https://virgool.ir/feed/@mhs.mn99سلام. محمد حسین هستم. اینجا رو برای نوشتن داستان‌ها و رویاهام انتخاب کردم. ابتدای راهم ?✌fa2026-11-11 15:23:43https://files.virgool.ir/upload/users/111389/avatar/HVInLq.pnghttps://virgool.ir/@mhs.mn99https://virgool.ir/@mhs.mn99/باورِ-اشتباهِ-باور-nhqxignaklqgشاید باورت نشه ولی باور خیلی‌هامون نسبت به «باور» اشتباهِ!!سلام و درودوقت‌ت بخیرامیدوارم روز فوق‌العاده‌ای رو بسازی به امید خدا ?قرار بود این مطلب رو دیروز ارسال کنم ولی خب، کار مغز به تعویق انداختن کارها و برنامه‌هاست.جریانم از این قرارِ که مغز میاد تخمین میزنه ببینه درصد موفقیت با توجه به آمادگی فعلی چقدر هست.حالا اگر این درصد پایین‌تر از یه میزانی باشه، تمام تلاشش رو می‌کنه که شما اون کار رو عقب بندازین.حواستون باشه گول تخمین‌های موفقیت مغز رو نخورید!!تعریف رایج «باور»، چیزهایی هست که پذیرفتیم به عنوان یه حقیقت و مطابق اون‌ها تصمیم می‌گیریم و واکنش نشون میدیم؛ ولی خب برای این مطلب به تعریف دقیق‌تری نیاز داریم.تعریفی که باهاش کار داریم:باورها میزان اطمینان ما نسبت به هرچیزی هست و تعیین می‌کنه چطوری فکر کنیم، چجوری دنیای اطراف‌مونرو حس کنیم و عملا ارتباط مستقیمی دارن با نحوه تعامل ما با دنیا و روبه‌رو شدن ما با رویدادهای مختلف. حالاهرچه میزان این اطمینان بیشتر باشه، اون چیز درست‌تر و حق‌تر هست برای ما.باورها تقریبا همه چیز رو کنترل می‌کنند!به‌طور مثال، اگر باور داشته باشی برای اینکه فلان کار رو خوب انجام بدی، حتما باید سر ساعت ۹:۰۰ شروع کنی،ساعت ۵ صبحم که از خواب بیدار شی و پر انرژی باشی و برنامه‌ای نداشته باشی، وقتت رو پر می‌کنی تا برسی بهساعت ۹:۰۰. حالا نکنه با دام ساعت ۹:۰۱ درگیر بشی ? چون ساعت شده ۹:۰۱ من ساعت ۹:۳۰ شروع می‌کنم.یا مثلا برای پول درآوردن باید عرق بریزی (الان من زیر کولر نشستم دارم کار می‌کنم خیر سرم ?✌)، یا اگرآدامس قورت بدی،‌ تو معده می‌مونه و هضم نمیشه، یا اگر با تیغ مو‌های زائد رو بزنی زخیم‌تر میشه (سر این باورکلی از پسرها تو نوجوانی صورت خودشون رو داغون کردن ?)، یا وقتی خیلی خسته‌ای باید بیشتر بخوابی (نهاصلا این‌طور نیست، خواب از یه حدی بگذره خستگی بیشتر میشه، البته بحث عادت کردن به خواب زیاد خودشیه مسئله جداست)، یا اگر کتاب بخونی خوابت میگیره و ... .این باورها از کجا میاد؟هر باور، مجموعه‌ای از اطلاعات هست که از طریق مشاهده، تجربه شخصی، شنیدن و ... کنار هم قرار می‌گیرن وبا توجه به باورهای قبلی، یک یا چند چیز رو به عنوان حقیقت مشخص می‌کنند.حالا چقدر این اطلاعات درست باشه جای خود داره چون مسئله اصلی خود اطلاعاتِ نیست که،‌ مسئله میزاناعتمادی هست که ما به منبع اطلاعات داریم. چند بار شده وقتی تو یه جمعی قرار گرفتی به خاطر اون جمعیه سری اطلاعات بی پایه رو قبول کردی؟!و نکته اصلی اینجاست که بیشتر باورهای ما در کودکی ما شکل می‌گیرن.من به شخصِ یه باور مسخره دارم که تازه پیداش کردم؛ اگر بری سر کار همیشه خسته‌ای و حوصله هیچ‌کاری رونداری و اصلا زندگی بهت خوش نمی‌گذره!!سر این باور دهنم سرویس شده، تو هیچ کاری تا الان موندگار نشدم چون بنا به این باور همیشه دنبال لذت و عشق خارج از کار بودم، درحالی که وقتی به زندگی آدم‌های بزرگ نگاه می‌کنی می‌بینی اصلا اونا زندگی‌شون با کارو حرفه‌‌شون آمیخته هست و تعریف میشه!حالا این باور از کجا اومده بود؟! پدر بنده کارمند هست. یه نگاه بنداز به اطرافیان، می‌بینی خیلی‌هاشون دنبالبازنشستگی هستند! چرا؟ خب اون‌هام این باور رو دارن که لذت واقعی زندگی از وقتی شروع میشه که دیگه کارنکنی!! ?الان از بچه‌های دهه هشتاد و نودی بپرسی دوست داری بزرگ شدی، چی‌ کاره بشی میگن بازنشته ?شاید فکر کنی اگر امکانات مالی و زمان آزاد داشته باشی، آزادی و هر کاری دلت بخواد می‌تونی انجام بدی، اما اینقضیه کلا اشتباهِ چون باورهای تو هست که تعیین می‌کنه چقدر منابع و زمان آزاد داری!وقتی باورت این باشه که کار نیست! اصلا دنبال کار نمی‌گردی! کلی کار هست الان با وجود اینترنت. مسئله اینِکه نیروی متخصص کمه و ما چون باور کردیم کار نیست، اصلا آمادگی خودمون رو هم بالا نمی‌بریم!باورها مشخص می‌کنن کدوم منابع و چطوری دیده بشن!می‌بینی! باورها تقریبا همه زندگی‌ت رو در بر گرفتن و تقریبا همه چیز رو کنترل می‌کنن و مسئله اینجاست کهچقدر باور داری باورت درسته!بزرگ‌ترین مسئله اینجاست که بدون شناخت لازم، زیادی باورت رو باور داری!باورها حقیقت محض نیستند!!باید این رو بپذیری. باورهای تو، ایده‌ها و مفاهیمی هستند که تو احساس اطمینان خیلی زیادی نسبت به درستیو صحت اون‌ها داری. حالا هرچه این باور تو با تجربه بیشتر و استدلال‌های قوی‌تری همراه بشه، عمیق‌تر میشه وقدرتش بیشتر میشه.به سوال پایین خوب فکر کن.حالا یه نگاهی بکن به خودت و ببین الان کجا هستی و چه چیزایی داری. کدوم باورهات تو رو به وضعیت الان‌ترسوندن؟آماده مطلب بعدی باش.اونجا می‌خوام راهکار عملی بدم برای تغییر باورپ.ن: تو اینترنت کلی راهکار کلیشه‌ای ریخته برای تغییر باور، یدونه از اونا NLP هست. آقا اونی که همه دارنمیگن اگه قرار بود جواب بده الان این مطلب رو نمی‌خوندی تا اینجا و منم بی‌کار نبودم درباره چیزی بنویسم کهراهکارهای عمومی حل‌ش میکنه ?✌اگر واقعا می‌خوای راه درست رو بشناسی و مهارت تغییر باورها رو بدست بیاری، خوب به سوال بالا فکر کن کهبرای مطلب بعدی بهش نیاز داری!mhs.mn99mhs.mn99Wed, 30 Jun 2021 10:40:26 +0430https://virgool.ir/@mhs.mn99/شروع-دوباره-عبارتی-کلیشه-ای-dlx0kjxbah6oهر مسیر، شبیه یک سفر است با کلی ماجرا!سلام و درودوقت‌تون بخیر.امیدوارم روز فوق‌العاده‌ای رو بسازیم به امید اللّهبارها و بارها شنیدیم این‌رو:شروع دوبارهیا شروع مجددیا آغازی دوبارهیا ...کلا خیلی‌هامون علاقه داریم دوباره شروع کنیم یه مسیری رو و ممکن هم هست دوباره رها کنیم!مدت‌ها از این می‌ترسیدم که نکنه برم فلان کار رو شروع کنم، فلان حرفه رو برم کلاس (و...) وبعدش وسطش رها کنم.برای همینم خیلی از مسیرها رو شروع نکردم و خیلی از تجربه‌ها رو از خودم گرفتم. به عبارتی ترسیدماز رفتن و قدم برداشتن در مسیری که شاید منجر به تحول زندگی من می‌شد.الکی نگفتن: بزرگ‌ترین حسرت‌ها، کارهایی هست که انجام ندادیم!حالا اصل این ماجرا از کجاست داستان مفصلی داره که فعلا از حوصله خودم خارجِ؛ اما اگر بخوام اشاره‌ای بکنم،یه جایی تو زندگی‌مون بخاطر رفتن و تست کردن مسیر‌های مختلف سرزنش شدیم:کلاس کاراته‌ای که ثبت‌نام کردیم و لباس خریدیم و بعد از چند جلسه رها کردیم... (یا هر کلاس ورزشی دیگه)کلاس نقاشی که بعد از تهیه همه لوازم، چندبار تو تمرین‌های خط کشیدن، خوب خط نکشیدم و گفتیم ولش کنکسب و کاری که رفتیم داخلش تا فعالیت کنیم ولی از یه جایی دیگه حوصله انجام دادنش رو نداشتیم و ...چیز جدیدی نیست... این‌ها در کنار سرزنش دیگران یا ترس از دیگران باعث شده خیلی از مسیرهایی که دوستداریم امتحان کنیم رو حتی امتحانم نکنیم؛ چون ممکنه سرزنش بشیم و ...