<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های محمد حسین نادرخانی</title><link>https://virgool.ir/feed/@mhn2331380</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 18:19:14</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>محمد حسین نادرخانی</title><link>https://virgool.ir/@mhn2331380</link></image><item><title>آخرین دیدار همراه با تکنولوژی نه ویروس هایم</title><link>https://virgool.ir/@mhn2331380/آخرین-دیدار-همراه-با-تکنولوژی-نه-ویروس-هایم-aolrgrtjb1qw</link><description>یک روز به خودم آمدم یادم آمد مادرم می گفت علی بهتر مدرسه زود بیا بابا جون و مامان جون ظهر می رسند روستا ظهر شد مدرسه تعطیل شد با ذوق شروع به دویدن می کردم آنقدر ذوق داشتم که از خوش حالی چند بار داشتم زمین می خوردم تا اینکه بالاخره بابا جون و مامان جون رو دیدم انگار در رویا هایم قدم می زدم آنقدر غرق شدم که نفهمیدم چگونه چند روز گذشت و روز خداحافظی سر رسید واقعاً نمی دانم چرا آنقدر چیز های خوب زود تمام می شود و جای خودش را به غم ، درد می دهد بابا جون ، مامان جون گفتند علی قول می دهیم زود بیاییم پیشت با همان قول از  هم جدا شدیم چند روزی گذشت من کم کم خودم را برای قولی که داده بودند آماده کرده بودم که یکدفعه یک خبر همه جا پر شد یک ویروس آمده خود اسمش کرونا بود خیلی واگیر دار بود جون آدم ها را می گرفت مامان و بابا گفتند بابا جون ، مامان جون بخاطر ویروس کرونا که واگیر داشت آدم ها را می کشت دیگه نمی توانستند بیان همان جا بود که قول آرزو هایم داشت پر می کشتید بدون آنکه خودم بدونم گفتم موردی نداره بیماری تمام می شه می آیند تا اون موقع صبر می کنم هفته‌ ها ، ماه ها گذشت نیامدند من هم در روستا اینترنت ، گوشی نداشتم که با آن ها صحبت  تا اینکه بالاخره هر جوری بود گوشی گرفتم انگار دوباره داشتم در رویا ها پرواز می کردم به مامان ، بابا گفتم فردا من را ببرید سر جاده اینترنت بیاد با مامان جون ، بابا جون صحبت کنم در جواب گفتند پسرم می بریمت ولی قبلش باید این را بدانید که مامان جون ، بابا جون هما ویروس واگیر دار را گرفتند حالشون خوب نیست زیاد نمی توانی با آنها صحبت کنی همان جا بود دوباره رویا هایم در حال سقوط بود خواب به چشمانم آن شب نیامد خورشید طلوع نکرده راهی شدیم تا به اینترنت برسم به جادسیدیم سریع یکجا را پیدا کردم زنگ زدم طول کشید ولی جواب دادند دوباره پرنده های رویا هایم اوج گرفت حال خوبی نداشتند گفتند علی ببخشید سر قولی که داده بودیم نماندیم زود بیام پیشت علی با خوشحالی اشک می ریخت یکدفعه صفحه سیاه شد همراه با سیاهی پرنده رویا هم سقوط کرد من دیگر مامان جون ، بابا جون را ندیدم ولی با گوشی ، اینترنت ثانیه های خاطر در کنارشان بودم بی آنکه در کنارشان باشم در دوران ویروس ها تکنولوژی باعث شد تا در کنار عزیزانم بمانم نه مثل همیشه ولی ماندم ماندم </description><category>محمد حسین نادرخانی</category><author>محمد حسین نادرخانی</author><pubDate>Mon, 14 Dec 2020 02:32:12 +0330</pubDate></item></channel></rss>