https://virgool.ir/feed/@mhnabiدانشجوی کارشناسی مهندسی کامپیوتر-نرم افزار | علاقمند به پایتون و برنامه نویسی تحت وب | کتاب خوان | تلاش همیشگی برای یاد گرفتنfa2026-11-11 04:34:31https://files.virgool.ir/upload/users/13712/avatar/WP1PL3.pnghttps://virgool.ir/@mhnabihttps://virgool.ir/@mhnabi/woman-can-do-cwkxjly1u55yمردان علیه زنان در اولین ویرگولم بیشتر می خوام در مورد چیزهایی که از خانم ها (اکثرا دانشجو) دست گیرم شده بگم و از نگاهی که خیلی از مرد ها به حضور خانم ها در جامعه دارند و عدم خودباوری برخی از خانم ها که باعث ایجاد این نگاه غلط شده، شکایت کنم. راستش من خودم از اول دبستان درس‌خوان بودم، یعنی یه جورایی انگار گِل من اهل درس و کتاب بود؛ تا پایان دبیرستان همیشه جزو سه نفر اول مدرسه ام بودم و تلاش زیادی برای درس می کردم. اما توی کنکور اونقدر که باید و شاید خوب نبودم و با رتبه ی ۴۳۰۰، دانشگاه سراسری رشته ی مورد علاقه ام که کامپیوتر بود قبول نشدم. شهرستان رفتن هم سختی های خاص خودش رو داشت، برای همین ناچار رو به دانشگاه آزاد آوردم. اینجا برای من شاید بزرگ ترین و جدی ترین شکست زندگیم رقم خورد. حالا این ها بماند که چه ها گذشت، اما ربطش به موضوع الانم اینه که عادت درس خوندن با من موند؛ اگرچه به دلیل محیط و کار و غیره کمرنگ تر شده بود، اما با من موند. این باعث می شد که درسم تا حدی خوب باشه. تو طول ترم مرجع کپ زدن تمرین ها باشم و توی فرجه ی امتحانات هم خیلی ها بهم پیام بدن و سوال بپرسن. بین این رفت و آمد و گفت و شنودها یک سری تجربیات کسب کردم که حاصل فکر محدود من، جمعیت کمی که ارتباط داشتم و روابطم با بچه های کامپیوتر بوده؛ پس از من به دل نگیرید و به چشم قضاوت و کلی نگری و این قصه ها بهش نگاه نکنید. توی این سه سال دانشگاه، آدم های زیادی دیدم. بر اساس تجربه ی من (که ذکر کردم فقط تجربه ی منه و قابل تعمیم نیست) آقایون دانشجو به دو دسته تقسیم میشدن: دسته ی اول کسایی بودن که رشته‌شون رو کورکورانه انتخاب کرده بودند یا توی لایه اپلیکیشن مشغول به کار بودن و یا به هر دلیلی درس براشون مهم نبود و توی اولیت های زندگی‌شون جایی نداشت. تکلیف این دسته مشخص بود، تازه پنج ساعت قبل امتحان میومدن میپرسیدم: «داداش منابع امتحان چیاست؟ از کجا، چیا بخونم تا پاس بشم؟» برای من این ها دو دسته بودن؛ یا رفیق صمیمی بودن که تلاش میکردم دست و پا شکسته کمک شون کنم، یا کلا از بیخ غریبه بودن که اصلا جواب نمیدادم. دسته ی دوم آقایون کسایی بودن که درس میخوندن، اونم نه خیلی جدی (از جمله خودم)، در حدی که بین جماعت نابینا با یه چشم پادشاهی کنن و درس رو پاس کنن؛ این ها همه ی زور شون رو میزدن با کمک جزوه و ویدئو و کتاب و غیره مسیر شون رو پیدا کنن و یه چیزایی از درس دست گیرشون بشه. این دسته از آقایون هم دو تا زیر دسته داشتن، کسانی که چیزایی که