خب اینجا مسئله اصلی باوری هست که ما خودمون نسبت به این جریان داریم و باور ما چیزی نیست جز مجموعاطلاعات و تجربه‌هایی که کنار هم یه سری نتیجه‌گیری رو شکل داده و ما اون نتیجه رو به عنوان یک اصل برایمطابقت دادن و سنجیدن سایر اطلاعات و تجربه‌ها قرار دادیم.حالا اینجا چیزی که مطرح میشه این هست که آیا من و تو این شهامت رو داریم که باورهای خودمون رو بسنجیمیا نه...این مطلب جای گفت‌وگو زیادی داره...منتظر مطلب بعدی باشید. (فردا ارسالش می‌کنم)پ.ن: خیلی خوشحالم که دارم دوباره در ویرگول افکار و اطلاعاتم رو انتشار میدم.mhs.mn99mhs.mn99Mon, 28 Jun 2021 23:35:50 +0430https://virgool.ir/@mhs.mn99/داستان-تعهد-u8wxdbrj3vz9واقعا تعهد چیه؟!سلاموقت همگی بخیرامیدوارم سال ۱۳۹۹ رو خیلی عالی بسازیمبا تاکید مؤکد بر ساختنخلاصه داستان رو آخر پست گذاشتم! ?✌خیلی دوست‌تون دارم ولی بیشتر عاشق نوشتنم تا شما ???راستی؛ انگیزه دهنده‌ی نوشتن این مطلب خانم «فاطمه نصیری خلیلی» هستند.خیلی ازتون ممنونم ?خب چند وقتی هست هیچ مطلبی نمی‌نویسم...درگیر تغییر حرفه بودم و راه‌اندازی تجارت جدید خودم.این موضوع باعث شد، کمی تو اولویت‌بندی هام تغییر ایجاد کنم و یه مدتیمطلبی ارسال نکنم.چیزی که جالب هست تو بحث تعهد، اینه که قبل از تعهد باید به یه سریشناخت نسبت به خودمون و موضوعی که می‌خوایم نسبت بهش تعهد بدیم،برسیم.داستان تعهدیک روز، در حال انجام کارهای روزمره‌ام بودم که متوجه شدم حساب بانکیم خالیهو من برای گذر از اون برهه نیاز داشتم به پول و برای همین سریع با دوستام تماسگرفتم و چندتا سفارش طراحی نشریه دانشجویی قبول کردم ...تا اون موقع نشریه زیاد کار نکرده بودم،‌ می‌دونستم که می‌تونم انجامش بدم چوندانش و مهارتش رو داشتم و درکنارش دوره‌های خوبی رو هم دیده بودم اما تا اونموقع انجامش نداده بودم و از طرفی این فشار مالی من رو مجاب کرد که این کاررو بپذیرم. دوتا سفارش گرفتم. جمعا یه ۱۷۰ تومن داشت برام که یکیش رو کاملپیش پرداخت گرفتم و یکی دیگش رو ۳۰ تومن اول کار و ۴۰ تومن آخر کار.رفتیم جلو و من کامل متوجه شدم اصلا از این حوزه خوشم نمیاد. با اینکه کلی ایدهدارم و حرف برای گفتن توش ولی من آدمی نبودم که بخوام ساعت‌های زیادی روبرای کار دیگران صرف کنم. کاری که خودم بهش علاقه‌ای ندارم.نشریه اول رو به دوست طراحم دادم که برام طراحی کنه. این قضیه پام ۴۰۰ هزارتومنآب خورد. یعنی ۱۰ برابر پیش پرداختی که گرفتم و پول تکمیلی که اصلا نگرفتم. نشریهدومم الان از زمان تحویلش دو ماه می‌گذره و من هنوز صفحات رو کامل طراحی نکردم.این قضیه تعهد هست. تعهدم اول کار و موقعی که به پول نیاز داشتم، به رفع نیاز وخودم بود و فکر اینکه توانایی انجام کار دلیلی بر تعهد داشتن نسبت بهش هست.اما جلو تر این رو با تمام وجودم دریافتم:تو به کاری متعهد میشی که مطابق ارزش‌ها و باورهات باشه!قبل از اینکه نوشتن رو تو «ویرگول» شروع کنم. بارها نوشتم و جاهای مختلفی دیده‌شد.اون‌ها رو انجام می‌دادم چون می‌دیدم که مدت کمی از من وقت می‌گیره و ذهنم رو زیادبه خودش درگیر نمی‌کنه.قبلاً هم گفتم، نوشتن برای من یه عشقه، با تمام وجودم از نوشتن لذت می‌برم. چونبدون صرف انرژی دوباره، می‌تونم اون رو به اشتراک بگذارم.یه نصفه تجربه‌ای هم در زمینه پادکست دارم، یه پادکست شروع کردم به عنوان «صبحانه-ذهن» که در اون درباره روند رشد ذهن و اصول و مبانی پایه‌ای صحبت می‌کردم.هدفم تو صبحانه ذهن این بود که باورهای اشتباه تو حوزه‌های مختلفی که بر می‌خوردم،اصلاح کنم.به هر حال ... الان اون پادکست و اون صفحه اینستاگرام خیلی وقته داره خاک می‌خوره،مثل کلی دیگه از ایده‌هام...حرفم اینجاست: شما کلی ایده دارید که فکر می‌کنید توش موفق می‌شید... اما تا زمانیریسکش رو نپذیرید و وارد کار نشید و امتحانش نکنید، هیچ وقت مطمئن نمی‌شید.الان درسته اون بد قولی‌های من به کدر شدن چندتا رابطه دوستانه منجر شد اما خیلیدرس ازش گرفتم.خلاصه داستان:قبل از اینکه تعهد بدید، تست کنید! نمونه آزمایشی بسازید و خودتون رو محک بزنید!تعهد از عشق میاد و عشق از شناخت ... تا زمانی که شناخت‌تون نسبت به چیزی کاملنشده تعهد ندید!اگر نتونستید به تعهدتون عمل کنید، از خودتون بپرسید کجای کارتون می‌لنگید؟ چجوریتعهدتون رو جبران کنید؟قبل از تعهد، اصول و ارزش‌هاتون رو مشخص کنید، تعهدی که تو این راستا نباشه،‌خیلیسخته نگهش داشت.اینم چهار درسی که درباره تعهد گرفتم تو این زمانی که نبودم.راستی موقعی که می‌خوای کاری که تعهد دادی رو ولی کنی، قبلش راه‌های جایگزینش رو بررسی کن و هزینه‌ش رو بده! اگر با تفکر و درنظر گرفتن همه شرایط تعهدی دادید؛ باید مثل سامورایی‌هابهش پایبند باشید.اگه چیزی رو گرو میذاری به اندازه کافی بزرگ باشه، رفتارت تغییر می‌کنه حتی اگه به معنی تغییر رفتار با انجام کارهای بیشتر و برداشتن گام‌های اضافی باشه. «مایکل دونالدسون»-------------------------------------------------------------------------------------------------------------بعد از دو ماه، خیلی خوش گذشت این نوشته!mhs.mn99mhs.mn99Fri, 20 Mar 2020 21:40:22 +0330https://virgool.ir/@mhs.mn99/08-nkugj1ne829eتعهد؛ نظم قراردادی زندگی!سلاموقت‌ت بخیرامیدوارم روز عالی رو بسازیم ان‌شاءالله.?✌الان یه ده روزیه مطلبی ننوشتم با اینکه به خودم تعهد داده بودم برای نوشتنروزانه. بهانه‌های منطقی داشتم... امتحانات دانشگاه بود و مسئله مالی داشتمو گرفتاری‌های دیگه ... ولی باز تو این اوضاع گفت‌وگوهای بی‌ارزشم با دوستامرو رها نکردم و کارتون‌های مورد علاقه‌ام رو دنبال می‌کردم.امروز داشتم به این مسئله فکر می‌کردم که چرا من تعهدم رو عمل نمی‌کنم ومسئله‌ی شخصی من چیه؟من چرا نمی‌تونم به تعهد خودم عمل کنم و مهم‌ترین دلیلش چیه؟?امروز داشتم یکی از فایل‌های صوتی «نیلوفر مرداب» رو گوش می‌دادم، درگفت‌وگو مطرح شد که علت اصلی خیلی از شکست‌ها و وضعیت بد اقتصادیالان ایران، نبود ثبات احساسیه و ما ایرانی‌ها اکثراً در هوش هیجانی ضعیفهستیم.یعنی یه وقت‌هایی خیلی خوش‌حال و شادیم که انگار همه دنیا مال ماست وهیچ مسئله‌ای نداریم؛ یه وقت‌هایی هم خیلی گرفته و افسرده‌ایم که می‌خوایمخودکُشی کنیم.این یه تلنگری بود به من... من همین‌جوریم. خیلی بالا و پایین احساسیدارم و متناسب با وضعیت احساسی‌ام تصمیم می‌گیرم و فعالیت می‌کنم.این باعث شده خیلی از کارهام عقب بیافته و فشار روانی زیادی رو تحملکنم.برای من، تعهد و قولی که میدم، ارزشمندترین موضوع در دنیامه?. شما چطور؟!هر وقت به این تعهدم لکه وارد میشه، واقعا از خودم بدم میاد و می‌خوامهیچ کاری نکنم.خب حالا چی‌کار کنیم؟!راهکارهای پیشنهادی من:?۱- هر روز با خودت مرور کن «من در چه سطح احساسی می‌خوام باشم؟»۲- هر روز با خودت مرور کن « احساسات من در کنترل من است و من در هر شرایطی به تعهدم عمل می‌کنم»۳- به فرد دیگری بسپار که هر روز یک یا هر دو مورد بالا رو باهات چک کنه!۴- در مواقعی که بار احساسیت منفیه، تصمیم نگیر و فقط عمل کن!