https://virgool.ir/feed/@mfakharzadehfa2026-11-11 17:03:23https://files.virgool.ir/upload/users/2026170/avatar/OVwYKn.jpghttps://virgool.ir/@mfakharzadehhttps://virgool.ir/@mfakharzadeh/هوش-مصنوعی-و-امتحانات-yhups0x33clnاز غروب ۱۸ دی که اینترنت و شبکه‌های اجتماعی قطع شد زندگی همه ما به هم ریخت.وزارت علوم اجبار کرده که امتحانات پایان ترم دانشگاه‌ها باید حضوری و حداکثر از ۴ بهمن شروع شود. دانشگاه ما اطلاعیه داده که از ۲۷ دی خوابگاه‌ها باز می‌شود و امتحانات طبق برنامه قبلی برگزار خواهد شد. عده‌ای از دانشجویان و استادان معترضند. علاوه بر مسایل روحی و روانی یکی از دلایل مطرح شده این بود که با قطع دسترسی به هوش مصنوعی بچه‌ها نمی‌توانند درس بخوانند.قبلا دانشجویان برای درس خواندن از کتاب، جزوه، حل‌المسایل، جلسات حل تمرین و گروه‌های بحث چند نفره استفاده می‌کردند. مدتی بعد کتابها و جزوه‌ها به فایل‌های الکترونیکی تبدیل شدند. کمی بعد گروه‌های درسی به شبکه‌های اجتماعی منتقل شدند. اما الان اتفاق جدیدی افتاده هوش مصنوعی جای کتاب و جزوه و گروه‌های درسی را گرفته. بچه‌ها ابتدا سوالاتشان را از هوش مصنوعی می‌پرسند و بعد اگر قانع نشدند سراغ منابع دیگر می‌روند. غالبا با هوش مصنوعی بحث و جدل می‌کنند و در این مباحثه، درس یا مسأله را بهتر می‌فهمند.من شخصا از هوش مصنوعی به عنوان یک ابزار جستجوی شخصی‌سازی شده استفاده می‌کنم. می‌دانم که هومص توانایی‌های بیشتری دارد. امابا توجه به مشکل اخیر دانشجویان چند سوال در ذهن من ایجاد شده است:۱- آیا مطالب و مسایل همه درس‌ها و کلاسها با هوش مصنوعی سازگار هستند؟۲- با توجه به اینکه هوش مصنوعی با یادگیری آماری توسعه می‌یابد، چقدر از منابع و مراجع چاپی یا الکترونیکی موجود در یک رشته به هوش مصنوعی آموزش داده شده است؟۳- اگر هوش مصنوعی جواب اشتباه بدهد آیا دانشجویی که در مطالب درسی مشکل دارد، قدرت تشخیص این اشتباه را دارد؟۴ـ ایا تکیه بیش از حد به هوش مصنوعی اعتیاد آور نیست و موجب تضعیف قدرت استدلال، خلاقیت و اعتماد به نفس دانشجو نمی‌شود؟محمد فخارزادهمحمد فخارزادهFri, 16 Jan 2026 01:29:05 +0330https://virgool.ir/@mfakharzadeh/صدای-من-n8ahnyq4jz7eمهم تویی که بخوانی نوشته‌های مراوگرنه کیست که باور کند بهای مرا؟اگر نبود همین کوه‌های همسایهکسی نبود که پاسخ دهد ندای مراغریب آمده بودم، غریب خواهم رفتز یاد می‌برد این روزگار جای مراطبیب دلهره‌های همیشه در ذهنم!خدا به دست شما می‌دهد دوای مرااگر از این شب تاریک جان به در نبرمبه صبح روشن فردا رسان صدای مرابه این خوشم که شبی، سالها پس از مرگمیکی نفس بکشد حجمی از هوای مرابه ابتذال زمان، خو مگیر و خوب بمانوان یکاد بخوان گاه و ... این دعای مرا۱۰ تیر ۱۴۰۴محمد فخارزادهمحمد فخارزادهFri, 16 Jan 2026 00:58:32 +0330https://virgool.ir/@mfakharzadeh/این-شب-تاریک-پنهان-می-شود-adhcr8ajxvqkماه مجنون می‌رسد فردا؟ بلیشهر پر خواهد شد از لیلا؟ بلیاین شب تاریک پنهان می‌شودمی‌درخشد مهـر جان‌افزا، بلیبادها با برگ‌ها دف می‌زنندنغمـه‌ها می‌بارد از بـالا، بلیاین غبار سالها سرگشتگیمی‌زداید یــار از دلها، بلیمثل بارانی که جاری می‌شودسبزه می‌رویاند از صحرا، بلیحرف‌هایی را که در دل مانده‌اندیک به یک می‌خواند از لبها، بلیتا به سروستان قدم خواهیم زددر شب مهتاب‌ها - تنــها؟ بلی!گر چه درویشانه بی دنیا خوشمدوست دارم با تو دنیــا را، بلیمن به یادت بوده‌ام هر روز و شبگاه، یــادی می‌کنی از ما؟ بلیصدهزاران رنگ دارد عشق یارمثل پاییز است در افرا بلیآذر ۱۴۰۳#محمدفخارزادهمحمد فخارزادهمحمد فخارزادهFri, 20 Jun 2025 11:24:30 +0330https://virgool.ir/@mfakharzadeh/نامه-های-من-به-دستتان-نمی-رسد-aryi7ozn3lu2با سلام و احترام و آرزوی روزهای خوباز هوا شروع می‌کنمآسمان شلوغ شد ولیابرها که دسته دسته آمدندقطره‌ای به کام خاک خشک ما نریختندماه مهر آمدهگرمی هوا شکسته   مثل قلب ....  راستی، نامه‌های من به دست تان نمی‌رسد؟اتفاق تازه؟هیچ!ساعتی که روی میز بود خواب رفته،بوته‌های شمعدانی سفید گل نمی‌دهند،چرخ ریسک غریبه ساکت است،حجمی از هوا که بوی عطر داشت ایستاده،چند هفته می‌شود که آفتابدر جزیره‌های سرد ما غروب کردهراستی!مثل سال‌های قبلپنج‌شنبه هاسر به کوه می‌زنم...هفت روز هفته،پنج‌شنبه استپنج‌شنبه‌ای که تو سوار آن قطار ...راستی!شعر تازه‌ای برای این شماره مجله خواستندشعر تازه مرا که آن قطار بُرداین شماره مجله                      زیر چاپ مرداین شماره‌ها که پاک می‌شونداین شناسه‌ها بلاک می‌شوند،راستی چندمین شماره جدید من...عصرهای خالی قدم زنانخاطرات کافه‌های تنگ و گرم زنده می‌شوندکافه‌ای که تخت چوبی و گلیم دست باف داشتکافه‌ای که قهوه‌های تُرک داشتقهوه‌های روشنی که خنده‌هایشانجرعه‌های جاودانه‌ی صدایشانمی‌بَرَد مرا به قونیه، به بلخ،راستی چراقهوه‌های خوب و تازه تلخ می‌شوند؟ تلخ؟روزهایتان به کامسایه‌تان مدام ...@beheshtedelتهران ـ مهر ۱۳۹۶#محمد_فخارزادهمحمد فخارزادهمحمد فخارزادهTue, 18 Mar 2025 20:46:04 +0330https://virgool.ir/@mfakharzadeh/سقف-تو-چیست-آسمان-b8lgqtanogseعابر ناشناس من، در صفحات من بماناین دل پاره پاره را وا کن و بیشتر بخوان من به تو فکر می‌کنم در کلمات کاملمزود عبور می‌کنی! جان روان من بمان راه دراز رفته را، خاطره‌های خسته را،راز دل شکسته را، از تو نمی‌کنم نهان می‌روی از دیار من، ای نفست بهار منمادر توست این وطن میهن توست این زبان واژه به واژه‌اش شکر، کوچه به کوچه‌اش قمر منتظر است مادرت، تیز برو ولی نمان هرچه زمانه تیره شد نور امید را ببینراه تو چیست؟ عاشقی! سقف تو چیست؟ آسمان! نور امید شعله‌ای در شب سرد بی کسی استاز شرر امید ما روشن و گرم شد جهان 🍁🍁🍁کامل و کاردان شده، هرچه که خوب، آن شده«آب زنید راه را» می‌رسد آن بهار جان @beheshtedel۱۴ آذر، تهران #محمد_فخارزادهمحمد فخارزادهمحمد فخارزادهSat, 11 Jan 2025 22:19:55 +0330https://virgool.ir/@mfakharzadeh/شبهای-خوابگاه-zeutnrgtpc83در شبی که ماه نیستحال من دوباره رو به راه نیستخیره می شوم به گوشة اتاقگوش می کنم به درگوش می کنم به هر صدای پای آشنادر شبی که ماه نیستلذتی درون خوابگاه نیستمی گریزم از جزیره های بی کسیمی روم به کوچه های اطلسیکوچه باغهای بی چراغ عاشقیدر شبی که ماه نیستیک نگاه عاشقانه، یک نگاه نیستای نصیب من!درد می کشم ولی چه سودکاش درد و داغ منگوشوارة طلایی تو بود!مرداد 81محمد فخارزادهمحمد فخارزادهSat, 14 Dec 2024 16:29:57 +0330https://virgool.ir/@mfakharzadeh/خيابان-يانگ-the-yonge-street-ij755uv4psftمن مردی بی شناسنامه‌ام كه بيست و پنج سال است دارم در خيابان يانگ راه می روم و هنوز به انتهای آن نرسيده‌ام و نمي‌دانم قرار است كی به انتهای آن برسم. خيابان يانگ طولانی ترين خيابان دنياست، خيابانی به طول 1200 كيلومتر كه آمريكا را به كانادا وصل می كند و از بسياری از شهرها مثل نيويورك و تورنتو بزرگترين شهرهای شمالی و درياچه زيبای اُنتاريو- بيكران آبی رنگی كه هميشه رؤيای چند ساعت پارو زدن روی آن را دارم- می گذرد. هميشه دورترين جای اين خيابان مستقيم كه می توانم ببينم شب است، تاريك است و هرچه راه می روم و حتی وقتی به شبی كه خيال می كردم پايان اين راه است می رسم، بازهم در نهايت نگاه من شب است. بايد آخر اين خيابان قطب باشد كه نيمی از سال شب است و نيم ديگر . . . ؟