فهمیده بودن رو توی صندوقچه ی ذهنشون با هزار قفل و قول و زنجیر پنهان میکردن و نم پس نمیدادن، و عده ای دیگه که تلاش میکردن هرچی فهمیدن رو به اشتراک بگذارن. اون هایی که دانسته هاشون رو به اشتراک میگذاشتن به تناسب زمان کمتری برای مطالعه داشتن، چون بخشی از زمانشون رو صرف توضیح و پاسخ گویی سوالات دوستاشون می شد. قصه بین خانم ها متفاوت بود. اون ها سه دسته بودن، سری اول که درس براشون مهم نبود، به همون دلایل آقایون؛ این ها انگیزه و علاقه ای به درس نداشتن و بیشتر دنبال از خونه بیرون زدن و تفریح و گردش بودن. سری دوم خانم ها درس براشون مهم بود، ولی به اندازه ی کافی براش تلاش نمیکردن، دنبال لقمه ی آماده ی نیمه جویده بودن که یکی بگذاره دهنشون. این دسته، فقط استرس درس رو با خودشون این ور اون ور میبردن و تلاش های کوچیک برای درس خوندن میکردن. یکم میخوندن، ولی سریع نا امید میشدن و می گفتن من نمیفهمیم، من نمیتونم، من این درس رو میافتم، من فلان، من بیسار....با کند و کاشی که توی زندگی این آدم ها کردم دیدم اکثرشون یک هنر خاص دارن، مثلا نقاشی، عکاسی، نوازندگی، خوانندگی، ورزش خاصی، و بابت اون هنرشون سال های سال با پشتکار و سختی تلاش کردن و تا حدی موفقن. این دسته که بیشترِ دخترهایی که باهاشون ارتباط داشتم رو شامل میشه، مشکل تلاش و همت نداشتن. بخشی‌شون کورکورانه رشته‌شون رو انتخاب کردن، به جبر انتخاب رشته و نا آگاهی و هزار تا چیز دیگه توی مسیر اشتباهی قرار گرفته بودن. اما یه سری دیگه شون، مشکل خود باوری داشتن. یعنی وقتی مساله رو میذاشتی جلوشون میپرسیدی راه حل رو تئوری بگو، مو به مو برات میگفتن، ولی وقتی دست به قلم میشدن انگار همه چیز فراموششون میشد. زمانی که قدم به قدم باهاشون همگام میشدم و ازشون می خواستم هرچی میگن رو انجام بدن، می دیدم داره درست می زنه؛ در نهایت یک مساله حل شده جلو روشون بود؛ حتی اون موقع هم باور نمیکردن و میگفتن این حل شد، بعدیش چی؟ اون یکی مبحث چی؟ من نمیتونم! من میافتم! وقتی مسائل جدید هم می دادی با یکم تلاش حلش میکردن ها، ولی همیشه این عدم اعتماد به نفس همراه شون بود.یکبار خیلی جدی با چند تا شون حرف زدم: پرسیدم:+ شما قراره زن خونه باشید؟ ( که خانمِ خانه دار بودن بسیار چیز پسندیده ایه، همون طور که شاغل بودن، بحث انتخاب و سلیقه بود) میگفتند:- نه! ما نمی خوایم خونه بشینیم و می خوایم حداقل یه اسقلال مالی داشته باشیم!+ خب فکر می کنید قراره چیکاره بشید؟ رشته‌ی کامپیوتر دامنه‌ی گسترده‌ای داره و باید یه جایی توش تخصص پیدا کنید.- نمیدونم! + علاقه تون چیه؟ - نمیدونم! + تا حالا برنامه نویسی کردید؟ شاید دوست داشته باشید. - نه نکردم، سخته خیلی بلد نیستم. از پسش بر نمیام!+ خب شاید مثلا HTML و CSS دوست داشته باشید، جلوه ی بصری داره و برای شروع سرگرم کننده!- نمیدونم! کلاس خوب سراغ داری؟