۵- برنامه‌ریزی کار‌هات رو روز قبل و در موقعی که احساست در حد وسطه انجام بده!اینجوری اگر حس و حالت خیلی خوب بود، خیلی راحت بیشتر انجام میدی واگر حس و حالت منفی بود، با کمی تلاش، کارهای اون روزت رو انجام میدی ودر پایان روز از خودت راضی هستی ?✌ (اگر بیشتر اوقات منفی هستی، درهمون حد منفی تنظیمش کن).۶- هر روز به خودت بگو «احساس من از عمل منه... من با کار خودم، احساس خودم رو می‌سازم»!چه بهتر که همش رو باهم انجام بدی. البته حواست باشه دل‌زدگی هم ناشی ازعمل خودته! ?‍♂️امیدوارم که تلنگر یا راهکاری رو که می‌خواستی گرفته باشی ?✌خب بریم تا مطلب بعدی که فرداست!!راستی دلیل تو برای کار نکردن چیه؟!خودت از چه راهی استفاده می‌کنی؟!اون ? منتظر نظرت هستم?✌.خب طبق رسم قبلیم؛ چی شد که این مطلب رو نوشتم؟همون‌‌طور که بالا گفتم، داشتم یه فایل صوتی گوش می‌کردم و تلنگر خوردم.کلاً هنوز نیاز دارم به تلنگر بیرونی برای کار و فعالیت و عمل به تعهدم...ولی به زودی درست میشه ?✌بعدش بلافاصله اومدم شروع کنم به انجام کارهام، دیدم اگه یه مطلباینجا بنویسم، یه بار ذهنی از روم برداشته میشه ... پس برش داشتم ?الان یه ۴۰ دقیقه‌ای طول کشید تا این مطلب رو بنویسم.mhs.mn99mhs.mn99Mon, 20 Jan 2020 16:28:40 +0330https://virgool.ir/@mhs.mn99/11-y0ljsmpfobonادب از که آموختی؟ از بی ادبان!اگه عجله داری فقط تیترها رو بخون ?✌اگه کاربردی بود، بگو کجاش رو بیشتر دوست داشتی؟?سلام؛وقت‌تون بخیر؛امیدوارم روز عالی رو بسازیم ان‌شاءالله.سه روش برای سخت نوشتن. با این روش‌ها یا اصلاً نمی‌نویسیم یا اینقدرنوشتن رو برای خودمون سخت می‌کنیم که به‌جای لذت بردن، رنج می‌کشیم.البته هرکاری رنج خودش رو داره ولی خب توقع‌های بی‌خودی هم کار روپیچیده‌تر می‌کنه.چگونه سخت بنویسیم؟!۱- تمام نوشته‌های ما، کاملاً جدید باشه.ما خیلی دوست داریم، محتوایی که می‌نویسیم، تکراری نباشه و از دیگرانکپی نکرده باشیم. تمایل داریم اندیشه‌های خودمون رو بنویسیم و نگرشو دانش خودمون رو گسترش بدیم.اما آیا واقعاً میشه؟بله. باید تمام کتاب‌ها و مطالب گفته شده و نوشته شده رو بررسی کنیمتا بتونیم مطلبی رو بنویسیم که تا الان گفته نشده باشه.سؤال: آیا هزینه‌ای که براش پرداخت می‌کنیم، به نتیجه‌ی نهاییش می‌ارزه؟۲- کامل و با تمام جزئیات بنویسیم.کامل‌گرایی جزئی از وجود خیلی از ماست. از بچگی با این باور بزرگ شدیم.باید همیشه بهترین باشی و نمره ۲۰ بگیری و ... .این مسئله باعث شده تو هر کار دیگه‌ای هم، همین‌جوری اقدام کنیم و بریمبرای ۱۰۰٪ شدن. این کار خودش خیلی از ما زمان می‌گیره و به تدریج باعثدلسردی و رها کردن کار میشه.قرار نیست ما در یک مطلب،‌ به تمام پرسش‌ها و مسائل اون حیطه پاسخ حرفه‌ایو کاملی بدیم.هدف‌مون رو از نوشتن مشخص کنیم و در همون اندازه بنویسیم.بیش از نیاز اطلاعات و دانش نمی‌دیم و سعی می‌کنیم در بلندمدت، اطلاعات رو بهاشتراک بگذاریم.۳- بین توقع خودمون از مطلب‌مون با میزان توانایی‌مون، اختلاف باشه.یه مسئله فراگیره این قضیه. بیشتر ما از خودمون شناخت درستی نداریم و تخمین‌های اشتباهی می‌زنیم. این تخمین‌های اشتباه باعث میشه در بلندمدتاعتبار ما پیش خودمون خیلی کم بشه و میل و رغبت ما نسبت به کار از بین بره.توقع، انتظاری است که ما از خودمون داریم و باید بهش برسیم تا احساسارزشمندی کنیم. توقع بالا مانع رشد ما و توقع پایین باعث سقوط ما میشه.خب کاربرد این سه تا چیه؟مثلاً من الان، دانش زیادی ندارم و خیلی هم اهل مطالعه نیستم. می‌تونستمبیشینم یه گوشه و هیچ چیزی ننویسیم امّا تصمیم گرفتم هر چیزی رو که دارمیا فکر می‌کنم که دارم، ارائه بدم.نتایجی که برای من داشته:دامنه لغاتم بیشتر شده.خیلی راحت‌تر می‌نویسیم.ایده‌های بیشتری برای نوشتن دارم.شناختم نسبت به دانش و آگاهیم بیشتر شده.تخمین‌های دقیق‌تری می‌زنم.به نوشتن روزانه عادت کردم و اگر ننویسم حس بدی دارم.دنبال یادگیری بیشترم تا محتوای مفیدتری تولید کنم.خیلی بیشتر مشاهده می‌کنم.و ... .الان بیشتر هدف من پایبندی به انتشار مطلب روزانه است.این که بتونم هر روز یه محتوا بنویسم و ذهنم رو درگیرش کنم.این خودش کمک می‌کنه تا برای نوشتن داستان و تبلیغات و ...ذهن بازتر و فعال‌تری بسازم.خب فعلاً بسه.ممکنه این مطلب رو بروزرسانی کنم پس اگر دوست داشتی تگش کن.اگر از محتوا خوشت اومد، بهم بگو چرا؟!اگر از محتوا بدت اومد، بهم بگو چرا؟!mhs.mn99mhs.mn99Wed, 08 Jan 2020 02:49:45 +0330https://virgool.ir/@mhs.mn99/09-emu5wlqv9dgvماندگارترین خاطره، یه داستان خوبِ!این مطلب بروزرسانی میشه پس تگ کنیداگر دوست دارید محتوای قوی‌تری ببنید حتماً نظرات و انتقادات و پیشنهادتون رو بگید.سلاموقتتون بخیرامیدوارم روز عالی رو بسازیم ان‌شاءاللهخب برای دید کلی، داستان، مثل شمشیر دو لبه است. اگر درست و بجا ازش استفاده کنیم،بیشترین اثرگذاری رو خواهد داشت و اگر زیاد از حد یا کم استفاده کنیم، مخاطب خودمون رواز دست میدیم.برگردیم به یکی از قدیمی‌ترین داستان‌هایی که شنیدیم. شنگول و منگول و حبّه انگور، سه تابزغاله بودن که تو جنگل با مادرشون زندگی می‌کردند. تو این جنگل،‌ یه آقا گرگه‌ای بود که ...فکر کنم بقیش رو خودتون بهتر می‌دونید ?داستان گفتن همین‌جوریه. اگر می‌دونید که مخاطبتون خودش داستان رو خونده یا شنیده،نیازی نیست کل داستان رو تعریف کنید. یه دید کلی از داستان ایجاد کنید و درس و نتیجه‌ایکه می‌خواید رو بیان کنید.خب بچه‌ها، ما یاد می‌گیریم که بدون اجازه بزرگ‌ترها، درب رو رو افراد غریبه باز نکنیم ?زندگی ما پُر از داستانه. داستان‌ها و قصه‌های قبل از خواب، کتاب‌های دوران مدرسه و دانشگاه،تبلیغات تلوزیونی و رادیویی، اتفاقات روزمره زندگی و ... .داستان‌ها زندگی‌مون رو احاطه کردن و همه‌ی ابعاد زندگی‌مون رو پوشش میدن. داستان‌هاقالب‌های مختلفی هم دارن؛ از انواع نوشتاری گرفته تا فیلم و سریال‌‌های متنوع.اهمیّت داستان:داستان خوب، ماندگارترین خاطرهداستان خوب، درگیری ذهن مخاطبداستان خوب، نشر گستردهداستان خوب، همدلی و همدردیداستان خوب، تصویر دلپذیرداستان خوب، یادگیری عالیداستان خوب، درس زندگیداستان خوب، ... (به نظر شما چه چیزای دیگه‌ای اینجا میشه نوشت؟)خب اینقدر گفتم داستان خوب، ویژگی‌هاش چیه؟!داستان خوب:هدف داستان چیه؟! به خاطرسپاری، یادآوری، درس جدید، مثال کاربردی و ...موضوع داستان چیه؟! آموزشی؟ انگیزشی؟ تاریخی؟ سرگرمی؟ و ... ؟متناسب با مخاطب: سن، جنسیّت، سطح علمی، وقت آزاد و ...هدف نهایی داستان مشخص باشه: پایان باز نباشه و اطلاعات به اندازه کافی باشه.انتظار ما از مخاطب چیه؟! آگاه بشه؟ یادبگیره؟ بفهمه؟ سرگرم بشه؟ خودش به نتیجهبرسه؟ تصویرسازی متناسب با قالب و موضوع:اگر داستان ما فقط از واژه‌هاست؛ موقعیت‌ها باید جزئیات کافی داشته باشن؛ مثلاً در بررسی دستاوردها میشه از سیر تاریخی گفت تا مسیر برای مخاطب رسم بشه یادر گفتن خاطره و داستان، اطلاعات مثل نوع مسیر، ساعت فصل، وضعیت آب و هوا و ... بیان بشه.