دوریان ایستاد ...وسطِ آن لجن و خون، کنارِ خاکسترهای پراکنده‌ی آتش، سیلویا زانو زده بود و پیرمرد جلوی او با صورتی خون‌آلود به زمین افتاده بود. شنلِ سیلویا عقب افتاده بود و موهایِ تیره‌اش دورِ صورتش پریشان بود. در چشمانِ سبز رنگش، تنها یک تسلیمِ مطلق دیده می‌شد. او مستقیم به چشمانِ پادشاهِ فاتح نگاه کرد ...سرباز شمشیرش را بالا برد تا کارِ دختر را هم تمام کند.دوریان بی‌اختیار، با صدایی که خودش هم از شدتش جا خورد، فریاد کشید: «دست نگه دار!»رولاند اسبش را جلو کشید و با تعجب به پادشاه نگاه کرد.دوریان اما دیگر صدایی را نمی‌شنید. او از اسب پیاده شد. سنگینیِ زره‌اش روی زمینِ گل‌آلود صدا داد. قدم‌به‌قدم به دخترک نزدیک شد. سیلویا تکان نخورد، فقط سرش را کمی بالا آورد. دوریان خنجرش را غلاف کرد، دستِ لرزانش را دراز کرد و با لحنی که سعی می‌کرد تحکمِ پادشاهی‌اش را حفظ کند، گفت: «نکشیدش... او از این به بعد متعلق به دربارِ منه.»سیلویا دستِ ظریف و سردش را در دستِ پادشاه گذاشت.پایتختِ آلدریا، برخلافِ جنگل‌های مه‌آلودِ اوسِریا، شهری بود از سنگ‌های تراشیده، نظامِ هندسیِ دقیق و برج‌های بلند. جایی که همه‌چیز با منطق و قدرتِ شمشیر اداره می‌شد.سیلویا با شنلی که بویِ نمِ بیدهایِ مادری‌اش را می‌داد، واردِ تالارهای مرمرینِ قصر شد. او حالا غنیمتی خاص و غریبه در این دربارِ سنگی بود؛ او را در میانِ مستخدمانِ قصر جای داده بودند تا اراده‌ی شاه بر سرنوشتِ نهایی‌اش جاری شود.در اولین شبی که سیلویا در قصر ساکن شد، در اتاقِ خواب که با پرده‌های مخملِ آبیِ تیره تزیین شده بود، جلویِ محرابِ کوچکی که پنهانی از چوب ساخته بود، زانو زد. کتابِ مقدسرا از لای پارچه‌ی ابریشمی در آورد و زیرِ لب از اینکه هنوز زنده مانده است خدا را شکر می‌کرد.باری، صدایِ درِ چوبی، نیایشش را قطع کرد. مارتا (Martha)، ندیمه‌ی جوانی که از محلی‌های آلدریا بود، با ظرفی از آبِ گرم و حوله‌های سفید وارد شد. مارتا با دستانی ظریف و لرزان که طاقت گرفتن آن ظرف کوچک را هم نداشت گفت: «سیلویا... برایت آبِ گرم آوردم تا خستگیِ سفر از تنت بیرون برود.»سیلویا به آرامی بلند شد. لبخندی بی‌نهایت مهربان روی لب‌هایش نشست. جلو رفت، دستِ مارتا را گرفت و با لحنی لطیف گفت: «ممنونم مارتا. تو چشمانِ خسته‌ای داری. فکر کنم خیلی کم‌خوابی داری.» مارتا لبخند زد. «آره، این شب‌ها نمی‌توانم خوب بخوابم. پسر عمویم این روزها در میدان جنگ با اوسریا هست و خیلی نگرانش هستم.» صورتش گل انداخت.سیلویا دست مارتا را نوازش کرد، اما به محض شنیدن نام اوسریا، برای یک لحظه‌ی کوتاه، چِشمانش مثل خنجر تیز شد. با این حال، سیلویا لبخندش را حفظ کرد و با لحنی که مثل مرهم آرام‌بخش بود، گفت: «نگران نباش عزیزم. خداوند مراقب بی‌گناهانه.»- بابا!؟ چه چیزی توی این دنیا برایت دردناک‌تر است؟- اینکه سرزمین و دین ما روزی نابود شود. دخترم، ما جمعیت کمی هستیم، بارها تا مرز نابودی رفته‌ایم، اما ریشه‌های درختِ مقدسِ ما با خونِ وفادارانش تغذیه می‌شود. و اگر ریشه‌های ایمانمان بخشکد، دیگر چیزی از ما باقی نخواهد ماند. اما خداوند ما را از میان تمام مردم دنیا برای نگه‌داشتن دینمان برگزید.دوباره سیلویا یاد پدرخوانده‌اش افتاده بود. یاد آن روز در جنگل. وقتی پیرمرد بدون هیچ سلاحی سعی کرده بود از او محافظت کند. کاری که بارها در زندگی‌اش برای دختری که واقعا دخترش نبود انجام داده بود. او پدر واقعی‌اش نبود ولی تمام چیزی بود که در این دنیا داشت. همان مرد مذهبی و مهربانی که سال‌ها پیش، او را از میان خاکسترهای خانه‌ی سوخته‌شان بیرون کشیده بود.اتاقِ شورای سلطنتیِ آلدریا، برخلافِ بیشه‌زارهای مه‌آلود و خیسِ اوسِریا، با نظمِ هندسیِ خیره‌کننده و دیوارهای سنگیِ سردی بنا شده بود. پادشاهِ جوان، در صدرِ میزِ بلوطیِ بزرگی لم داده بود و عمویش به همراه مشاورانِ ارشد، با چهره‌هایی درهم‌کشیده مشغولِ بحث درباره‌ی وضعیتِ خزانه‌ی مملکت و مالیاتِ سرزمین‌های تازه فتح‌شده بودند.«با اینکه فیلیپِ عقرب‌دست را به روستاهای پایین کوه آتریا (Aetheria) فرستاده‌ایم و به یاریِ چند تن از خائنانِ اوسریا، شورشیانِ بسیاری را دستگیر کرده و از میان برداشته‌ایم، باز هم به نظر می‌رسد آتریا آرام نگرفته است.»در سمتِ راستِ پادشاه، ملکه‌، که دخترعموی دوریان بود، با لباسی از حریرِ گران‌بها و نگاهی مغرور و بی‌حوصله نشسته بود. او یکی از دو زن دوریان بود؛ دربارِ آلدریا فرهنگی خشن، بی‌پروا و مالکانه داشت. در این قصر، نه تنها همسران، بلکه تک‌تکِ ندیمه‌ها و خدمتکاران نیز بخشی از اموال و دارایی‌هایِ بی‌چون‌وچرای پادشاه به حساب می‌آمدند و تنها یک اشاره‌ی او کافی بود تا سرنوشتِ هر زنی برای همیشه تغییر کند.درِ سنگینِ شورا با صدایِ خشکی باز شد و چند خدمتکار برای پذیرایی و تعویضِ جام‌ها وارد شدند. در میانِ آن‌ها، سیلویا با پیراهنِ خاکیِ ساده و شنلی که بویِ نم می‌داد، ظرفِ نقره‌ایِ غذا را حمل می‌کرد. دختری که تا چندی پیش می‌خواست تا آخر عمر فقط خدا را عبادت کند؛ اما حالا دست تقدیر او را به عنوان غنیمتی بی‌پناه به قصر آلدریا آورده بود.سیلویا با قدم‌هایی شمرده و سری پایین‌افتاده به میزِ شورا نزدیک شد. هر بار که دامنِ ساده‌اش روی سنگِ مرمر کشیده می‌شد، حسِ اسارت در وجودش بیشتر می‌پیچید. او ظرف را با احتیاط جلو برد. دوریان که تا آن لحظه با کلافگی به گزارش‌های عمویش گوش می‌داد، ناگهان سرش را چرخاند. نگاهِ پادشاه روی دستانِ لرزانِ دخترک قفل شد و سپس بالا آمد؛ روی صورتِ رنگ‌پریده و چشمانِ به زمین دوخته‌اش. او در میانِ این دیوارهای سنگی، غریبه‌ترین چیزِ ممکن بود.سکوتِ کوتاهی تالار را فرا گرفت. ملکه با بدگمانی اخمی کرد و عمویِ پادشاه کلامش را قطع کرد. پادشاه به این دخترِ بی‌پناه که تمامِ رویاهایِ پاکش زیرِ پایِ ارتشِ آلدریا له شده بود، خیره مانده بود. نگاهی که معنایش برای تمامِ حاضران در اتاق کاملاً روشن بود. سیلویا ظرف را گذاشت، تعظیمِ کوتاهی کرد و عقب رفت، اما سنگینیِ نگاهِ پادشاه را تا انتهای تالار روی شانه‌های خسته و ظریفش حس می‌کرد.سیلویا با شتاب از راهروهای سرد قصر گذشت تا بالاخره به اتاق محقرش رسید. در چوبی را بست و نفسی را که در سینه حبس کرده بود، با لرزش بیرون داد. ناخودآگاه دستش را روی گردنش کشید؛ سنگینی نگاهِ دوریان را هنوز حس می‌کرد.پشتش را به در تکیه داد و آرام سُر خورد تا روی زمینِ سرد نشست. زانوهایش را در آغوش گرفت. دستانش را روی قلبش گذاشت و زیر لب، دعایی به زبانِ مادری‌اش زمزمه کرد. باید این هوایِ خفه و آغشته به بویِ عود و شرابِ دربار را از ریه‌هایش بیرون می‌داد، وگرنه خفه می‌شد.نیمه‌شب بود که از اتاق بیرون زد. قصر در خوابی سنگین فرو رفته بود، اما صدایِ چکمه‌های نگهبانان از دوردست شنیده می‌شد. سیلویا راهِ حیاطِ خلوتِ شرقی را پیش گرفت؛ جایی که باد از سمتِ کوهستان می‌وزید.هوای بیرون گزنده بود. دستانش را دور شانه‌هایش جمع کرد. نورِ ماهِ رنگ‌پریده، سایه‌های بلندی روی سنگ‌فرش‌ها انداخته بود. ناگهان، با دیدنِ شبحی عظیم در گوشه‌ی تاریکِ ایوان، قدم‌هایش خشک شد.«هوایِ اوسِریا گرم‌تر از اینجاست، این‌طور نیست؟»صدا بم، خش‌دار و شبیه به کشیده شدنِ سنگ رویِ آهن بود. سیلویا آب دهانش را قورت داد و کمی عقب رفت. سایه از تاریکی بیرون آمد. فرمانده رولاند بود. زرهِ سنگینش را از تن درآورده بود و تنها یک پیراهنِ کتانِ گشاد پوشیده بود که زخم‌های کهنه‌ی روی بازوانش را نشان می‌داد. شمشیری بلند روی زانوهایش بود و با تکه‌ای چرمِ آغشته به روغن، با وسواسی ترسناک تیغه‌ی آن را برق می‌انداخت. بویِ تندِ روغنِ فلز و عرقِ مردانه در هوا پیچید.سیلویا سرش را پایین انداخت و با صدایی لرزان گفت: «ببخشید فرمانده... نمی‌خواستم مزاحمِ خلوتتان شوم. فقط... خیلی دلتنگ و تنها هستم ... بیخوابی به سرم زده است.»رولاند دست از کار کشید. چشمانِ خسته و بی‌حالتش را به سیلویا دوخت. نگاهِ رولاند مثل نگاهِ پادشاه نبود؛ نگاهِ مردی بود که مرگِ هزاران نفر را دیده و حالا به یک پرنده‌ی کوچکِ اسیر نگاه می‌کرد.«دلت تنگ نیست دختر. این نگاهِ پادشاه است که حلقه‌اش را دورِ گلویِ تو تنگ کرده.» رولاند پوزخندِ تلخی زد و شمشیر را کنار گذاشت. «امروز در شورا دیدم که چطور نگاهت می‌کرد. سرنوشتت در این قصر از قبل نوشته شده است.»قلبِ سیلویا مچاله شد، اما چهره‌ی معصومانه‌اش را حفظ کرد. «من فقط یک خدمتکارم، سرورم. دختری بی‌مقدار از سرزمینی شکست‌خورده.»رولاند بلند شد. هیکلِ درشتش نورِ ماه را سد کرد. به سمتِ لبه‌ی بالکن رفت و به چراغ‌های بی‌شمارِ شهرِ آلدریا که زیر پایشان سوسو می‌زدند خیره شد. سکوتی سنگین بینشان شکل گرفت. باد، موهایِ جوگندمیِ فرمانده را تکان داد.«بی‌مقدار...» رولاند کلمه را در دهانش چرخاند، انگار طعمِ تلخش را می‌چشید. «می‌دانی دختر؟ من نیمی از عمرم را روی اسب، در خون و لجن گذرانده‌ام. پادشاهی‌ها را فتح کرده‌ام و پرچمِ شیر را در قلبِ خاکِ دشمنان کوبیده‌ام. مردانِ زیادی با یک اشاره‌ی انگشتِ من جان داده‌اند.»مکث کرد. دستانِ بزرگ و پینه‌بسته‌اش را روی لبه‌ی سنگیِ بالکن فشرد.«اما وقتی شب‌ها به این شهر نگاه می‌کنم... می‌فهمم که من هنوز یک از صدها هزار هستم.»سیلویا با احتیاط قدمی جلو گذاشت. کنجکاوی برای لحظه‌ای بر ترسش غلبه کرد. «منظورتان چیست، فرمانده؟»رولاند بدون اینکه نگاهش کند، با صدایی که انگار از تهِ یک چاهِ عمیق بیرون می‌آمد، گفت: «دنیا پر از میلیون‌ها انسان است. بخشی از آن‌ها مرد هستند و بخشی زن. بخشی ازدواج می‌کنند و بخشی تا آخر عمر تنها می‌مانند. بعضی‌ها فرزندانی به دنیا می‌آورند و بعضی مقطوع‌النسل می‌میرند... ما آدم‌ها به شدت شبیهِ هم هستیم. همه با یک گریه به دنیا می‌آییم، شبیهِ هم برای زنده ماندن دست‌وپا می‌زنیم، و در نهایت با یک ناله خاک می‌شویم. تو هر جور که باشی، هر اخلاقی داشته باشی، یا هر قدرتی که توی وجودت باشه؛ هر چیزی که بهش افتخار کنی، هر چیزی، توی هزاران نفر دیگه وجود داره. اگر وانمود می‌کنی بی‌مقدار هستی ولی در دلت به این فکر می‌کنی پادشاه رو اسیر خودت کرده‌ای؛ بدون ده‌ها زن دیگه هم این کار رو کرده‌اند.»او به سمتِ سیلویا برگشت. در چشمانش غمی باستانی موج می‌زد. «من این‌همه کشته‌ام، این‌همه فتح کرده‌ام، اما هنوز نتوانسته‌ام کاری برای این دنیا بکنم. دنیا همان‌قدر بی‌رحم است که بود. من هم مثل صدها هزار نفری هستم که قبل از من شمشیر کشیدند و بعد از من خواهند کشید. گرد و غباری در مسیرِ باد.»سیلویا به چشمانِ خسته‌ی مرد نگاه کرد. در ظاهر، دختری بود که از حرف‌های سنگینِ فرمانده بغض کرده بود. سیلویا تعظیمِ کوتاهی کرد. «شب بخیر، فرمانده. خداوند به قلبتان آرامش دهد.»رولاند جوابی نداد. فقط دوباره به شمشیرش خیره شد.سیلویا به سمت اتاقش بازگشت. می‌دانست که آرامشِ امشب، فریبنده‌ترین دروغِ این قصر است.سه شب بعد، همان دروغِ فریبنده در هم شکست.نیمه‌های شب، صدایِ قدم‌های سنگین و کوبشِ خشکِ مشتی بر درِ چوبیِ اتاقِ سیلویا، او را به خود آورد. دو نگهبان با مشعل‌هایی که دودِ سیاهی به سقف می‌فرستادند، بیرون ایستاده بودند. پشتِ سرشان، مارتا با چهره‌ای درهم‌کشیده و ظرفی از روغن‌های معطرِ شرقی ایستاده بود. هیچ‌کس حرفی نزد؛ نیازی به کلمات نبود. این آیینِ خاموشِ دربارِ آلدریا بود.سیلویا را شستند، موهایش را با شانه‌های استخوانی مرتب کردند و پیراهنی از حریرِ سفیدِ نازک بر تنش پوشاندند. در تمامِ این مدت، سیلویا مثلِ یک مجسمه‌ی مرمری، سرد و بی‌حرکت نشسته بود. چشم‌هایش به شعله‌ی لرزانِ شمع دوخته شده بود.راهروهای منتهی به اقامتگاهِ پادشاه، طولانی و خفه‌کننده بودند. هر قدمی که سیلویا برمی‌داشت، سرمایِ سنگ‌فرش‌ها از کفِ پاهایِ برهنه‌اش به استخوانش نفوذ می‌کرد. نگهبان‌ها جلویِ درهایِ بلوطیِ عظیمِ اتاقِ پادشاه ایستادند. با صدایِ جیرجیرِ دردناکی، درها باز شدند.گرما و بویِ تندِ اتاق، مثل یک سیلی به صورتِ سیلویا خورد. بویِ کُندُر، شرابِ تلخ و چرمِ حیوانی. اتاق با نورِ شمع‌هایی روشن بود که سایه‌های بلندی روی پرده‌های مخملِ سرخ می‌انداختند. در انتهای اتاق، تختی عظیم با پایه‌هایی به شکلِ پنجه‌های شیر قرار داشت؛ همان شیری که روی پرچمِ آلدریا غرش می‌کرد.دوریان، پادشاهِ جوان، کنارِ شومینه‌ی سنگی ایستاده بود. زره و لباسِ رسمی‌اش را درآورده بود و تنها شلواری تیره و پیراهنی گشاد به تن داشت که یقه‌اش تا نیمه باز بود. جامی از نقره در دست داشت. با شنیدن صدای بسته شدنِ درِ سنگینِ بلوطی، به سمتِ سیلویا چرخید.سکوتِ مطلقِ اتاق، فقط با صدایِ ترق‌وتروقِ هیزم‌های شومینه می‌شکست.سیلویا همان‌جا، کنار در ایستاد. سرش پایین بود. تمامِ بدنش زیرِ آن لباس حریر، مثلِ بیدِ لرزانی در طوفان می‌لرزید. دوریان جامش را روی میزِ چوبی گذاشت. قدم‌های پادشاه روی فرشِ ضخیمِ اتاق صدایی نداشت، اما سیلویا نزدیک شدنِ او را از حرارتِ بدنش و بویِ تندِ شرابی که نفسش را سنگین کرده بود، حس می‌کرد.پادشاه درست روبروی او ایستاد. دستِ بزرگ و گرمش را جلو آورد و انگشتِ اشاره‌اش را زیرِ چانه‌ی ظریفِ سیلویا گذاشت. با فشاری نرم اما غیرقابلِ مقاومت، سرِ دخترک را بالا آورد.«تو می‌لرزی...» صدای دوریان بم و آرام بود.سیلویا آب دهانش را قورت داد. بغضِ سنگینی راهِ گلویش را بسته بود. با صدایی که به زحمت شنیده می‌شد زمزمه کرد: «من... من می‌ترسم، سرورم.»دوریان لبخندِ محوی زد. انگشتِ شستش را روی گونه‌ی سردِ سیلویا کشید. «ترس برای کسانی است که نمی‌دانند چه سرنوشتی دارند. تو دیگر در جنگل‌های تاریکِ اوسِریا نیستی. تو اینجایی. در امن‌ترین جایِ دنیا.»دوریان صورتش را به موهایِ سیلویا نزدیک کرد و نفسِ عمیقی کشید. «تو بویِ باران می‌دهی... بویِ خاکِ خیسِ سرزمینی که من فتحش کردم.»وقتی پادشاه او را به سمتِ تختِ عظیمِ شیرنشان هدایت کرد، سیلویا چشمانش را بست. تاریکیِ پشتِ پلک‌هایش، تنها پناهگاهش بود. دیگر به راهبه شدن فکر نکرد؛ دیگر به دعاهایِ مقدسِ زبانِ مادری‌اش فکر نکرد. او تسلیمِ سرنوشتی شد که پادشاه برایش رقم زده بود؛ خاموش، بی‌صدا، و غرق در اشکی که حتی جراتِ ریختنش را روی گونه‌هایش نداشت.زمان در دربارِ آلدریا به کندی می‌گذشت. ماه‌ها از آن شب گذشته بود و حالا، اتاقِ خوابِ او غرق در بویِ خون، عرق و کندرِ سوزان بود.دردِ زایمان شکم و کمرش را در هم می‌فشرد. سیلویا ملحفه‌ی ابریشمی را در مشت‌هایش مچاله کرده بود و جیغ می‌کشید. قابله‌هایِ دربار با چهره‌هایی سرد و بی‌تفاوت، دورِ تخت ایستاده بودند.