+ حالا تو خودت یکم تلاش کن، ببین اصلا دوست داری یا نه، دنبال لقمه آماده نباش.تا اونجا که فهمیدم این دسته از افراد برای خودشون جایگاه اجتماعی خاصی مد نظر نداشتن، یعنی میگفتن بذار لیسانسم تموم شه، سر یه کاری میرم حالا، خدا بزرگه! و اکثرا دنبال کارایی بودن که چند ساعت از خونه برن بیرون و یه کار رو، شش روز هفته تکرار کنن؛ نه چالشی، نه پیشرفتی و نه هیچی. مثلا برن توی یه دفتری از ۸ صبح تا ۴ عصر یه کار تکراری رو انجام بدن و تمام. در شرایطی که اکثرا سرشار از استعداد بودن، حتی تو همین زمینه ی رشته ی خودشون، ولی ترس هاشون، عدم اعتماد به نفس‌شون، فرارشون از مواجهه با چالش باعث میشد خودشون رو دست کم بگیرن و فکر کنن جنسِ ضعیفِ دنیا هستن و نمیتونن از پس مشکلات بر بیان. خیلی غم انگیزه این ماجرا، چون هممون توی محیط کارمون دیدیم که خانم ها چقدر خلاقیت، نظم، جزئی نگری، صبر و حوصله و هوش دارن و چقدر روی همه تاثیر مثبت میگذارن.از ظاهر جامعه بر میاد که معمولا قشر بزرگی از این خانم ها شکست میخورند و همیشه حس عدم رضایت و سرخوردگی دارند. اون ها شاید دنبال کسی یا اتفاقی میگردن تا دنیاشون رو متحول کنه و غافلن که خودشون اون آدم یا اتفاقن. ما یه استاد داشتیم استاد پروانه اصغری، که محبوب کل دانشگاه ست، میگفتن: یه روزی یکی از دختر ها اومد ازم پرسید: «که دارم با فلانی ازدواج میکنم فکر میکنید میتونه خوشبختم کنه؟» منم گفتم: نه ،تا زمانی که منتظری یکی بیاد خوشبختت کنه هیچ وقت خوش بخت نمیشی!نوبت دسته سوم و آخر خانم هاست که مشخصا خانم هایی هستند که مسیر شون رو شناختن و بابت میجنگن و تلاش میکنن. با چالش های شغلی میجنگن، با مرد های نادونی مثل من میجنگن، حتی با زن های دسته اول و دوم هم میجنگن! تعداد این دسته متاسفانه خیلی کمه، خیلی! مشکلات و مردسالاری یکی از دردسر های بزرگ امروز ماست اما مشکل اصلی از خود خانم ها شروع میشه، از درونشون که انگار خودشون هم باور کردن که نمیتونن! خلاصه اینکه: اول از هر چیزی باید هدف تون رو مشخص کنید، اصلا تو اگر هدف نداشته باشی که مسیرت مشخص نمیشه! نمیدونی چه چیز هایی پیش رو داری. مثل یه تیکه چوب بین موج های دریای بیکران میشی که با هر موجی به یه سمتی میره و هیچ وقت به ساحل نمی رسه. مگه ما چقدر عمر میکنیم؟ چقدر که بخوایم چند سالش رو، هدر دانشگاه و رشته ای بکنیم که نه ازش اطلاعاتی داریم نه دوستش نداریم؟اگر تا الان محک نزدید که سلیقه تون چیه، علاقه و استعدادتون کجاست، پاشید، پاشید یه تکونی بدید هم اقایون هم خانم ها. پاشید حداقل برید ببینید برای هر رشته چه درس هایی باید بگذرونید؟ دوست داری عمرت رو پاش بگذاری؟ حتی اگر احساس میکنید مسیر رو اشتباه اومدید و مثلا الکی ریاضی خوندید دوباره یک سال دیگه توی رشته ای که دوست دارید کنکور بدید! یک سال معطل شدن بهتر از یه عمر مسیر اشتباه رفتنه.همین.....محمد حسین نبیمحمد حسین نبیTue, 31 Jul 2018 13:23:52 +0430