جایگاه مخاطب مشخص بشه: از دید شخص اول، شخص دوم، دانای کُل، یا شخصسومی که از قبل و بعد هیچ خبری ندارد و رویدادها برای او غافلگیر کنندست.من چطوری می‌خوام داستانم رو بگم؟خلاصه و کوتاه؟ بلند و مفصل؟ خبری؟ تبلیغات؟ اخطارآمیز؟ و یا ... .برای نوشتن یه داستان خوب فقط اینا کافی نیستا...یک داستان خوب، تصاویر متناسب و بجایی رو در ذهن مخاطب ایجاد می‌کنهخب بسه فک کنم. ?وقتی خودم از نوشتن خسته میشم، احساس می‌کنم شما هم خسته میشید.احتمال زیاد این مطلب رو برای اطلاعات بیشتر ویرایش کنم.به‌نظرم به اندازه کافی ساده و خلاصه بوده باشه.به نظر شما، در نوشتن یه داستان خوب، چه چیزای دیگه‌ای رو باید در نظر گرفت؟شما چه‌جور داستان‌هایی رو دوست دارید؟mhs.mn99mhs.mn99Tue, 07 Jan 2020 10:23:55 +0330https://virgool.ir/@mhs.mn99/چطور-جذاب-بنویسیم-مقدمه-pnynhh79rlwfسلامشب‌تون بخیرامیدوارم روز عالی رو بسازیم ان‌شاءاللهخب قضیه از این قراره که دارم یه مطالبی درباره نوشتن جذاب و چیزهاییکه شما رو جذب نوشته‌های من می‌کنه، جمع آوری می‌کنم و از فردا، درقالب چند مطلب ارسال می‌کنم.هر مطلب موضوع خاص خودش رو داره. پست الان صرفاً جهت اطلاع رسانیه.راستی ایده و نظری اگه برای جذب مخاطب دارید بگید.شما جذب چه نوشته‌هایی میشید؟من خودم، بستگی به شکل محتوا داره؛ اخبار و اطلاعات علمی رو دوستدارم خیلی خلاصه، مفید و مستند بخونم. داستان رو دوست دارم باتصویرسازی متوسط بخونم تا بتونم با خلاقیت خودم، محیطی رو که فکرمی‌کنم درسته بسازم.درباره نوشته‌های طنز هم میشه گفت زیاد علاقه‌ای ندارم به لودگی؛ بیشتراز طنزهای اجتماعی لذت می‌برم.چه سؤال‌هایی حِس پاسخ‌گویی شما رو قلقلک می‌ده؟یکی از اصول نوشتن برای دیگران، این هست که از مخاطب خودتون نظرسنجی کنید.البته اگر دارید برای خودتون می‌نویسید، اصلاً اهمیتی ندید ?.مطلب امروز رو بدون تصویر انتشار میدم چون زیاد مهم نیست. هدفم بیشتر،متعهد بودن به نوشتن روزانه است.خب من برم که کلی کار دارم (یا لااقل فکر می‌کنم که کلی کار دارم ?✌)mhs.mn99mhs.mn99Sun, 05 Jan 2020 23:00:15 +0330https://virgool.ir/@mhs.mn99/07-ddpizcfxnxwgچرخه‌ی معیوب؟!سلاموقت‌تون بخیرامیدوارم روز و هفته عالی رو بسازیم ان‌شاءاللهخب به خودم تعهد دادم که هر روز یه مطلب بنویسم...الان ۲ روز هست که فکرم درگیر چندتا کار هست. امتحانات پایان‌ترم هم داریم.حسابی بهانه منطقی دارم که نخوام بیام و بنویسم. اما حس می‌کنم، این یکی ازتنها خواسته‌های قلبی منه.من از نوشتن و به اشتراک‌گذاشتن ایده‌ها و افکارم با دیگران لذت می‌برم و نوشتناین فرصت رو به من میده که بیشتر فکر کنم و مثال‌های جذاب‌تری رو به کار ببرم.همین‌طور باعث میشه که با شما دوستان آشنا بشم، سلایق شما رو بدونم و به ایرادنوشته‌هام پی ببرم و بیشتر رشد کنم.خیلی دوست دارم محتوایی که می‌نویسم کاربردی باشه ولی خب بعضی وقت‌ها،اون‌جوری که دلم می‌خواد نمیشه؛ برای همینم نمی‌نویسم و دنبال یه ایده‌ی کاملم.الان ساعت ۲۲:۱۲ دقیقه‌س و داشتم به این فکر می‌کردم که این کار و نوشتن پستتو «ویرگول» هم شد مثل سایر کارهایی که خوب شروع کردم ولی خیلی سریع بی‌انگیزهشدم.دانش خیلی خوبی در زمینه انگیزش و نوشتن دارم، به نسبت سن خودم و هم‌کلاسی‌هام،به همون میزان و حتی چندبرابرش هم بهانه دارم برای ننوشتن.مثلا اینکه الان خوابت میاد و ممکنه متنی که می‌نویسی کاربردی نباشه...و امثال اینا....به هر حال؛ نمی‌دونم تا اینجا متوجه داستان شدی یا نه!من خیلی راحت اومدم و تو را تا اینجا با خودم کشوندم!هدف من فقط تمرین نوشتنه و هزاران بهانه دارم که ننویسم؛ اما وقتی دست به قلممیشم یا لپ‌تاپ رو باز می‌کنم و شروع به تایپ می‌کنم، هزاران ایده و کلمه برای نوشتنبه سراغم میاد.انگار مدت‌ها بوده که متنظر اقدام من بودند.نکته مهم امروز اینه: انگیزه، زمانی میاد که اقدام می‌کنیم.به عبارت دیگه:اول باید اقدام کنی تا انگیزه بیاد؛ نه بر عکس!!اون بالا پایین عکس نوشتن چرخه‌ی معیوب!یعنی اینکه ما اکثراً فکر می‌کنیم که باید اول انگیزه داشته باشیم تا بعد اقدام کنیم؛ سرهمین قضیه، هیچ وقت اقدام نمی‌کنیم و انگیزه ما بیشتر و بیشتر کم میشه. ?‍♂️خب حالا بیاید فرض ذهن رو عوض کنیم؛ یعنی اینکه اول اقدام کنیم تا انگیزه بیاد.چه اتفاقی میوفته؟!اقدام می‌کنیم، انگیزه‌مون بالاتر میره، پس بیشتر اقدام می‌کنیم در نتیجه انگیزه‌ما بیشترمیشه و این ادامه داره. به این قضیه میگن تکانه (momentum). همون قضیه گلوله برفیه!اولش نرم و شله و به سختی شکل می‌گیره اما بعد که یه کم شکل گرفت، اگر تو سراشیبیبندازیش، دیگه نمی‌شه جمع‌ش کرد! (حواست باشه بهمن‌ت تو سر کسی نخوره ?? )راستی، یه نکته‌ای در نوشتن هست که خیلی سعی می‌کنم رعایت کنم، شما هم اگرمی‌نویسی، بهتر هست رعایت کنی. البته این فقط یه پیشنهاده‌ها:طول خط‌هات رو کم کن. نهایتاً هر خط ۱۵ تا ۱۷ کلمه بنویس. وقتی طول خط‌ها روبالا می‌بری، چشم خیلی باید کِش بیاد تا انتهای صفحه و بعد برگرده اول خط بعد.اما وقتی خط‌هات کوتاه باشه، چشم خیلی راحت‌تر به خط بعدی میره و مطلب رودنبال می‌کنه و احتمال اینکه خط رو گم کنه کمتر میشه.خواننده‌ها هم بیشتر با مطلبت حال می‌کنن. چرا اینو میگم؟سوال این پست:شما بیشتر مطالب رو تو گوشی‌تون راحت‌تر می‌خونید یا روی صفحه رایانه‌تون؟!سرعت مطالعه شما تو پیام‌رسان‌ها مثل واتساپ و تلگرام بیشتره، یا تو سایتویکی‌پدیا؟!خب دیگه اینم متن امروز ما ?به تعهد خودم عمل کردم و مطلبم رو نوشتم.برم دور درس و دانشگاه که فردا دوتا امتحان دارم.راستی اگر نکته‌ها به کارت اومد و نکته‌های بیشتری دوست داری یادبگیری، لایک و نظرو انتقاد و ... فراموش نشه.تعامل با شما باعث رشد و حرکت بیشتر من میشه. ?✌mhs.mn99mhs.mn99Sun, 05 Jan 2020 00:05:09 +0330https://virgool.ir/@mhs.mn99/07-pjdllufswuiiبرای دفاع آماده‌ای؟!سلاموقتتون بخیرامیدوارم روز و هفته عالی رو بسازیم ان‌شاءاللهیکی از بهانه‌های ما برای انجام ندادن یک کار و برنامه ما، خستگی یا حوصله نداشتناست.دیروز مطابق برنامه‌ای که برای خودم داشتم، مطلب رو ننوشتم. بهانه‌ام هم همینبود. چند روز هم کم‌خوابی داشتم و به نظر هم منطقی بود!؛ ولی بعدش ۳۰ دقیقهدر فضای مجازی بودم و ۲۰ دقیقه هم کار بیهوده‌ دیگری انجام دادم.بهانه‌ها همیشه هستند. ما به اندازه‌ی تمام لحظه‌هایی که در روز داریم، بهانه برای انجامندادن یک تعهد یا برنامه داریم؛ ولی برای انجام دادنش فقط یک دلیل داریم؛ فقط یکدلیل و خیلی از ما این رو نمی‌دونیم و از اون «تنها دلیل» در مقابل هجوم لشکر بهانه‌ها،دفاع نمی‌کنیم.چقدر برای دفاع آماده‌اید؟!بهانه‌ها از همه‌جا میان. حتی وقتی که ما دلیل خیلی قوی داریم و از داخل، هیچ بهانه‌اینتونه ما رو از انجام اون کار، باز داره ولی دفاع‌مون نسبت به بهانه‌های خارجی بالا نیست.اگر دیدیم با آگاهی کامل، تصمیم به انجام کاری گرفتیم و بعد یکی از دوستان یا یه آدمیاومد و به کار ما ایراد گرفت یا علتش رو پرسید، اگر وارد گارد دفاعی بشیم این یعنی هنوزاز درون به ایمان کافی نرسیدیم.