بیرونِ در، دوریان قدم می‌زد. صدایِ برخوردِ چکمه‌هایِ سنگینش با سنگ‌فرش‌ها، تنها صدایی بود که از راهرو شنیده می‌شد. ملکه در اتاقِ خودش با نفرتی عمیق منتظرِ خبر بود.در همین لحظات سخت بود که ترسناک‌ترین افکار در ذهنِ تب‌دارِ سیلویا رژه می‌رفتند... بویِ خونِ روی ملحفه‌ها، او را به یاد خونِ پدرخوانده‌اش روی خاکِ جنگل و خانه‌های سوخته‌ی اوسریا می‌انداخت. او داشت فرزندی به دنیا می‌آورد که وارثِ همان پادشاهیِ بی‌رحم بود؛ نوزادی که نیمی از وجودش از گوشت و خونِ دوریان، ستمگری که سرزمین مادری‌اش را نابود کرده بود، شکل گرفته بود و نیم دیگرش از ایمانِ پاک و ستمدیده‌ی اوسریا.همه‌ی افکار بد توی ذهنش رژه می‌رفتند.یاد داستان کشته شدن پدر و مادرش افتاد. شنیده بود وقتی مردان خشمگین به سمت مخفیگاه سیلویا می‌رفتند تا بذر شیطان را هم در همان آتش بسوزانند، پدر خوانده‌اش راهشان را سد کرده بود. اون که در میان روستاییان اعتبار بسیاری داشت، سیلویا، آن نوزاد گریان را در آغوش کشیده بود و با صدایی که طنین ایمان داشت، گناه طفل را انکار کرد. مرد که در آن روزها همسر و فرزندش را به خاطر بیماری از دست داده بود، نوزاد را نجات داد و برای حفظِ جانِ او، خانه، اعتبار و همه‌چیز را رها کرد تا سال‌ها در انزوا، او را به فرزندی بزرگ کند.بالاخره، با آخرین ضجه‌ی سیلویا، صدایِ گریه‌ی یک نوزاد سکوتِ سنگینِ اتاق را شکست.قابله، نوزادِ غرق در خون و ترشحات را در پارچه‌ای پیچید. «یک پسر است...»دوریان در را باز کرد و وارد شد. به سمتِ تخت آمد. نگاهش فقط به نوزاد بود. قابله نوزاد را در آغوشِ پادشاه گذاشت. دوریان با انگشتِ شستش، خون را از روی پیشانیِ پسرک پاک کرد. غرور در چشمانش برق می‌زد.سیلویا، بی‌جان و رنگ‌پریده روی تخت افتاده بود. سینه‌اش به سختی بالا و پایین می‌رفت. دوریان کنارِ تخت نشست و نوزاد را در آغوشِ سیلویا گذاشت.وقتی نگاهِ سیلویا به صورتِ کوچک و سرخِ نوزاد افتاد، تمامِ دردهایش برای لحظه‌ای محو شد. انگشتانِ کوچکش را لمس کرد. پسرک دست از گریه کشید و چشمانِ درشتش را نیمه‌باز کرد. قلبِ سیلویا لرزید. او در این قصرِ سنگیِ پر از تنفر، هیچ‌چیز نداشت، و حالا این نوزاد، تنها موجودی بود که از گوشت و خونِ خودش بود.بادِ سردی که از سمتِ کوهستان‌هایِ اوسِریا می‌وزید، پرچم‌هایِ بزرگِ آلدریا را با خشونتی بی‌رحمانه تکان می‌داد. روی پارچه‌های ضخیمِ پرچم، تصویرِ شیرِ غران زیر نورِ مشعل‌ها سایه می‌انداخت. ارتشِ عظیمِ دوریان، حالا در چند فرسخیِ پایتختِ اوسِریا، جلوی جنگلی اردو زده بود. روبروی چادرها یک دشت وسیع قرار داشت و بعد دیوارهای شهر معلوم بود. فردا صبح، قرار بود آخرین دژِ مقاومتِ این سرزمین فرو بریزد.خیمه‌ی سیلویا، یکی از بزرگ‌ترین خیمه‌های اردوگاه بود، با دیوارهایی از پشمِ فشرده و کف‌پوشی از پوستِ خرس. دوریان که به تازگی از خیمه‌ی سلطنتی پیش سیلویا و پسرشان آمده بود، روی صندلیِ تاشویِ چوبی‌اش نشسته بود و به نقشه‌ی پهن‌شده روی میز نگاه می‌کرد. سیلویا در گوشه‌ی خیمه زانو زده بود و به پسرشان نگاه می‌کرد؛ کودک تازه راه رفتن آموخته بود و با موهای تیره و چشمانِ درشتش، با کنجکاوی در آستانه‌ی بازِ درِ پشتیِ خیمه که رو به بیدهای مه‌آلود باز می‌شد بازی می‌کرد.در این سال‌ها، سیلویا آرام، مطیع و ساکت بود. حضورش در کنارِ دوریان به عادتی روزمره تبدیل شده بود. حضوری که گاهی پررنگ و گاهی کم‌رنگ می‌شد.ناگهان نگاهِ سیلویا روی قامتِ کوچکِ پسرک قفل شد. کودک لابلای ریشه‌های بید خزیده بود و ساقه‌ی باریکی از یک پیچک وحشی با گلبرگ‌های کبود را به دست داشت؛ همان گیاه باستانی و زهرآگینی که سال‌ها پیش دور آتش جنگل دیده بود. کودک با بی‌گناهی برگ‌های سمی را بالا آورد تا به دهان بگذارد.سیلویا در جایش خشکش زد. قلبش مثل طبل به سینه کوبید. دهانش باز شد تا فریاد بزند و او را پس بکشد، اما در همان صدم ثانیه، زمان در ذهنش متوقف شد. دیوارهای خیمه فروریختند و او یادِ آن روز دور آتشِ جنگل افتاد. صدای پچ‌پچِ همراهِ شکاکشان مثل تازیانه در سرش صدا کرد ...صدا مثل ناقوس مرگ در مغزش پیچید. ولی خونِ ریخته شده‌ی پدرخوانده‌اش، خانه‌های سوخته‌ی اوسریا و کینه‌ای ازلی، دست‌هایش را از کار انداخته بود. دستِ سیلویا روی ستونِ چوبیِ خیمه سفت شد. بندِ انگشتانش از شدت فشار سفید شدند. نفس در سینه‌اش حبس شد. چشمانش را بست و در تاریکیِ ذهنِ متعصبش، زیر لب زمزمه کرد: «اگر خونِ ستمگر در رگ‌های اوست... بگذار پاک شود...»سوزشِ ناگهانی و صدایِ سرفه‌ی خشک و خفه‌ای از بیرون، سکوتِ خیمه را پاره کرد.دوریان سرش را از روی نقشه بلند کرد. سرفه دوباره تکرار شد، این بار خفه‌تر و طولانی‌تر.سیلویا با وحشتی واقعی — که حالا با عذاب‌وجدانِ ابدی درآمیخته بود — به سرعت بیرون دوید و کودک را که در میان سرفه‌ها کبود شده بود به داخل آورد و روی تشک خواباند. شیون کشید: «پسرکم...؟»پسرک چشمانش را مالید. سفیدیِ چشمانش پر از رگه‌های سرخ شده بود. دهانِ کوچکش باز مانده بود و تندتند نفس می‌کشید، اما انگار هوایی به ریه‌هایش نمی‌رسید. دست‌های کوچکش را بالا آورد و چنگ به گلویِ خودش زد. صورتش داشت به کبودی می‌زد.دوریان با شتاب میز را پس زد و خودش را به تشک رساند. «چه اتفاقی افتاده؟»سیلویا با وحشت دست‌های بچه را گرفت تا به خودش آسیب نزند. دروغی را که باید برای همیشه می‌گفت، با التماس فریاد زد: «نمی‌دانم! الان داشت بیرون چادر کنار درخت‌ها بازی می‌کرد ...» جیغ کشید: «پزشک را خبر کنید! یک نفر پزشک را بیاورد!»کودک روی زمین پیچ و تاب می‌خورد. دوریان او را در آغوش گرفت. بدنِ کوچکِ بچه مثل کوره داغ بود، اما از سرما می‌لرزید. پسرک در آغوشِ پدرش تقلا می‌کرد، دستانش همچنان روی گردنش چنگ می‌انداخت، انگار طنابِ نامرئیِ ضخیمی، یا شاید پیچک‌هایِ یک گیاهِ خفه‌کننده، دورِ گلویش پیچیده بود و هر ثانیه تنگ‌تر می‌شد. دوریان با دستِ آزادش، دیوانه‌وار سعی کرد چیزی را از دورِ گردنِ پسرش باز کند، اما هیچ‌چیزی آنجا نبود. فقط پوستِ داغ و ملتهب.نگاهِ پسرک برای یک ثانیه در نگاهِ وحشت‌زد‌ه‌ی دوریان قفل شد. چشمانش از حدقه بیرون زده بود. و بعد... با یک لرزشِ شدید، بدنش سست شد و سرِ کوچکش روی بازوی پادشاه افتاد.خیمه در سکوتی مرگبار فرو رفت.سیلویا خشکش زده بود. چند ثانیه فقط به بدنِ بی‌جانِ کودک خیره ماند. هیچ صدایی از گلویش بیرون نیامد. آرام روی زمین خزید و دستِ لرزانش را روی گردنِ کبودِ پسرش کشید. دهانش باز و بسته می‌شد اما هوایی برای فریاد کشیدن نداشت. خودش را روی جسد انداخت و صورتش را در موهایِ کودک فرو برد. زوزه‌ی خشکِ او، لرزه بر تنِ نگهبانانِ بیرون انداخت.پزشک لشکر دوان‌دوان وارد شد، اما با دیدنِ صورتِ کبودِ کودک و چهره‌ی سنگیِ پادشاه، در جای خود میخکوب شد.دوریان با صدایی که به سختی از گلویش خارج می‌شد، رو به سیلویا گفت: «چه اتفاقی افتاد... ما که همین‌جا بودیم...»سیلویا سرش را بالا آورد. صورتش خیس از اشک بود و چشمانش از شدتِ درد جنون‌آمیز به نظر می‌رسید. با دستانی لرزان به درِ پشتیِ خیمه که نیمه‌باز مانده بود اشاره کرد. «سایه‌ها...» میانِ هق‌هق‌هایش به سختی نفس می‌کشید. «وقتی داشتی نقشه را می‌دیدی... بیرون رفتم تا برایش آب بیاورم... سایه‌هایی را دیدم که لابلای درختانِ بید می‌دویدند. فکر کردم نگهبان‌ها هستند... اما نبودند... آن‌ها واردِ خیمه شدند دوریان... آن‌ها بچه‌ام را کشتند!»سیلویا چنگ زد و پیراهنِ پادشاه را با التماس کشید. «آن‌ها جاسوس‌هایِ اوسِریا بودند! زهرِ گیاهانِ این جنگل را به خوردش دادند... آن‌ها انتقامِ کشورشان را از من و طفلِ بی‌گناهِ من گرفتند!»دوریان دندان‌هایش را روی هم فشرد. عضلاتِ فکش منقبض شده بود. خشم، غمی که داشت دیوانه‌اش می‌کرد را پس زد.ساعتی بعد، رولاند وارد خیمه شد. پادشاه کنارِ جسدِ پوشانده‌شده‌ی پسرش ایستاده بود و سیلویا، مچاله شده در گوشه‌ای، هنوز با صدایی خراشیده گریه می‌کرد.«قربان...» رولاند با اندوهی واقعی سر تکان داد. «باید پیکر را به پزشکان بسپاریم تا برای مراسم آماده کنند.»رولاند قدمی به جلو برداشت، اما پیش از آنکه دستش به تشک برسد، سیلویا مثل ماده‌گرگی که به لانه‌اش حمله شده باشد، خودش را روی جسد انداخت.«به او دست نزن!» جیغش به قدری خراشیده و تیز بود که رولاند در جای خود خشک شد. سیلویا با دستانی لرزان اما پرشتاب، ملحفه‌ی حریرِ سفیدی را از روی تختِ پادشاه کشید. کودکِ بی‌جانش را با وسواسی دردناک، میانِ حریر پیچید تا جایی که فقط یک بقچه‌ی سفیدِ کوچک از او باقی ماند. بقچه را محکم به سینه‌اش فشرد و خودش را در گوشه‌ی تاریکِ خیمه جمع کرد.دوریان با چشمانی سرخ و خسته، دستش را بالا آورد و به رولاند اشاره کرد که عقب برود. «تنهایمان بگذار، رولاند. من امشب به خیمه‌ی ملکه برنمی‌گردم. همین‌جا می‌مانم.»آن شب، طولانی‌ترین شبِ عمرِ پادشاه بود. صدایِ زوزه‌ی باد میانِ چادرها، شبیهِ لالاییِ شومی بود که پایانی نداشت. دوریان روی زمین، کنارِ سیلویا نشسته بود. زن تا صبح پلک نزد. فقط آرام به جلو و عقب تاب می‌خورد و بقچه‌ی سفید را روی سینه‌اش فشار می‌داد، انگار می‌خواست با گرمایِ تنش، دوباره به آن جان ببخشد.نزدیکِ سحر، وقتی اولین رگه‌های خاکستریِ نور از لایِ درزِ خیمه به داخل خزید، سیلویا بالاخره سکوت را شکست.«دوریان...» صدایش مثلِ شیشه‌ی خردشده بود.دوریان سرش را بلند کرد و به چهره‌ی رنگ‌پریده‌ی زنش نگاه کرد.سیلویا سرش را روی شانه‌ی پادشاه گذاشت. اشک‌هایِ داغش از رویِ زرهِ چرمیِ دوریان سُر خورد. «نگذار پسرم را از من جدا کنند... نگذار او را در این خاکِ سرد و غریبه دفن کنند. من او را با خودم می‌برم.»دوریان با لحنی دردمند گفت: «کجا می‌خواهی ببری عزیزم؟ ما تا ساعتی دیگر واردِ جنگ می‌شویم.»سیلویا چنگ زد و پیراهنِ پادشاه را گرفت. نگاهش بالا آمد؛ چشم‌هایِ سبزش حالا پر از آتشی تاریک بود. «به میدانِ جنگ. با تو.»«سیلویا، این دیوانگی است. آنجا جایِ یک زنِ داغدار نیست.»«من داغدار نیستم، دوریان... من مرده‌ام!» سیلویا هق‌هق کرد. «آن‌ها دیشب قلبِ مرا از سینه‌ام بیرون کشیدند. التماست می‌کنم... می‌خواهم باشم. می‌خواهم با چشم‌های خودم ببینم که ارتشِ تو چطور شهرشان را به آتش می‌کشد. می‌خواهم انتقامِ خونِ پسرم را ببینم.»درد و جنونی که در کلماتش بود، پادشاه را خلع‌سلاح کرد. دوریان که خودش از خشم و اندوه لبریز بود، پیشانی‌اش را به پیشانیِ سردِ سیلویا چسباند و با صدایِ خفه‌ای گفت: «باشد... تو کنارِ من خواهی بود.»ساعتی بعد، اردوگاه غرق در همهمه‌ی هزاران سرباز و شیهه‌ی اسب‌ها بود. فرماندهان بیرونِ خیمه‌ی پادشاه منتظر بودند. رولاند با زرهِ کاملِ فولادی‌اش جلویِ در ایستاده بود.دوریان از خیمه بیرون آمد. چهره‌اش مثلِ سنگ تراشیده شده بود. «رولاند.»فرمانده جلو آمد.«او امروز با ما به میدان می‌آید.»چشمانِ رولاند گشاد شد. «سرورم ...»دوریان غرید. «او مادرِ فرزندِ من است و عزادار است. تو سایه‌به‌سایه‌اش می‌روی. حتی یک لحظه از او چشم برنمی‌داری. این مهم‌ترین فرمانِ من به توست.»رولاند مکثی کرد، نگاهی به ورودیِ تاریکِ خیمه انداخت و سرش را خم کرد. «اطاعت می‌شود.»داخل خیمه، سیلویا در حال پوشیدنِ لباسِ رزم بود. زرهِ چرمیِ سبکی روی پیراهنِ مشکی‌اش بسته بود. بقچه‌ی سفید را با طناب‌هایِ کلفتی از جنسِ پشم، محکم به پشتش بسته بود؛ طوری که انگار کودک هنوز زنده است و مادرش او را به کول کشیده است.دوریان وارد شد. صدایِ برخوردِ فلزِ زره‌اش در خیمه پیچید. «آماده‌ای؟ ارتش منتظر است.»سیلویا سر تکان داد. به سمتِ میزی رفت که دیشب نقشه‌ی جنگ روی آن پهن بود. کوزه‌ی کوچکی از شرابِ تلخِ آلدریا آنجا بود. دو جامِ نقره‌ای را پر کرد. دست‌هایش اصلاً نمی‌لرزید.با قدم‌هایی آرام به سمتِ دوریان رفت. یک جام را به دستِ پادشاه داد و دیگری را خودش بالا گرفت. چشم‌هایش هنوز سرخ بود. «برای پیروزیِ تو... و برای آرامشِ روحِ پسرمان.»دوریان نگاهِ تلخی به جام انداخت. بغض گلویش را فشرد. جام را بالا برد و تمامِ شرابِ گس را در یک جرعه سر کشید.«برویم.» دوریان چرخید تا از خیمه خارج شود، اما در همان قدمِ اول، ایستاد.ناگهان، موجی از گرما در پشتِ گردنش پیچید. دنیا برای یک ثانیه دورِ سرش چرخید و سیاهیِ محوی جلویِ چشمانش را گرفت. دستش را به ستونِ چوبیِ خیمه گرفت تا تعادلش را حفظ کند.سیلویا بلافاصله دستش را روی بازوی او گذاشت. صدایش سرشار از نگرانی بود: «دوریان... حالِ تو خوب است؟ رنگ بر چهره نداری.»دوریان پلک‌هایش را محکم روی هم فشرد و چند بار سرش را تکان داد. نفسِ عمیقی کشید. سرگیجه کمی عقب‌نشینی کرد. «چیزی نیست...» با پشتِ دست عرقِ سردِ روی پیشانی‌اش را پاک کرد. «بی‌خوابی و این اندوهِ لعنتی توان از تنم ربوده است. سوار بر اسب که شوم، بادِ سرد هشیارم خواهد کرد.»آن‌ها از خیمه بیرون آمدند. با خروجِ پادشاه و زنی که بقچه‌ای سفید را به پشتش بسته بود، سکوتی سنگین بر هزاران سربازِ ارتشِ آلدریا حاکم شد. همه می‌دانستند آن بقچه‌ی کوچک چیست.دو اسبِ جنگیِ سیاه‌رنگ آماده بودند. دوریان سوار شد. رولاند با نگاهی نگران به سیلویا کمک کرد تا روی اسبش بنشیند. وزنِ بقچه‌ی روی پشتش، او را کمی به جلو خم کرده بود، اما سیلویا افسار را محکم در دست گرفت.شیپورهای جنگ به صدا درآمدند. صدایشان مثلِ ناله‌ی هیولایی بود که از خواب بیدار می‌شد. در آن‌سویِ دشت، ارتشِ اوسِریا با پرچم‌هایی که تصویرِ یک درختِ بیدِ پیچیده دورِ یک کتابِ مقدس را نشان می‌داد، صف کشیده بودند.دشتِ میانِ دو لشکر، در سکوتی مرگبار فرو رفته بود. تنها صدایِ زوزه‌ی باد بود که پارچه‌ی پرچم‌ها را شلاق می‌زد. خورشیدِ رنگ‌پریده‌ی صبح، روی نیزه‌های بی‌شمارِ ارتشِ آلدریا برق می‌انداخت. در آن‌سوی دشت، سربازانِ اوسِریا زیرِ سایه‌ی پرچم‌هایشان، مثل دیواری از سنگِ خاموش ایستاده بودند.دوریان روی زینِ اسبش جابجا شد. نفسِ عمیقی کشید تا فرمانِ حمله‌ی همه‌جانبه را صادر کند، اما ناگهان، همان سرگیجه‌ی تاریک با شدتی دوچندان برگشت. احساس کرد یقه و زرهِ چرمی‌اش به طرز خفه‌کننده‌ای تنگ شده است. دستش را به سمتِ گلویش برد. هوا به ریه‌هایش نمی‌رسید. ریشه‌هایی نامرئی، داشتند در رگ‌هایش می‌خزیدند و دورِ حنجره‌اش می‌پیچیدند.اما او پادشاهِ آلدریا بود. فاتحِ بی‌رحمِ سرزمین‌ها. نمی‌توانست جلوی چشمانِ هزاران سرباز، روی اسب بلرزد. دندان‌هایش را روی هم فشرد. طعمِ گسِ شرابِ صبحگاهی حالا در دهانش شبیهِ طعمِ خاکستر شده بود. با اراده‌ای پولادین، کمرش را صاف نگه داشت تا روحیه‌ی ارتش در هم نشکند.پیش از آنکه دوریان دستش را برای صدورِ فرمان بالا ببرد، فریادی جنون‌آمیز سکوتِ دشت را پاره کرد.