در خيابان يانگ، انسانها، ارابه‌ها و ماشينها همه به جلو حركت می كنند و هيچكدام هيچوقت متوقف نمی شوند. انگار اين خيابان را طوری ساخته‌اند كه برآيند همه نيروها صفر باشد، آن وقت هر كسی را با يك سرعت اوليه به حركت مستقيم‌الخط يكنواخت واداشته‌اند.اگر از حركت بايستی، هر آن، انسانی، ارابه‌ای، ماشينی از روی تو رد می شود، پس بايد مدام راه بروی و حتی نمی توانی چهره كسانی را كه از كنارت رد می شوند يا تو از آنها سبقت می گيری، ببينی، كسی سر بر نمی گرداند، دستی تكان نمی دهد، تو را صدا نمی زند... و همينطور روزها و شبها به یکنواختی می‌گذرند و تو راه می روی و راه می روی و راه می روی بی آنكه دريایی آبی چشمی را سير تماشا كنی.حالا پيكره جوانی را می بينم كه از من سبقت می گيرد، لاغر اندام و ميانه قد، كيف سفيدی روی شانه چپش انداخته و بی اعتنا به هرچه پيرامون اوست از كنار من رد می شود. تنها سهمی كه از زيبايی اش به من می رسد، ديدن موهای بلند و بلوند اوست كه در هبوطی آبشارگونه نيمدايره‌ای طلايی روی گودی كمرش شكل داده. آفتاب كه به موهايش می رسد از طلای كلكته درخشانترند. نمی دانم چرا موهای بلندش را نبسته؟ شايد می خواهد باد لابه‌لای موهايش بازيگوشی كند و تارهايش را به هوا بيندازد، باد هم مثل آب، مثل خاك، كودك بازيگوشی است كه در مقابل تو با سروصدای زياد توپ بازی می كند و تا گل می خورد گريه و زاری راه می اندازد و تو مجبوری او را تحمل كنی. با اين همه، حس می كنم اگر اين باد نبود چيزی از شكوه موهاي بلندش كم می شد.هرچه تلاش می كنم اين آهنگ يكنواخت قدمهايم را بشكنم تا به او برسم نمی توانم. بيست و پنج سال است كه پاهايم مثل پاندول ساعت با ضرباهنگی ثابت در حركتی نوسانی كه هيچ اختياری برای شتاب بخشيدن به آنها ندارم، رفت و آمد می كنند. زن ذره ذره دور می شود، من ذره ذره عقب می ‌افتم و سعی می كنم در خيالم چهره او را ترسيم كنم...حتماً پيشانی بلندی دارد، سفيد و بلند با دو ابروی كشيده كه انتهای آنها متوجه بالاست. چشمهايش بايد از آن چشمهای آبی روشن باشند كه وقتی در تابش آفتاب قرار می گيرند حتی صدفهای ته دريا را نمايان می كنند. مردمكهايش دو جزيره خالی در آن دريای آبی هستند كه در نيم‌كره‌ای سفيد شناورند و وقتی به چپ و راست نگاه مي‌كند دو كودك بازيگوشند كه تاب سواری می كنند... همانجا در چشمهايش متوقف می شوم و پايين تر نمی آيم. می ترسم كه چند لحظه دیگر او را با بالهای سپيد و تاجی از برگهای زيتون بر فراز معبد آكروپوليس مجسم كنم.