ما باید به دلیل انجام کارمون با آگاهی کامل، ایمان بیاریم تا هیچ بهانه‌ای نتونه ما رو ازانجام اون تصمیم باز داره.ما برای انجام کاری که دوست داریم و آگاهانه تصمیم گرفتیم، نیازی نداریم که به دیگراندلیل کار خودمون رو اثبات کنیم. همون‌جوری که وقتی یه کار رو به یه حرفه‌ای می‌سپاریم،درباره علت کارش سؤالی نمی‌پرسیم، هر چقدر هم مسخره و بی‌دلیل به نظر بیاد.اون فرد هم اول کار، وقتی داشته این کار رو برای بار اول یا سال اول انجام می‌داده، توسطبقیه قضاوت می‌شده.به هر حال، خیلی حرف برای گفتن هست.چطوری قدرت دفاعی خودمون رو بالا ببریم؟!۱- دلیل خودت رو بهتر بشناس!ما فقط یک دلیل برای انجام یک کار داریم، پس هر چه می‌تونیم باید اون رو بهتر بشناسیمو قوی‌ترش کنیم. افزایش آگاهی نسبت به یک مسئله باعث افزایش اعتماد و ایمان ما میشهو در مقابل خیلی از بهانه‌ها و افکار، هیچ جراحتی به دلیل ما وارد نمیشه.۲- به بهانه‌ها فرصت حمله نده!آقا بهترین کار در مبارزه، اینه که اول شما حمله کنی، اونم وقتی که حریف هنوز آمادگی نداره!اینو برای مسابقات نمی‌گما ولی خب برای نبرد یک به چند، اول کار باید چند نفر رو از مبارزهبه در کنیم تا ما‌بقیش راحت‌تر شه.بهانه‌ها هم همین‌جورین. اونا یک به یک که حمله نمی‌کنن، یه لشکر میان سمت تنها دلیلشما، پس موقعی که انتظار حمله رو ندارن، غافل گیرشون کن.اینجا قانون ۵ ثانیه مطرح میشه. تو این قانون میگه شما برای انجام یک کار، تنها ۵ ثانیهفرصت داری. اگر اقدامی نکنی، لشکر بهانه‌ها شما رو زمین‌گیر می‌کنه. ۵ ... ۴ ... ۳ ... اقدام!!۳- گام‌های اجرایی رو برای خودت راحت‌تر کن!من می‌خوام هر روز مطلب بنویسم، نمیام همون موقع نوشتن که ایده‌پردازی کنم!در طول روز، ایده‌هایی که میاد رو یادداشت می‌کنم و می‌پرورونم (می‌پرورانم). موقع نوشتن فقط یه تلنگر می‌خوام تا تموم اون افکار رو تایپ کنم یا روی کاغذ بیارم.مراحلی رو که باید برای انجام اون‌کار، طی کنی رو برای خودت مشخص کن و در طولروز، اون‌ها رو انجام بده. اگرم برنامه برای یک هفته هست، اون مراحل رو در طی یکهفته پراکنده کن!راستی:شما برای دفاع از «تنها دلیل‌تون» چیکار می‌کنید؟!اون پایین منتظر راهکار‌های شما هستم ?✌راه‌های دیگه‌ای هم هست. می‌تونید کتاب «از شنبه» نوشته محمدپیام بهرام‌پور رو مطالعه کنید.می‌تونید هم یه سرچ بزنید و با کلی راهکار علمی آشنا بشید ?✌مطلب امروز رو ساعت ۷:۱۵ صبح شروع کردم، الان ۸:۰۸ هست که این خط رو می‌نویسم.ایده مطلب امروز رو از ننوشتن مطلب دیروز گرفتم. اینکه چی می‌شه از تنها دلیل‌مون دفاعنمی‌کنیم.کلی کار ریخته سرم که ناشی از بی‌برنامه‌گی خودم بوده و مسئولیتش رو می‌پذیرم.می‌خواستم یه مطلب بگذارم که الان درگیر امتحاناتم و مطلب نمی‌نویسم... دیدم یهبهونه خیلی منطقیه ولی دلیل من ارزشش از این بهونه بیشتره ??.mhs.mn99mhs.mn99Fri, 03 Jan 2020 09:13:18 +0330https://virgool.ir/@mhs.mn99/06-w4awme0pebmmمطلب طولانی ما رو خسته و مطلب کوتاه ما رو گیج می‌کنه!سلام.وقتتون بخیر.امیدوارم روز و هفته رو عالی و باب میل‌مون بسازیم ان‌شاءالله.* اگر مطلب براتون جالب بود، من رو دنبال کنین که کلی مطلب جالب‌تر هم داریم ?* راستی اگه مطلب رو دوست داشتید، با کسایی که دوست‌شون دارید هم به اشتراک بگذارین ?✌سؤال امروز خودم از خودم؛ چند کلمه روزانه بنویسم کفایت می‌کنه؟مسئله‌ای که الان دارم، درگیر امتحانات پایان ترم دانشگاهم و چندتا پروژه کاری هم قبول کردم وعملاً زمان کمی برای نوشتن مطلب دارم. این چند روز اخیر، پست‌هام رو حوالی ساعت ۲۰:۰۰ می‌نویسم.از طرفی من دوست دارم مطلب و محتوایی که به اشتراک می‌گذارم، به دانش خودم و شما، اضافهکنه و ما رو به جلو حرکت بده. امشب اومدم مطلب بنویسم،‌ از همون ترفند‌های مطلب قبلم برایایده‌یابی استفاده کردم؛ سؤالی که خودم درگیرش بودم رو به عنوان موضوع پست امروزم انتخابکردم. مطلب قبلی: (دوستان طرفند نیستا ترفندِ ? اون غلط املایی هم عمدیه)۶ طرفند ایده‌یابی برای نوشتنبرای تعیین میزان حجم مطلب، به چه چیزهایی باید توجه کنیم؟ ۱- موضوع مطلب ما چیه؟درباره چی داریم می‌نویسم؟ موضوع تخصصی است یا اخباره؟ گزارشی از یک مقاله علمیه یا داریماز تجربه شخصی خودمون می نویسیم؟۲- قالب مطلب ما چیه؟داستانِ؟ خبریِ؟ تحلیلهِ؟ گزارش عملیهِ؟ آماریهِ؟ و ...۳- مخاطب ما کیه؟متنی که می‌نویسیم برای یه نفری هست که بخونه دیگه. اگر جوری بنویسیم که اون رو گیج کنه یاتوضیحات کم یا زیادی بدیم، مخاطب مطالب مارو دنبال نمی‌کنه. مثلاً خود من یکی از علت‌هایکتاب‌خوندنم، اینه که خیلی سریع می‌تونم تجربه و دانش زیادی رو دریافت کنم و نیازی نیستبخوام چند ساعت سر کلاس، برای یادگیری مباحث بگزارم (البته این کاملاً به موضوع وابسته‌س).سه تا موضوع هست:سن: کودک، نوجوان، جوان و ... . هر کدوم‌شون یه شیوه‌ی خاصی از مطلب بیشتر جلب میشن.جنس: اگر برای آقایونه، میشه منطقش رو بیشتر کرد، اگر برای خانوم‌هاست، میشه از کلمات احساسی بیشتری استفاده کرد. باز این قضیه به مطلب ما وابسته هستا... نیاید گزارش علمی رو احساسی بگید ?سطح تخصص: مثلاً، مطلبی درباره داروی پزشکیه، اگر مخاطبین عام مردم‌ند، نیاز به توضیحاتسطح پایین‌تر و بیشتریه ولی اگر برای پزشکان و متخصصانه، میشه خیلی خلاصه و مفید براشوننوشت.۴- برنامه ما برای انتشار محتوا چیه؟یه سری مطالب هست، در چند بخش ارائه میشه. دلیل‌های مختلفی داره؛ مثلاً میزان تخصصیبودن یا حجم مطلب یا اینکه پروسه آموزشی هست و افراد باید روی مطالب تأمل کنن.۵- میزان فهم مخاطب چقدر باشه؟منی که الان دارم اینجا می‌نویسم، بیشتر هدفم اینکه دانش کلی رو ارائه بدم یا همون دانش عمومیرو بیام سازماندهی کنم و در قالب راحت‌تری ارائه بدم.میزان فهمی که برای شما انتظار دارم، دانش کلی هست، ۵۰ درصد. می‌خوام یه تصویر کلی شکل بگیرهبرای همینم خودم رو زیاد درگیر نوشتن جزئیات نمی‌کنم.خب دیگه... کفایت می‌کنه ?✌راستی:شما از کجا متوجه می‌شید که به اندازه کافی نوشتین؟اون پایین یه چیزی هست برای تعامل من و شما ?اگر مطلب رو جالب و مفید می‌دونین، به اشتراک بگذارین ?✌منتظرتون هستم.??مطلب امروز رو چطور نوشتم؟ساعت ۸:۳۰ اومدم اتاق، داشتم لیست کارهام رو بررسی می‌کردم که چه کارایی مونده، یادم افتادباید یه مطلب تو «ویرگول» بنویسم. سریع لپ‌تاپ رو برداشتم اومدم اینجا. داشتم به ایده برای نوشتنفکر می‌کردم که یهو این به ذهنم رسید که من گفتم باید یه مطلب حداقل ۳۰۰ کلمه‌ای هر روزبنویسم.اصلاً چرا ۳۰۰ کلمه؟ چرا کمتر نه؟ چرا بیشتر نه؟بعدش این سؤال برام مطرح شد که اصلاً میزان مناسب و کافی برای یه نوشته چیه؟شروع کردم به نوشتن و خود به خود ایده‌ها و نکاتی رو که باید در نظر می‌گرفتم به ذهنم رسید.البته قبلاً در مطلب «از خودمون بنویسیم یا کپی کنیم؟!» و «۶ طرفندِ ایده‌یابی برای نوشتن!»،درباره روش‌های ایده‌یابی گفتم. دوست داشتید بخونید. من خودم در طی مسیر نوشتن، سؤالاتیرو برای خودم مطرح می‌کنم و به همون سؤالات پاسخ میدم و بلافاصله اینجا ثبت می‌کنم.