5 گام برای رهایی کودک شما از موبایل و بازی‌های کامپیوتری

M IzaD — Tue, 30 Aug 2022 08:54:32 +0430

میخواهم با یک جمله شروع کنم که بین روانشناس ها گفته میشودکودک ، کودک است.یعنی برای اینکه کودک خود را بتوانید درک کنید باید مثل او ببینید بیاندیشید.پس عینک بزرگسالی را از چشمانتان در بیاورید.مقدمه : در دنیای حاضر شما نمی‌توانید فرزندتان را به‌طورکلی از موبایل و تمامی وسایل برای بازی های کامپیوتری محروم کنید. زندگی در شرایط کنونی به‌گونه‌ای است که همه ما برای انجام کارهایمان به استفاده از تلفن همراه نیاز داریم؛ به همین خاطر شما دیر یا زود مجبور می‌شوید مجدداً گوشی موبایل را به فرزندتان بدهید و این موضوع روی اقتدار شما تأثیر منفی بسیاری خواهد داشت. به‌علاوه محروم کردن فرزندتان از تلفن همراه می‌تواند رابطه او را با شما تحت تأثیر قرار دهد. کودکان و نوجوانان معمولاً درک درستی از این موضوع که چرا شما دست به این کار می‌زنید ندارند؛ به همین خاطر احتمالاً این کار باعث دلخوری آن‌ها از شما و ایجاد پیامدهای منفی می‌شود.من شهیاد ایزدی به دلیل اینکه با کودکان زیاد سر و کار داشتم و خودم در سنین کودکی تقریباً زمان زیادی را صرف بازی های کامپیوتری میکردم می خواهم شما را با ترفندی از این معضل تا حدودی رها سازم. متاسفانه این روزها مشکل ما فاصله فهم لذت های کودکان است ما هم اگر در این زمانه بچه بودیم و با این طرز تربیت شدن قطعا همین مسیر را می‌رفتیم و مانند کودکانمان به بازی با گوشی علاقه داشتیم. بد نیست که با یک خاطره شروع کنممن قبلاً در مقطع دبستان آموزش رباتیک انجام می دادم.مادری به من مراجعه کرد و گلایه داشت از کودکش که همیشه زمانش را صرف بازی فیلم دیدن انیمیشن و به قول خودش وقتش را تلف می کردتعریف کرد "روزی به امیرعلی گفتم چه روز خوبیه چه هوای قشنگیه میخوای بری تو حیاط توپ بازی کنی-نه تنهایی حال نمیدهمیخوای به عرفان بگم بیاد باهم بازی کنید-آره آخجونعرفان اومد نیم ساعت توپ بازی کردن اما بعدش نشستن پای گوشی و حدود 4 ساعت بازی کردندیگه به زور برای ناهار خوردن آوردمش تو و عرفان رو فرستادم بره خونه شونباورتون میشه بیشتر از بقیه روزها با گوشی بازی کرد"با شناختی که از آنها داشتم به ایشان گفتم ما نباید روی بچه فشارهایی را اعمال کنیم چون قطعا اثر معکوس دارد که بعدا نمی توانیم روی آن نظارت کافی داشته باشیم کسی که بیشتر زمانش را صرف این کار می کند مثل یک معتاد حتی اگر زمانش را با کار هایی نظیر کلاسهای فوق برنامه پر کند باز هم پس از مدتی آن کار را ترک کرده و دقیقاً مانند یک معتاد پس از ترک مواد به سمت موبایل باز می گردد چرا که برایش هیچ چیزی جذابیت بازی را ندارد و به مراتب بیشتر از قبل به سمت بازی می رود مثل یک انسان حریص که مدتی آب نخورده و خطرناک تر از قبل به بازی هجوم می آورد این هم نوعی اعتیاد است با این تفاوت که کسی آن را اعتیاد نمی داندخب الان برای خیلی ها سوال شد چه کار کنیم؟گام اول : کم کردن فاصلهدر ابتدا بگویم که هیچ وقت به او نگویید این بازی ها چیه کجاش قشنگه آخه؟ یا بچه های همسن تو فلان کلاس رو میرن یا بجاش برو یکم کتاب بخون و جملاتی از این قبیل این جملات فقط فاصله مارا با کودکان بیشتر میکند و مارا شبیه یک دشمن میبینند تا یک دوستبیاییم کمی واقع بین باشیم که فرزندمان با ما چقدر راحت استدیده شده کودکانی که بیشتر با والدین احساس راحتی دارند کمتر از موبایل استفاده میکنند برای شروع میتوانید از این روش استفاده کنید مثلا او دارد تلویزیون می بیند موقع پیام بازرگانی به او بگوییم آیا دوست داری فلان شخصیت فیلم یا کارتون را باهم نقاشی کنیم یا کاردستی یا با خمیر(سفال) آن را بسازیم و حتی اگر از او جواب منفی شنیدیم خودمان شروع به انجام دادن کنیم و کم کم میبینیم که او هم با ما همکاری میکند و حتی ممکن است از ذوق زیاد بگوید تو بلد نیستی بگذار تا یادت بدهم :)) اشکالی ندارد الان که با شما هم مسیر شده بگذاریم تا غرق در کشیدن یا ساختن شودمی دانید چرا اینقدر به این دو نوع سرگرمی تاکید شده؟کمی از زاویه ی دیگری به آن نگاه میکنیمبازی با گوشی یا وسایل دیگر به دلیل زیبایی کارکتر و رنگ های متنوع و به دلیل داشتن جایزه برای کودک بسیار شیرین و دلچسب میشود اما در خیلی از سرگرمیها مثل کتاب خواندن ما فقط نهایتا تصویر داریم و جایزه ای در آن نهادینه نشده اما در ساختن یا نقاشی جایزه نهفته استمیگویید جایزه ی آن چیست؟ برای من از دید یک کودک همان ساخت وسیله ای با خمیر یا سفال و یا نقاشی مثلا فلان شخصیت و به اصطلاح خلق کردن آن موجود، خودش همان جایزه می شود !<به یاری خداوند این مبحث را در کتابی که بزودی میخواهم بنویسم؛ بیشتر و با جزییات دقیقتری توضیح خواهم داد>گام دوم: اول از خودمان شروع کنیمقدیمی ها میگفتند اول یه سوزن به خودت بزن یک جوالدوز به مردم به خودت نگاهی بیانداز در مدتی که در خانه هستی چقدر داری با گوشی و کامپیوتر کار میکنی؟فرزندت چه بخواهد چه نخواهد دارد رفتار تورا می بیند پس باید استفاده از این وسایل را کمتر کنیم و اگر هم بنا به شغلمان یا درس خواندن یا هرچیزی مجبوریم از آن استفاده کنیم طوری باشد که او مثلا بفهمد تو داری الان جلسه ای کاری را میگذرانی یا پروژه ی درسی انجام میدهی یا کتاب میخوانی البته ناگفته نماند که اگر میشود کتاب را فیزیکی مطالعه کنیم تا بازهم از گوشی کمتر استفاده کنیم.گام سوم: برنامه ای تنظیم کنیمبرای هم خودمان و هم کودکان باید وقت کافی بگذاریم چرا که علت افسردگی و فرسودگی انسان نداشتن برنامه و هدف استکودک باید از ابتدای زندگی با این امر کاملا آشنا شود که زندگی بدون برنامه مثل سفر رفتن بی مقصد است.تا میتوانیم از خود کودکان در نوشتن برنامه کمک بگیرید و مستبدانه چیزی را طراحی نکنیم چرا که باید اول و آخر او انجامش دهد.همچنین سختگیری های الکی انجام ندهید و سعی کنید برنامه منعطفی بچینیدیکی از نکاتی که باید بیان کرد این است که اگر کودک شما اصلا کتاب نمیخوانده حالا با گنجاندن هر روز یک صفحه شروع کنیم؛ اما باید حتما یک پاداش برای او در نظر بگیرید.