نعره‌ای که از گلویِ یک سرباز بیرون نیامده بود؛ زجه‌ی یک مادر بود. سیلویا، با چشمانی پر از اشک و جنون، دهنه‌ی اسبش را محکم کشید. اسبِ سیاهِ او شیهه‌ای کشید، روی دو پا بلند شد و با سرعتی دیوانه‌وار به سمتِ قلبِ لشکرِ دشمن تاخت.سیلویا مثلِ یک مستِ لایعقل، روی زین تلوتلو می‌خورد. موهایِ سیاهش در باد رها شده بود و بقچه‌ی سفیدِ پشتش، مثلِ تکه‌ای از ماهِ مرده، در پس‌زمینه‌ی تاریکِ زره‌اش به چشم می‌آمد. او شمشیرِ کوچکی را در هوا می‌چرخاند و با تمامِ وجود ضجه می‌زد.دوریان خواست فریاد بزند: «نگهش دارید!»، اما صدایش در گلویش خفه شد. فقط یک خس‌خسِ ضعیف از میانِ لب‌هایِ کبودش بیرون آمد. دنیا جلوی چشمانش تار می‌شد.فرمانده رولاند، با دیدنِ این صحنه‌ی احمقانه و مرگبار، حتی یک ثانیه هم تردید نکرد. «این چه حماقتی‌ست؟ برگرد! هنوز دستور حمله صادر نشده» رولاند غرید و مهمیزهایش را در پهلویِ اسبش فرو کرد. او فرمانِ پادشاه را داشت. جانِ آن زن، مسئولیتِ او بود.رولاند با تمامِ توان تاخت. اسبِ زره‌پوشِ او زمین را می‌شکافت. «سیلویا! متوقف شو! آن‌ها تکه‌تکه‌ات می‌کنند!»اما زن نمی‌شنید. یا نمی‌خواست بشنود. او فقط می‌گریست. اشک‌هایش واقعی بود؛ داغ و سوزان روی گونه‌هایِ رنگ‌پریده‌اش می‌ریخت. او برای فرزندش و کاری که در حقش کرده بود می‌گریست ...فاصله با خطِ مقدمِ دشمن هر لحظه کمتر می‌شد. کماندارانِ اوسِریا، با دیدنِ سواری که دیوانه‌وار به سمتشان می‌آمد، کمان‌هایشان را کشیدند. صدایِ کشیده شدنِ زه‌ِ صدها کمان، مثلِ صدایِ پاره شدنِ یک پارچه‌ی عظیم در دشت پیچید.در مرکزِ لشکرِ دشمن، پادشاهِ پیرِ اوسِریا سوار بر اسبی سپید ایستاده بود. چشمانِ پیرمرد با دیدنِ سواری که زرهِ آلدریا به تن داشت اما بقچه‌ای سفید را به کول می‌کشید، تنگ شد. او آن بقچه را می‌شناخت. او آن زن را هم می‌شناخت.«تیر نیندازید!» پادشاهِ اوسِریا دستش را بالا برد و با تمامِ توان فریاد زد. «تیر نیندازید!»اما برای متوقف کردنِ همه‌ی کمانداران دیر شده بود. موجِ اولِ تیرها، مثلِ بارانی از مرگِ سیاه، آسمان را شکافت.رولاند، که حالا فاصله‌اش را با سیلویا کم کرده بود، سایه‌ی مرگ را دید که از آسمان می‌بارد. او نمی‌توانست بگذارد زنی داغدار، جلوی چشمانش سوراخ‌سوراخ شود. رولاند اسبش را دیوانه‌وار به پهلویِ اسبِ سیلویا کوبید تا او را از مسیرِ تیرها منحرف کند و خودش را سپرِ بلایِ او کرد.صدایِ فرو رفتنِ فولاد در گوشت، وحشتناک بود.رولاند لرزید. سه تیرِ بلندِ پردار، زرهِ او را شکافتند و در سینه و پهلویش نشستند. اسبِ او شیهه‌ی دردناکی کشید و با زانو روی زمین افتاد. رولاند در گل‌ولایِ دشت غلتید. او در آخرین ثانیه‌های زندگی‌اش، به سختی سرش را بالا آورد تا ببیند آیا دخترک را نجات داده است یا نه.آنچه دید، باوری بود که روحش را پیش از مرگ متلاشی کرد.سربازانِ اوسِریا شمشیرهایشان را غلاف کردند. صفوفِ آن‌ها مثلِ شکافته شدنِ یک رودخانه، از هم باز شد. سیلویا افسارِ اسبش را کشید و در چند قدمیِ پادشاهِ اوسِریا متوقف شد. او از اسب پایین پرید. صدایِ گریه‌اش قطع شده بود. با قدم‌هایی محکم، از رویِ جنازه‌هایِ خطِ مقدم گذشت، روبروی پادشاهِ پیرِ سرزمینش زانو زد و سرش را تا روی خاک خم کرد.در آن‌سویِ دشت، در میانِ ارتشِ آلدریا، همه‌چیز در حالِ فروپاشی بود.دوریان این صحنه را می‌دید. زانو زدنِ همسرش را در برابرِ دشمن می‌دید. می‌خواست شمشیرش را بکشد. می‌خواست فریاد بزند و چیزی بگوید... اما هیچ‌چیز کار نمی‌کرد. زهر، کارش را تمام کرده بود. ریه‌هایش خشک شده بود و قلبش از تپش ایستاد.پادشاهِ جوانِ آلدریا، بدونِ اینکه حتی یک زخمِ شمشیر در این جنگ برداشته باشد، از رویِ زینِ اسبش لغزید. بدنِ سنگینِ او با صدایی خفه به زمین خورد و تاجِ نقره‌ای‌اش در گل‌ولای فرو رفت.ارتشِ آلدریا، با دیدنِ مرگِ پادشاه و کشته شدنِ بزرگ‌ترین فرمانده‌شان، در وحشتی عمیق فرو رفتند. شیپورهای عقب‌نشینی، لرزان و شتاب‌زده به صدا درآمدند. فاتحان، حالا شبیهِ گله‌ای وحشت‌زده، پرچم‌هایِ شیرنشان را رها کرده و به سمتِ جنگل می‌گریختند.در آن‌سویِ دشت، زیرِ پرچم کشورش، سیلویا هنوز زانو زده بود ...نسخه‌ی انگلیسی داستان در Mediumم. مثل من | M. for Meم. مثل من | M. for MeWed, 27 May 2026 21:20:27 +0330https://virgool.ir/@mim.like.me/agnes-yqnxsvabm7vr-yqnxsvabm7vrتصویر با استفاده از هوش مصنوعی Nano Banana Pro تولید شده است (ورودی: کل داستان)باد اینجا همیشه بویِ خاکِ زیر و رو شده می‌داد. بویِ چیزهایی که قرار بود فراموش شوند، اما زمین پس‌شان زده بود. دامنم را دور پاهایم محکم کردم تا سرمایِ گزنده‌ی دهکده به استخوانم نرسد، اما بی‌فایده بود.دستِ کوچکِ اگنس توی دستم لرزید. انگشتانش گرم و زنده بودند، تضادی دردناک با سنگی که روبرویمان ایستاده بود. نگاهم را از اسمِ حک شده روی سنگ دزدیدم.بئاتریس چند قدم آن‌طرف‌تر، پشت به باد ایستاده بود. شانه‌هایش زیرِ شنلِ پشمی خاکستری افتاده بود. مثل همیشه نگاهش به جایی دورتر از افق دوخته شده بود، کاری که همیشه فکر می‌کرد به این دلیل است که این نزدیکی‌ها به طور ناخودآگاه وحشت را بر آدم مستولی می‌کند.اگنس دامنم را کشید. صدای کودکانه‌اش مثلِ زنگِ کوچکی سکوتِ سنگینِ گورستان را شکست: «چرا بابا ویلیام هیچ‌وقت با ما به اینجا نمی‌آید؟»آب دهانم را قورت دادم. طعمش تلخ بود؛ دستم را روی موهای طلایی و نرمش کشیدم. موهایی که شبیه موهای ویلیام بود. زانو زدم تا هم‌قدش شوم. بویِ صابون و شیر می‌داد. آرام گفتم: «پدرت... پدرت دوست ندارد چیزهای غمگین را به یاد بیاورد عزیزم.» آرام بوسیدمش.ایستادم. آسمان داشت تیره می‌شد. ابرها، گریان رویِ هم انباشته شده بودند. حسم می‌گفت باید برویم. دستِ اگنس را فشردم و گفتم: «بیا برویم. شب دارد می‌رسد.»اینجا، و این هوا، دوباره من را می‌برد به حال و هوای آن روز ... حال و هوایی که مثل شلاق روی صورتم می‌خورد و پوستم را در این هوای خیس، گرم می‌کرد.آن شب، آسمان سوراخ شده بود. سیلابی از تاریکی و آب روی سرمان می‌ریخت. چرخ‌های گاری توی گل‌ولایِ جاده گیر می‌کردند و هر بار با ناله‌ای که شبیه فریادِ یک حیوان زخمی بود، جدا می‌شدند. بویِ چوبِ خیس، بویِ پشمِ نم‌دارِ پتوها و بویِ ترشِ استفراغِ دخترم بئاتریس، فضای کوچکِ گاری را پر کرده بود.ساعتی پیش خانه‌ی بهترین دوستم ماریا بودیم. چند روز بود که شوهرش ویلیام برای خریدن وسایل به لندن رفته بود. دخترش اگنس از صبح به شدت بیمار شده بود. بدنش مثل کوره داغ بود، و به شدت می‌لرزید. چشم‌هایش قرمز شده بود و مدام از درد به خود می‌پیچید. آن شب من به همراه رالف سوار گاری شدیم تا دکتری که دهکده کناری بود را با خودمان به بالین اگنس بیاوریم. هر کار کردیم که بئاتریس راضی شود که با ما نیاید، نشد که نشد ... ولی حالا به نظر می‌رسید که حال بئاتریس هم زیاد خوب نیست. او گوشه‌ی گاری کز کرده بود و با وحشت به سایه‌های رقصانِ درختان نگاه می‌کرد که زیر نورِ فانوسِ جلوی گاری، شبیه پنجه‌های هیولا شده بودند.رالف فریاد زد: «داریم می‌رسیم به جنگل مقدس. راه میانبر از اونجاست.»صدایش لابلای غرشِ رعدوبرق گم شد. جنگل مقدس... حتی اسمش هم مو را به تن سیخ می‌کرد. محلی‌ها می‌گفتند آنجا قلمروِ خدا نیست. اما اگنس داشت می‌مرد. انتخابِ دیگری نداشتیم.وارد سایه‌ی درختان شدیم. ناگهان، صدای باران خفه شد. شاخه‌های درهم‌تنیده مثل یک سقفِ شوم، راه آسمان را بسته بودند. سکوتِ آنجا سنگین بود. سنگین‌تر از هوای بیرون. فقط صدای نفس‌نفس زدنِ اسب و صدای تپشِ قلبِ خودم را می‌شنیدم که توی شقیقه‌هایم می‌کوبید.نگاهم به پشتِ گردنِ رالف بود. عرق از موهایش چکه می‌کرد. عضلاتِ شانه‌اش منقبض بود. می‌خواستم بگویم «تندتر برو»، اما زبانم نچرخید. ناگهان، صدایی آمد.شبیه صدای پاره شدنِ حریر. «ویییژ...»و بلافاصله صدایِ خفه‌ای دیگر. «تاپ!»رالف تکان نخورد. فریاد نزد. فقط برای یک ثانیه، بدنش خشک شد. بعد، آرام... خیلی آرام، مثلِ عروسکی که نخش پاره شده باشد، به سمتِ چپ کج شد.نورِ فانوس روی گردنش افتاد. چیزی سیاه، نیمی از گلویش را دریده بود. پرهایِ سیاهِ یک تیر، درست زیرِ گوشش می‌لرزید.جیغِ من در گلویم خفه شد. رالف از روی صندلیِ کالسکه‌ران سُر خورد و پایین افتاد. صدای برخورد بدنش با گل‌ولای، پایانِ دنیای ما بود.همان لحظه، زوزه‌ای بلند شد. نزدیک. خیلی نزدیک.اسب شیهه کشید. دیوانه‌وار روی دو پا بلند شد و با سرعت به سمت جلو فرار کرد، انگار صدا را از پشت سرش شنیده بود؛ ما محاصره شده بودیم؟ توسط چه چیزی؟ لحظاتی بعد؛ گاری تکانِ شدیدی خورد. دنیا دور سرم چرخید. آسمان و زمین جابجا شدند. صدای شکستنِ چوب... صدای جیغِ بئاتریس... و بعد، ضربه‌ی محکمِ زمین به پهلویم.تاریکیِ مطلق، و مزه‌ی خاک و خون در دهانم.اول صداها برگشتند. صدایِ هیس‌هیسِ چیزی که روی برگ‌های خیس کشیده می‌شد. بعد درد... دردی تیز و سوزان در پهلویم، انگار یکی از دنده‌هایم شکسته بود و به ریه‌ام چنگ می‌زد. چشم‌هایم را باز کردم. دنیا کج بود. گاری، چند متر آن‌طرف‌تر، به پهلو افتاده بود و یکی از چرخ‌هایش هنوز آرام در هوا می‌چرخید؛ ناله‌ی محزونی می‌کرد، مثل آخرین نفس‌های رالف.رالف...ناگهان یادم آمد. تصویرِ آن تیرِ سیاه... افتادنِ بی‌صدایش. بغضی داغ گلویم را گرفت، اما فرصت نشد که فریاد بزنم. نگاهم روی چیزی افتاد که خون را در رگ‌هایم منجمد کرد.بئاتریس.دخترکم روی زمین افتاده بود. صورتش... خدای من... نیمی از صورتش زیرِ ماسکی از خون پنهان شده بود. یک تکه چوبِ شکسته از دیواره‌ی گاری، درست بالای پیشانی‌اش را شکافته بود. تکان نمی‌خورد. سینه‌اش... آیا بالا و پایین می‌رفت؟ خودم را روی گل‌ولای کشیدم. «بئاتریس... بئاتریس ...» صدایم فقط یک خس‌خسِ ضعیف بود.همان لحظه، سایه‌ای روی من افتاد. بویِ تند و وحشیِ پشمِ خیس و گوشتِ خام به مشامم رسید. سرم را با وحشت بالا آوردم.دو جفت چشمِ زرد در تاریکی می‌درخشیدند. دو گرگ.یکی عظیم‌الجثه و خاکستری، با دندان‌هایی که زیرِ نورِ ماهِ رنگ‌پریده برق می‌زدند. دیگری کوچک‌تر، با خزِ سفید و لکه‌های سیاه. گرگِ بزرگ‌تر غرشِ کوتاهی کرد؛ صدایی که از تهِ چاه درمی‌آمد و زمین زیرِ دستم را می‌لرزاند.خشکم زد. نه می‌توانستم فرار کنم، نه سلاحی داشتم. رالف مرده بود. من تنها بودم. تنهایِ تنها با دخترِ در حالِ مرگم. چشمانم را بستم و تنِ سردِ بئاتریس را بغل کردم. منتظرِ دندان‌هایشان بودم. منتظرِ پایان.اما صدایِ عجیبی شنیدم. صدایِ شکستنِ استخوان، اما نه با درد... صدایی شبیه به جابجا شدنِ سنگ‌ها. و بعد، صدای نفس‌کشیدنِ یک انسان.«چشماتو باز کن، زن.» صدایی بود که انگار از لایِ سنگ‌قبرها می‌آمد؛ سرد، خش‌دار، اما با وقاری ترسناک.چشم‌هایم را باز کردم. گرگِ بزرگ دیگر آنجا نبود. جایش، زنی ایستاده بود. بلندقامت، با شنلی بافته شده از پرهای سیاه و خزه. پاهایش برهنه بود و روی گل‌ولای ایستاده بود بدون اینکه کثیف شود. موهایش مثلِ آبشارِ نقره‌ای روی شانه‌هایش ریخته بود. و آن چشم‌ها... همان چشم‌های زردِ گرگ بودند، حالا در صورتِ زنی که زیبایی‌اش بویِ مرگ می‌داد.نگاهش به من نبود. به بئاتریس بود.گرگِ کوچک‌تر جلو آمد. با احتیاطِ یک کودک جلو آمد. پوزه‌اش را به دستِ خونیِ بئاتریس نزدیک کرد. بو کشید. و بعد... ناله‌ی آرامی کرد، صدایی که دلم را لرزاند. زن با پشتِ دست، محکم به پوزه‌ی گرگِ کوچک کوبید. «عقب بایست دخترم!»گرگِ کوچک زوزه‌ی کوتاهی کشید و با ترس عقب رفت. در چشمانش... در آن چشمانِ سیاه و مرطوب، چیزی دیدم که انسانی‌تر از هر نگاهی بود. تسلیم. ترس. و غمی عمیق.زن دوباره به من نگاه کرد. لبخندِ کجی زد که هیچ گرمایی نداشت. «شوهرت مرده. دخترت هم داره میره پیشش.»نگاهش کردم؛ صدایم می‌لرزید: «تو کی هستی؟» جیغ زدم: «دخترم هنوز نمرده.» حس مادرانه‌ام بهم قدرت داد؛ داد زدم «برو گمشو عقب. تو اصلا کی هستی؟» اشک‌هایم جاری شد.زن جلوتر آمد. خم شد. بویِ خاک و خونِ کهنه می‌داد. انگشتِ بلند و سردش را زیرِ چانه‌ام گذاشت و سرم را بالا آورد. «داره تموم می‌شه. ولی من می‌تونم برش گردونم.»گریه‌ام به هق هق تبدیل شد. با اینکه به ظاهرش نمی‌توانستم اعتماد کنم گفتم: «واقعا؟ پس خواهش می‌کنم نجاتش بده. هر چیزی بخوای بهت میدم.»با آرامش و اطمینان تنفربرانگیزی گفت: «چیز زیادی نیست. مطمئن باش دخترت ارزش خیلی بیشتری داره.»«هر کاری بخوای میکنم!»«جان در برابرِ جان. خون در برابرِ خون.»دلم مچاله شد. لحظاتی پیش پدر بئاتریس مرده بود ... به سختی خودم را کنترل کردم: «باشه خونِ من رو بگیر. جونم رو بگیر ...»زن خندید. خنده‌ای کوتاه و خشک. «نه... جونِ تو به درد من نمی‌خوره. من جونِ دیگه‌ای رو می‌خوام!»دستش را روی پیشانیِ شکافته‌ی بئاتریس گذاشت. نوری ضعیف و سبز رنگ از زیرِ انگشتانش سوسو زد. خونریزی بند آمد. نفسِ بئاتریس عمیق‌تر شد.«من دخترت رو برمی‌گردونم. نه فقط زنده، بلکه سالم. طوری که انگار هیچ‌وقت گاری چپ نشده.»چشمانم گرد شد. امید، مثلِ زهری شیرین در رگ‌هایم دوید. «چی ازم می‌خوای؟ من جز خودم چیزی ندارم...»زن صورتش را نزدیک‌تر آورد. لب‌هایش مماس با گوشم بود. صدایش مثلِ نسیمی سرد توی سرم پیچید:«یک جان در برابرِ جان دخترت. تو دخترت رو می‌خوای؟ پس باید جانِ یک نفر دیگه رو بگیری. با دست‌های خودت. با اراده‌ی خودت.»مطمئن بودم که پیشنهادش را رد خواهم کرد! قتل؟ من؟ ولی پرسیدم: «کی؟» صدایم می‌لرزید. «کی رو باید بکشم؟»زن عقب کشید. ایستاد و با انگشت به سمتِ جاده‌ی دهکده اشاره کرد.«وقتی رسیدی به دهکده... اولین کسی که دیدی. هر کسی که بود.»قلبم ایستاد. اولین نفر؟ حتی برای او مهم نبود که چه کسی را قرار است قربانی دخترم کنم!دوباره داد زدم: «تو چقدر پستی!» زن برگشت و پشتش را به من کرد؛ انگار میخواد از من دور شود. باز هم داد زدم «ازت خواهش میکنم نجاتش بده.» نگاهِ بئاتریس را دیدم. رنگش داشت برمی‌گشت. سینه‌اش آرام بالا و پایین می‌رفت. رالف رفته بود. اگر بئاتریس هم می‌رفت، من دیگر هیچ‌چیز نداشتم. هیچ‌چیز. دوباره داد زدم: «ازت خواهش می‌کنم؛ من نمیتوانم کسی را بکشم؛ ولی می‌خوهم دخترم زنده بماند! جان خودم را بگیر ولی دخترم را به دهکده برگردان! ماریا از او محافظت خواهد کرد!»زن با بیخیالی گفت «نه! این معامله‌ی من است نه تو!» صورت بئاتریس تکان خورد ... انگار که شوکی به بدنش وارد شده باشد، انگار نیرویی دست‌ها و پاهایش را کشید. او فقط چهار سالش بود. با تمام وجودم جیغ کشیدم، یک جیغ گریه‌آلود «بئا ...» لحظه‌ی فلج‌کننده از راه رسیده بود: میدانستم که هیچ قدرتی در مقابل آن زن ندارم. باید سریع‌تر تصمیم می‌گرفتم ... سرم را انداختم پایین و با گریه گفتم: «باشد ... قبول است ...»