به مرور زمان و با تمرین، میشه به جایی رسید که محتوا رو خیلی راحت از جانب خودتون تولیدکنید. مثلاً این مطلب به هیچ وجه از هیچ جا کپی نکردم و هیچ سرچی انجام ندادم. شاید شبیهبهش باشه که مسلماً هست، بلاخره من تنها آدم روی زمین نیستم و افراد دیگه‌ای هم هستندکه فکرشون شبیه به من هست.خب بسه دیگه... فعلا تا مطلب بعدی... راستی نظرات و انتقادات فراموش نشه.mhs.mn99mhs.mn99Wed, 01 Jan 2020 23:29:52 +0330https://virgool.ir/@mhs.mn99/05-cn2niw6oc4atایده برای نوشتن پیدا میشه، فقط مسئله اینه که می‌خوای بنویسی یا نه! ?سلاموقتتون بخیر.امیدوارم روز عالی رو بسازیم ان‌شاءالله.خب امروز اومدم با طرفند‌های ایده‌یابی.هرجای مطلب براتون کاربردی بود، اگر دوست داشتید با بقیه اشتراک بگزارین ?✌ایده‌های نوشتن از کجا میاد؟مسئله‌ای که این چالش نوشتن روزانه برای من ایجاد کرده، اینه که برای هر روز بایدیه ایده جدید پیدا کنم و دربارش بنویسم. حالا جدید نه به معنی بکر و خاص، بیشتربه معنی چیزی که تا الان دربارش ننوشتم و محتواش با متن‌های قبلیم هم‌پوشانیزیادی نداشته باشه.راه‌های زیادی برای ایده‌یابی برای نوشتن داریم. بستگی داره با کدومش راحت‌تریمراه‌های ایده‌یابی برای نوشتن:راه‌هاش زیاده... میشه گفت به اندازه کتاب‌هایی که تا الان نوشته شده، ایده برای نوشتن داریم.تازه به اندازه کتاب‌هایی که هنوز نوشته نشده هم، ایده برای نوشتن داریم.?۱- تو اینترنت سرچ کنیم.خیلی وقت‌ها این راه جواب میده. معمولاً ۹۹ درصد مواقع. حوزه‌ای رو که می‌خوایم دربارش بنویسیمرو انتخاب می‌کنیم، چندتا صفحه رو رندوم یا به دلخواه انتخاب می‌کنیم و مطالعه می‌کنیم.بیا ... به همین راحتی ایده گرفتیم ?.۲- کتاب‌خونه‌مون رو یه تکونی بدیم.کتاب‌هایی که داریم، سرشار از ایده برای نوشتن‌ند. بلاخره یه فکری پشتش بوده که شده کتاب.ایده‌یابی از کتاب می‌تونه از خود موضوع و مباحث کتاب باشه؛ می‌تونه هم از داستان‌ها و تصاویر و ...داخل کتاب باشه. بستگی به خودمون داره. من خودم بعضی از ایده‌هام رو از عنوان کتاب گرفتم.بعضی‌هاش رو از طرح جلد...۳- آخرین خبری که امروز شنیدیم رو به نوشتن‌مون ربط بدیم.من امروز، آخرین خبری که شنیدم، این بود که یکی از دوستام تو توییتر، یه حرفایی درباره آزادی زده‌بود.خب ایده‌ای که ازش گرفتم این بود که یه مطلب درباره‌ی آزادی که تو نوشته و نوشتن، نسبت به بقیه‌یشکل‌های محتوا هست بنویسم.۴- از بارش فکری استفاده کنیم.بارش فکری، یکی از روش‌های خلاقیت و تولید ایده‌ست. خب اینجا بازش نمی‌کنم. یه سرچ در گوگل بزنیم،خیلی کامل‌تر و واضح‌تر توضیح دادن دوستان. ? (بعضی وقت‌ها فقط به تیتر اشاره کنی کافیه! ?)۵- از بخش نظراتمون برای ایده‌یابی استفاده کنیم.تو این روش، به مخاطبین فعال نیاز داریم. برای اول کار نمیشه استفاده کرد. ولی خب باز بستگی داره؛ مثلاًمن اینستاگرام دارم و اونجا تعداد مخاطبینم بیشتره. می‌تونم از پتانسیل اونا و نظراتشون برای ایده‌گیری نوشتن در اینجا استفاده کنم.۶- خوب مشاهده کنیم.اومدیم و وقت برای هیچ‌کدوم از روش‌های بالا نداشتیم و به هر دلیلی (بهانه‌ای)، نمی‌تونستیم ازشون استفادهکنیم. اینجا خدا به ما دو چشم بینا داده و کلی اتفاق و داستان که دور و برمون درحال رخ دادنه. اولش سخته‌ها ولی بعد از یه مدتی دستمون میاد که چطوری از اتفاقات دور و برمون ایده بگیریم.امروز سوار خط واحد بودم، از این خط‌های قدیمیِ گازوئیلی که راننده برای دیدن مسافرین از آینه استفاده می‌کنه. اتوبوس کاملاً پر بود جوری که راننده عقب اتوبوس رو نمی‌دید. به ایستگاه که رسیدیم، در عقباتوبوس باز نشد، چندتا خانم جوون می‌خواستن پیاده بشن، خیلی آروم گفتن که آقای راننده در اتوبوس رو بزنید. راننده بنده خدا هم که دیدی به عقب نداشت، صدا اینا رو هم نشنید و پا گذاشت رو گاز که بره، اگه من نمی‌خواستم پیاده شم، این بندگون خدا هم تا ایستگاه بعدی ساکت می‌موندن ?خب اینو گفتم برای چی؟ یه داستان کوتاه برای ایده گرفتن در نوشتنه.اگر من روش درست بیان خواسته و مطلبم متناسب با شرایطم رو بلد نباشم، بازخورد دلخواه و مناسبی هم نمی‌گیرم.دیگه بسه... داره طولانی میشه. آقا راه و روش بسیاره. بستگی داره بخوای بنویسی یا نه.امیدوارم که مطالب بالا به کارِتون اومده باشه. اگر خوشت اومد، به کسی که میدونی به کارش میادم بده ?.راستی:شما چطوری برای نوشتن یا هرکار دیگه‌ای، ایده‌یابی می‌کنین؟تو بخش نظرات منتظرتونم.. بلاخره برای تعامله دیگه ??مطالب پیشنهادی هم، رو عکس من بزنید، پست‌های قبلیم رو یه نگاه کنید، اگر از تیتر خوشتون اومد، از داخلشم خوشتون میاد ??چطوری این مطلب رو نوشتم؟این یه بخشه جدیده که در حین نوشتن همین مطلب، ایده‌ش به ذهنم رسید.خب، من برای علاقه می‌نویسم و در عین حال برای تمرین نویسندگی، چون کلی برنامه براش دارم.اگر اینو نخوندین، بخونین: «چه زمانی بنویسم؟ با برنامه یا رها!».امشب اومدم بنویسم دیدم هیچ ایده‌ای ندارم. گفتم اِ دیدی چی شد؟ خود همین یه ایده خوب برای نوشتنه.خیلی پیش میاد می‌خوایم بنویسیم ولی ایده‌ای نداریم. حالا به هر دلیلی؛ مثلاً من امروز امتحان داشتم و فکرم اینقدر مشغولش بود که دیگه فکرم به جایی راه نمی‌داد. از طرفی به خودم تعهد دادم که هر روز یهمطلب بنویسم و چون به خودم متعهدم پس به هر طریقی یه راهی براش پیدا می‌کنم.سریع پردیم تو گوگل و چندتا سرچ درباره ایده‌یابی برای نوشتن زدم. یه نگاهی بهشون کردم و اومدم اینجا،با تجربه‌های خودم، چندتا از خداتا روش ایده‌یابی رو نوشتم. برای نوشتن آزادیم و قرار نیست کسی بیاد یقه‌مون رو بگیره بگه روش‌ت اشتباه بود یا کپی کردی یا ... .به همین سادگی. ?✌mhs.mn99mhs.mn99Tue, 31 Dec 2019 21:17:03 +0330https://virgool.ir/@mhs.mn99/04-rdtx20qmkfokتو یه موضوع یا چندتا موضوع؟ مسئله اینست!سلام.وقتتون بخیر.امیدوارم روز و هفته رو عالی بسازیم ان‌شاءالله.خب بحث امروز حول تنوع موضوعی می‌چرخه.تو چند حوزه نوشتن، خوبه یا بده؟!بستگی داره... :مثلاً تو چند حوزه دانش و علاقه داریم؟ترجیح خودمون چیه؟برای علاقه داریم می‌نویسیم یا کاریه؟هدف و دلیلمون از نوشتن چیه؟چقدر می‌خوایم وقت بگزاریم؟کیفیت محتوا مهم‌تره یا کمیت محتوا؟در یک شبکه و رسانه ارسال می‌کنیم یا چندتا؟ (اکانت هم شامل میشه)و ...من خودم، تو حوزه‌های مختلفی دانش و علاقه دارم.ترجیحم نوشتن توی یک حوزه است در یک رسانه. مثلا در «ویرگول»، درباره نوشتنمی‌نویسم. در سایت «بیشتر از یک»، درباره روانشناسی و اتفاقات روزمره زندگیم ودرس‌هاش می‌نویسم. در اینستاگرامم درباره موفقیت و ... .هدف و دلیلم از نوشتن رو تو مطلب قبلی گفتم:چه زمانی بنویسیم؟ با برنامه یا رها!خلاصه‌ش: برای تمرین نوشتن و احساس لذتی که نوشتن برام میاره.مدت زمانی که براش وقت می‌گذارم، بستگی به حال و وضعم تو اون روز داره. مثلاً امروز،الان که شب هست و نزدیک زمان خوابمه دارم می‌نویسم. چون تعهد دادم که هر روز یهمطلب درباره نوشتن، بنویسم.