<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های milad zamani</title><link>https://virgool.ir/feed/@milad.zamani.3344</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 12:50:46</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/1196444/avatar/EcJUiM.jpeg</url><title>milad zamani</title><link>https://virgool.ir/@milad.zamani.3344</link></image><item><title>بچه های اوکهیل</title><link>https://virgool.ir/@milad.zamani.3344/بچه-های-اوکهیل-gdl0mpunpgzo</link><description>داستان کوتاهبخشی از پوست گردن و پاهاشون کنده شده و گردنشون شکسته بود. فک پایینی پسره ضرب دیده و شکم دختره پاره شده بود به نظر میرسید جسم تیزی در طول کشیده شدنش روی زمین وارد بدنش شده بود.در مورد جفتشون تقریبا پوست سالمی دیده نمیشد تقریبا هرجا که پاره های لباس نبود رو خاک و خون پر کرده بود.سر طناب رو از دوال اسب و سر دیگرش رو از گردنشون باز کردم. نبض پسره به شدت ضعیف میزد ولی دختره مرده بود، چشم های نیمه بازش رو بستم پشت گاری آهنگر دوره گرد دنبال وسایل برای کفن و دفنشون بودم. اسمیت معمولا بار اضافی با خودش نمیبرد چون اسب های پیری داشت .یک تیشه زنگ زده پیدا کردم و چاله طبیعی همدن اطراف رو کندم که زودتر گورها آماده بشه، جفتشون رو گذاشتم تو چاله و صورتشون رو با یک تکه پارچه سفید پوشاندم. دوباره نبض پسره رو گرفتم که زنده به گورش نکرده باشم. خداروشکر مرده بود!کار که تموم شد با خودم فکر کردم اگر گناهکار هم بودن احتمالا جهنم براشون یه تفریح خواهد بود. تو همین افکار بودم که تو بساط اسمیت یک صلیب چوبی نسبتا بزرگ پیدا کردم. زن احمقش فکر میکرد این تکه چوب از شوهر طماع خسیسش حفاظت میکنه . به هر حال احتمالا تنها اضافه باری بود که تو وسایل این مردک پیدا میشد و باید غنیمت دونست.برش داشتم و با چاقو خطهایی که بی شباهت به کتیبه های بابیلون نبود روی صلیب ایجاد کردم که منظورم نوشته &#34; کودکان ناشناخته اوکهیل&#34; بود ولی درست خوندنش زحمت زیادی میطلبید. کار بیشتری ازم بر نمیومد . خورشید داشت غروب میکرد سایه درختچه های اطراف رود که مرز تقریبی جنگل رو مشخص میکردن کم‌کمک در حال پل زدن به این سمت رود بود محلی ها حرف های جالبی در مورد شبهای این جنگل نمیزدن،  و باید زودتر خودم رو مهمانخانه کنار رودخانه میرسوندم . توی راه بین تلق، تلوق ابزار آهنگری و صدای ضعیف رودخانه که از دور به گوش میرسید همش به این فکر میکردم که اون تکه چوب تا چه زمانی میتونه بالای مزار اون دو نفر باقی بمونه. آیا کسی برای آخرین بار اونها رو به یاد میاره و بعدش فراموش میشن ایکاش ابدیتی در کار باشهمیلاد زمانی</description><category>milad zamani</category><author>milad zamani</author><pubDate>Wed, 04 May 2022 02:01:34 +0430</pubDate></item></channel></rss>