زن لبخند زد. لبخندی که این بار ترسناک‌تر بود. دستش را جلو آورد. آستینِ شنلش بالا رفت. علامتی روی ساعدش توجهم را جلب کرد؛ علامتی شبیه به پنجه‌ی گرگ، اما انگار با آتش روی پوستش داغ شده بود. می‌سوخت و خاموش می‌شد. آن شب داشتم روحم را معامله می‌کردم ...بئاتریس روی شانه‌ام سنگینی می‌کرد، وزنی که نیمی از آن عشق بود و نیمی گناه. دستِ کوچکش دور گردنم حلقه شده بود و نفس‌های گرمش روی گردنم می‌خورد. زنده بود. آن زن به قولش وفا کرده بود. روی پیشانی‌اش حتی یک خراش هم نبود، انگار آن چوبِ خونین فقط کابوسی بود که با طلوع خورشید محو شده بود.اما رالف... جسدِ سردش را نتوانستم بیاورم. همان‌جا، کنارِ لاشه‌ی گاری، زیرِ باران رهایش کردم. نمی‌توانستم هم جنازه را بکشم و هم دخترم را. فقط شنلش را رویش کشیدم و قول دادم برگردم.جاده‌ی دهکده در تاریکیِ پیش از سَحَر، مثلِ دهانِ یک افعی پیچ و تاب می‌خورد. هر قدمی که برمی‌داشتم، آن صدای تنفربرانگیز در سرم می‌کوبید: «اولین کسی که دیدی...»قلبم داشت از سینه بیرون می‌زد. اولین نفر چه کسی خواهد بود؟ شاید تامِ آسیابان باشد که همیشه سحرخیز است؟ شاید کشیشِ پیر که برای نماز صبح می‌رود؟ با خودم دعا می‌کردم. دعایی کفرآمیز: خدایا، بگذار یک غریبه باشد. بگذار یک دزد باشد. خانه‌ی ماریا اولین خانه‌ی دهکده بود ... دوست نداشتم ماریا را ببینم!به دروازه‌ی چوبیِ دهکده رسیدم. همه جا ساکت بود. فقط صدای پارسِ سگی از دور می‌آمد. نفسم را حبس کردم. چشمانم را تنگ کردم تا سایه‌ها را بشکافم. هنوز هیچ‌کس نبود. خیابانِ اصلی خالی بود. خوشحال بودم که زودتر به دهکده رسیده‌ام ... ولی یک احساس گناه توی دلم پیچیده بود: آیا اینکه چه کسی را اول ببینم دست خودم هست؟ کافی هست بروم نزدیک خانه‌ی یکی از همسایه‌ها ... تقریبا مطمئن بودم که برای این کار هنوز وقت دارم ... ولی ناگهان، صدایِ باز شدنِ دری را شنیدم. صدای جیرجیرِ لولاهای زنگ‌زده‌ی خانه‌ی ماریا.خشکم زد. نه... الان نه... ماریا حتماً منتظرِ ماست. اگر ماریا بیرون بیاید... اگر اولین نفر ماریا باشد... چطور می‌توانستم به چشم‌های بهترین دوستم نگاه کنم و جانش را بگیرم؟در باز شد. نوری ضعیف از داخل به ایوان تابید. سایه‌ای کوچک بیرون دوید. خیلی کوچک.ماریا نبود.دختری با پیراهنِ خوابِ سفید، پابرهنه روی سنگفرش‌های خیس دوید. موهای طلایی‌اش در باد پریشان بود. می‌خندید. صدایی که در آن سکوتِ شوم، مثلِ شکستنِ شیشه بود.«خاله آنا! خاله آنا برگشتی!»اگنس.دخترکِ بیماری که چند ساعت پیش داشت در تب می‌سوخت. به شکل معجزه‌آسایی حالا جلوی در بود. گونه‌هایش گل انداخته بود و چشمانش از سلامتی برق می‌زد.زانوهایم سست شد. بئاتریس را محکم‌تر فشار دادم تا نیفتم.«خاله آنا! ببین! حالم خوب شد! یهو خوب شدم! مامان می‌گه معجزه شده! بابا ویلیام هنوز برنگشته ولی حتما خوشحال می‌شه!»دنیا دور سرم چرخید. طعمِ خون در دهانم برگشت.آن زن پست‌فطرت نخواسته بود من یک قاتلِ معمولی باشم. او می‌خواست من را تکه‌تکه کند. همانطور که بئا من را نجات داده بود، لابد خودش اگنس را هم شفا داده بود... فقط برای اینکه من او را بکشم. جانی که نجات داده شده بود، باید قربانیِ جانِ دخترم می‌شد.اگنس دستانش را بالا آورد تا بغلم کند. «چرا این شکلی شدی خاله؟»دست‌های کوچکش دورِ کمرم حلقه شد. گرم بود. زنده بود. و من... من باید گرمای این دست‌ها را می‌گرفتم ...روزها به هفته‌ها و هفته‌ها به ماه‌ها کشیده شد. دهکده آرام بود، اما خانه من نه. بئاتریس خوب شده بود، اما دیگر بئاتریسِ سابق نبود. شب‌ها با جیغ از خواب می‌پرید و وقتی بغلش می‌کردم، تنش سرد بود. چیزهای عجیبی در آن خانه اتفاق افتاده بود. خود من هم مدام کابوس می‌دیدم. خط صاف و محوی روی ساعدم افتاده بود. گاهی می‌سوخت. ولی نمیدانستم چه زمانی این خط به وجود آمده بود.یک شب، بعد از اینکه دوباره با گریه بیدار شد، در حالی که اشک‌هایش را پاک می‌کردم، با صدایی لرزان گفت: «مامان... باز هم خواب گرگ‌ها را دیدم.»دستم روی موهایش خشک شد. «چه خوابی عزیزم؟»«توی جنگل بودند. اما درختانش وارونه بود. ریشه‌هایشان توی آسمان بود. دو تا گرگ بودند که یکی کوچک بود و آن یکی بزرگ. فکر کنم دخترش بود. گفت مامان من گرسنه‌ام. مادرش یک تکه گوشت انداخت جلویش. گفت بخور، خرگوش است.»مکث کرد. نگاهش به جایی نامعلوم خیره شد. «گرگِ کوچک آن را خورد. ولی وقتی تمام شد، شروع کرد به گریه کردن. به مادرش گفت... مامان، این خرگوش نیست. گوشت یک چیز دیگر است ...»کابوس‌های من اما واضح‌تر بود. هر شب، وقتی پلک‌هایم سنگین می‌شد، بویِ جنگلِ مقدس اتاق را پر می‌کرد. زن به خوابم می‌آمد. نه به شکلِ گرگ، بلکه به شکلِ سایه‌ای که گوشه‌ی اتاق می‌ایستاد.اول فقط نگاه می‌کرد. بعد زمزمه‌ها شروع شد.«زمان دارد می‌گذرد آنا... بهای معامله هنوز پرداخت نشده است.»من مقاومت می‌کردم. صبح‌ها به دیدنِ ماریا می‌رفتم. اگنس را می‌دیدم که بزرگ‌تر و زیباتر می‌شد. چطور می‌توانستم؟ او مثلِ دخترِ خودم بود.تا اینکه آن شب رسید. شبِ طوفانیِ نوامبر.دوباره کابوس می‌دیدم؛ این بار کنارِ تختم آمد. خم شد و صورتش را جلوی صورتم آورد. چشمانِ زردش در تاریکی می‌سوخت.«صبرم تمام شده، آنا.»خواستم جیغ بزنم، اما صدایم در نیامد.«فکر می‌کنی داری لطف می‌کنی؟ فکر می‌کنی با نکشتنِ دخترک، داری نجاتشان می‌دهی؟» خندید. «اگر تو کاری که گفتم را نکنی، من خودم دست به کار خواهم شد. ولی نه آن طوری که فکر می‌کنی.»تصویری جلوی چشمانم شکل گرفت. مثلِ انعکاسی روی آبِ تیره.«من کاری می‌کنم ویلیام با دست‌های خودش زنش و بچه‌اش را تکه تکه کند! هم بهترین دوستت می‌میرد، هم دخترش. و ویلیام... تا آخر عمرش زجه خواهد زد.»تصویر محو شد. زن عقب کشید. در اعماقِ وجودم فریاد زدم: دروغ می‌گوید! این موجودِ پلید فقط می‌خواهد روحم را به لجن بکشد. او هرگز نمی‌تواند اراده‌ی استوارِ ویلیام را در هم بشکند؛ نه، او ویلیام را نمی‌شناخت. اراده‌ی او محکم‌تر از سنگ‌های این دهکده بود.«انتخاب با خودت است. یک مرگِ سریع و بدونِ درد برای اگنس توسطِ تو... یا سلاخیِ شدنِ هر دویشان؟ فقط تا فردا شب وقت داری. دیگه خسته‌ام کردی...»با فریاد از خواب پریدم. خیسِ عرق بودم. قلبم مثلِ گنجشکِ اسیر به قفسه‌ی سینه‌ام می‌کوبید. صبح شده بود، اما خورشید برای من مرده بود. دیگر راهی نبود. باید انجامش می‌دادم.شبِ بعد، تاریکی مثل قیر روی خانه‌ها ریخته شده بود. همه خواب بودند. حتی سگ‌ها هم پارس نمی‌کردند، فکر می‌کردم طبیعت نفسش را حبس کرده تا ببیند من چه می‌کنم. حس می‌کردم قلبم هم مانند این شب تاریک شده بود.شنلم را پوشیدم. خنجرِ کوچکی که مالِ رالف بود را زیرِ آستینم پنهان کردم. سردیِ فلز روی پوستم می‌سوخت، اما سردیِ قلبم بیشتر بود. می‌دانستم ویلیام دوباره به لندن رفته است.به خانه‌ی ماریا رسیدم. کلیدِ یدک را داشتم. همیشه می‌گفت: «خانه‌ی من خانه‌ی توست آنا.» و حالا من دزدانه وارد می‌شدم تا عزیزترین چیزی که در این خانه بود را ببرم.در بی‌صدا باز شد. بویِ اسطوخودوس و نانِ تازه می‌آمد. بویِ زندگی. پله‌ها زیرِ پایم ناله کردند، اما کسی بیدار نشد. ماریا در اتاقِ انتهایی خواب بودند. اتاقِ اگنس سمتِ چپ بود.درِ اتاقش نیمه‌باز بود. نورِ ماهِ رنگ‌پریده از پنجره روی تختش افتاده بود. آرام خوابیده بود. موهای طلایی‌اش روی بالش پخش شده بود و عروسکِ پارچه‌ای‌اش را بغل کرده بود. خودم این عروسک را برای تولدش دوخته بودم.جلو رفتم. سایه‌ام روی صورتش افتاد. دستم می‌لرزید. خنجر را بیرون کشیدم. تیغه‌اش زیر نورِ ماه برقی زد. خط روی ساعدم که انگار به شکل دایره در آمده بود شروع کرد به سوختن. داغ شد. داغ‌تر شد. انگار کسی داشت تشویقم می‌کرد. این فکر شیطانی توی سرم می‌چرخید «انجامش بده آنا... فقط یک ضربه. تمام می‌شود و بئای تو برای همیشه زنده می‌ماند؛» حس کردم چیزی از وجودِ آن زن دارد توی رگ‌های من جاری می‌شود. انگار پوستِ من داشت آماده می‌شد تا جای پوستِ او را بگیرد.خنجر را بالا بردم. نفسم در سینه حبس شد.«مامان...؟»صدای خواب‌آلودش خشکم کرد. چشمانش نیمه‌باز بود، اما هوشیار نبود. داشت خواب می‌دید. دستِ کوچکش را در هوا دراز کرد، انگار دنبالِ دستی می‌گشت.«مامان... پیشم بخواب... می‌ترسم.»او مرا ندید. او فقط سایه‌ی زنی را دید که فکر می‌کرد مادرش است. او به قاتلش پناه می‌برد.خنجر از دستم رها شد و روی فرشِ ضخیم افتاد. صدای خفه‌ای داد.زانو زدم. نتوانستم. خدایا... نتوانستم. هق‌هقم را با دست خفه کردم. چطور می‌توانستم این فرشته را بکشم؟ چطور می‌توانستم به ماریا خیانت کنم؟ حتی اگر قیمت، جانِ خودم و دخترم بود... من نمی‌توانستم قاتلِ اگنس باشم. صدای زن توی گوشم پیچید «لعنت بهت آنا ... میتوانستی آزادم کنی!»نمیتوانستم منظورش از آزاد کردن را بفهمم. فقط می‌دانستم نباید به او دوباره اعتماد کنم. برگشتم و فرار کردم. مثلِ دزدی که ترسیده باشد. از خانه بیرون دویدم و زیرِ باران ضجه زدم. نمی‌دانستم او با من چه خواهد کرد ... احساس می‌کردم در مورد ویلیام دروغ می‌گوید. چیزی بیشتر مرا می‌ترساند: نقش مرموز روی ساعدم محو شده بود. شاید کارش با من تمام شده بود. با خود اندیشیدم شاید آن نقش، مُهرِ معامله بر سر زنده ماندن دخترم بود... یا شاید ردِ پای یک طلسم. اما حالا، فقط یک چیز را حس می‌کردم: بزودی بئاتریس را از دست خواهم داد ... من تسلیم نشده بودم. ولی فکر از دست دادن دخترم قلبم را در هم می‌شکست.آن شب، خیس و لرزان به خانه برگشتم. در کنار تخت بئاتریس مچاله شدم و از شدت گریه و خستگی، نفهمیدم کی چشم‌هایم سنگین شد.دوباره مه بود. اما این بار بویِ جنگلِ مقدس نمی‌داد؛ بویِ ماندگی و خاکِ سرد می‌داد. صدای هق‌هقی ضعیف، سکوتِ سنگینِ فضا را می‌شکافت. سایه‌ی کوچکی زانو بغل کرده بود. قدم‌هایم بی‌اختیار به سمتش کشیده شد. دختری بود با پیراهنی پاره و گِل‌آلود. دستم را دراز کردم تا شانه‌اش را لمس کنم. اول فکر کردم شاید دارم دخترم بئاتریس را می‌بینم. ولی اون نبود.دخترک سرش را از روی زانوهایش برداشت. نگاهم در نگاهش گره خورد. چشمانش... خیلی برایم آشنا بود ... خدای من، آن چشم‌های سیاه و مرطوب را کجا دیده بودم؟ ذهنم یاری نمی‌کرد. نگاهش پر از یک تسلیمِ غم‌انگیز بود. لب‌های رنگ‌پریده‌اش از هم باز شد و صدایی که انگار از تهِ یک چاه تاریک بیرون می‌آمد، در سرم پژواک کرد: «چرا من و مادرم را نجات ندادی؟»با جیغی خفه از خواب پریدم.فردا ظهر، خورشید بی‌رمقِ پاییزی روی حیاط افتاده بود. داشتم لباس‌های خیسِ بئاتریس را توی تشتِ آب می‌چلاندم. دستانم از سرما کرخت شده بود، اما ذهنم هنوز درگیرِ آن خواب بود. نگاهم به قطراتِ آبی افتاد که از پارچه می‌چکید... ناگهان، زمان ایستاد. صدای چکه‌چکه کردنِ آب، در گوشم تبدیل شد به صدای هیس‌هیسِ برگ‌های خیسِ جنگلِ مقدس.تصویری مثلِ صاعقه در ذهنم روشن شد. زن... گرگِ کوچک با آن خزِ سفید و لکه‌های سیاه... ضربه‌ی محکمی که زن به پوزه‌ی گرگ زد. و بعد، آن نگاه. آن چشمانِ سیاه و مرطوبِ گرگِ کوچک که با ترس و تسلیمی بی‌نهایت به من دوخته شده بود؛ چشم‌هایش چشم‌های یک انسان بود.تشتِ آب از دستم رها شد و روی زمین افتاد. آن دختر... دخترِ توی خوابم، همان توله گرگ بود!وحشت، مثلِ زهر در رگ‌هایم می‌دوید که صدای بئاتریس میخکوبم کرد.او خواب نبود. وسطِ چارچوبِ درِ چوبی ایستاده بود. صورتش رنگِ گچ شده بود و با چشمانی گشاد و وحشت‌زده به گوشه‌ی تاریکِ راهرو خیره مانده بود. عروسکِ پارچه‌ای از دستش افتاده بود.جلو دویدم و شانه‌های کوچکش را گرفتم. «بئا... عزیزم به چی نگاه می‌کنی؟»سرش را به سمتم چرخاند. نگاهش خالی بود، انگار از یک دنیای دیگر به من نگاه می‌کرد. با صدایی که هیچ شباهتی به دخترکِ چهارساله‌ی من نداشت، زمزمه کرد: «مامان... باز داره گریه می‌کنه... می‌شنوی؟ می‌گه تو بازی رو خراب کردی... می‌گه قرار بود من و مامانم دوباره بریم تو آفتاب ...»دستانم یخ زد. او داشت تاوانِ ترحمِ مرا می‌داد. روحِ سرگردانِ آن دخترِ طلسم‌شده، حالا در بیداری به جانِ بئاتریسِ من افتاده بود.چند روز بعد، بئاتریس هنوز نفس می‌کشید. تب نداشت. با ترس منتظر بودم که هر لحظه حالش بد شود، اما نشد. شاید آن زن منصرف شده بود؟ شاید این فقط یک امتحان بود؟نزدیکِ ظهر بود که صدای ناقوسِ کلیسا بلند شد. این صدا نمی‌توانست برای زنگِ دعا باشد ... لابد چیزی شده بود.سراسیمه بیرون دویدم. مردم به سمتِ تپه‌های غربی می‌دویدند. جایی که صخره‌های بلند به دره‌ای عمیق ختم می‌شد. آسیابان را دیدم که رنگش پریده بود. بازویش را گرفتم. «چی شده تام؟»با لکنت گفت: «خدای من... می‌گن ماریا و اگنس...»دنیا دور سرم چرخید. با تمامِ توانم دویدم. پاهایم روی سنگلاخ‌ها لیز می‌خورد، اما درد را حس نمی‌کردم. فقط صدای خنده‌های وحشتناکی تو گوشم می‌پیچید. «هر دویشان سلاخی شده‌اند ...»به لبه‌ی دره رسیدم. جمعیت گردِ ویلیام حلقه زده بودند.ویلیام روی زانوهایش افتاده بود. لباس‌هایش پاره و گلی بود و دستانش... دستانش خونی بود. سرش را میانِ دستانش گرفته بود و تاب می‌خورد.جلوتر رفتم. پایینِ دره را نگاه کردم.آنجا، روی صخره‌های تیزِ پایین، دو لکه‌ی رنگی دیده می‌شد. یکی سفید، مثل پیراهنِ خوابِ اگنس. و دیگری آبی، به رنگ شنلِ ماریا. مثلِ دو عروسکِ شکسته‌شده آن پایین افتاده بودند.جیغی در گلویم شکست. خودم را روی زمین انداختم. «نه... نه...»ویلیام سرش را بلند کرد. چشمانش... خدای من... چشمانش خالی بود. مثلِ چاهی که ته ندارد. مردمک‌هایش گشاد شده بود، انگار هنوز داشت به چیزی در تاریکی نگاه می‌کرد.به من نگاه کرد، اما مرا ندید.«آنا...» صدایش مثلِ صدایِ ارواح بود. «من... من می‌خواستم بگیرمشون... به خدا می‌خواستم بگیرمشون...»شانه‌اش را گرفتم و تکان دادم. «چی شده ویلیام؟ مگه تو لندن نبودی؟»لرزید. دندان‌هایش به هم خورد. «زودتر برگشتم... می‌خواستم غافلگیرشون کنم... اومدیم اینجا هواخوری... خیلی خوشحال بودیم ...»ناگهان مکث کرد. وحشت توی صورتش دوید. دستانش را جلوی صورتش گرفت و به خون‌های خشک شده نگاه کرد.«بعد... بعد یک هو همه جا تاریک شد. صدایی توی سرم پیچید ... صدای زوزه ... نه، صدایِ تو بود ماریا؟ ... نمی‌دانم ...» شروع کرد به کندنِ موهایش. «حس کردم یک چیزی پشت من است ... یک سایه‌ی بزرگ ... من ... من دستم را دراز کردم ... ولی نمی‌دانم هل دادم یا گرفتم ... یادم نمی‌آید آنا ... هیچی یادم نمی‌آید ... فقط یادم است که ماریا داشت جیغ می‌زد «ویلیام نکن» ... چرا می‌گفت نکن؟! مگر من داشتم چه کاری می‌کردم؟!»