(در گام پنجم در این رابطه توضیح بیشتری داده شد) یادمان باشد به هیچ وجهی از گوشی و کامپیوتر، هیچ گاه به عنوان وسیله پاداش یا تنبیه استفاده نکنید چون محبوبیت و حساسیت بیشتری نسبت به آن پیدا میکنند و کار خراب میشود.گام چهارم: کمک گرفتن از او ؛ یک تیر و چند نشانبسیاری از مواقع شده میخواهیم کاری را به فرزندمان بسپاریم اما به دلایلی منصزف شدیم کودکان دوست دارند که خودشان را ابراز کنند پس بیاییم با محول کردن یک سری از کارهای ساده هم از مشغله های خودمان کم کنیم و هم اورا به سمت دستیابی به عزت نفس بیشتر همراهی کنیماگر مادر هستی مثلا به او میگویی اگر بیایی و در سبزی پاک کردن به من کمک کنی من هم به تو قول میدهم بیایم و باهم بازی کنیمیا امروز در آشپزی به من کمک کن یا گاها با آنها کیک بپزیم و بدون سختگیری از کثیف کاری بگذاریم تا کودک خودش را نشان دهددر آخر هم برای تمیزکاری از فرزندتان کمک بگیرید ولی اگر میدانید کمک نمیکند میتوانید بگویید ی قطعه کیک بیشتر در ازای کمک اما اگر کمک نکنی آن قطعه برای خودم است آنوقت میبینید که معجزه ای رخ داده و به شما تا لحظه ی آخر کمک میکند.اینکار حتی حس مسولیت پذیری در فرزندمان را هم بالا میبرد.گام پنجم : مسابقه و چالشبا تشویق های زیاد بچه ها را به سمت کتابخوانی متفرقه سوق دهید خیلی از بچه های امروزه محدود به چند کتاب مدرسه هستند که آنها را هم جسته و گریخته و به اجبار می خوانند بنابراین برای بچه ها میتوان جایزه تعیین کرد که هر چه زودتر یک کتاب را تمام کنند یک امتیاز مثبت برای فعالیتی که دوست دارند یا وسیله ای که تمایل به تهیه دارند، بگذارید در این صورت آنها تشویق می شوند که روندشان را تسریع دهند. همچنین اگر کسی کتابی که خواند بتواند خلاصه ای ازش بگوید بازهم امتیاز مثبت دیگری به او میدهیدمیتوانیم کارتهایی بسازیم که روی آن امتیاز باشد و مثلا 30 امتیاز که جمع شد میتواند حتی آن را بدهد و بجایش از ما پول بگیرد این کار امتیاز دهی و پول همان حس امتیاز و سکه درون بازی کامپیوتری را میدهد و یادمیگیرد برای هر چیزی باید بهایی داد.نتیجه گیری: همیشه تغییر کردن سخت است اما نتیجه تغییر درختی با میوه های بسیار شیرین است اگر می خواهیم روی کودکانمان تاثیرگذاری داشته باشیم تا آنها از ما حرف شنوی داشته باشند باید نخست به تغییر کردن خودمان بیندیشیم ضمنا در کنار آن باید مهارت متقاعد سازی را یاد بگیریم که خود من تا حدودی این مهارت را نزد استاد دکتر عیدی بزرگوار فرا گرفتم. ایشان یکی از بزرگترین روانشناسان در این زمینه می باشد که با هدف بهتر شدن سبک زندگی و هدفمند کردن آن مارا وارد عرصه ی جدیدی می‌کند و به مرحله ی چالش با خودمان می‌رسیم که بسیار سازنده و اثربخش میباشد.امیدوارم از خواندن این مقاله به نتایج خوبی برسید.یادمان باشد همیشه برای تغییر کردن بهترین موقع است پس مابقی فقط عذر و بهانه هستند.اگر روزی شدم شمع فروزان ... بدان از تو شعله برگرفتماگر روزی شدم سرو سرافراز ... بدان بذری از تو من گرفتمشهیاد ایزدی دانشپذیر استاد محمد عیدیInstagram:::@mohammadeydi.ir

نوشته های M IzaD

5 گام برای رهایی کودک شما از موبایل و بازی‌های کامپیوتری