هنوز در تبسم ترسيم چشمهای او هستم كه می بينم چند روز و چند شب گذشته و البته چند تار ديگر از موهايم سفيد شده و خوشحالم از اينكه اين دوروبرها آينه‌ای نيست تا خودم را در آن ببينم، اگرچه او حتماً در كيف سفيدش آينه‌ای دارد كه گهگاه خودش را در آن مي‌بيند، دستی به سر و رويش می كشد، موهايش را مرتب می كند و از آن همه زيبايی كه دارد لذت می برد. شايد بد نبود اگر من هم اينقدر دست خالي نبودم، كيفی داشتم يا لااقل آينه‌ای كه خودم را در آن مرتب كنم. دلم مي‌خواهد دستهايم را بالا بياورم و با فشار انگشتانم موهاي احتمالا آشفته‌ام را مرتب كنم، اما نمي‌توانم ... دستهايم – اين دو تكه گوشت آويزان- در نوساني تقديري و هماهنگ با پاهايم مثل پاندول ساعت جلو و عقب می روند. از دست اين دستها كه هيچوقت كمكم نكرده‌اند عصبانی می شوم، اما خودم را دلداری می دهم و با خودم می گويم حالا آينه هم كه نباشد وقتی به او برسم يك لحظه در چشمهايش نگاه مي‌كنم و در آن آينه آبی صيقلی خودم را می بينم و تا بيايد حرفی بزند يا سر صحبت را باز كند، خودم را مرتب می كنم... و بعد خودم را می بينم كه موهايی بلند و بلوند دارم با موجهايی هماهنگ... و پيشانی سفيد و بلند... و چشمهای آبی روشن كه مثل آسمان تهران پس از بارش بارانهای بهاری روشن و درخشان است ... بدون كودكان بازيگوش ... با بالهايی سپيد و تاجی از برگهاي زيتون بر فراز معبد آکروپولیس...هنوز در ترسيم امواج آبی چشمهای خودم هستم كه می بينم چند روز و چند شب گذشته و نمی فهمم چند تار ديگر از موهايم سفيد شده. با خودم می گويم بالاخره او خسته می شود يكجا می ايستد و من به او می رسم و اگر سر صحبت را باز نكرد حتی به او نگاه نمی كنم، بی اعتنا از كنارش رد می شوم و آن وقت او كه كيفی ندارد يا اگر داشته باشد در آن آينه‌ای ندارد وقتی وسوسه موهای بلوند و چشمان آبی مرا ببيند خودش را به آب و آتش مي‌زند و دنبال سرم راه می افتد، اما من سريعتر از او حركت می كنم آنقدر سريع كه نتواند به من برسد و بعد روزی صدبار پشيمان می شود از اينكه چرا وقتی از كنارش گذشتم سر صحبت را باز نكرد و با من حرف نزد . . . دارم در خیالم با او دعوا می کنم و دوباره نمی فهمم كه چند روز و چند شب ديگر گذشته و چقدر از موهايم سفيد شده.هنوز خيابان يانگ دارد راه مي‌رود و من شبح لاغراندام زنی را می بينم كه روی زمين افتاده و حتماً كيف سفيدی روی شانه چپش بوده. نزديكتر كه می رسم می بينم نيمی از موهايش ريخته و نيم ديگر سفيد شده و صورتش مثل كويرهای بي باران پر از چين و چروك است، انگار كه هفتاد و پنج ساله باشد و چشمهايش. . . هيچ چيزی نمی بينم جز دو كاسه گود شده دو حدقه خشك كه انگار هيچوقت در آنها چشمی نبوده . .اهواز، فروردین 1383محمد فخارزادهمحمد فخارزادهThu, 14 Nov 2024 12:24:37 +0330https://virgool.ir/@mfakharzadeh/ستاره-قطبی-rgfmtfemuce1من مردی بی شناسنامه ام. همه زندگی ام یک ساک جمع و جور است که با خودم بر می دارم و از این شهر به آن شهر می برم. هیچ وقت نتوانسته ام بیش از یک هفته در یک شهر بمانم اما دو هفته است که در این شهرم. خاطراتم بیش از یک هفته باقی نمی مانند و بعد از آن آشوبی در دلم برپا می شود، انگار که جایی از تنم آتش گرفته باشد. موجهایی سهمگین در من برمی خیزند که همه چیز را زیر و رو می کنند. آن وقت ساکم را بر می دارم و به ایستگاه می روم و سوار اولین اتوبوسی می شوم که مرا از این شهر ببرد. وقتی اتوبوس به راه می افتد، وقتی تنم را به راه می سپارم، تازه آرام می شوم. راه برای من گهواره ایست که شیرین ترین خوابها را در آن می بینم. به یاد نمی آورم که تا به حال به کدام شهرها رفته ام اما هیچ وقت در شهری که نه رودخانه دارد نه کوه، پیاده نشده ام. همیشه در ساحل رودخانه ها یا در دامنه کوهها جایی هست که برای من ساخته اند، آنجا می نشینم، از صبح تا غروب به مردمانی که رد می شوند نگاه می کنم، به چشمهایشان خیره می شوم، خطوط صورتشان و آرایش موهایشان را مرور می کنم، دنبال بوی عطرشان به راه می افتم شاید یکی از آنها خاطره ای از گذشته را در من زنده کند، اما هیچکس به من نگاه نمی کند، انگار هیچ کس مرا نمی بیند! همه مردم شهر از مقابلم رد می شوند اما حتی یکی ...