https://virgool.ir/feed/@mhmdrdasyf181fa2026-11-13 19:47:01https://files.virgool.ir/upload/users/4978166/avatar/tiIT9c.pnghttps://virgool.ir/@mhmdrdasyf181https://virgool.ir/@mhmdrdasyf181/کتاب-خلاف-جهت-محمدرضاسیفی-xeleoc2dbjyeمحمدرضاسیفی کلکومتن های زیبای کتاب خلاف جهت📚✍️بعضی دیگر، در یک شب، در یک اتفاق، یا با شنیدن یک جمله، به انسانی تبدیل می‌شوند که خودشان هم روزی از دیدنش در آینه تعجب می‌کردند.شاید بزرگ‌ترین اشتباه ما این باشد که تصور می‌کنیم رنج، همیشه آدم را قوی‌تر می‌کند. گاهی انسان آن‌قدر برای سرپا ماندن می‌جنگد که فراموش می‌کند اصلاً برای چه چیزی می‌جنگیده استگاهی تمام دنیا تو را نمی‌فهمد، اما یک نفر پیدا می‌شود که بدون آنکه بتواند مشکلاتت را حل کند، نمی‌گذارد در تنهایی خودت گم شوی.هیچ‌کس نمی‌داند انسانی که امروز صدایش را بالا برده، دیروز چه حرف‌هایی را در سکوت بلعیده است. شاید گاهی تمام ماجرا، در تلاش برای پیدا کردن دوبارهٔ خودمان خلاصه شود؛ همان خودی که زیر بار خاطرات، شکست‌ها و روزهای دشوار پنهان شده استاگر زندگی تو را به خلاف جهت تمام آرزوهایت برده باشد، آیا هنوز می‌توانی راهی برای بازگشت پیدا کنی؟همان‌جا، بین بوی مواد ضدعفونی و صدای چرخ‌های فلزی برانکارد،فهمیدم که در این مملکت حتی عزاداری هم باید با حساب و کتاب و ترس از آبروریزی پیش برودچرا باید برای یک قبر، برای یک تکه خاک سرد و بی‌روح، این‌همه از ما پول بگیرند؟همان‌هایی که موقع جنگ فریاد می‌زنند«از خاک وطن دفاع کنید»، در زمان صلح حتی یک وجب از آن خاک را رایگان در اختیار جنازهٔ ما نمی‌گذارند تا حداقل بو نگیرد و آرام بخوابد.«هر کاری می‌کنی با اهلش بکن. هررررکاری.»(بعضی چیزها را نمی‌شد جابه‌جا کرد؛ نه به این دلیل که سنگین بودند، بلکه چون هرکدامشان خاطره‌ای را به آدم برمی‌گرداندند.)شاید همهٔ ما از یک درد می‌آمدیم،اما هرکدام راهی جدا برای تحملش پیدا کرده بودیم.بعضی وقتا یک رفیق خوب ،بهتر از صدتا خواهر و برادر تنی هست.و من در تاریکی، با چشمانی بسته و قلبی بیدار، به این فکر می‌کردم که آدم گاهی آن‌قدر از دنیا دلگیر می‌شود که حتی جواب مهربان‌ترین صدای زندگی‌اش را هم نمی‌دهد.اگر دهان باز می‌کردم، شاید تمام آن بغضی که با هزار زحمت نگه داشته بودم، دوباره بیرون می‌ریخت.پس خودم را به خواب زدم.کاش آدم‌ها می‌دانستند گاهی ساده بودن یک انتخاب نیست؛ تنها انتخابی است که برای آدم باقی مانده.گاهی آدم آن‌قدر حرف نگفته در دلش دارد که دیگر نمی‌تواند حتی یک جمله را هم به زبان بیاورد.گاهی یک جمله از زبان کسی که دوستش داری، می‌تواند برای چند لحظه تمام هیاهوی درونت را خاموش کند.اما غم، مثل گردوخاک روی پوست نیست که با چند دقیقه آب کشیدن از بین برود.اما آرامش، برای من، همیشه مهمان ماندگاری نبود.گاهی فقط می‌آمد، چند دقیقه‌ای می‌نشست و بعد بی‌صدا از در پشتی بیرون می‌رفت.😘گاهی آدم نه از غم فرار می‌کند و نه واقعاً می‌خواهد با آن روبه‌رو شود؛ فقط می‌خواهد چند ساعت کنارش بنشیند و وانمود کند که می‌تواند تحملش کند.آدم همیشه از روی خوشحالی به موسیقی پناه نمی‌برد. گاهی آهنگ می‌گذارد تا سکوت اتاق کمتر به گوشش برسد.و گاهی آدم تمام روز تلاش می‌کند دیگران را از نگرانی بیرون بیاورد، اما وقتی تنها می‌شود، تازه متوجه خستگی خودش می‌شود.یاد گرفتنِ ادامه دادن، حتی وقتی بخشی از وجودت هنوز در روزهای گذشته جا مانده استآن روز فهمیدم که بعضی اشک‌ها نه نشانه ضعف‌اند و نه احتیاج به پنهان کردن دارند؛ گاهی تنها راهی هستند که دل برای گفتن حرف‌هایی پیدا می‌کند که زبان از بیانشان عاجز است.گاهی آدم‌ها کنار یکدیگر می‌نشینند، اما فاصله‌ای میانشان وجود دارد که با هیچ سفره‌ای پر نمی‌شود.آخر این چه رسم و رسومی است؟چرا باید مرگ یک انسان، علاوه بر اندوهی که بر دل بازماندگان می‌گذارد، به مجموعه‌ای از هزینه‌ها، تشریفات و انتظارات اجتماعی تبدیل شود؟آدمی را در زمان زنده بودنش دریابید؛ پس از مرگ، نه سفره‌ای می‌تواند جای محبت را بگیرد و نه مراسمی می‌تواند گذشته را تغییر دهد.شاید یکی از سخت‌ترین درس‌های فقدان همین باشد: اینکه باید بپذیری کسی که دوستش داری، دیگر در کنار تو نیست، اما تو همچنان مسئول ادامه دادن زندگی خودت هستی.😊محمدرضاسیفیمحمدرضاسیفیThu, 12 Nov 2026 11:40:45 +0330