برام کیفیت محتوا مهم تره. چون دوست دارم شما وقتی میای منو دنبال می‌کنی یا مطلبمن رو می‌خونی، احساس کنی که یه چیزی یاد گرفتی و زمانی که گذاشتی ارزشش رو داشته.و چون برام کیفیت مهم‌تره، تمرکز روی یک حوزه بهم کمک می‌کنه که محتوای جذاب‌تر و قوی‌تریرو ارائه بدم. (البته باز این بستگی به سطح و کیفیت دانش‌مون داره)و همون‌طور که گفتم، تو چندتا رسانه درباره چند مطلب مختلف می‌نویسم. مطالبی که علاقه دارم.ولی یک‌جا و با یک نام‌کاربری نمی‌نویسم. از طرفی چون می‌خوام نام کاربریم، بِرَندم باشه، پس هرجافقط یک اکانت دارم و با یک نام ثابت و درباره مطالب مشخصی در هر رسانه می‌نویسم.باز این قضیه بستگی داره به خودتون. من دوست دارم، کسی که میاد و در «ویرگول» من رو دنبالمی‌کنه، مطالب من رو درباره «نوشتن» و «نویسندگی» بخونه. وقتی وارد صفحه من میشه، مطالبمرتبط و یک‌دستی رو ببینه و نخواد جای دیگه‌ای دنبال مطلب من تو اون حوزه بره.البته این رو باید بگم که برای بحث کاری و بازاریابی، تاکید میشه روی یک حوزه، محتوای با کیفیتتولید و به اشتراک بگزاریم. اینجوری هم کیفیت و تمرکز محتوا بالا میره و هم تکلیف مخاطب با مامشخصه و میدونه باید انتظار چه مطالبی رو داشته باشه. (یه جور کار تخصصی پیش میره).شما تو چند حوزه مطلب می‌نویسین؟شما چه صفحه‌هایی رو در رسانه‌های مختلف دنبال می‌کنید؟صفحه‌هایی که از همه چیز توش هست یا صفحه‌هایی که همه چیز یک حوزه توش هست؟!من که دومی ?اون ? منتظرشما هستم ??+ امیدوارم به کارتون اومده باشهmhs.mn99mhs.mn99Mon, 30 Dec 2019 23:29:24 +0330https://virgool.ir/@mhs.mn99/03-ajrjyflmv2wqبعضی‌ها برنامه دقیق و منظمی دارند، بعضی‌ها نه.سلاموقتتون بخیرامیدوارم روز و هفته عالی رو بسازیم ان‌شاءاللهامروز اومدم با یه مطلب جدید.چه زمانی بنویسیم؟!این سؤال خیلی‌هاست از جمله خودم.زمان و مکان نوشتن، از اون چیزهایی هست که کاملاً شخصیه و بستگی به شرایطمون داره.چیزایی مثل: شغل، برنامه کار و زندگی، حوصله، علاقه، دانش، جو و هیجان و ...مهم‌ترینش «چرایی» نوشتن‌مون هست. دلیل نوشتن، هدفی که دنبال می‌کنیم و استفاده‌ای که ازش داریم.مثلاً خودم دانشجوام و در دانشگاه شیراز، رشته علوم تربیتی درس می‌خونم. از طرفی خوابگاهی هم هستم.با توجه به شرایط و جایگاهم، زمان آزاد زیادی برای نوشتن دارم و می‌تونم هر وقت دلم خواست بنویسم. رشته‌م هم مربوط میشه به آموزش دادن که بخش بزرگی از منابع آموزشی به شکل متنه. پس نوشتن خیلی بهم در رشته‌م کمک می‌کنه.چیز دیگه‌ای که هست، کار اصلی من تولید محتوای متنی و دیجیتاله، پس همیشه وقتم مثل بقیهدانشجوهای خوابگاهی آزاد نیست و باید برای خرجی زندگیم، کار کنم. این قضیه، بازه آزاد نوشتن من روکاهش میده.از طرفی بحث علاقه هم هست. خودم کاملاً از روی علاقه می‌نویسم و ازش لذت می‌برم و انرژی می‌گیرم.این کار تفریح منه. از فیلم و کارتون دیدنم کم کردم و می‌نویسم. هم برای کارم خوبه و هم دنیایی از ایده‌هاییکه در سرم هست رو خالی می‌کنم که فشار ذهنیم کم بشه.می‌بینید. به همین سادگی، نوشتن برای من کلی فایده داره. خلاقیت نوشتنم رو بالا می‌بره و در کنارش سرعت تایپم رو هم بیشتر می‌کنم. هر چیم بیشتر می‌نویسم، جمله‌بندیام قوی‌تر میشه. اینجا کلاً دوست دارم عامیانه بنویسم. عامیانه نوشتنم با کلمه‌های درست، خوندنُ راحت‌تر می‌کنه ( به نظر خودم ?).شمام برای خودتون مشخص کنید که چرا می‌نویسید.دلیل، هدف و استفاده‌ی شما از نوشتن چیه؟!خب حالا که مشخص کردیم، تقریباً زمان و مکان و شیوه نوشتن برامون معلمومه.حتی لحن و نوع بیان نوشته‌مون از همین سؤال بالا مشخص میشه.من برای علاقه و تفریح می‌نویسم و در عین حال می‌خوام وارد حرفه‌ی نویسندگی بشم. رمان، داستان و حتی کتاب‌های آموزشی؛ پس در کنار برنامه به خودم آزادی دادم. برنامه من این پایینه:هر روز حداقل یک مطلب جدید در «ویرگول» یا هر رسانه‌ی دیگه.متن من باید بیشتر از ۳۰۰ کلمه داشته باشه (معمولاً انقدر پرحرفم که خیلی بیشترم میشه ??)موضوع رو همون روز انتخاب می‌کنم و دلخواه.اول ایده‌های زیادی ندارید ولی همین که دوتا مطلب بنویسید، کلی ایده برای گفتن دارید. تازه اگرم ندارید، مطلب قبلی رو بخونید: از خودمون بنویسیم یا کپی کنیم؟زمان خاصی برای نوشتن ندارم ولی تا قبل از ۲۱:۰۰ باید یک مطلب نوشته باشم.خب از وقتی اومدم «ویرگول»، تمرکز نوشته‌هام اومده اینجا و جاهای دیگه کمتر می‌نویسم. شایدم خلاصه همین مطلب رو کپی گرفتم و بردم تو سایت دیگه‌ای و لینک اینجا رو برای کاملش دادم. معلوم نیست.خودم رو آزاد گذاشتم.این برنامه کلی منه. الان دارم یه داستان می‌نویسم. همین جوری و بدون برنامه. دنیای رویایی هست که برای خودم ساختم و از نوشتن و تصویر سازی درش لذت می‌برم. شاید منتشر بشه، شایدم نشه. من از درون دنیای خودم بودن، لذت می‌برم. همین برام کافیه.شما چطور؟ برای نوشتن، برنامه خاصی دارید؟در بخش نظرات منتظر برنامه‌ها و ایده‌های خواندنی شما هستم. ??mhs.mn99mhs.mn99Sun, 29 Dec 2019 19:31:05 +0330https://virgool.ir/@mhs.mn99/02-e8kcev1mhdtbبلاخره هرچیزی از یکجایی شروع شده، کپی‌برداری حرفه‌ای آسان‌ترین شروعهسلاموقتتون بخیرامیدوارم روز عالی رو بسازیم ان‌شاءاللهسؤال: شما برای نوشتن از چه چیزهایی استفاده می‌کنید؟یا اصلاً شما هم می‌نویسید یا دنبال این هستید که بنویسید؟بیشتر نویسنده‌های حرفه‌ای در کنار نوشتن، خواننده‌های خیلی خوبی هستند.مداوم درحال بررسی آثار مختلف و برگزیده و ایده گرفتن از شیوه‌های نوشتن دیگرانو شخصی سازی اون‌ها.اگر فکر می‌کنید که متن و نوشتار شما باید فقط از ذهن شما باشه و هیچ چیز دیگه‌ایاز بیرون درش استفاده نشده باشه، عملاً هیچ چیزی نمی‌تونید بنویسید. ما در نوشتناز اشیاء، شخصیت‌ها و نمادها و المان‌های مختلف استفاده می‌کنیم که همه‌ این‌هاقبلاً توسط دیگران ساخته و پرداخته شده‌اند.اگر می‌خواهید چیزی بنویسید که فقط از خود شما باشد، باید دنیا و زبان و زمان خودتانرا خلق کنید. نمی‌گم نمیشه ولی خب سخته‌ها، خیلم سخته. مگر اینکه خودتون رو جزونوابغ بدونید و مثل انیشتین و سایرین بخواهید در حوزه خودتون فراتر برید و مرزها روجابه‌جا کنید. پیشنهاد میشه ولی برای شروع توصیه نمی‌شه.چون همین افراد هم اولش مثل بقیه تمام مفاهیم و المان‌هایی رو که دیگران ساختندرو به کار گرفتند و بر اون‌ها مسلط شدند و بعد اون‌ها رو زیر سؤال بردند و تغییرات عظیمیرو در اون زمینه ایجاد کردند.پس اگر حتی بخواید مسیر اون‌ها رو پیش بگیرید، اولش باید تقلیدگر و یا کپی‌گر خوبیباشید. البته کپی و تقلید هوشمندانه. اون چیزهایی رو بردارید که به درد شما می‌خوره وبه نظرتون باعث رشد شما میشه.خب بریم سراغ پیشنهادم:اگر می‌خواید در نویسندگی خیلی ارزون و راحت بدرخشید و صد البته همراه با تمرین مداوم،برید آثار درخشان حوزه‌ی خودتون رو بررسی کنید. آثاری که بیشترین بازخورد رو از مخاطبینخودشون داشتند. ببینید چه داستانی رو بیان می‌کنند و افراد رو چطوری با داستان خودشونهمراه می‌کنند.