آن وقت دوباره در دلم آشوب می شود.می فهمم که یک هفته گذشته است و باید از این شهر بروم.اما دو هفته است که من در این شهرم. این شهر هم رودخانه دارد هم کوه، و درختان بلند گردو که در دامنه کوه رسته اند و از دامن رود آب می نوشند. روز اول که به این شهر آمدم از ظهر گذشته بود که درویش را دیدم. درویش به هیات سرو می مانست با آن خرقه سپید بلند که تا روی گیوه هایش امتداد داشت، با گیسوانی سپید که از زیر کلاه قلندریش بیرون زده بودند و گرداگرد شانه هایش را فراگرفته بودند. درویش نه لباسش به لباس مردمی که دیده بودم می مانست نه صدایش. بار اول که مرا دید گلابدانش را کج کرد دستانم را پیش بردم چیزی در آن ریخت که عطری آشنا داشت انگار جزئی از وجودم آن را می شناخت. درویش نگاهی به من انداخت. زیر ابروان فرورفته اش هنوز دو ستاره قطبی می درخشیدند. سکه ای در کشکولش انداختم و رفت.شش روز شش سکه در کشکولش انداختم و رفت. شش بار عطری آشنا را بوییدم و رفت. دیگر زیر درخت گردو می نشستم تا او بیاید و مردمانی را که بودند یا نبودند نمی دیدم. کلمه ای برای مکالمه با او نداشتم تا از راز آن عطر آشنا بپرسم. تا آن دو ستاره قطبی را می دیدم دهانم قفل می شد، خاموش می ماندم و تا لحظه ای که او در ملتقای کوه و رود محو می شد تعقیبش می کردم.روز هفتم تا نزدیک غروب زیر درخت گردو منتظر ماندم. درویش نیامده بود. کودکی که می خواست گردو بچیند سنگهایش را به درخت می زد اما سنگها روی من می افتادند و خون از سر و رویم جاری بود.. دلم آشوب شد، گفتم باید از این شهر میهمان آزار بروم. این درویش هم آمدنی نیست. ساکم را برداشتم که از دیگر ملتقای کوه و رود درویش ظهور کرد. خواستم بروم، دستش را بالا آورد و مرا متوقف کرد. لبهایش را به ظرافت شعر گشود و گفت :به سنگ کودک نابالغی مرد عاقلی نمی رمد.دستمالش را باز کرد، آن را روی صورتم انداخت طوریکه تمام صورتم را پوشاند. چشمانم را بستم دستمالش را پایین لغزاند و خونها را پاک کرد. گفت:چشمانت را بگشا!چشمانم را باز کردم. کودک نبود و به جای آن زنی زیبارو ایستاده بود که بوی گلابدان درویش از پیکرش می تراوید. درویش گفت:تو عاشقی بی معشوقی که از این شهر به آن شهر در پی عشقی آتشناک که روزی تورا خواهد سوخت سفر می کنی.زن زیبارو با لبخندی که باران ملاحت از آن می بارید نیمرخش را از من برگرداند. تنها توانستم مرز گیسوان انبوهش را که در سیاهی شب محو شده بود، دنبال کنم. زن به سمت ستاره قطبی چونان موجی دور می شد و من در حیرت از آن همه زیبایی که فراتر از تحملم بود برجا خشک شده بودم.حالا دو هفته است که در این شهرم، اما دیگر نه درویش را می بینم نه از آن زیبارو که در سیاهی شب گم شد اثری پیداست. این روزها بالای درخت می روم تا برای کودکانی که گرداگردم جمع شده اند و مرا دوست دارند گردو بچینم. کودکانی که در نگاهشان رازی از آن ستاره قطبی است.