مردم پچ‌پچ می‌کردند. یک مرد با تردید به زمین اشاره کرد: «ویلیام سگ مست است؛ اصلا حالش خوش نیست... هذیان می‌گوید ... نگاه کنید! اینجا ردپای دو تا گرگ هست. زخم‌های روی بدنشان هم مثل پنجه‌های گرگ هستند ... آن‌ها را گرگ ها دریده‌اند ...»به زمین نگاه کردم. بله، ردپایِ عمیقِ پنجه‌هایی بزرگ روی گِلِ لبه‌ی پرتگاه بود. اما... درست کنارِ ردپاها، جایِ چکمه‌های ویلیام بود که عمیقاً در خاک فرو رفته بود، طوری که انگار داشت با فشارِ زیاد چیزی را هل می‌داد.یکی دیگر گفت: «صدایشان را شنیدید؟ چقدر بلند بود، انگار کل دهکده صدا را شنیدند. صدای یک مادر و دخترش.» یکی هم پاسخ داد: «من هم با اینکه توی دشت‌ها بودم آن صداهای دردآلود را شنیدم! ولی صدای ماریا و دخترش نبود.»ویلیام مثل کسی که هنوز باور نکرده با چه چیزی مواجه شده است، در حالی که تلوتلو می‌خورد رفت سمت دره تا پیش همسر و دخترش برود. یکی داد زد «بگیریدش ... دارد چه کار می‌کند» دو مرد سریع دست‌های ویلیام را گرفتند .آن زن به قولش عمل کرده بود ... او نه فقط جانِ اگنس بلکه جانِ ماریا را هم گرفته بود. و روحِ ویلیام را. و انسانیتِ مرا. چون من می‌توانستم جلوی این را بگیرم. با یک ضربه‌ی چاقو، فقط اگنس می‌مرد. اما من... من با بزدلی‌ام، همه را کشتم.به سمت ویلیام رفتم ... به چشمانش نگاه کردم. چشمانِ مردی که کودکی‌ام با کودکی او و همسرش گذشته بود، و حالا تا ابد شکسته بود. دستم را روی سرش گذاشتم. همان‌طور که دیشب می‌خواستم جانِ دخترش را بگیرم، حالا داشتم به پدرش دلداری می‌دادم. با گریه او را بغل کردم و گفتم «آخه چرا باید اینطوری بشه ... باورم نمیشه ...» و این بزرگ‌ترین دروغِ زندگی‌ام بود. این اراده‌ی آن زن بود؛ وگرنه هیچ گرگی اینقدر به روستا نزدیک نمی‌شود ...بعد از آن اتفاق، شب‌ها بئاتریس در تختش آرام می‌خوابید. آرام، عمیق و بی‌صدا. بالای سرش می‌ایستادم؛ دیگر خبری از لرزش‌های شبانه نبود. زمزمه‌های ترسناک و خیره شدن‌هایش به تاریکی راهرو تمام شده بود.در آن سکوت سنگینِ اتاق، حقیقت مثل پتکی بر سرم فرود آمد. آن دو فریاد وحشتناکی که مردمِ دهکده شنیده بودند... حرفِ آن مرد روستایی. آن زن و دخترش حالا مرده بودند و نفرین پایان یافته بود. قانون اجرا شده بود، اما با دست‌های آشفته‌ی ویلیام و با تسلیم نشدن من. بئاتریس برای همیشه از آن تسخیر شوم رها شده بود، اما آرامشِ دخترم با خونِ بی‌گناه‌ترین عزیزانم خریده شد.روزها به هفته‌ها و زمستان به بهار رسید. برف‌ها آب شدند و گل‌های وحشی روی گورهای تازه روییدند، اما یخبندانِ درون ویلیام هرگز آب نشد. او دیگر آن مردِ قوی و استوارِ سابق نبود؛ تنها پوسته‌ای خالی بود که بخشی از روحش را همراه ماریا و اگنس در آن دره جا گذاشته بود. او به یک تکیه‌گاه نیاز داشت؛ و من... من آنجا بودم.نزدیک شدنِ من به ویلیام از روی یک عشقِ آتشین یا یک هوس نبود؛ یک تاوان بود. ادایِ دینی سنگین به مردی که تمامِ دنیایش را ناخواسته ویران کرده بودم. هر روز خانه‌اش را تمیز می‌کردم، برایش غذای گرم می‌پختم و شب‌هایی که با فریاد از خواب می‌پرید، دستانِ لرزان و یخ‌زده‌اش را در دست می‌گرفتم. من برای پاک کردنِ اشک‌هایش آنجا بودم. نقشِ فرشته‌ی نجات را در روزهای تاریکش بازی می‌کردم، در حالی که درونم هر ثانیه فریاد می‌کشید که شیطانِ واقعیِ زندگی‌اش خودم هستم.کم‌کم، او در من همدردیِ خالصی را دید که تنها پناهش بود. من هم به این فداکاریِ پنهان نیاز داشتم؛ این تنها راهی بود که می‌توانستم خودم را ببخشم. ازدواج ما، نه پیمانِ دو عاشقِ شوریده، بلکه پناه گرفتنِ دو انسانِ درهم‌شکسته زیر سقفِ تاریکِ یک راز بود. رازهایی که هر دوی ما آن‌ها را تا ابد از هم پنهان می‌کردیم.یک سال بعد، ناقوس کلیسا دوباره به صدا درآمد. این بار برای ما. من و ویلیام، زیرِ سایه‌ی همان درختانِ کهنی که شاهدِ مرگ بودند، پیمان بستیم. بئاتریس ساقدوشم بود. بزرگ شده بود، گونه‌هایش سرخ بود و دیگر هرگز کابوس نمی‌دید.نه ماه بعد، دخترمان به دنیا آمد.وقتی قابله او را در آغوشم گذاشت، نفسم در سینه حبس شد. موهایش طلایی بود و چشمانش... چشمانش آبیِ روشن بود. درست مثلِ ماریا. شبیه یک خودآزاریِ ابدی بود، اما من اسم این نوزادِ زیبا را از ماه‌ها قبل انتخاب کرده بودم؛ اسمِ دخترِ معصومی که بدون اینکه بداند، بهایِ معامله‌ی من با آن زن شده بود: «اگنس».نسخه‌ی انگلیسی داستان در Mediumم. مثل من | M. for Meم. مثل من | M. for MeThu, 22 Jan 2026 20:00:40 +0330https://virgool.ir/@mim.like.me/shadow-of-cenarium-hkba1obdbrxlتولید شده توسط Nano Banana Pro (ورودی: متن داستان به صورت کامل)خورشید آنجا شلاق می‌زد. هوا آن‌قدر سنگین و ساکن بود که انگار آسمانِ سربی‌رنگ، وزنش را روی شانه‌هایم انداخته بود. عرق از زیر یقه‌ی بسته‌ی پیراهنم راه باز کرده و مثل حشره‌ای مزاحم روی ستون فقراتم می‌لغزید، اما جرأت نداشتم دستم را از روی خاک بردارم. آنجا، در قلبِ فراموش‌شده‌ی صحرا، شن‌ها‌ گرسنه بودند. گرسنه‌ی بلعیدنِ هر چیزی که بوی زندگی بدهد.برسِ کوچکِ باستان‌شناسی‌ام روی سطحِ زبری کشیده شد و صدایی داد که موهای تنم را سیخ کرد. صدای خراشیده شدنِ فلز روی فلز. ضربان قلبم توی گوش‌هایم کوبید و صدای هوهویِ باد را خفه کرد. با انگشتانم، که حالا زیر دستکش‌های چرمی تاول زده بودند، دیوانه‌وار شن‌ها را کنار زدم. درخششِ سرخ و تیره‌ی یک سطحِ زنگ‌زده، مثلِ چشمی که بعد از قرن‌ها باز شود، از دلِ خاک بیرون زد. سرمای عجیبی از نوک انگشتانم بالا رفت؛ سرمایی که هیچ ربطی به این جهنمِ سوزان نداشت.سرم را چرخاندم. پدرم چند متر آن‌طرف‌تر، با قامتی خمیده، داشت سایه‌ی یک ستونِ شکسته‌ی سنگی را اندازه می‌گرفت. نورِ تندِ ظهر، چین و چروک‌های صورتش را عمیق‌تر کرده بود. صدایم خش‌دار و لرزان از گلویم بیرون آمد: «بابا...» مکث کردم تا آب دهانم را قورت بدهم. «ببین چی پیدا کردم. میشه کمکم کنی این جعبه رو باز کنم؟»پدرم سرش را بلند کرد. عینکِ گرد و غبارگرفته‌اش را روی بینی جابجا کرد و با آن لبخندِ همیشگی که حتی وسطِ طوفان شن هم آرامم می‌کرد، به سمتم آمد. کنارم زانو زد. سایه‌اش روی جعبه افتاد و انگار کمی از حرارتِ خاک کم کرد. نگاهش که به جعبه‌ی فلزی افتاد، لبخندش محو شد، دستش را آرام روی شانه‌ام گذاشت: «باید چیز مهمی توش باشه، الینور... شایدم یه چیز خیلی مهم!»با کمکِ چاقویِ جیبیِ پدر، اهرم را زیرِ قفلِ پوسیده انداختیم. لولاهای زنگ‌زده ناله‌ای کردند و با صدایی شبیه به شکستنِ استخوان، تسلیم شدند. درِ جعبه باز شد. بویی که مشامم را پر کرد، بویِ تلخِ چرمِ کهنه بود، بویِ مرکبی که قرن‌ها پیش خشک شده بود، و بویِ محوی شبیه به... آهن؟ یا شاید خون؟داخل جعبه، میانِ پارچه‌ای که با یک لمس پودر می‌شد، یک کتابچه‌ی چرمیِ قطور خوابیده بود. جلدش ترک خورده بود، مثلِ کویری که لب‌تشنه مانده باشد. دستم بی‌اختیار به سمتش رفت. انگار مغناطیسی در آن بود که مرا می‌طلبید. کتابچه را برداشتم. سنگین بود. سنگین‌تر از چیزی که ظاهرش نشان می‌داد. پدرم سکوت کرده بود. فقط صدایِ نفس‌هایش را می‌شنیدم. جلد را باز کردم. صفحه‌ی اول، زرد و شکننده، زیرِ نورِ بی‌رحمِ خورشید درخشید. دست‌خطی که روی آن بود، با شتاب و فشار نوشته شده بود. جوهر در برخی جاها پخش شده بود، انگار نویسنده فرصتی برای خشک شدنِ آن نداشته.چشمم رویِ اولین خط لغزید و ناگهان، گرمایِ کویر ناپدید شد. می‌توانستم بخوانم.«سال ۴۵۰ از طلوع، روزِ بیست و سوم از ماه عقرب.»ٌسال ۴۵۰ از طلوع - روزِ بیست و سوم از ماهِ عقربامروز نوبتِ گشت‌زنیِ ما در بازارِ پایین‌شهر بود. ما چهار نفر، مثلِ یک کابوسِ مشترک به هم گره خورده بودیم؛ من، جولیان، مارکوس و لئو. هنوز طعمِ شوربایِ دیشب و گرمایِ شوخی‌های کنارِ آتش در اردوگاه، زیرِ زبانم بود. جولیان مدام غر می‌زد که چرا گاردِ ویژه باید در این لجن‌زار قدم بزند، اما مارکوس ساکت بود و لئو، با آن چشمانِ همیشه نگرانش، فقط اطاعت می‌کرد. وضعیت خراب است. مردم گرسنه‌اند. نگاه‌هایشان سنگین است؛ طوری به زره‌های براقِ ما نگاه می‌کنند که انگار می‌خواهند تکه‌تکه‌مان کنند و با فلزش نان بخرند.وسطِ میدان، شلوغ شد. فکر کردیم دعوا شده. دستم را روی قبضه‌ی شمشیر گذاشتم و جلو رفتیم. دعوا نبود. مردم گرد هم آمده بودند و با تعجب نگاه می‌کردند. یک زن، با شنلی ساده و خاکی، وسطِ خاک و خل نشسته بود. جلوی پایش، پیرمردی به زمین افتاده بود. زن خم شده بود. دستش کمی می‌لرزید. نان را به سمت او گرفت. توجهم به یک چرخ بزرگ که روی آن را پارچه پوشانده بود، کمی آن طرف‌تر و دو سه مرد قوی‌هیکلی که به نظر می‌رسید از آن محافظت می‌کنند جلب شد. بعداً فهمیدم که زیر پارچه‌ها، نان و مواد غذایی بود.جولیان زد به پهلویم: «دیوانه است؟ در این قطحی؟» همان لحظه، یکی از سربازهای گشتیِ منطقه که جلوتر بود، خشکش زد. کلاه‌خودش را برداشت و فریاد کشید: «علیاحضرت؟!» سکوت شد. سکوتِ مطلق. زن سرش را بلند کرد. شنل از روی موهایش افتاد. خودش بود. سرافینا. تازه عروس پادشاه. بدونِ تاج. بدونِ جواهرات. پیرمرد خواست خودش را عقب بکشد، ترسیده بود. ملکه دستش را گرفت و نگذاشت. بلند شد و رو به جمعیت ایستاد.با صدایی که بغض داشت گفت: «شبهای متوالی است که من نمی‌توانم بخوابم.» بعد به پیرمرد اشاره کرد: «ما گرسنه هستیم. سِناریوم گرسنه است. دوای ما در سرزمین خودمان نیست. حالا که قحطی شهر را فرا گرفته، باید مرزها را گسترش دهیم. بیرون از اینجا، در زمین‌های وحشی، گندم هست. من نمی‌خواهم پسرهایمان را به جنگ بفرستم، اما نمی‌خواهم گرسنگیِ مردمم را هم ببینم.»همین. بعد از این سخنرانی کوتاه، راهش را کشید و رفت. مارکوس با تعجب به او نگاه می‌کرد. من... من صبح تا حالا فقط به الارا فکر کرده بودم. دیشب تب داشت. امروز صبح که می‌آمدم، با خودم فکر می‌کردم آیا پادشاه اصلاً می‌داند ما وجود داریم؟ و حالا فکر می‌کردم جوابم را گرفته‌ام. فکر کردم اگر قرار است بمیرم، ترجیح می‌دهم برای زنی بمیرم که بین مردم خودش بیاید. من شمشیرم را برای او تیز می‌کنم. برای آینده‌ی الارا.پی‌نوشت: ساعتی بعد جارچی‌ها اعلام کردند که علیاحضرت دستور داده هر محله یک نماینده انتخاب کند تا یکشنبه‌ها مستقیم با او حرف بزنند. عجیب است. تا به حال سابقه نداشته حاکمی بخواهد صدای ما را بشنود.سال ۴۵۳ از طلوع - دشت‌های خاکستریِ شمالجوهر روی کاغذ یخ می‌زند. انگشتانم آن‌قدر بی‌حس شده‌اند که به زحمت قلم را نگه داشته‌ام. اینجا شب‌ها علاوه بر اینکه تاریک هستند؛ سنگین‌اند. بویِ چوبِ سوخته و گوشتِ کباب‌شده‌ی اسب‌ها فضا را پر کرده. ما پیشروی کردیم. ده فرسنگ در دلِ سرزمین‌های وحشی. اما زمینِ اینجا نفرین شده است. هر وجبش را باید با خون خرید.امروز لئو را دفن کردیم. نمی‌خواستم خاک روی صورتش بریزم. هنوز داشت می‌خندید. حتی وقتی آن نیزه‌ی لعنتیِ دندانه‌دار سینه‌اش را شکافت، داشت می‌خندید. ما در تنگه‌ای گیر افتاده بودیم. لحظه‌ای همه چیز ایستاد. فقط صدای ضربان قلبم را می‌شنیدم که از صدای طبل‌های جنگی بلندتر بود. وحشی‌ها مثل سایه از صخره‌ها پایین ریختند. صورت‌های رنگ‌کرده، فریادهای نامفهوم. مارکوس سپر انداخت و فریاد زد: «عقب‌نشینی!» اما لئو نشنید. یا نخواست بشنود. پرچمِ سرافینا دستش بود. آن پارچه‌ی سفیدی که حالا دیگر خاکستری شده. او جلو رفت. فریاد زد: «برای وسعتِ سرزمینِ سِناریوم!»من دیدم. دیدم که چطور سه نفرشان را زمین زد. دیدم که چطور نیزه در بدنش فرو رفت و او فقط پرچم را محکم‌تر فشار داد تا نیفتد. وقتی به بالای سرش رسیدم، خون از دهانش به صورت حباب بیرون می‌زد. سرم را نزدیک بردم تا صدایش را بشنوم. فکر کردم وصیت می‌کند. فکر کردم سراغِ مادرش را می‌گیرد. اما او با دندان‌های خونی‌اش لبخند زد و بریده‌بریده گفت: «سیلاس... پرچم... بالاست؟... راه... راه باز شد؟» نتوانستم بگویم نه. نتوانستم بگویم ما هنوز پشتِ همان صخره‌های لعنتی هستیم. پیشانی‌اش را بوسیدم و دروغ گفتم: «آره لئو... راه باز شد. گندم‌ها را می‌بینم.» چشمانش بسته شد. لبخندش ماند.مارکوس امشب حرف نمی‌زند. جولیان یک گوشه نشسته و دارد با تکه سنگی، نوکِ شمشیرش را آن‌قدر می‌سابد که جرقه می‌زند. صدایِ ساییده شدنِ سنگ روی فلز، تنها صدایی است که سکوتِ چادر را می‌شکند. من به الارا فکر می‌کنم. سه سال گذشته، اما انگار سه قرن پیر شده‌ام. آیا هنوز همان‌طور می‌خندد؟ آیا می‌داند لئو مُرد تا «وسعتِ سِناریوم» او را نبلعد؟ باید باور کنم که می‌داند. وگرنه دیوانه می‌شوم. وگرنه این حجم از خون، مرا خفه می‌کند. لئو راست می‌گفت. راه باید باز شود. حتی اگر مجبور شویم جنازه‌هایمان را مثل پل روی دره بچینیم.سال ۴۵۵ از طلوع - پای دیوارهای دژِ سنگی (محاصره‌ی نود روزه)بوی مرگ اینجا فرق می‌کند. در شمال، بوی آهن و خونِ تازه بود. اینجا، بویِ شیرین و تهوع‌آورِ گوشتِ گندیده است که با گرمایِ خاک مخلوط شده. بادِ گرمی وزید و خاک را جابجا کرد. برای لحظه‌ای بوی تعفن کم شد و توانستم نفس بکشم؛ نفسی که پر از خاکستر بود. مگس‌ها... خدای من، صدای ویزویزشان حتی یک لحظه قطع نمی‌شود. ما نود روز است که پشتِ این دیوارهای بلندِ سنگی مانده‌ایم. آب جیره‌بندی شده. یک پیاله برای هر نفر در روز. لب‌های سربازها مثلِ کویرِ نمک ترک خورده و چشم‌هایشان گود رفته است.مارکوس دارد تمام می‌شود. با یک خراشِ کوچک روی ران پایش که عفونت کرد. سه روز است که در تب می‌سوزد. پایش سیاه شده و بویِ بدی می‌دهد که حتی جولیان هم نمی‌تواند نزدیکش بنشیند. اما من کنارش هستم. من دستش را گرفته‌ام. دستی که زمانی می‌توانست گردنِ یک اسب را بشکند، حالا مثلِ شاخه‌ی خشکیده در دستم می‌لرزد.امروز صبح هذیان می‌گفت. فکر می‌کرد در سِناریوم است. آبِ جیره‌ام را آوردم. پیاله را جلوی لب‌هایش گرفتم. لب‌هایش خشک و سفید بود. زمزمه کرد: «سیلاس...؟» گفتم: «بخور مارکوس. خنک است.» دروغ گفتم. آب گرم و گل‌آلود بود. سرس را به زحمت تکان داد. چشمانش بی‌سو بود، اما پر از وحشت: «ملکه... سرافینا... غذا... غذا خورد؟» بغض گلویم را گرفت. لعنت به این وفاداری. او داشت از عفونت و تشنگی می‌مرد، اما نگرانِ زنی بود که کیلومترها آن‌طرف‌تر در قصرش نشسته بود. گفتم: «آره مارکوس. انبارها پر شده. ملکه سیر است.» نفسِ راحتی کشید. انگار دردش آرام شد. «خوبه... خوبه. قول دادیم... مادر گرسنه نمونه...»