https://virgool.ir/feed/@mhdieh.hأَللّهُمَّ لا تَکِلْنِى إِلى نَفْسِى طَرْفَةَ عَیْن أَبَداً?fa2026-11-12 02:37:47https://files.virgool.ir/upload/users/889956/avatar/osk1BZ.jpeghttps://virgool.ir/@mhdieh.hhttps://virgool.ir/@mhdieh.h/گفت-این-را-می-شود-از-خاموش-بودنشان-فهمید-ou2hsxm3hfchبه مائده گفتم مائده، به نظرت آدمی که پیر می‌شود، اصلا می‌فهمد که پیر شده؟ یا آدم همیشه برای خودش همان جوان چهارده‌ساله‌ی سابق است؟‌روی صندلی فلزی، خودش را بالا کشید. احتمالا از شمِ قوی دوستانه‌اش فهمیده بود که حرف امروزمان از آن اباطیل همیشگی نیست و ذهنم را درگیر کرده است و حالا مهربانانه می‌خواست یک گوشه‌ی این بار را بگیرد. عینکش را روی بینی خوش فرمش بالا داد و چشمانش روی صورتم ثابت ماند. ‌ادامه دادم که گاه‌به‌گاه به ذهنم خطور می‌کند عمرم که از ۶۰ زیادت کند، خودم را چطور خواهم دید. و بعد بی‌صدا توی ذهنم مرور کردم آیا هنوز هم خودم را همان دخترک باریکه‌ای می‌بینم که می‌خواهد تا نفس دارد کتاب ورق بزند و خیابان های شهر را بگردد؟ یا می‌فهمم که از نفس افتاده‌ام؟‌یکی آن وسط گفت که نه، بعضی در جوانیشان باقی می‌مانند و این را می‌شود از ذوق پابرجا مانده‌یشان برای چطور حاضر شدن در مهمانی‌ها و اهمیت دادن به جزئیات زندگی‌ متوجه‌شد.‌مائده گفت که احتمالا آدم‌ها خودشان را پیر می‌بینند. پرسیدم که مائده چطور آدم ها خودشان را پیر می‌بینند؟گفت این را می‌شود از خاموش بودنشان فهمید. بعد هم ادامه داد که خودش با چشم‌‌های خودش دیده که چطور آدم های مسن ساعت‌ها توی پارک می‌نشینند و‌ککشان هم نمی‌گزد.‌عجول و بی‌هیچ فکر گفتم که نه مائده. من هم همینطور هستم. ماها که یک گوشه خاموش می‌نشینیم، نه که از نفس افتاده باشیم، داریم فکر می‌کنیم. اگرچه خاموشیم ولی در سرمان، زندگی در جریان است و در تلاطمیم. ‌‌خواستیم ادامه دهیم که یکی آن وسط گفت کلاسمان...‌دیر وقت بود و مثل همیشه کلاسمان دیر شده بود.بحثمان نیمه کاره ماند. اما من در جملات آخرم، گیر کرده بودم. گویی زخم داغمه‌ بسته‌ی از خاطر برده‌ام، از ناکجا آباد پیدایش شده بود و حالا سر باز کرده بود. ‌دیگر برایم مهم نبود که پیرها سنِ تقویمی روحشان را چند تخمین می‌زنند.‌حالا من مانده بودم و سوال نو ظهور توی ذهنم که اصلا نکند منِ پا به سن نگذاشته، جوانی‌‌ام را از یاد برده‌ام؟#مهدیه_هادی‌_پور۲۷ خرداد ۱۴۰۱mhdieh.hmhdieh.hFri, 17 Jun 2022 15:57:24 +0430https://virgool.ir/@mhdieh.h/آشنای-ناآشنا-ovsbadn9gsmzپیرمردی غریبه، دراز قد، زردنبوتر از خودم، روبه‌رویم نشسته‌بود که هردویمان خاموش‌تر از همیشه، به تقدیر پوزخند می‌زدیم.‌اگرچه کلامی بینمان رد وبدل نشد، گویی تمام رازهای پنهانم از همان نگاه اولمان، آنی برایش پیدا شده و درست مثل یک ستاره‌ی نو ظهور، در ذهنش درخشیده بود.‌من از این رسوا شدگی، دل‌پریش‌تر از همیشه، علیل و دست پاچه، چشم‌هایم دو دو میزد.