اهواز، بهمن 1382محمد فخارزادهمحمد فخارزادهThu, 14 Nov 2024 12:19:29 +0330https://virgool.ir/@mfakharzadeh/زیر-باران-ها-دویدن-ها-xbeawtdtduuhخیالم را پریشان کرد در غربت دویدن هابرای لقمه نانی منت مردم کشیدن ها گلی در این بیابان هرچه می‌گردم نمی‌بینمبهاران را ز یادم برد این پاییز دیدن هابرایم سایة سروی و طرف جویباری بسصدای پای آب از سمت بارانها شنیدن ها شبان تار تنهایی نیستان خیالم رابه آتش می‌کشد اندوه از یاران بریدن هابه دیوار قفس دلبسته‌ام از بس که تنهایممرا افسوس بالی نیست در فصل پریدن هادر این صحرای آتش چشمه‌های شعر من خشکیدخدایا قسمتم کن زیر بارانها دویدنهااهواز - خرداد 1382محمد فخارزادهمحمد فخارزادهThu, 14 Nov 2024 12:11:27 +0330https://virgool.ir/@mfakharzadeh/من-و-داستایوفسکی-در-استخر-coxlxodoworpاین لحظات که این متن را می‌نویسم بر من بسیار سخت می‌گذرد. علی را به استخر آورده‌ام کلاس آموزش‌ شنا دارد و من باید دو ساعت با این وضعیت در این اتاق انتظار کوچک بنشینم تا کلاس علی تمام شود.قبل از اینکه انگشت وسط پای چپم را جراحی کنم من هم با علی می‌رفتم و تنی به آب می‌زدم. گاهی هم با پدران هم کلاسی‌های علی مشکلات جهان را حل می‌کردیم.البته ناراحتی من از دو ساعت انتظار و مشاهده مداوم این آقای محترمی که او هم منتظر پایان کلاس پسرش است و هنوز دستکش‌های پلاستیکی دوران کرونا را در دست دارد و خیلی مواظب است به او نزدیک نشوی، نیست.من مشغول مطالعه یک کتاب جدید هستم: سفرنامه‌ی اروپا نوشته نویسنده محبوبم فیودور داستایوفسکی. یک آدامس اکالیپتوس در دهانم دارم، یک بطری آب با طعم لیمو و یک گیم خیلی خوب روی گوشی‌ام. همه اینها به خوبی دو ساعت وقت مرا پر می‌کند، اما بسیار ناراحتم.ناراحتی من از این پدربزرگی که در اتاق بدنسازی کناری، لخت شده و پشم و پیل معظم‌ ایشان و شکایت‌های متوالی از گم شدن فلان وزنه بدن‌سازی نیست. ناراحتی من حتی از کشوری نیست که در آن مزد گور کن از آزادی آدمی بیشتر است. ناراحتی من از آقای مدیر اینجاست که همین جا روبروی من نشسته و منتظر است با من چشم در چشم بشود و حرفی را که در گلویش قلمبه شده بیرون بریزد.لابد می‌پرسید چه حرفی؟ وقتی رسیدیم اینجا من هندزفری توی گوشم بود و داشتم به پادکست کودتا با صدای امیر سود بخش گوش می‌دادم و غرق روابط پیچیده کاشانی با شاه و مصدق بودم که دیدم آقای مدیر یک دفعه کفش علی را گرفت و با سرعت به اتاق تنهایی خودش رفت و با یک جاروی خیس برگشت. زیر لب غر می‌زد. گوشی را از گوشم در آوردم. غر می‌زد که کفش علی گل آلود است. می‌گفت: باغچه را آب داده و تمام بچه ها از باغچه گل آلود رد شده‌اند و ورودی استخر را آلوده کرده‌اند. به حرف‌های آقای مدیر گوش می‌دادم و سعی می‌کردم با او همدردی کنم که نگاهم به صندل‌های خودم افتاد! من به خاطر عملی که روی انگشت وسط پای چپم داشته‌ام صندل به پا می‌کنم. از حاشیه صندل یک هاله گل بیرون زده بود. فکر کنم نیم کیلو گل به صندل من چسبیده بود! صندل‌هایم را زیر صندلی پنهان کردم. آرزو کردم مثل چارلی چاپلین در فیلم جستجوگران طلا، کفشهایم را بخورم. آقای مدیر با چشم‌های عصبانی‌اش رد گل آلود را دنبال می‌کرد و الان بود که به من برسد. خودم را در کتاب داستایوفسکی پنهان کردم و مترصد لحظه‌ای بودم که آقای مدیر بیرون برود. در یک لحظه طلایی سعی کردم با همان پایی که انگشت وسطش جراحی شده گل‌ها را از کنار صندل پاک کنم. در اواسط عملیات آقای مدیر پیدایش شد! توده‌های گل را زیر صندلی پنهان کردم و دنبال دستمال کاغذی گشتم که در غیبت بعدی آقای مدیر آثار جرم را پاک کنم، اما یک دفعه آقای مدیر مثل شکارچی که دنبال شکار می‌گردد به سمت من آمد. در صندلی‌ام فرو رفتم و پشت داستایوفسکی قایم شدم. آقای مدیر به دو قدمی من رسید الان بود که زیر صندلی را نگاه کند اما مسیرش را کج‌کرد و به سمت پیرمرد بدن ساز رفت که روی دستگاه خوابش برده بود.