ساعتی بعد، وقتی مگس‌ها روی صورتش نشستند و او پلک نزد، فهمیدم تمام کرده است. جولیان گوشه‌ی چادر نشسته بود و به جنازه خیره شده بود. دیگر شمشیرش را تمیز نمی‌کرد. خیلی لاغر شده. با صدایی که انگار از تهِ چاه می‌آمد گفت: «سیلاس... دو نفر رفتند. برای چه؟ برای این دیوارهای سنگی؟» خواستم بگویم برای «گندم»، برای «الارا»، اما کلمات در دهانم مثل خاکستر شد. مارکوس را همان‌جا، پشتِ چادر، در خاکِ کم‌عمق دفن کردیم. حتی سنگی نداشتیم که روی قبرش بگذاریم. امشب برای اولین بار، تصویرِ صورتِ سرافینا در ذهنم تار بود. سعی کردم به یاد بیاورم که وقتی به مردم غذا می‌داد صورتش چه شکلی بود، اما فقط تصویرِ پایِ سیاه‌شده‌ی مارکوس جلوی چشمم بود. الارا... دخترم... پدرت دارد فراموش می‌کند که «رحم» چه شکلی بود.سال ۴۵۷ از طلوع - تالارهای مرمرینِ سِناریومسکوتِ اینجا از هیاهوی میدان جنگ ترسناک‌تر است. ما برگشتیم. نه با گندم، بلکه با تابوت‌هایی که پرچمِ سرافینا رویشان کشیده شده بود. قصر بویِ عطرِ تندِ زنبق و بخور می‌دهد، اما نمی‌تواند بویِ خیانت را بپوشاند. دیشب، ناقوس‌ها نواخته شد. پادشاه مُرد. می‌گویند قلبش ایستاده. می‌گویند غمِ جنگ او را از پا درآورد. اما وقتی جنازه را از تالار بیرون می‌بردند، لب‌هایش کبود بود. کبودیِ خاصی که ما سربازها خوب می‌شناسیم؛ رنگِ شوکران.سرافینا به ایوان آمد. لباسِ سیاه پوشیده بود، اما سرش را بالا گرفته بود، مثلِ فرمانده‌ای که در محاصره ایستاده باشد. گریه می‌کرد. برادرِ پادشاه کنارش ایستاده بود. «لرد کاسیوس». با شانه‌هایی افتاده و چشمانی که از فرطِ بی‌خوابی گود رفته بود. او دستش را روی شانه‌ی لرزانِ ملکه گذاشته بود، انگار می‌خواستند سنگینیِ این گناه را با هم تحمل کنند. قبل از فریاد، دیدم که سرافینا نگاهش را از تابوت گرفت و به پرچم‌های افراشته‌ی سِناریوم دوخت. در چشمانش عزمی ترسناک موج می‌زد؛ انگار داشت به روحِ شوهرش می‌گفت: «من کاری را کردم که تو جراتش را نداشتی.» سرافینا فریاد زد: «تاریکی، خورشیدِ ما را دزدید! اما نگذارید نورِ سِناریوم خاموش شود.» و جمعیت، بی‌خبر از معامله‌ای که سرِ غرورشان شده بود، فریاد کشیدند: «کاسیوس! محافظِ ملکه!»ساعتی بعد، جولیان مرا به گوشه‌ی تاریکِ اسلحه‌خانه کشید. دست‌هایش می‌لرزید. نه مثلِ لرزشِ سرما در شمال. مثلِ لرزشِ جنون. یقه‌ی لباسم را گرفت. چشمانش پر از خون بود. نفس‌نفس می‌زد: «سیلاس... کوری؟ نمی‌بینی؟» گفتم: «آرام باش جولیان. دیوارها گوش دارند.» خندید. خنده‌ای که شبیه گریه بود. «کدام دیوار؟... سقف ریخت احمق! من آنجا بودم... پشت پرده... شاه داشت گریه می‌کرد... قلم دستش بود... داشت تسلیم می‌شد... حالا که قحطی تمام شده، می‌خواست شمال را به وحشی‌ها برگرداند... اما سرافینا... دستش را روی کاغذ گذاشت. شنیدم گفت «کمی به سربازان ما فرصت بده». بعد جام را جلوی پادشاه گذاشت. او شاه را فدای آن نقشه‌ی لعنتی روی دیوار کرد!»خواستم جلوی دهانش را بگیرم. خواستم بگویم ساکت شو. اما درِ اسلحه‌خانه با لگد باز شد. گاردِ ویژه نبودند. سربازهای خودمان بودند. فرمانده‌شان جلو آمد: «کسی این یاوه‌گویی‌های خیانت‌بار را تایید می‌کند؟» جولیان شمشیر کشید. نگاهم کرد. التماس در چشمانش بود؛ اما من... من به الارا فکر کردم. به زندگیِ آرامی که قولش را داده بودم. سرم را پایین انداختم و عقب رفتم. جولیان خشکش زد. من هم دوست نداشتم تسلیم شویم. زمزمه کرد: «سیلاس...؟» پنج شمشیر همزمان در بدنش فرو رفت. وقتی روی زمین افتاد، دیگر ترحمی در نگاهش نبود. فقط سکوت بود. سکوتی که از فریاد بلندتر بود.قرار است چندی بعد مراسمِ تاجگذاری و ازدواج برگزار شود. سرافینا، در لباسِ سفیدِ عروسی، دست در دستِ کاسیوس، بر تخت خواهد نشست. و من... من جایزه‌ام را گرفتم. می‌خواهند نشانِ «سرباز نخبه» را روی سینه‌ام سنجاق کنند. درست روی قلبی که حالا مثلِ یک تکه سنگِ سرد شده. الارا... دخترم... پدرت حالا یک قهرمان است. اما چرا وقتی در آینه نگاه می‌کنم، فقط یک ترسو می‌بینم؟سال ۴۶۰ از طلوع - خیمه‌ی فرماندهی (پایانِ جنگِ برادران)تمام شد. صدای چکاچاک شمشیرها قطع شده است. فقط صدای باد می‌آید که لای پرچم‌های پاره‌پوره‌ی سرافینا می‌پیچد. ما پیروز نشدیم؛ ما دو پاره شدیم. یا فریادهای «برای وسعت سناریوم» می‌افتم. سِناریوم آن‌قدر وسیع شد که دیگر در یک مشت جا نمی‌گرفت. برادرِ دومِ شاه زنده ماند و نیمی از دنیا را با خود برد تا امپراطوری تجزیه شود. اما قبل از رفتن، حقیقت را فریاد زد. «شوکران!» این کلمه در دشت پیچید. سربازهای من خشکشان زد. خودمان می‌دانستیم که ما برای یک قاتل جنگیده بودیم. ما برادر را به جانِ برادر انداختیم تا زنی که شوهرش را مسموم کرده بود، بر تخت بماند.حالا سرافینا در قصرش نشسته. کاسیوس کنارش است. قبرستان‌ها به جای انبارها پر شده‌اند. نمی‌دانم آن «نماینده‌های محله» الان کجا هستند؟ در زندان یا زیرِ خاک. به دستانم نگاه می‌کنم. خونِ لئو، خونِ مارکوس، خونِ جولیان... و خونِ هزاران سربازِ بی‌گناهِ دیگر. الارا... دخترم... امروز ده ساله می‌شود. الارا امیدوارم این متن را هرگز نخوانی، ولی بدان که می‌خواستم برایت دنیایی بسازم که در آن تو و مردمم همیشه شاد و مرفه باشید. اما من فقط یک مرد بزدل بودم که لباسِ قهرمان پوشیده بود. نمی‌توانم برگردم. نمی‌توانم توی چشمانت نگاه کنم و ببینم که به پدرت افتخار می‌کنی. این دروغ من را از درون می‌خورد. خنجرِ جولیان روی میز است. تنها یادگاری که از او دزدیدم. تیغه‌اش سرد است. خیلی سرد. به سردیِ حقیقت. من نمی‌ترسم الارا. دیگر نمی‌ترسم. فقط می‌خواهم بخوابم. می‌خواهم لئو را ببینم و بگویم که پرچم افتاد. ببخش مرا دخترم. پدرت باید این لکه را پاک ک...(نوشته در اینجا قطع شده است. قطراتِ بزرگ و تیره‌ای روی کاغذ پاشیده شده و کلماتِ آخر را در خود حل کرده است. مرکب با لکه‌ی زنگ‌زده‌ی قرمزرنگ خون یکی شده است.)باد وزید. ناگهان، سکوتِ سنگینِ هزار و پانصد ساله شکست. صدایِ به هم خوردنِ ورق‌های خشکِ کتابچه، شبیه صدای بال زدنِ کبوترهای زخمی بود. دستم می‌لرزید. سرمایِ خیمه‌ی سیلاس، از لایِ آن کلماتِ خونی بیرون زده بود و زیرِ پوستم دویده بود. کتابچه را بستم. انگشتم را روی جلدِ چرمیِ ترک‌خورده کشیدم. انگار داشتم پلک‌هایِ مردی را می‌بستم که قرن‌هاست با چشمانِ باز مرده است.پدرم دستش را روی شانه‌ام گذاشت. سایه‌اش بلند و کشیده رویِ شن‌ها افتاده بود. آرام پرسید: «الینور...؟ چیزی پیدا کردی؟ اونجا چی نوشته؟» سرم را بلند کردم. به افق نگاه کردم؛ جایی که ویرانه‌های سِناریوم زیرِ خروارها شن مدفون شده بود. بغضِ سنگینی گلویم را فشار داد. انگشتم روی کلماتِ آخرِ سیلاس لرزید. حقیقت، مثلِ این بیابان، عریان و بی‌رحم بود.نگاهی به چهره‌ی مشتاقِ پدرم انداختم. او تمام عمرش را صرف اثباتِ «عظمتِ دورانِ طلایی» کرده بود. او که خودش را یکی از نوادگان ملکه می‌دانست، کتابی داشت به اسم «سرافینا، ملکه‌ی مقدس»، کتابی که فکر می‌کرد ادای دینی است به مادربزرگمان که روزگاری کشورش را وسعت داده بود و چندی بعد با سیاست‌هایش کشور دوپاره شده را دوباره یکپارچه کرده بود. اگر این دفترچه را نشانش می‌دادم، دنیای او فرو می‌ریخت. بادِ گرمی به صورتم خورد. انتخابی بینِ یک ویرانیِ صادقانه و یک شکوهِ دروغین. برای یک لحظه، وسوسه شدم فریاد بزنم. اما ترس، ساکت و خزنده، مثلِ همان سرمایی که سیلاس در اسلحه‌خانه حس کرده بود، در رگ‌هایم دوید. من هم داشتم معامله می‌کردم. سکوت در برابرِ عشق.کتابچه را محکم توی سینه‌ام فشردم؛ آرام و با صدایی که سعی می‌کردم نلرزد گفتم: «ظاهرا این خاطرات یک سرباز معمولی است که سالها پیش اینجا زندگی می‌کرده.»جعبه‌ی فلزی را بستم. بادِ صحرا زوزه کشید و ردپایِ ما را پر کرد. انگار سِناریوم می‌خواست مطمئن شود که داستانِ سیلاس، دوباره زیرِ شن‌ها دفن می‌شود. برای همیشه.نسخه‌ی انگلیسی داستان در mediumم. مثل من | M. for Meم. مثل من | M. for MeThu, 11 Dec 2025 04:24:14 +0330https://virgool.ir/@mim.like.me/خنجر-cjtudkvsfwg6تولید شده توسط Nano Banana Pro (ورودی: متن داستان به صورت کامل)داشتم خواب می‌دیدم؛ نور، چشم‌هایم را کور کرده بود. کمی طول کشید تا به شدت آن عادت کنم. خودم را در لباس سفیدی یافتم. یک لباس ساده‌ی یکسره با دامنی بلند که روی زمین کشیده می‌شد. روی یک نیمکت سفید، که گویی از دلِ دیوارها روییده بود، نشسته بودم. نگاهم به دست‌هایم افتاد؛ صاف، بدون چروک و ظریف... من یک دختر ۲۰ ساله بودم.از اینکه سرم را بلند کنم می‌ترسیدم... اما بالاخره بر ترسم غلبه کردم. لحظه‌ای بعد فهمیدم در یک اتاق کوچک مکعبی کاملاً سفید قرار گرفته‌ام که گویی هیچ در و پنجره‌ای ندارد ولی غرق در نور است. و درست روبرویم، زنِ دیگری نشسته بود. ظاهرش هولناک بود. سرش پایین بود و گویا طناب‌هایی او را به نیمکتِ روبرو میخکوب کرده بود. دست‌هایم می‌لرزید. نگاهم چرخید؛ در گوشه‌ی سمت راست اتاق، روی نیمکتِ دیگری، یک دستمالِ ابریشمی پهن شده بود و روی آن، تیغه‌ی نقره‌ایِ یک خنجر برق می‌زد!دقایقی در سکوتِ مرگبار گذشت. می‌ترسیدم برخیزم. از سوی دیگر، مطمئن نبودم که زنی که روبرویم نشسته بود، واقعاً نتواند حرکت کند. و آن خنجر... مرا وسوسه می‌کرد که برای دفاع از خودم هر چه زودتر برش دارم. صدایم لرزید: «تو... تو کی هستی؟»جوابی نداد. با پاهایی لرزان بلند شدم؛ یک قدم به سمت زن و قدمی دیگر به سمت خنجر برداشتم. هر چه نزدیک‌تر می‌شدم، بویِ خاصی مشامم را پر می‌کرد... بویِ عطرِ تندِ مشک که با بویِ نا، ماندگی و خاکِ مرطوب آمیخته بود.خواستم سؤالم را دوباره بپرسم، که صدایش فضای سفید را خراشید. شبیه کشیده شدنِ ساتن روی سنگ‌قبر؛ سرد، خش‌دار و خسته. سرش را بلند نکرد، اما لب‌هایش که تنها عنصرِ رنگی در صورتِ گچی‌اش بود، تکان خورد:«هنوز هم وقتی باران می‌بارد، یادِ آن نیمکت می‌افتم... آن نیمکتِ سنگیِ سرد زیرِ درختِ بلوط. جلوی عمارت خانوادگی فلاوراستون... من و لیلیان آنجا نشسته بودیم. با لباس‌های پف‌دارِ گُلی‌گُلی بلند و کلاه‌های سفیدِ لبه‌دار. یک تورِ مشکیِ نازک به کلاه لیلیان سنجاق شده بود... همه چیز را با جزئیات به یاد دارم. لیلیان... دخترخاله‌ی معصومِ من. آن روز چقدر احمقانه خوشحال بود. فکر می‌کرد آرتور فقط متعلق به اوست. من اما... من فقط داشتم به لکه‌ی گِلی که روی لبه‌ی دامنِ سفیدش نشسته بود نگاه می‌کردم و با خودم فکر می‌کردم: آرتور خیلی زود از دست این فرشته‌ی مهربان خسته خواهد شد... »صدایش کمی آرام‌تر شد، انگار داشت مزه‌ی آن خاطره را زیر زبانش مزمزه می‌کرد. ادامه داد: «فقط یک تکه کاغذِ کاهی لازم بود و کمی مرکبِ سیاه. تقلیدِ دست‌خطِ لرزان و ظریفِ لیلیان برای من مثل آب خوردن بود. ما با هم بزرگ شده بودیم، حتی می‌دانستم قلم را با چه زاویه‌ای روی کاغذ فشار می‌دهد.»مکث کرد. حس کردم لبخند کجی روی لب‌های بی‌رنگش نشسته است. «من یک نامه‌ نوشتم... اما نه به یک نجیب‌زاده‌ی دیگر. این‌طوری آرتور ممکن بود او را ببخشد یا به پایِ عشق بگذارد. نه ... من به «تام» نامه نوشتم، پسرِ جوان و بی‌سروپایی که مهترِ اسب‌ها بود. یک قرارِ عاشقانه و بی‌شرمانه در انبارِ کاه، نیمه‌شب، دور از چشمِ همه. با جملاتی که دل آدم را آب می‌کرد ... یک عشق واقعی به تام در برابر علاقه‌ی مصنوعی و تحت فشار خانواده به آرتور. فکر کن! لیلیانِ مقدس، لیلیانِ نجیب، و یک کارگرِ اصطبل که بوی سرگین می‌داد.»نفسش خس‌خس می‌کرد، اما کلماتش مثلِ تیغ، واضح و برّنده بود: «وقتی مطمئن شدم کسی در راهرو نیست، یواشکی وارد اتاقش شدم. شیشهٔ عطر محبوبش روی میز بود … همان عطر گل‌های وحشی که آرتور شیفته‌ی بوی آن بود. چند قطره از آن را روی نامه چکاندم. کاغذ، بویِ تنِ لیلیان را گرفت… درست همان چیزی که لازم داشتم.»نمی‌توانستم ساکت بمانم. بدنم یخ کرده بود. آب دهانم را قورت دادم و با صدایی که می‌لرزید گفتم: «تو ... تو این قدر عاشق آرتور بودی که حاضر شدی چنین خیانتی به دختر خاله‌ات کنی؟» در آن لحظه احساس عجیبی داشتم؛ دلم برای هر دوی آن‌ها می‌سوخت. دلم برای آن روزهای لیلیان و روزهای آینده‌ی آن زن می‌سوخت.زنِ روبرویم خندید. خنده‌ای خشک و کوتاه که شبیه صدای شکستنِ استخوان در سکوتِ مطلقِ اتاق بود. سرش را کمی تکان داد، انگار سوال من احمقانه‌ترین سوالِ دنیا بود. «برای یک مرد؟ نه دختر جان ... تو هنوز خیلی بچه‌ای. آرتور خشک و متعصب بود، اصلاً دوستش نداشتم. من آن مرد را نمی‌خواستم؛ ولی میخواستم او و اعتبارش برای من باشد. من آن عمارتِ سنگی، آن لباس‌های ابریشمی و آن خدمتکارها را می‌خواستم. نمی‌خواستم دختر فقیر و آویزانِ آن خانواده بشوم که لباس‌های کهنه‌ی لیلیان را می‌پوشد.»دوباره سکوت کرد و بعد با لحنی که انگار داشت قصه‌ی خوابِ کودکی را تعریف می‌کرد، گفت: «نامه را جایی گذاشتم که آرتور آن را ببیند. و وقتی پیدایش کرد ... آه ... فریاد نزد. او یک نجیب‌زاده بود، تربیتش اجازه نمی‌داد داد و بیداد کند! فقط یخ زد! رنگش مثل گچِ دیوار شد. نامه را بو کرد و باورش شد. نگاهش به لیلیان تغییر کرد ... دیگر او را مثلِ یک فرشته نمی‌دید. نامزدی همان شب، در سکوت و با حفظِ آبرو فسخ شد. لیلیان ویران شد، دق کرد، اما آرتور حتی حاضر نشد دلیلش را به او بگوید. غرورش له شده بود.»زن نفسِ عمیقی کشید و جمله‌ی آخرش را مثل یک فاتحِ خسته زمزمه کرد: «و چه کسی آنجا بود تا مرهمِ زخم‌های غرورِ لرد آرتور باشد؟ چه کسی آنجا بود تا جایِ خالیِ آن زنِ خیانتکار را پر کند؟ من.» سرش را کمی کج کرد، انگار داشت به نقطه‌ی دوری در آن سفیدیِ مطلق خیره می‌شد. صدایش آرام‌تر، اما زهرآگین‌تر شد: «ازدواج ما در دسامبرِ سرد و یخبندانِ سال ۱۸۵۴ انجام شد.»سکوت کرد. انتظار داشتم در چهره‌اش نشانه‌ای از پشیمانی ببینم، اما فقط پوزخندی تلخ روی لب‌هایش نشست. «فکر می‌کردم پیروز شده‌ام. فکر می‌کردم آن عمارتِ سنگی، بهشتِ من خواهد شد. ولی من واردِ یک مقبره شده بودم. آرتور ... لرد آرتورِ باوقار، دقیقاً مثل همان مجسمه‌های مرمری بود که در راهروهای عمارتش چیده بود. سرد، سفت و بی‌روح. تخت‌خوابِ ما از تابوت هم سردتر بود. او مرا لمس می‌کرد، اما نه با عشق، نه با هوس. او فقط یک وارث می‌خواست، یک پسر که نامِ خاندانش را زنده نگه دارد.»زنِ روبرویم تکانی خورد. صدای جیرجیرِ طناب‌هایی که او را بسته بودند، بلند شد. صدایش حالا رنگِ دیگری گرفته بود؛ صدایش می‌لرزید. «سه سال گذشت. تا اینکه سباستین آمد ...»