مثلاً در رمان‌ها، سری هری‌پاتر رو میشه مثال زد. هم فیلم شد، هم بازی و هم کارتون و ...از این طریق هم می‌تونید بشناسید.راستی لزوماً کتاب نیستا؛ می‌تونید فیلم‌ها و فیلم‌نامه‌های برتر رو هم بخونید. کلاً هرچیزی کهمخاطب رو خیلی خوب جذب کرده و بازخورد خوبی داشته. حتی تبلیغات تلوزیونی.mhs.mn99mhs.mn99Sat, 28 Dec 2019 12:47:35 +0330https://virgool.ir/@mhs.mn99/01-wrgtmaxjjsccکلی ایده تو سرت داری ولی نمی‌تونی روی کاغذ بیاری!!سلام.وقتتون بخیرامیدوارم روز و هفته عالی رو بسازیم ان‌شاءالله.وقتی تازه شروع به نوشتن می‌کنیم، افکار و ایده‌های پریشانی داریم و توانایی سازماندهیاون‌ها رو نداریم یا در حدی نیست که خروجی جالبی رو از اون‌ها گرفت.نوشتن مهارت است و مهارت نیازمند تکرار و زمان. قرار نیست در همان ابتدای کار، متن‌ها وسناریوهای قدرتمند و همه تن حریفی را بنویسیم. همین که به خودمان تعهد دهیم که روزانهمدت مشخصی را برای توشتن قرار دهیم و هر روز، محتوا و کیفیت نوشتار خود را بهتر از بارقبل کنیم، به مرور زمان ما را در ردیف برترین نویسنده‌ها قرار خواهد داد.البته اگر به نویسندگی به عنوان شغل خود نگاه می‌کنیم و خواهان کسب در آمد از آن هستیم،مسلماً زمان و انرژی بیشتری به شکل روزانه برای آن تعیین می‌کنیم، آموزش‌ها و کتاب‌های لازمرا تهیه می‌کنیم و برنامه دقیق‌تر و منسجم‌تری برای خود به اجرا در می‌آوریم.مسئله دیگه این هست که نوشتن فقط روی کاغذ و کتاب نیست. ما می‌توانیم از فیلم‌ها، اخبار،کارتون‌ها و هر رویدادی رو که در اطرافمون می‌بینیم، برای یادگیری و ایده‌یابی استفاده کنیم.چه می‌شود که فلان فیلم یا کارتون یا فلان برنامه تلوزیونی چند میلیون مخاطب دارد و همه ازآن لذت می‌برند؟اگر با این دید به تمام رویدادها و رخدادهای اطراف خودمان بنگریم، خیلی زود و با پرداخت کمترینهزینه، به دانش لازم و کافی برای بهترین شدن خواهیم رسید. همان‌طور که گفته‌اند، اگر می‌خواهیدبه کسی یا چیزی تبدیل شوید، ادای آن را دربیاورید. اگر ادای نویسنده‌های حرفه‌ای را در آورید و تقلیدهوشمندانه کنید (نه کورکورانه)، خیلی زودتر از چیزی که فکر می‌کنید به جایگاهی که لایق آن هستید،خواهید رسید.البته باز هم به این نکته اشاره می‌کنم که نوشتن یک مهارت است و فقط دانش کفایت نمی‌کند.باید در هر شرایطی به برنامه‌ای برای نوشتن ایده‌ها و داستان‌ها یا دانسته‌های خود متعهد بشویم.ممکن است نتوانید یادداشت کنید اما امکان ضبط را داشته باشید. پس ضبط کنید. گویندگی هم بهنوعی نوشتن محسوب می‌شود. شاید کمی راحت‌تر برای برخی و سخت‌تر برای برخی دیگر.الان که این متن را می‌نویسم، ذهنم درگیر نوشتن سناریویی برای یک کلیپ تبلیغاتی است.شبیه به یک داستان خیلی کوتاه که نیاز به جذب مخاطبین دارد. نوشتن اینجا را انتخاب کردم تاکمی ذهنم برای جمله‌بندی و نوشتن گرم شود و ایده‌هایم سازمان پیدا کنند.می‌بینید. به همین سادگی می‌توان تمرین نوشتن کرد و نیاز به کار خاص و شاخی نیست.نویسندگی راحت است اما همراه کردن ذهن برای پذیرش این واقعیت و کنار گذاشتن کامل‌گراییاست که از ما انرژی می‌گیرد. در کنار آن ترس مسخره شدن و جذاب نبودن مطلب هم باعثعقب راندن و مانع اجرای کار می‌شود. این درحالی است که برای بهتر شدن باید اجرا کرد و تمریننمود و از نظر دیگران بهره برد.اگر فکر می‌کنید نمی‌توانید نظر دیگران را بپذیرید و می‌خواهید ابتدا کامل شوید و بعد شروع کنید،بدانید که هرگز چنین اتفاقی رخ نخواهد داد. تا اجرایی نباشد، بهتر نخواهیم شد، حتی اگر سالیانسال، کلاس برویم و دانش خود را افزایش دهیم،‌ در نهایت یک منتقد خوب خواهیم شد و نه یکنویسنده چیره دست.برای دوستانی که علاقه به نوشتن و اظهار نظر دارند ولی از نظر دیگران و کیفیت پایین متن خودمی‌ترسند، پیشنهاد می‌کنم در «ویرگول» یا هر رسانه و قالب محتوایی دیگری، به شکل ناشناسشروع به فعالیت کنند. لازم نیست دوستان و آشنایان و کسانی که به شما نزدیکند، اطلاعی از اینامر داشته باشند. حتی با آن‌ها به اشتراک نگذارید و نظرشان را نپرسید. به جای آن با یادگیری و تولید محتوای مداوم، سطح خود را به تدریج ارتقا دهید تا توسط دیگران، به آشنایانتان معرفی شوید.این هم از تمرین امروز نوشتن من.شایدم اومدم و یه متن دیگه هم نوشتم ولی خب الان برم سراغ پروژه‌هام که خیلی از برنامه‌م عقبم.???mhs.mn99mhs.mn99Sat, 28 Dec 2019 11:16:15 +0330https://virgool.ir/@mhs.mn99/thebegining-vieogjb7npfoتازه می‌خواد شروع بشه... سلام.وقتتون بخیر.امیدوارم روز و هفته عالی رو بسازیم ان‌شاءالله.مدت‌ها برای فرار از کارها و برنامه‌هام، سراغ فیلم و انیمشن و داستان می‌رفتم.از خودم بدم میومد؛ چون از برنامه‌هایی که برای رسیدن به اهداف و آرزوهام ریخته بودمفرار می‌کردم و عملاً انگار اون اهداف و برنامه‌ها، برنامه واقعی من نبودند.با اینکه کلی وقت گذاشته بودم و علایق واقعیم رو نوشته بودم ولی خب باز بهنظر یه چیزی کم میومد. چیزی که واقعاً علاقه داشتم و نمی‌خواستم اون رو رها کنم.داستان...داستان علاقه‌ی واقعی من بود و مدت‌ها برای فرار از کارهام بهش پناه می‌بردم ولیاین شیوه‌ی رفتاری من باعث شده بود فکر کنم که وسیله حواسپرتی و مانع موفقیتمن است درحالی که اینطور نبود.مدت‌هاست در داستان‌ها زندگی می‌کنم و به اون‌ها عشق می‌ورزم. با اینکه به کتابزیاد علاقه نداشتم اما هر وقت حوصله‌م سر می‌رفت، دنبال یه داستانی بودم که باهاشسرگرم بشم. چه تو بازی، چه فیلم، چه کارتون و یا داستان مصور و کتاب.ساعت‌ها بدون خستگی و با اشتیاق فراوان داستان‌ها رو دنبال می‌کردم و اهمیتی نداشتدر چه وضعیت جسمی یا روحی قرار داشتم؛ فشار کارها چقدر بود و به چه کسانی تعهدداده بودم. دنیای داستان‌ها جایی بود که همیشه احساس مالکیت تمام روی آن داشتمو دارم و حاضرم تمام عمرم رو در آن سیر کنم...البته بد برداشت نشه، کلی کار دیگه هم هست که علاقه دارم و می‌خوام براشون وقتو هزینه صرف کنم ولی خب داستان برای من یه چیز دیگس.این اولین نوشتار من در رسانه «ویرگول» است.امروز جمعه ساعت ۱۳:۴۵ دارم این خط رو می‌نویسم.الان هیچ تجربه خاصی در نوشتن داستان ندارم و تا الان متن داستانی ننوشتم. شایددر ذهنم داستان‌های زیادی رو ساخته باشم و یا در خواب‌هایم دنیاهای زیادی را شکلداده باشم اما خب این اولین جایی هست که می‌خوام اون‌ها رو به اشتراک بگذارم ودر قالب متن بیارم.نمی‌دونم الان چه کسانی این متن رو می‌خونند یا خواهند خوند ولی اگر در آینده به جاییبلند در زمینه داستان رسیدم، همه‌ش رو مدیون این متنی هستم که الان نوشتم و اولینگام رسمی هست که اینجا بر می‌دارم.اسم من، محمد حسین صنعت‌نیای جهرمی است و امروز و همین‌جا به خودم تعهد می‌دهمکه این مسیر رو دنبال کنم. شاید قالب و شکل داستان‌هایم برای دیگران جذاب نباشد ولیاهمیتی نمی‌دهم. این‌ها را فقط برای دل خودم می‌نویسم. شاید کوتاه، شاید بلند، یا شاید همبی‌رنگ و بی‌مزه ولی اهمیتی ندارد. مهم اینست که با نوشتن، حال دلم خوب می‌شود.mhs.mn99mhs.mn99Fri, 27 Dec 2019 14:54:00 +0330