اگرچه از او هیچ نمی‌دانستم اما تنها چیزی که حس می کردم این بود که اگر همان لحظه و در همان نقطه، برای یک خواب ابدی احضار می‌شد، بدون درخواست چند دقیقه‌ای وقت اضافه، کلاه شاپویش را با غرور بر سر می‌گذاشت و آماده ی رفتن بود.‌مختصر اینکه گویی در زیستن، پیش‌کسوت کهنه‌کاری بود، چشم و دل سیر.در چشم‌هایش می‌شد لوندی معشوقه‌ی جامه سرخی را دید که بی‌وقفه می‌رقصید اما آنی و بی‌هیچ خداحافظی، قصد سفر کرده بود...‌می‌شد یا که دوست داشتم این طور ببینم؟ نمی‌دانم.بی هیچ ضبط و‌ ربطی لبخندی زد قباسوخته. لبخند توی صورتش مرده بود و سال‌ها گوشه‌ای از وجودش چمباتمه زده بود و ظاهراً خیال برخاستن نداشت. و حالا دنیا مثل اینکه بی‌هیچ لغز خوانی و فارغ از هر نوع جنبندگی، در آن لحظه از زندگی، به احترامِ آنچه که من و او از سر گذرانده‌بودیم، که حسابی خاموشمان کرده بود، دست به سینه ایستاده بود. آنجا در آن لحظه از زندگی، گویی چشم‌های علیل و‌ناتوانم، چاک خورده‌ بودند و راز های افشا نشده‌‌ی ناگفته‌ام، در چشم‌های آن پیرمرد انگشت نما شده بود.‌به چشمان مرددم، لبخندی زد دلگرم کننده‌ و با همان نگاهِ آشنای ناآشنایش، کلاه شاپویش را بر سر گذاشت وآرام و بی‌صدا رفت. گویی هرگز نبوده است....#مهدیه_هادی‌_پور ۲۵ خرداد ۱۴۰۱mhdieh.hmhdieh.hWed, 15 Jun 2022 17:23:36 +0430https://virgool.ir/@mhdieh.h/این-طرف-آب-z4gdf6iryuxqاز اولین سال‌تولدم در خانه‌ی خودمان زندگی می‌کردیم. زحمتِ نقشه‌ی قشنگش را دایی کشیده بود. یک حیاط قشنگ، چند پله که کنارش باغچه‌‌ی کوچک زیبایی داشت که همیشه پراز گل‌های شمعدانی قرمز بود. یک هال L، دو اتاق خواب که به واسطه‌ی راهروی باریکی به هم می‌رسیدند. خانه‌یمان بزرگ و قشنگ بود اما جایش آن‌قدرها هم که باید وسط شهر نبود. ابتدای شروع زندگی مشترک پدر و مادر عزیزم بود و اگرچه دخل و خرجشان باهم خوب می‌خواند اما در مجموع احتمالا به اندازه ی الان وضعیت مالی خوبی نداشتند. از وقتی که چشم‌هایم را باز کردم تا ده سالگی آنجا بودیم. جای خیلی خوبی نبود؛ آنقدری خوب نبود که ما می‌توانستیم خانه‌‌های دیگر را از دور ببینیم و مانعی بین ما و آن دور دورها حس نمی‌شد‌. یک بیابان برهوت اما سبز رنگ. نمیدانم.ظهرها که از مدرسه برمی‌گشتم، باید حواسم می‌بود که شلوارم گِلی نشود. آسفالتش نمی‌کردند.حتی یک زمانی گاز هم نداشت!بابا که خانه را ساخت، خودش اقدام کرد که برق بیاد؛ یعنی قبلش برق هم نبود.تازه آن موقعی هم که آمد، آنقدری ضعیف بود که نیت کولر روشن کردن برای قطع شدنش کافی به نظر می‌آمد.اینجایی که ما بودیم، طبق رودخانه‌ای که از شهر رد می‌شد، به آن می‌گفتند این‌طرف آب.آن طرف آب اما بهتر بود؛ آنجا نزدیک بود به تاکسی، نانوایی، بازار و کتاب خانه؛ کوچه‌هایش اسفالت بود و کولر که روشن می‌شد، برق نمی‌رفت.خانه‌ها گویی بلندتر بودند.