با شنیدنِ این اسم، حالتِ چهره‌اش عوض شد. انگار خون زیر پوستِ خاکستری‌اش دوید. «آرتور او را استخدام کرده بود تا پرتره‌ی مرا بکشد. یک نقاشِ جوان، فقیر و گستاخ. وقتی اولین بار واردِ سالن شد، بویِ رنگِ روغن و تربانتین و تنباکوی ارزان می‌داد. لباس‌هایش کهنه بود، سرآستین‌هایش رنگی بود، اما ... خدای من ... چشم‌هایش. او مثل آرتور مؤدبانه به زمین نگاه نمی‌کرد. او «من» را نگاه می‌کرد. انگار با همان نگاهِ اول، تمامِ آن لباس‌های ابریشمی را کنار می‌زد و خودِ واقعیِ مرا می‌دید.»ناخودآگاه قلب من نیز کمی گرم شده بود. آب دهانم را قورت دادم. نمی‌توانستم جلوی کنجکاوی‌ام را بگیرم. پرسیدم: «و تو ... عاشقش شدی؟»زن یک قهقهه‌ی عصبی زد. خنده‌ای که بیشتر شبیه سرفه شد. «عشق؟ چه کلمه‌ی حقیری ... جلساتِ نقاشی شروع شد. آرتور فکر می‌کرد ما در گلخانه مشغولِ هنر هستیم. اما سباستین نقاشی نمی‌کشید ... او مرا با نگاهش از بر می‌کرد. یک روز، قلم‌مو را زمین گذاشت و گفت: بانوی من، شما غمگین‌ترین موجودِ زیبایی هستید که دیده‌ام. شوهرتان کور است؟!»نفسش تندتر شد. انگار دوباره در آن لحظه بود. «من نباید جواب می‌دادم. من یک بانوی با اعتبار و عروس یک خانواده‌ی نجیب‌زاده بودم. اما آن روز … من فقط زنی بودم که تشنه‌ی دیده شدن بود. آدرسِ استودیوی زیرزمینی‌اش را گرفتم. جایی در محله‌های کثیفِ لندن، جایی که آرتور حتی با کالسکه هم از آنجا رد نمی‌شد.»چشمانم گرد شد. «تو رفتی آنجا؟» موهای بدنم سیخ شده بود.«بارها...» صدایش دوباره با هیجان لرزید. «به بهانه‌ی خیریه، به بهانه‌ی کلیسا. کالسکه را چند خیابان بالاتر نگه می‌داشتم و با شنلی سیاه، میانِ گل‌ولای می‌دویدم تا به دخمه‌ی او برسم. استویدیوی او بویِ شرابِ ارزان و عرق و رنگ می‌داد. اما آنجا... آنجا من زنده بودم. رویِ آن تختِ چوبیِ شکسته، میانِ بوم‌های نیمه‌کاره، من خیانت را با تمامِ وجودم چشیدم. نه یک بار، نه دو بار... سباستین وحشی بود. او مرا مثلِ یک بومِ سفید می‌دید که باید با رنگِ هوس کثیف می‌کرد. وقتی به عمارت برمی‌گشتم و کنارِ آرتورِ سرد می‌خوابیدم، توی دلم به حماقتِ شوهرم می‌خندیدم. من دیگر آن زنِ پاک نبودم... من فاسد شده بودم و از هر لحظه‌ی این فساد لذت می‌بردم.»نگاهش را مستقیم به چشمانم دوخت، انگار می‌خواست واکنشم را ببیند. حرف‌هایش بدجور دلم را مچاله کرده بود. چیزی که صدای او را هیجان زده می‌کرد، روی حسم به زنی که روبرویم نشسته بود رنگ سیاه می‌پاشید. «فکر می‌کنی عذاب وجدان داشتم؟ اوایل رابطه‌مان اصلاً اینطور نبود. هر بار که آرتور با آن لحنِ خشکش دستور می‌داد، من در ذهنم داشتم لمسِ دست‌های زبرِ سباستین را مرور می‌کردم. این انتقامِ من بود. انتقام از سردی، انتقام از قفسی که خودم ساخته بودم. ولی بعد از چند ماه که خودم آمدم، با خودم می‌گفتم ببین به چه حیوانی تبدیل شده‌ای زن. تا کی قرار است این کار را ادامه بدهی؟»با نفرت به او نگاه کردم. دست‌هایم مشت شده بود. چطور می‌توانست با چنین وقاحتی از خیانتش حرف بزند؟ صدایم از شدتِ خشم می‌لرزید: «تو ... چطور توانستی؟ به مردی که به خاطرش از دخترخاله‌ات گذشتی خیانت کنی؟»زن سرش را تکان داد، اما این بار دیگر نمی‌خندید. سایه‌ای تیره روی صورتش افتاد که از سایه‌ی اتاق سنگین‌تر بود. آب دهانش را قورت داد. صدایش شکست: «من حامله شدم. آرتور از خوشحالی سر از پا نمی‌شناخت. وارثِ خاندانِ فلاوراستون در راه بود. اما من ... من وقتی پسرم به دنیا آمد و برای اولین بار توی گهواره‌ی طلایی‌اش تکان خورد، وحشت کردم. «جولیان» پسرکِ زیبای من به دنیا آمدهد بود. او موهایِ مجعدِ سیاه داشت و چشمانی که مثلِ شبِ بی‌انتها بود... درست مثلِ سباستین ...» بعد به گریه افتاد «ولی این یکی را نمی‌خواستم.»ناخودآگاه و با تنفر دستم را جلوی دهانم گرفتم. «آرتور فهمید؟»«نه...» دوباره زد زیر گریه. «آرتور احمق‌تر از آن بود که بفهمد. به او گفتم پسرمان به اجدادِ مادریِ من رفته. جولیان بزرگ شد. چهار سالش شد. او تنها چیزی بود که در آن دنیایِ دروغین، واقعی بود. من عاشقش بودم... می‌فهمی؟ ولی وقتی او را میدیدمش از خودم متنفر می‌شدم.»اشک از زیرِ پلک‌های بسته‌اش جاری شد و روی گونه‌های گچی‌اش خط انداخت. «شب‌ها ... شب‌ها سخت بود. آرتور مشکوک شده بود. مدام سوال می‌پرسید که چرا با وجود به دنیا آمدن بچه این‌قدر از عمارت بیرون می‌روم. و چرا وقتی می‌روم، اینقدر دیر می‌آیم. من مسخ شده بودم. شاید به کارهایم اعتیاد پیدا کرده بودم. برای اینکه ساکتش کنم، برای اینکه بتوانم باز هم پیش سباستین بروم، دنبال راهی گشتم. سباستین بالاخره راهی پیدا کرد: تنتورِ تریاک... لودانوم. چند قطره در شرابِ شبانه‌ی آرتور می‌ریختم و او مثلِ یک جنازه ساعت‌ها ضعیف می‌شد و می‌خوابید. او فکر می‌کرد که بیماری ناشناخته‌ای مبتلا شده.»زن هق‌هقِ کوتاهی کرد و بدنش لرزید. «یک روزِ عصر... عجله داشتم. سباستین منتظرم بود. شیشه را روی میزِ کوتاهِ کنارِ تخت جا گذاشتم. درش را محکم نکرده بودم. جولیان ... جولیانِ کنجکاوِ من ...»جیغی خفه کشید، انگار داشت همان لحظه را دوباره می‌دید. «وقتی برگشتم، عمارت در سکوتِ مطلق بود. فکر کردم آرتور خوابیده. اما وقتی وارد اتاق شدم ... جولیان را دیدم. روی قالیچه‌‌ای دراز کشیده بود. شیشه‌ی خالی کنارِ دستش بود. فکر کرده بود شربتِ شیرین است. لب‌های کوچکش کبود شده بود ... بدنش ... بدنش سرد بود.»من هم داشتم گریه می‌کردم. نمی‌خواستم، اما اشک‌هایم جاری بود. زن با صدایی که حالا تبدیل به ناله شده بود ادامه داد: «آرتور ... او فکر کرد جولیان سکته کرده. پزشک‌ها گفتند قلبش ضعیف بوده. هیچ‌کس نفهمید. هیچ‌کس نفهمید که من ... مادرش ... او را کشتم. من پسرم را، تنها عشقم را، فدایِ هوس‌هایم کردم. من او را کشتم تا بتوانم پیشِ پدرش بخوابم.»ادامه داد. «بعد از آن، سباستین را رها کردم. دیگر نتوانستم به او نگاه کنم. هر بار که می‌دیدمش، جسدِ جولیان جلوی چشمم می‌آمد. آرتور هم چند سال بعد مرد...» دستانش را به زحمت تکان داد و روی سرش کوبید. «کبدش از آن همه دارویی که به خوردش داده بودم نابود شد. هرگز فکر نمی‌کردم این داروها او را بکشد.» و دوباره با صدای بلندتر گریه کرد.اشک‌هایم خشک شد. جای آن را چیزی سوزان گرفت؛ چیزی شبیه گدازه‌های آتشفشان که در رگ‌هایم می‌دوید. آن زن دیگر برایم یک قربانیِ قابل ترحم نبود؛ زن سرش را بالا نیاورد، اما پوزخندش برگشت. پوزخندی که این بار برایم بویِ تعفن می‌داد. «پنج سال بعد از مرگ آرتور ... من تنهای مطلق بودم. ملکه‌ی عمارت مجلل فلاوراستون. یک شبِ طوفانی، خدمتکار پیرم گفت زنی دمِ در است. زنی که ادعا می‌کند فامیل شما است. رفتم دمِ در ... لیلیان بود.»دندان‌هایم را به هم ساییدم.«سال‌ها بود ندیده بودمش. آن روز پوستی استخوانی داشت، لباس‌هایش پاره بود و سرفه‌های خونی می‌کرد. شوهرِ دائم‌الخمرش او را بیرون انداخته بود. سل گرفته بود. آمده بود تا از تنها کسی از خانواده‌اش که زنده بود برای درمان شوهرش پول بگیرد. در طول این سال‌ها آرتور هرگز اجازه نداده بود او را ببینم ...»«و تو...» صدایم از شدت خشم دورگه شده بود. «تو کمکش کردی؟ بعد از آن همه بلایی که سرش آوردی؟»زن قهقهه‌ای زد. «کمک؟ به کسی که باعثِ تمامِ بدبختی‌های من بود؟ اگر او آنقدر معصوم و زیبا نبود، من مجبور نمی‌شدم آن نامه را بنویسم. اگر او نبود، من مجبور نمی‌شدم با آرتور ازدواج کنم و پسرم را بکشم. در ذهنِ بیمارِ من، او مقصرِ مرگِ جولیان بود، نه خودم!»نفس عمیقی کشید، انگار داشت از یادآوریِ آن صحنه لذت می‌برد: «در چشمانش نگاه کردم. دستش را دراز کرد و گفت: خواهر ... اما من ... من در حالی که جنون بر من غلبه کرده بود و اشک می‌ریختم،‌ درِ سنگینِ بلوطیِ عمارت را توی صورتش کوبیدم. صدایِ ناله‌اش را شنیدم که پشتِ در، زیرِ باران و تگرگ، خفه شد. چند روز بعد، شوهرش مرد.»دیگر نمی‌توانستم تحمل کنم. خون در مغزم می‌جوشید. نفرتی که حس می‌کردم، فراتر از ترس بود. این زن ... این موجودِ کثیف ... او لایقِ نفس کشیدن نبود. بی‌اختیار به سمتِ نیمکتِ سمتِ راست دویدم. دستم دورِ دسته‌ی سردِ خنجر حلقه شد. سنگینی‌اش در دستم حسِ قدرت می‌داد.به سمتش برگشتم. خنجر را بالا بردم. فریاد زدم: «لعنت به تو!»زن هیچ تلاشی برای فرار نکرد. حتی سرش را عقب نکشید. انگار تمامِ این مدت، منتظرِ همین لحظه بود. منتظرِ یک قاضی که حکمش را اجرا کند. با قدم‌های محکم جلو رفتم. سایه‌ام رویِ صورتش افتاد. «به من نگاه کن!» فریاد زدم. «به من نگاه کن و بگو که پشیمانی!» ولی همزمان، بی اختیار دستم عمل کرد و خنجر را به سمت قلبش بردم. زن سرش را آرام بالا آورد. موهای جوگندمی و به‌هم‌ریخته‌اش کنار رفت. نورِ خیره‌کننده‌ی اتاق روی صورتش تابید. نفسم در سینه حبس شد. دستانم شل شد. آن چشم‌ها ... آن چشم‌های طوسی-آبی ... آن فرمِ لب‌ها ... آن خالِ کوچکِ کنارِ گردن ... من داشتم به آینه نگاه می‌کردم. او پیر بود، شکسته بود، چروکیده بود ... یادم آمد من چهل ساله هستم، نه بیست ساله، و این همان کابوس همیشگی هست. من خودم را می‌کشتم. با آخرین توانی که در گلویم مانده بود، جیغی کشیدم که سکوتِ سفید را پاره کرد و خنجر را با تمامِ قدرت در قلبش فرو کردم.«هـــــاح!» با نفسی حبس شده و بدنی که مثل بید می‌لرزید، از جا پریدم. همه جا تاریک. لیلیان با چشمانی اشک‌آلود من را در آغوش گرفت: «وِنِسا» ... با آن چشمان زیبا مثل فرشته‌ها به من می‌نگریست. «ونسا، دوباره کابوس دیدی عشقم؟».نسخه‌ی انگلیسی داستان در Mediumم. مثل من | M. for Meم. مثل من | M. for MeWed, 10 Dec 2025 00:05:55 +0330https://virgool.ir/@mim.like.me/کوه-آرزو-mexkv68atncdچند هزار سال پیش، مردی که نامش را در غبار پشت سرش جا گذاشته بود، و از سرزمینی می‌آمد که من اسمش را نمی‌دانم، با یک کوله‌ی سفری کوچک و اسبی خسته، داشت به جایی می‌رسید که سال‌ها بود دلش می‌خواست آنجا را ببیند. از دوردست‌ها بوی گل به مشامش می‌رسید. آنجا سرسبزترین و دل‌انگیزترین جایی بود که در عمر چهل ساله‌اش دیده بود. طبق شنیده‌هایش آنجا مزار مردی بود که سال‌ها پیش دفن شده بود. کسی نمی‌دانست او کیست و اصلاً چرا آنجا مدفون شده است، ولی همه یک چیز را می‌دانستند: مزار او همیشه عطرآگین بود. به همین دلیل پیدا کردن مزار خیلی برای مرد مسافر ساده بود.وقتی به آنجا رسید، قلبش که سال‌ها زیر زره بی‌تفاوتی پنهان شده بود، شروع کرد به تند تند زدن. آنجا حس خاصی برایش داشت. دلشوره‌ی عجیبی در دلش افتاده بود. انگار قرار بود اتفاقی برایش بیفتد. کسی آنجا نبود. جلوی مزار زانو زد. دستش را که روی آن گذاشت، دل‌آشوبه‌اش بیشتر شد. فقط چند ثانیه بعد، چیزی در گوشش زمزمه شد: «باز هم یک مهمان درست و حسابی دارم! خوش آمدی ای مردِ شرافتمند! ولی بدان که خاکِ اینجا، نشان‌های افتخار و القابِ دنیایی را نمی‌شناسد. بگو چه می‌خواهی؟»این چه صدایی بود؟ شنیده بود اینجا جای عجیبی هست، ولی نمی‌دانست با چنین چیزی روبرو خواهد شد. در فضای خوشبو و روحانی آنجا، این صدای هشداردهنده به نظرش سازگار نمی‌آمد. در دلش گفت: «من به دنبالِ پایانم... یا شاید آغازی که دروغ نباشد.» صدا دوباره زمزمه کرد، این‌بار نرم‌تر، مثلِ دعوت به یک پرتگاه: «پس کوه آرزو تو را فراخوانده است! جایی که حقیقت، عریان و آرزو خطرناک‌ترین سلاح است. آیا جرأت داری از مرزِ رویاهایت بگذری؟»مسافر ترسش را بلعید و فقط اراده کرد که بگوید «بله»! و ناگهان همه چیز دور سرش چرخید. چند ثانیه‌ای طول کشید که به خودش بیاید و متوجه شود که در جای دیگری است. او در میانه‌ی دشتی ایستاده بود که انتهایش به آسمان می‌رسید و در برابرش، کوهی سر به فلک کشیده بود که قله‌اش در ابرها پنهان بود. انگار چیزی به قلبش وحی می‌شد: «اینجاست... قربان‌گاهِ آرزوها.»کوه از پایین، با آن سنگ‌های شفاف که نور خورشید را منعکس می‌کردند، شبیه قله‌ای از طلا بود که او را به سوی خود می‌خواند. مسیری که به بالا می‌رفت، با درختان زیبایی پوشیده شده بود که سایه‌شان خستگی را از تن می‌گرفت. کمی که بالا رفت، به دهانه‌ی غار بزرگی رسید. غاری که روشن و مطبوع بود. مرد چاقی با چهره‌ای خندان و مهربان، مشغول ردیف کردن چراغ‌های گردسوز روی قفسه‌هایی بود که انگار در هوا معلق بودند. یک گوی کوچک در سقف غار می‌چرخید و نوری جادویی به همه جا پاشیده بود.مرد چاق تا او را دید، با روی گشاده آغوش باز کرد: «بیا تو! بالاخره یک مسافر دیگر رسید! حتماً آرزویی توی دلت بوده که که تا اینجا آمده‌ای» مسافر با تردید وارد شد. «شما می‌توانید هر آرزوی مرا برآورده کنید؟» مرد چاق خندید و چرخی زد: «بله! البته نه هر آرزویی. خوب به اطرافت نگاه کن. اینجا پر است از وسایل جادویی. وسایلی که با آن‌ها می‌توانی کارهای خارق‌العاده‌ای انجام دهی.»او به فرش زیبایی اشاره کرد که در گوشه‌ای شناور بود: «قالیچه‌ی پرنده! سوار شو و دنیا را زیر پایت ببین.» بعد جامِ درخشانی را نشان داد: «یا این جام! هر جای دنیا را که بخواهی، هر رازی را که بخواهی بدانی، در این جام می‌بینی. بدون رنج، و بدون دردسر. برای همیشه و بدون محدودیت» مرد ادامه داد: «فقط انتخاب کن! می‌توانی چند تا وسیله برداری! البته اگر این وسایل را انتخاب کنی با آن‌ها بر می‌گردی به همان‌جایی که از آنجا آمده‌ای. به همین سادگی.»مسافر به جام خیره شد. آیا می‌توانست در آن جام، چهره‌ی برادرش را ببیند؟ شاید می‌توانست با آن قالیچه به دورترین نقطه‌ی جهان فرار کند ... او از دنیایی می‌آمد که همه چیز در آن نمایش بود. او نیامده بود که به این زودی برگردد.مسافر سرش را بالا گرفت. مصمم بود. آرام گفت: «این‌ها اسباب‌بازی‌های قشنگی هستند پدرجان، اما جامِ تو فقط تصویر را نشان می‌دهد، من خودِ حقیقت را می‌خواهم.»انگار مرد چاق منتظرِ همین جواب بود! سری تکان داد: «درست است...» بعد با دست به انتهای غار اشاره کرد: «پس بهتر است به منزل بعدی بروی. یک کم دیگر به سمت بالا قدم بزن.»مسافر از غار خارج شد و دوباره پا در مسیر گذاشت. راه کمی شیب‌دارتر شده بود، اما هوای پاک کوهستان ریه‌هایش را پر از تازگی می‌کرد. کمی بالاتر، صدای جرینگ‌جرینگِ آشنایی شنید. صدایی آشنا؛ صدای برخورد فلز با فلز.به محوطه‌ی وسیعی رسید که نور خورشید در آنجا صدچندان شده بود. درخششِ خیره‌کننده‌ای از همه جا می‌بارید. اینجا پر از کیسه‌های باز شده و صندوق‌های بزرگ بود. کوه‌هایی از سکه‌های طلا، جواهرات و سنگ‌های قیمتی روی هم تلنبار شده بود. مردی لاغراندام با عینکی ته‌استکانی ، وسط این دریای طلا نشسته بود و با وسواسی عجیب، مشغول شمردن سکه‌ها بود. او حتی سرش را بلند نکرد.