نفس عمیقی کشیدم و دور و برم را نگاه کردم آنجا اصلا دستمال کاغذی نبود. چند جوان وارد شدند. مدیر سمت آنها رفت. دنبال یک نفر می‌گشتم که کفش‌هایش گل آلود باشد و شانه‌هایش را برای گریه کردن به من قرض بدهد. اما کفش همه از تمیزی برق می‌زد. به این نتیجه رسیدم که هیچ آدم عاقلی هنگام ورود به استخر از باغچه گل آلود رد نمی‌شود. آقای مدیر دوباره به سمت من آمد چشمهایم را بستم. صدای آهنگ چاوشی را بلند کردمعمو زنجیرباف زنجیرت رو بنازم...دو قدمی مانده بود به من برسد که خانمی وارد شد و آقای مدیر که مایو پوشیده بود هراسان به طرف در رفت، مبادا که خانم وارد استخر مردانه شود. آن خانم، مادر یکی از بچه ها بود و می‌خواست با موبایلش از آرشام جان فیلم بگیرد تا با آن برای تولدش کلیپ سورپرایز تهیه کند. مدیر قول داد که اگر آن خانم از جایش تکان نخورد، خودش تا آخر عمرش آرشام را سورپرایز کند و موبایل را برد که فیلم بگیرد . از فرصت استفاده کردم و قدری پای چپم را که انگشت وسطش را عمل کرده بودم و داشت خواب می‌رفت تکان دادم.من هم دلم می‌خواست پیشرفت علی را ببینم. اما اگر بلند می‌شدم، آقای مدیر گِل‌ها را می‌دید و تمام گناهان بنی آدم از قابیل تا این برهه حساس کنونی، گردن من می‌افتاد...در همین لحظات تلفن استخر زنگ خورد و آقای مدیر گوشی را برداشت. گُل از گلش شکفت. به نوچه‌اش گفت: آقای رییس بانک دارد می‌آید! برایش قهوه درست کن. سونای خشک را روشن کن، مایو و حوله‌ی تمیز برایش کنار بگذار!من هم مشتاقانه منتظر دیدن آقای رییس بانک بودم و صندل گل آلودم را از یاد بردم. آقای مدیر رفته بود که مقدمات تشریف فرمایی آقای رییس بانک را فراهم کند. در همین لحظه آرشام بیرون آمد و مادرش پرید و او را بغل کرد. آقای مدیر ترسید که مادر آرشام وارد رخت کن بشود برگشت و غضب آلوده به من کرد نگاه. تا آمد با من دعوا کند، تلفن زنگ خورد.باز هم، آقای رییس بانک بود، راه را گم کرده بود. از آقای مدیر آدرس و لوکیشن می‌خواست. آقای مدیر با ناز و ادای دخترکان جوان با رییس حرف می‌زد. من از این غفلت طلایی استفاده کردم و گِل ها را که حالا خشک شده بودند کنار زدم. یک دفعه هدفون از گوشم افتاد چاوشی از برای مصلحت در حبس دنیا مانده بود. آقای مدیر برگشت طرف من. چشمهایم را بستم. داستایوفسکی هم نبود که کمکم کند. درست وسط پنهان کردن گل ها بودم که نوچه‌اش را صدا زد و از او خواست که لوکیشن استخر را برای آقای رییس بانک بفرستد. چرا علی بیرون نمی‌آمد؟ بهترین وقت برای فرار از استخر بود و گریز از شهر که به هزار انگشت پاکی آسمان را به وقاحت متهم می‌کنند. آقای مدیر دوباره عصبانی بود. سالن انتظار به نظرش کثیف بود. جاروی دسته دار را برداشته بود و به طرف من می‌آمد. پسر آقای دستکش‌پوش بیرون آمد. پیرمرد بدن ساز هم لباسش را پوشید و رفت.تنها ماندم نه حریفی؛ تا با او غم دل گویم نه امیدی، در خاطر که تو را جوبم ای شادی جان، سرو روان کز بر ما رفتی ...حالا فقط من مانده بودم و آقای مدیر و جاروی دسته دار. منتظر بودم که مثل هری پاتر سوار جارو شود و با چوب جادویش مرا سوسک کند.یک دفعه در باز شد و آقای رییس بانک وارد شد.کفش آقای رییس بانک، گِلی بود.