https://virgool.ir/feed/@milad.barani.1380fa2026-11-11 14:25:30https://files.virgool.ir/upload/users/4430091/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@milad.barani.1380https://virgool.ir/@milad.barani.1380/کجا-جوید-محبی-نام-من-را-o6kkdz2mkzecدر این آشفته بازار محببانکجا جوید محبی نام من رامرا از مکتب حب بس همین استکه تنها بهر کنج خانه شیندنویسم نامه های عاشقانهبرایم پس فرستد یار بی ذوقبود یارم به این خواستکه یارش باشد آن شیر دهستانولوکن بهر من از این گلستاننشد شیر دلیران و ببر غرانمرا در براین کام جوانیکه چون هر دم به آقل و به منزلبود کارم به روباهی چو نزدیکهمان روباهی که چون ملا به منزلمرا چون بهر کنجیستبود زین استعاره بر زبانممیلاد بارانیmilad baranimilad baraniThu, 19 Feb 2026 20:09:41 +0330https://virgool.ir/@milad.barani.1380/نهال-انگور-xr9xm6qxcruyنهال انگورِ گوشه حیاطِ کوچکِ خانیمان حالا دگرربزرگ شده ، آنقدر که قدش به راحتی تا زیر لبه پنجره حال رسیده است انگار داخل خانه را سرک می کشد ، جوانه بالای سرش که تکان می خورد ، میدانم آنجا ایستاده ، پشت دیوار قایم شده ، ما را نگاه می کند ،به تمامی حرف هایمان ، درد و دل هایمان گوش می کند، انگار پاگوش ایستاده   تا ببیند چه می گویم ، امیدوارم رازدار خوبی باشد ، حالا دگر آن بچه انگور کوچک و ساده نیست ، سرد و گرمی های بسیاری را تا به امروز چشیده است ، وقت ثمر دادنش است .از زمان نوشتن این متن 20 سالی می شود که می گذرد ، نهال انگور کوچک خانیمان حالا کجایی؟ تو را چه شد بعد رفتنمان ؟ کجایی و حالا چه میکنی ؟ هنوز همان جایی ؟ آن وقتی که خانه را ترک می گفتیم من از آنجا نرفتم ، دلم همان جا مانده کنار تو ... milad baranimilad baraniThu, 25 Dec 2025 14:01:22 +0330https://virgool.ir/@milad.barani.1380/نفت-xyj652asw6r9نگاه‌هایمان از یکدیگر جُم نمی‌خورد؛ خیره‌کنان به یکدیگر نگاه می‌کردیم. نگاه خودم با آن گدای دمِ دکان را می‌گویم. در نگاهش حالتی از ناخشنودی و انتظاری داشت که از وضعیت کنونی‌اش نشئت می‌گرفت و در چشمان من نیز حالتی از شرمندگی که از نداشتن پولِ خرد .آن گِدا ناامید، آن‌جا را ترک گفت و رفت و من ماندم و تنهایی‌ام. حال چشمانم را بستم و از خودم پرسیدم: این همه ظلم برای چه بود؟ این همه آدم برای چه آمدند؟ چه خبر بود؟ این گدا، آن بالادستی، برای چه آمدند؟ آمدیم چه کنیم اصلاً؟ این همه آمدن و رفتن بهرِ چه بود؟وقتی می‌گویم «همه»، منظورم همه‌ی افراد دوروبرم است؛ همه حتی آن جوراب‌فروشِ آن طرف خیابان که هر روز با هزار امید و آرزو دکانش را باز می‌کند و پدر پیرِ سالخورده‌اش را روی صندلی جلوی دکانش می‌نشاند، یا این فروشنده‌ی خسته‌ی البسه‌ی زنانه‌فروش که دکانش کنار دکان ماست. برای چه آمده بودند؟ آمدند برای برآوردن نیازِ دیگری؟ برای فقط لحظه‌ای خوشی؟ برای لحظه‌ای غرقِ دوپامین شدن؟ برای چه کاری آمده بودند؟برای پاسخ به تمامی این سؤال‌ها، سه احتمال را در ذهنم در نظر گرفته‌ام؛ همین ذهن کودکانه‌ام.اول از همه می‌گویم: نکند ما خوراکِ زمین و زمانه‌ایم؟ از آن‌رو این حرف را می‌زنم که به ما زیبایی می‌دهد تا عاشق شویم، تولید مثل کنیم، کودکی بیاوریم و چون سالخورده شدیم و از پا افتادیم آن را از ما بستاند و به نسل دیگری بدهد و حال به بهانه‌ی کار نکردن، در سلول‌های انفرادی‌ای که نامشان گور است، حبسمان می کند تا مابقی درس بگیرند و از کار بازنایستند. حال که به کامِ زمین افتادیم، زمین کاری می‌کند که کم‌کم، رفته‌رفته فراموش شویم؛ تا مبادا کسی سراغ این گورها و سلول‌های انفرادی را بگیرد.و خودش میرود سراغ صرف شامی دل انگیز که حتی پیش از دفن شدن می‌گویند او را خوب بشویید و دست‌وپایش را کفن‌پیچ کنید تا هم خوب در زیر فشار قبر(فشاری خودش) هم خوب پخته شود و جا بیفتد و هم نتواند از بشقاب تابوتی اش فرار کند و او راحت ما را بخورد.به خاک می‌سپارند ما را و بعد از آنجهان به خوردن ما عادتش نمی‌افتد. (غلامرضا طریقیکم‌کم که خورده می‌شویم، از لایه‌های دیگر زمین، همچون نای و معده‌اش، می‌گذریم و سرانجام چون تجزیه شویم، جزئی از خون زمین می‌شویم؛ یعنی نفت. حالا مزاحم‌هایی پیدا می شوند که سرنگ به زمین می‌زنند و نفت را استخراج می‌کنند. شاید برخی تبارها، مانند آزتک‌ها که آدمیان را از دهان آتشفشان ـ دهانِ زمین ـ زودتر به خوردش می‌دادند تا زمین گرسنه نماند و خشنودتر شود، درست فکر می‌کردند. نکند باید به‌راستی زمین را خشنود می‌کردیم؟مگر زمین خداست که برای رضای او کاری کنیم ، به قول یونانیان ، زمین خدای است بنام «گایا»، که قدرت های فراوانی دارد ، مثلا یکی از قدرت هایش این است که چون همانند چهره‌نگاری ماهری، قلمش را در دست می‌گیرد و در رنگِ کرمِ مایل به خرمایی می‌زند یا سپیدیِ چون بلور، تا رنگ پوست و مویت را رنگرزی کند. حتی قلمِ سحرانگیزش را با تکان خاص و پیچ‌وتابی می‌دهد و حالت گیسوان و زلفانت را تعیین می‌کند. قلمش کار را بدان‌جا می‌رساند که کش‌وقوسِ چشمانت را هم مشخص می‌کند.حالا که او خالقِ همه‌چیز و همه‌کس است و با آن قلمِ سحرانگیزش می‌آفریند، نکند به همین دلیل است که همگان را به نیکی و درشتی دعوت می‌کند؟ در این دنیا بر پایه‌ی منشِ درست رفتار کنیم تا در آن دنیا در کاخ‌های مجلل سکونت گزینیم؟ اما… اما چطور؟چطور بر پایه‌ی منشِ درست رفتار کنم وقتی گرسنگی بر من چیره شده است و آن بره‌ی خوش‌گوشت و بی‌آزار در چراگاهِ ییلاقی، رقص‌کنان دلم را می‌رباید، حال آن‌که مادرش تازه زاییده است؟ چگونه نیکومنش رفتار کنم وقتی به گوشتِ گوسفند و قطره‌قطره خونِ مرغان و خرگوشانِ دشتِ مغیلان نیاز دارم؟ چگونه درست رفتار کنم وقتی آتشفشانِ کراکاتوآ فوران کرده و زمین از گرسنگی فریاد می‌زندبازگردم و در آن موجِ خاکسترها و هیاهوی ها، پیرمردی کهن‌سال یا کودکی خردسال را که عروسکی دست‌بافت در دست دارد، از زیر خاکسترهای خشک‌کننده نجات دهم؟ چگونه نیکو رفتار کنم وقتی سرشت و نیازهای نخستینم جولان می‌دهند؟ اگر اکنون آرامم، از آرامیِ زمین است.به راستی کودکم را به این زمین بیاورم؟اکنون نزدیک به پنج‌هزار سالی می‌شود که انسانِ خردمند، با همه‌ی لغزش‌ها و جنگ‌ها و خون‌ریزی‌ها و عشق‌بازی‌هایش، بر این زمین سلطه انداخته است. در چرخه‌های تکراری به گفته‌ی ویلیام اشتراوس که لحظه ای پر از اشک و بغض و رنج و لحظاتی دیگر پر از خنده و دلبستگی و دوستی . این همه ، برای چه بود ؟ پس از این خوبی و بدی و دگرجایگهی ندارند وقتی همه در چرخه‌ای تکراریم؟ آن فرد بد باید بد بماند تا چرخه بچرخد و خوب نیز باید خوب بماند؟ زمین برای ما آمده بود یا ما برای زمین؟ اگر از دلِ خاک برآمده‌ایم و دوباره خاک می‌شویم، برای چه آمدیم؟ آمدنمان بهرِ چه بود؟ رفتنمان بهرِ چیست؟در این زمانِ کوتاهِ زندگی، چه‌ها باید می‌کردم؟ کجاها باید می‌رفتم؟ چه راه‌های درونی‌ای را باید سیر می‌کردم؟ کدام طریقت و سیر و سلوکی را باید می پیمودم ؟نمی‌دانم.فقط همین را می‌دانم که آن خرس در جنگل و آن مار در بیشه‌زار، بیش از من و تو در این زندگی آسوده‌خاطر زندگی می‌کنند و لذت می‌برند. ساعتی به شکار می‌روند و سپس می‌آسایند؛ نه خبری از کارهای گردشیِ شبانه است و نه از هیاهوی آزاردهنده تا نیمه‌شب. خرس‌ها خوابِ زمستانی را در زندگی‌شان تجربه می‌کنند که من و تو شاید در سراسر عمر، به خوابمان هم تجربه نکرده باشیم.شاید زندگی، به‌راستی، همان یک استکان چای بود که کنار تو نوشیدم.میلاد بارانیmilad baranimilad baraniMon, 22 Dec 2025 17:12:27 +0330https://virgool.ir/@milad.barani.1380/قیس-مجنون-نبود-فقط-ما-لیلی-اش-را-نمیدیدم-sxxbfzckqpsgدوباره بعد از ساعات کاریم شده است، ساعاتی که نمی دانستم در آن چه کنم ؟ کجا بروم ؟گوشی ام را برمی دارم ، دوباره ایرانسل دل اش برایم تنگ شده است ،دوباره پرسیده است بسته ات نمی خواهی؟بسته ات تمام شده‌ ها؟ مکالمه رایگان هم دارم ؟ سری تکان می دهم و زیر لب می گویم : چه کنم با این دل نگرانی های بی پایان ، با آنکه مکالمه اش به کارم نمی آید اما باشد ،بسته ات را می خرم همین که به فکرم بوده ای خود ارزشی مادی را دارددیجی کالا هم نگرانم می شود ایرپاد نمی خواهم ؟ در ایستگاه اتوبوس می نشینم ،‌ منتظر آمدن او ،همان اتوبوس خط 4 که همیشه چشم به راه آمدن او هستم ، اما او همیشه دیر می کند . در حالت نشسته خودم را کمی جمع می کنم به گونه ای که شانه هایم را به جلو تر میاورم تا کمی گرم تر شوم ، به کف خیابان که خیره می شوم ، سنگ فرش هایش مرا به فکر فرو میبردند ، به عالمی دیگر ، در آن عالم که سیر می کنم ، ناگاه چیزی روی پوستم حس می كنم مگسی روی پوستم نشسته است ، پوستم را ناز میکند و گاه گداری بوسه ای بر دستم می زند ، فکرم را پاره میکند ، با همان چشمان معصومانه‍ اش نگاه ام میکنمد و آرام با زبان وز وزی اش می گوید در فکر فرو نباش ، رسید ، ه‍مان اتوبوس خط 4 ات.وقتی در اتوبوس می نشینم از پنجره اش بیرون را نگاه میکنم ، ماه انگار همه جا دنبالم می آید ، روی برمیگردانم می بینم داشت زیر چشمی نگاه ام میکرد ،به این بلوار به آن بلوار که میرویم باز دنبالم می آید،چیزی می خواهی بگویی ماه ؟ مرا دوست داری ای مه ؟من نیز تو را میخواهم و دوست می دارم ای ماه زیبایم ،ممنونم که عاشقانه دوستم داری و نگاهم میکنی ، ممنون که دنبالم هستی و تا صبح تنهایم نمی گذاری .به ایستگاه مقصد که میرسیم ،موقع خروج از اتوبوس نسیم سردی عشوه گرانه صورتم را ناز میکند . ایستگاه صلواتی آن طرف خیابان پایانه اتوبوسرانی‌زده اند ، چای ها روی میز چیده اند و کنارش حبه های قند را گذاشته اند ؛پسرک جوانی آنها را می ریزد ، لیوان های چای مرتب کنار یکدیگر چیده شده اند ،چای های خوش عطر و بو ،چای های گرم و داغ ،گرمایش در آن هوای سرد دلت را گرم میکردبه من حق بده دل کندن از آن لیوان های گرم چای ، آن هم در آن هوای سرد ، کار آسانی اصلا نبود ، یک کدام از لیوان های چای با زبان اشاره ، با زبانی که فقط بین من او بود ،به من می فهماند ، که دلش بوسه ای