این‌طرف اما کوچه‌ها خالی بودند از سکنه و در عین حال پر از چمن. حتی میتوانستی لب رودخانه گاوهای درحال چرا را ببینی. وقتی تنها بودم فوبیای گاو امان از کفم می‌برید. اما امان از صفا و صمیمیت خانه‌یمان. همیشه‌ی خدا مهمان داشتیم و از این مسئله خرسند بودیم.آشنایان یک روزهایی می‌آمدند و از رودخانه‌ی دو قدمیِ خانه‌یمان ماهی می‌گرفتند. من باید به هرکدام ازآن‌ها قول می‌دادم که زیاد نزدیک نشوم تا من را با خودشان ببرند. سر شوق می‌آمدم و بی‌هیچ حرفی، ساعت‌ها بالا و پایین رفتن قلاب ماهی‌گیری و سخاوتمندی همیشگی رودخانه در سنگین کردن قلاب را نگاه می‌کردم.عمومنصورِ عزیزتر از جانم که می‌آمد، رویایی‌ترین روزهای من بود. دوچرخه‌ی بابا را بر می‌داشت، من را می گذاشت ترک دوچرخه و فارغ از تمام ناملایمات زندگی آن‌طرف آب، کوچه‌های خالی کنار رودخانه را دوتایی می‌چرخیدیم. اگرچه مادرم همیشه‌ی خدا موهایم را تا کوتاه‌ترین حد ممکن نگه می‌داشت و آنچه از آن باقی بود را مثل آبشار محکم بالای سرم می‌بست، اما بازهم شوق پیچیدن باد لای موهای کوتاهم پشت دوچرخه وصف ناپذیر بود. زیبایی صحنه‌ی مسحور کننده‌ی رودخانه، گویی دست می‌کشید روی قلبم. سال‌های اول کودکی‌ام، پدرم به دانشگاه می‌رفت؛ برایمان خیلی سخت بود. خانه‌های زیادی آنجا نبود. من و مامان باید تنها می‌ماندیم. گاهی زنگمان را می‌زدند، فرار می‌کردند. یک‌باری هم فکر‌کنم شیشه‌یمان را شکستند. نمی‌دانم. هرچه که بود تمام مزاحمت‌ها در همین‌ها خلاصه می‌شد.‌ گاهی دخترهای آقای صمدی،(همسایه‌ی مهربان و شاید تنها همسایه‌یمان در آن وقت) می‌‌آمدند و شب‌ها پیش ما می‌ماندند. مثل حالا نبود که کسی جرئت نکند، شب‌ را در خانه‌ی دیگری صبح کند. روزگار قشنگی بود.سال‌ها گذشت؛ دانشگاه بابا تمام شد. خانه‌های بیشتری ساخته شدند و پس از رفت و آمدهای بسیار آنجا را هم آسفالت کردند. سال‌های پایانی ابتدایی‌ام بود، بعد از ده سال، در تولد یک سالگی مهدی، عضو جدیدی که به خانواده‌یمان اضافه شده بود، خدا بخت داد و به خانه‌ی جدیدمان آمدیم. خانه دیگر آن‌طرف آب نبود و فرسنگ‌ها با خانه‌ی قبلی فاصله داشت. خانه‌ بلند‌تر شد، پله‌ها بیشتر، فرش‌ها کرمی‌تر، مبل‌ها محکم‌تر، کابینت‌های فلزی جایشان را به چوبی دادند. فصل‌ها یکی پس از دیگری گذشتند. حالا می‌شد با خیال آسوده و بدون نگران قطعی برق کولر روشن کرد. بخاریِ تویِ هال رفت و شومینه آمد.‌ مهمان‌ها کم‌ و‌کم‌تر شدند؛ رفت‌وآمد‌های خانوادگی جایشان را به تنهاییمان دادند. حالا آنقدری پله داشتیم که بزرگ‌تر های فامیل‌ برای بالا‌آمدن از آن حسابی از نفس افتاده‌بودند. ‌دیگر مزاحمت‌ها در زنگ زدن و فرار کردن خلاصه نمی‌شد. حالا باید هر قدم که در جامعه برمی‌داشتیم، مراقب بودیم کلاهمان را باد نبرد. خلاصه آن‌که خانه دیگر هیچ وقت آنقدر گرم نشد. من ماندم و حسرت آن روزهای به ظاهر سخت در لابه‌لای کوچه‌های خاکی آن‌طرف آب، که تمام دغدغه‌ام گلی نشدن لباس‌های مدرسه‌ام بود.#مهدیه_هادی‌_پور ۲۲ خرداد ۱۴۰۱mhdieh.hmhdieh.hMon, 13 Jun 2022 01:43:06 +0430