مسافر گلویش را صاف کرد. مرد لاغر بالاخره سرش را بالا آورد. عینکش را روی بینی جابجا کرد و با نگاهی که برق می‌زد گفت: «آه... یک مشتری دیگر! حتماً آمده‌ای به آرزوهایت برسی!» او مشتی سکه را برداشت و اجازه داد مثل آبشار از لای انگشتانش بریزد: «ببین! زیباترین موسیقی دنیاست، نه؟ اینجا می‌توانی هر چقدر خواستی برداری. آن‌قدر که تا هفت نسل بعد از تو در ناز و نعمت زندگی کنند.» مرد لاغر به صندوق‌ها اشاره کرد: «فقط بردار و زود و بی سر و صدا برو.»مسافر لبخندی تلخ زد. او جادوی سکه‌ها را می‌شناخت. او دیده بود که چطور همین سکه‌ها، وفادارترین دوستان را به خائن‌ترین دشمنان تبدیل کرده بودند. جلو رفت، سکه‌ای را از روی زمین برداشت. تصویرِ شاهی روی آن بود که قرن‌ها پیش مرده بود و حالا استخوان‌هایش هم خاک شده بود. سکه را آرام و با بی‌تفاوتی روی تپه‌ی طلا پرت کرد. «هیچ وقت رویاهایم را به پول نفروخته‌ام!» مرد عینکی با نگاهی متفاوت، انگار که برای اولین بار کسی را واقعاً می‌دید، به مسافر خیره شد. و بعد با انگشت استخوانی‌اش به مسیرِ باریکی که به سمت بالا می‌رفت اشاره کرد: «پس برو...»مسافر تشکری کرد و بدون اینکه حتی یک‌بار دیگر به آن‌همه جلال و شکوه نگاه کند، راهش را گرفت و رفت.او از قلمرو سکه‌ها گذشت و بالاتر رفت. هر چه ارتفاع می‌گرفت، هوا رقیق‌تر می‌شد و نفس کشیدن، هم سخت‌تر و هم لذت‌بخش‌تر می‌شد. بویِ فلز، کم‌کم جای خود را به عطری داد که سال‌ها بود فراموشش کرده بود. عطری که او را بی‌اراده متوقف کرد. بویِ یاس‌های وحشی. همان عطری که در باغچه‌ی کوچکِ محل زندگیشان می‌پیچید؛ پیش از آنکه آتش و خیانت، همه چیز را به خاکستر تبدیل کند. پیش از آنکه خانواده‌اش را در یک شبِ شوم از دست بدهد.ناگهان، مسیرِ خشکِ کوهستان به شکافی سرسبز رسید. چشمه‌ای زلال از دلِ سنگ می‌جوشید و بیدهای مجنون، سایه‌ای امن ساخته بودند. آنجا، کنارِ آب، زنی نشسته بود. مسافر خشکش زد. قلبش تند نمی‌زد، بلکه انگار برای لحظه‌ای از تپش ایستاد. زن برگشت. چشمانِ مسافر سیاهی رفت. ممکن نبود... این یک رویا بود؟ یا شاید جادوی کوه داشت با بی‌رحمانه‌ترین خاطراتش بازی می‌کرد؟ زنی که آنجا نشسته بود، غریبه نبود. او خودِ «او» بود. با همان لبخندِ معصومِ دورانِ جوانی، همان نگاهی که وقتی برای اولین بار عاشقش شد. قبل از آن شب لعنتی ...با صدایی لرزان، انگار که می‌ترسید با بلند حرف زدن این تصویر را بشکند، زمزمه کرد: «تو...؟ اما چطور؟» زن لبخندی زد. لبخندی که بویِ آن روزها را می‌داد. بویِ زمانی که با هم خوشبخت بودند. مسافر دوید و جلوی پای زن زانو زد. می‌خواست دستانش را بگیرد تا مطمئن شود واقعی است. گرمای دستِ زن، واقعی بود. مسافر با التماس گفت: «دیگر مهم نیست... مهم نیست اینجا کجاست، من خوابم یا بیدار. من پیدایت کردم. همیشه حاضر بودم همه چیزم را بدهم برای اینکه یک بار دیگر تو را ببینم.» سرش را روی زانوی همسرش گذاشت، مثلِ کودکی که به آغوش مادر پناه می‌برد: «بالاخره به آرزویم رسیدم. قله‌ی کوه آرزو همین‌جاست. همین لحظه. بیا برگردیم... من بدونِ تو هیچ‌چیز نمی‌خواهم.»زن دستش را لای موهای جوگندمیِ مسافر برد و نوازشش کرد. نگاهش پر از عشقی عمیق، اما غمگین بود. بدون سلام و خداحافظی، بدون اینکه به سؤالات شوهرش جوابی بدهد، او فقط یک کلمه حرف زد: «نمیتوانم!». لحظه‌ای بعد بلند شد، عقب‌عقب رفت، به سمتِ شیبِ تندِ کوه که به ابرها می‌رسید. و بعد، مثلِ روحی سبک‌بال، چرخید و شروع به دویدن کرد. مسافر فریاد زد: «صبر کن! تنهایم نگذار!»مسافر چند لحظه به جای خالیِ او خیره ماند. و سپس به دنبال همسرش دوید، ولی هرگز نتوانست دوباره به او برسد.او به دنبالِ سایه‌ی همسرش دوید، اما هرچه بالاتر رفت، ردپای او محوتر شد. باری، منظره تغییر کرد. آن چشمه‌ی زلال و بیدهای مجنون، جایشان را به سنگلاخی تیره و خشک دادند. آسمان، که تا لحظه‌ای پیش آبی بود، به رنگِ سربی درآمد. ابری سیاه و سنگین روی کوه سایه انداخته بود و باد زوزه می‌کشید. بویِ یاس تمام شده بود.مسافر به دشتی کوچک و خاکستری رسید. هیچ گیاهی آنجا نبود، جز یک تک‌درختِ خشکیده و سیاه در میانه‌ی دشت که شاخه‌هایش مثلِ پنجه‌های مرده به آسمان چنگ زده بودند. از دور متوجه شد که کسی به آن درخت بسته شده است.مسافر به سمت درخت می‌رفت که ناگهان نفسش در سینه‌اش حبس شد، وقتی فهمید آن صورتِ خونین و ورم‌کرده... آن شانه‌هایی که همیشه با غرور بالا بودند و حالا زیرِ طناب‌های ضخیم له شده بودند... برادرش بود.ایستاد. دستش بی‌اختیار به سمتِ کمرش رفت، جایی که خنجری نداشت، اما انگار وزنِ یک شمشیرِ سنگین را در مشتش حس می‌کرد. یک خنجرِ سیاه و تیز، درست جلوی پایش روی زمین کاشته شده بود.برادرش سرش را به زحمت بالا آورد. از لایِ پلک‌های ورم‌کرده‌اش به مسافر نگاه کرد. در نگاهش پشیمانی نبود؛ ترس هم نبود. فقط یک‌جور ناتوانیِ رقت‌انگیز بود. بعد سرش را پایین انداخت. مسافر جلو رفت. صدای تپشِ قلبش را در گوشش می‌شنید. چندی پیش خیلی منتظر این لحظه بود ولی مطمئن نبود کسی که به او و پدرش خیانت کرده برادرش بوده است ... به این چیزها فکر می‌کرد که صدایی در گوشش ظن او را تأیید کرد: «زهر را او به خورد پدرت داد!». چقدر در شب‌های آوارگی آرزو کرده بود که دستانش را دورِ گلویِ قاتل پدرش حلقه کند. چقدر شیرین بود که ببیند آن‌همه غرور، حالا مثلِ یک حیوانِ زخمی به درخت بسته شده است.خنجر را از روی زمین برداشت و بیرون کشید. سردیِ دسته‌اش به او قدرت می‌داد. فقط یک ضربه کافی بود. یک ضربه تا آتشِ درونش خاموش شود. تا انتقامِ آن شبِ لعنتی گرفته شود. تا روحِ پدرش آرام بگیرد. نوکِ خنجر را زیرِ گلویِ او گذاشت. نبضِ برادرش را زیرِ تیغه حس می‌کرد. این «پایان» بود. پایانِ کابوس‌ها. حسِ قدرت، مست‌کننده بود. می‌توانست همین‌جا تمامش کند و سال‌ها با لذتِ این لحظه زندگی کند.اما... ناگهان نسیمی سرد وزید و لای موهایش پیچید. نگاهش از خونِ روی صورتِ برادرش منحرف شد و به بالاتر افتاد. به مسیری که به سمتِ ابرها می‌رفت. یادش افتاد همسرش به سمت بالا دویده بود. زنی که عاشقش بود، از این سیاهی فرار کرده بود. اگر او الان این خنجر را فرو می‌کرد، رسیدن به آرزوی انتقام او را همین‌جا نگه می‌داشت. پایِ این درختِ خشک. کنارِ جسد این برادرِ خائن. و احتمالاً بعد از رسیدن به آرزویش، همه‌ی این رویاها به پایان می‌رسید.دستش لرزید. نگاهی طولانی و پر از نفرت به چشمانِ برادرش انداخت. با صدایی خفه و گرفته گفت: «این روزها مرگ برای تو پاداش است... اما من دنبالِ رویای خودم هستم.»خنجر را روی زمین پرت کرد، درست کنارِ پایِ برادرش. بدون اینکه کلمه‌ای دیگر بگوید، یا حتی پشتِ سرش را نگاه کند از کنارِ درخت گذشت. و دوباره به سمتِ بالا، جایی که چیزهای بیشتری منتظرش بودند، دوید.این‌بار، واردِ تالاری شد که سقف نداشت و دیوارهایش کامل نبود. همه‌جا مه بود، اما مهی که می‌درخشید. ناگهان، زمان متوقف شد. بویِ خاک و خونِ برادرش ناپدید شده بود و جای آن را عطری گرفته بود که قلبش را مچاله کرد: بویِ دارچین و سیب. بویِ عصرِ جمعه‌های کودکی‌اش، قبل از تمامِ جنگ‌ها.صدایی لطیف، مثلِ صدای ورق خوردنِ کتابِ خاطرات، گفت: «تو از خیلی چیزها گذشتی ... اما کوه آرزو هدیه‌ی بزرگتری دارد: زندگی در خاطره‌ها!ناگهان، مه کنار رفت. مسافر خودش را دید. نه این‌طور خسته و خاک‌آلود. خودش را دید که جوان بود و روی صندلی راحتی لم داده بود. او… و همسرش... با پیراهنی آبی، و دختر کوچکش که در آغوش مادر می‌خندید. صدای خنده‌شان مثلِ زنگ‌های نقره‌ای در تالار پیچید. مسافر جلو رفت. این یک تصویر نبود. او می‌توانست گرمای شومینه را روی صورتش حس کند. می‌توانست طعمِ چایی که روی میز بود را بچشد. او واردِ بدنِ گذشته‌اش شده بود. هیچ غم و غصه‌ای احساس نمی‌کرد. او دوباره همان شاهزاده‌ی خوشبخت بود. دخترش را بغل کرد. سنگینیِ شیرینِ بدنِ کودک، نرمیِ موهای همسرش که سرش را روی شانه‌ی او گذاشته بود... همه چیز واقعی بود. نه... از واقعی هم واقعی‌تر بود. چون این‌بار او می‌دانست که این لحظه چقدر ارزشمند است و با تمامِ وجودش آن لحظات را می‌نوشید.صدا گفت: «هر چند بار که بخواهی می‌توانی به بدنت سفر کنی، در این لحظه یا هر لحظه‌ی دیگری که قبلاً زندگی کرده‌ای. و تو هر بار، همان لذتِ خالص را حس خواهی کرد. ولی نمی‌توانی چیزی را تغییر دهی. هر زمان که دوست داشتی می‌توانی به لحظه‌ی حال برگردی و هر زمان که خواستی دوباره سفر کنی. این آرزوی تو نبود؟»با خود اندیشید؛ انقدر لحظات لذت بخش در زندگی‌اش داشت که این چرخه‌ی بی‌نهایت می‌توانست برایش فوق‌العاده لذت‌بخش باشد و می‌توانست تا ابد در این آغوش بماند. چه چیزی بهتر از این؟ او دخترش را بوسید. همسرش به او لبخند زد و گفت: «نوشیدنی‌ات سرد می‌شود عزیزم...»همین جمله... همین جمله‌ی روزمره و ساده، مثلِ یک پتک به شیشه‌ی این رویا خورد. مرد یادش آمد. این زن... این تصویرِ زیبا... «خبر نداشت». این زنِ داخلِ خاطره، نمی‌دانست که شوهرش چه رنجی کشیده. او فقط یک «خاطره» بود که تکرار می‌شد. او روحِ آزادِ همسرش نبود که در کوهستان دویده بود و نگذاشته بود رؤیای او در کوه آرزو پایان پیدا کند. این زن، یک بازیگر در یک صحنه‌ی تکراری بود. حتی خود او هم یک بازیگر بی‌اراده بود؛ هر چند که لذت آن لحظات را با تمام وجود می‌توانست حس کند.یک تئاترِ ابدی. لذت‌بخش بود، اما حقیقت نبود. او دنبالِ همسرش می‌گشت، نه دنبالِ شبحِ او.آرام، دستانِ گرمِ همسرش در خاطره را رها کرد. دخترش را توی گهواره گذاشت. اشک از چشمانش جاری شد، و با دردی که انگار پوستش را می‌کندند، خودش را از آن تصویرِ گرم و شیرین بیرون کشیده بود. تصویرِ اتاقِ گرم، مثلِ بخار محو شد. سرما به استخوانش برگشت. تنهایی برگشت. باید ادامه میداد.مسافر از تالارِ خاطرات گذشت و آخرین قدم‌ها را برداشت. دیگر کوهی وجود نداشت. زیر پایش ابری نبود. بالای سرش آسمانی نبود. او در فضایی ایستاده بود که جنسش از «امکان» بود. جایی که هنوز هیچ‌چیز شکل نگرفته بود، اما می‌توانست همه چیز باشد.ناگهان، هوا پیش چشمانش رنگ گرفت. از دلِ نور، تصویری بیرون آمد که قلبش را لرزاند. دختری جوان و رعنا، با چشمانی که شبیه چشمانِ همسرش بود و پیشانی‌ بلندی که شبیه خودش بود. حس کرد که او باید دخترش باشد... اما نه آن کودکی که در گهواره دیده بود. این تصویرِ «آینده‌ای» بود که هرگز اتفاق نیفتاده بود. دخترش در لباسِ سپیدِ عروسی می‌خندید. زیبا، باشکوه و زنده. دلش خواست که دخترش را در آغوش بگیرد، و دستانش را باز کرد. به سمت دخترش رفت، دخترش را در آغوش گرفت. واقعی واقعی.غرق دیدن دخترش بود که چیز دیگری به فکرش رسید. ناگهان، فضای اطرافش تغییر کرد. سکوتِ کوهستان شکست و دیوارهای سنگی، جای ابرها را گرفتند. بویِ تندِ داروهای گیاهی و بویِ کهنگیِ پرده‌های مخملِ سلطنتی مشامش را پر کرد. او نفسش را حبس کرد. اینجا را می‌شناخت. اینجا اتاقِ خوابِ پدرش بود. همان قصری که سال‌ها پیش، با قلبی شکسته از آن فرار کرده بود. پدرش، پیر و ناتوان، روی تختِ شاهی دراز کشیده بود. نفس‌هایش به شماره افتاده بود. در باز شد. سایه‌ای وارد شد. برادرش بود. در دستش جامی بود که بخارِ زهرآگین از آن بلند می‌شد. مسافر می‌دانست چه اتفاقی قرار هست بیفتد. این همان لحظه‌ای بود که سرنوشتِ او و سرزمینش را سیاه کرده بود. برادرش قرار بود پدر را بکشد و تخت پادشاهی را تصاحب کند و مسافر برای همیشه آن سرزمینِ خیانت و ریا و تزویر را ترک کند.با دل خویشتن تمنا کرد: «نه... تو برادرِ منی. تو قاتل نیستی. کاش... کاش دوستش داشتی. کاش به جای زهر، به او عشق می‌دادی.»برادرش که به تخت نزدیک می‌شد، چهره‌اش تغییر کرد. آن اخمِ کینه‌توزانه، جای خود را به غمی معصومانه داد. برادرش کنارِ تخت زانو زد. دستِ لرزانِ پدر را گرفت و بوسید. با صدایی لرزان گفت: «پدر... تو همیشه پادشاهِ منی. من تاج و تخت را نمی‌خواهم، من پدرم را می‌خواهم.» پدر لبخندی زد و دستش را روی سرِ پسرش کشید. مسافر به این صحنه خیره شده بود. این همان چیزی بود که دوست داشت ببیند. خیانتی رخ نداد. برادرش پاک ماند.هنوز اشکِ شوق در چشمانش بود که باز اتفاق دیگری در ذهنش تداعی شد. صدای چکاچاکِ شمشیر و شیهه‌ی اسب‌ها گوشش را کر کرد. بویِ خاک و خون و عرق. میدانِ جنگ. سال‌ها قبل از مرگِ پدر. بهترین دوستش، تنها کسی که در قصر واقعاً او را می‌شناخت، کنارش می‌جنگید. آن‌ها پشت به پشتِ هم بودند. مسافر لحظه‌ی شوم را به یاد آورد. لحظه‌ای که غفلت کرد و دوستش سپرِ بلای او شد. سربازِ دشمن شمشیرش را بالا برد. این ضربه را به خاطر داشت: همان ضربه‌ای بود که گردنِ دوستش را برید و او را کشت. قلبِ مسافر فشرده شد. تمامِ وجودش فریاد زد: «نه!»این بار برخلاف آن روز شوم، دوستش جاخالی داد. شمشیرِ دشمن هوا را شکافت. او چرخید و با یک ضربه، دشمن را از پا درآورد. بعد برگشت، به سمتِ جایی که مسافر ایستاده بود، و با همان خنده‌ی زنده‌ی همیشگی‌اش گفت: «نزدیک بود ها! حواست کجاست؟»فکرها توی سرش می‌چرخید: دوستش نجات پیدا کرد. سایه‌ی پدرش کم نشد. برادرش خیانت نکرد. شادی و شیرینی لحظه‌های دخترش در لباس عروسی را می‌دید. مسافر وسطِ این‌همه خوشبختی ایستاده بود. اما... یک حسِ عجیب در عمقِ وجودش بیدار شد. او چشمانش را بست. و وقتی دوباره باز کرد، همه چیز ناپدید شد. نه جنگی بود نه قصری، نه عروسی‌ای. او دوباره تنها بود. رویِ قله‌ی سکوت. جایی که هیچ‌چیز نبود، و همه چیز بود. صدا گفت: «می‌توانی همین جا بمانی. اینجا هر چیزی که می‌بینی را دلت می‌خواهد؛ و هر چیزی که دلت می‌خواد همان را می‌بینی!»صدا ادامه داد: «می‌توانی همین‌جا بمانی...» لحظه‌ای سکوت کرد و بعد گفت: «یا... می‌توانی از این مرحله هم بگذری. می‌توانی یک آرزوی دیگر کنی. هر چیزی... بدونِ هیچ مرزی.»مسافر پرسید: «هر آرزویی؟» صدا پاسخ داد: «هر آرزویی. حتی اگر در گنجایشِ جهان نباشد.»مسافر چشمانش را باز کرد. به دستانش نگاه کرد. دستانی که زمانی شمشیر می‌گرفتند، زمانی قلم، و زمانی دستانِ کوچکِ دخترش را. او زندگیِ شرافتمندانه‌ای داشت. او در برابرِ جادو، پول، عشق، خشم و قدرت زانو نزده بود. او حتی در برابرِ شیرین‌ترین خاطراتش هم تسلیم نشده بود. او به یادِ همسرش افتاد. یاد وقتی میخواست آرزو کند و برگردد، باعث شده بود به راهش ادامه بدهد. همسر و دخترش، حالا جایی بودند که دروغی در آن نبود.مسافر تصمیمش را گرفته بود. وقتی می‌خواست آرزو کند، بوی آشنایی به مشامش رسید، بوی گل‌های مزاری که از آنجا به کوه آرزو آمده بود. چشمانش را بست و آرزو کرد: آرزوی مرگ.نسخه‌ی انگلیسی داستان در mediumم. مثل من | M. for Meم. مثل من | M. for MeTue, 09 Dec 2025 23:56:14 +0330