گرمی از لبانم می خواهد ،آخ که نگو من دیوانه این سبک بوسه ها هستم ، آن هم من تنها ؛ نزدیک میز چای شدم ، با حالتی که معصومیت و حیای خودم را حفظ کنم دستم را جلو بردم ، می ترسیدم او نخواهد اما همین که دستم را نزدیک ترش کردم ، دستم را محکم گرفت ، چقد دستانش گرم بود و من چقدر دستانم سرد بود ، آرام برش می دارم ور گوشه ای خلوت می برم اش ، بی آنکه کسی از پیوندمان با خبر شود ، بوسه گرمی بر لبه لیوان می زنم، به قول غلامرضا طریقینیامدی و دوباره به خویش رو کردمشبانه با لب لیوان بگو‌مگو کردممثل سیگار فروید در تنهایی هایش ، این چای ضروری بود برایم ، باران شروع به گرفتن می کند ، خاک چون تن آدمی نم دار می شود و بوی دلخوش خودش را می دهد ، شاخه درختان همچون گیسوانی بلند و خیس، در باد تکان می خوردند ، همان طور که دست در دستان گرم لیوان چای گرفته ام با او قدم می زنم ، با لبخندی به لب رو به لیوان چای ، برای آنکه تشویش کنم بوسه دیگری بر من زند ، برایش می خوانملب های تو باران ، لب من بیابانبه آیین موسل ، تو تر کن لبانم رالیوان چای خنده تلخی می زند و به من می فهماند این ها همه تخیلات از وجود تو بود به خصوص  آن شبی که با گیسوان خیس زیر باران به من زنگ زدی ،من مانده‌ام میان دوست داشتنی کههرروز اتفاق می افتد و نبودنی که هرشب تکرار می شودباورم نمیشود نباشی و این همه در من باشی نمیدانم حالا چشمانت آینه جمال که شده است ، فلاح ؟ معینی ؟چه کسی ؟ ، اما این راخوب  میدانم، که هرجای این شهر را که گشتم ، در کوچه پس کوچه ها و خیابان هایش ، وقتی تکه ای از پیراهن ژولیده خاطراتمان را پیدا می کردم ،ابتدا می ایستادم ، خوب می بودیم و سپس آرام گوشه به گوشه آنجا را می بوسیدم ، مثال بارزش راه آهن ، در شهرها و شعر ها به دنبالت می گردم ، به تو اطمینان می دهم هر نقطه این دشت را بوییدم تا تو را پیدا کنم .در فکر تو آنقدر طی کردم خیابان راکه آشنا با افسران راهور بودمکاش این نظریه درست باشد ، این نظریه که ما در این زندگی قبلا زندگی کردیم و این دفعه چندیم است که زندگی می کنیم ، کاش درست باشد، فقط به این شرط که تو را به آن اضافه کنند ،من واقعا موافقم یکبار دیگر این عمر را زندگی کنم تا فقط برای لحظه ای دوباره تو را ببینم یا چه میشد دفتر زندگی ام را حفره ای می کردم تا می‌توانستم از آن ، برگه های گذشته ای را که تو در آن با قلم وجودت رقص نقاشی کرده بودی را ،دوباره ببینم .شاید هم باید مثل فروغ فرخزاد عشق سرخی گونه اناری پیدا کنم نه یار ، با همین پیش فرض می توانم بگویم قیس مجنون نبوده ، فقط ما لیلی اش را نمی دیدیم ،فکر کن قَیس بن مُلَوَّح چشمان اش را می بسته و به لیلی خیالی‌‌اش فکر می کرده ، مثلا آرام به لیلی اش می گفت : لیلی ،می شود بوسه ای بر من زنی ، لبانش را غنچه می کرد تا لیلی اش ببوسدش و باد آرام این کار را می کرد .بیچاره قیس همچو شمعی که بی پروانه می سوزدشب است و قدر نسیمی سحر نمی آیدکه قصه نرسیدن به سر نمی آیدبهار بود و قرار وصال ما ، اماخزان نمی رود ، از تو خبر نمی آیدبه ایستگاه نشسته به انتظار بگوقطار رفته دگر از سفر نمی آیدشنیدم که سراغی گرفته ای از منولی گمان نکنم از تو بر نمی آیدبه شوق چشم تو شعری نوشتم ، امامرا ببخش اگر به چشمت نمی آیدمیلاد بارانیmilad baranimilad baraniWed, 03 Dec 2025 22:28:52 +0330