#داستان #طنزمحمد فخارزادهمحمد فخارزادهMon, 21 Oct 2024 00:22:41 +0330https://virgool.ir/@mfakharzadeh/ادامه-امتحان-در-باهاماس-bz2ypzxkyhlbامروز صبح دانشجویان من امتحان داشتند. هفتاد دانشجو در کلاس نشسته بودند. هوا گرم بود. سیستم تهویه خاموش بود. پنجره و در کلاس را باز کردم تا هوا جریان پیدا کند. پرده های پنجره را بالا نزدم تا حواس بچه ها پرت نشود. هوای کلاس رفته رفته بهتر شد و چهره‌ی بچه ها باز شد. بیرون، باد می‌آمد. باد، پرده ها را تکان می‌داد. پایین پرده را با دست گرفته بودم که سر وصدا ایجاد نشود و حواس بچه‌ها پرت نشود. رفته رفته شدت باد بیشتر شد و پرده‌ها مثل بادبانی که باد در آن افتاده باشد به اهتزاز در آمدند.شدت باد بیشتر می‌شد و پرده‌ها مثل بادبانی سرکش حرکت می‌کردند. یک دفعه تمام کلاس مثل کشتی تکان خورد و از زمین جدا شد. ترسیده بودم. جهت پرده را تغییر می‌دادم تا به ساختمانهای اطراف برخورد نکنیم. بچه‌ها غرق در امتحان بودند و هنوز متوجه چیزی نشده بودند. به ذهنم رسید هر چه از زمین بالاتر برویم برای ما امن تر است. کشتی را به سمت سردر دانشگاه حرکت دادم. مامور اموال دانشکده به سرعت دنبال کشتی می‌دوید و فرمی را به من نشان می‌داد که احتمالا فرم خروج اموال بود. کارمند کچل حراست که زیرآب همه را می‌زند تلاش می‌کرد به لنگر کشتی آویزان شود تا مانع خروج ما از دانشگاه بشود ولی زور باد بیشتر بود. همه نیروهای ویژه، لباس شخصی‌ها و بی شلوارها جمع شدند تا جلوی ما را بگیرند. روی عرشه ایستادم و انگشتم را به نشانه سکوت جلوی بینی‌ام گرفتم. بچه‌ها امتحان داشتند و نباید کسی سرو صدا می‌کرد. آقای پناهی رییس خوش اخلاق انتظامات از اتاقش بیرون آمد تا ببیند چه خبر است. کارمند کچل، موانع هیدرولیک ورودی دانشگاه را بالا برد تا مانع خروج کشتی بشود به معاون فرهنگی دانشگاه هم خبر داد که عده‌ای پسر و دختر بدون مجوز دارند به اردو می‌روند. معاون، مثل همیشه سرش شلوغ بود و مدیر فرهنگی را فرستاد که گزارشی از مساله تهیه کند و در اولین جلسه شورای فرهنگی دانشگاه ارائه کند. باد شدیدی وزید و کشتی از سر در ۶ میلیارد تومانی دانشگاه بالاتر رفت. آقای پناهی دستی تکان داد و لبخند زد. به او گفتم: امتحان که تمام شود ما بر می‌گردیم...یک ساعت از شروع امتحان گذشته بود و بچه‌ها سوال داشتند. سکان را رها کردم و کشتی را در حالت هدایت خودکار گذاشتم. به تنگه جبل الطارق رسیده بودیم و داشتیم از دریای مدیترانه وارد اقیانوس اطلس و آبهای آزاد بین المللی می‌شدیم. هر چه می‌گذشت سوالات بچه‌ها بیشتر می‌شد معلوم بود امتحان سخت است و باید وقت آن را تمدید می‌کردم. حتی پارسا و ملیکا هم برگه‌هایشان را تحویل نداده بودند. بعضی بچه‌ها تشنه بودند و بعضی نیاز به سرویس بهداشتی داشتند. مستاصل شده بودم. در کشتی ذخیره آب و غذا نداشتیم. به کابین کشتی رفتم و نقشه را نگاه کردم به باهاماس نزدیک بودیم. به بچه‌ها گفتم که به زودی چند دقیقه برای استراحت و تجدید قوا آنتراکت خواهیم داشت. به باهاماس رسیدیم، با آبهای شفاف فیروزه‌ای و سواحل طلایی رنگ. بچه‌ها برای استراحت از کشتی پیاده شدند. آنها که تشنه بودند نارگیل‌هایی را که روی ساحل افتاده بود، شکستند تا شیر آن ها را بخورند. بچه‌ها خواستند امتحان را به جای کشتی روی ساحل ادامه بدهند. تکان‌های کشتی حالشان را بد می‌کرد. برگه‌هایشان را بیرون آوردند و با فاصله از هم روی آن ساحل زیبا نشستند. عده‌ای کفش‌هایشان را در آورده بودند. عده‌ای هم به جای چرک نویس از صفحه ماسه‌ها استفاده می‌کردند. وقت امتحان رو به اتمام بود. به بچه‌ها گفتم کلاس بعدی به زودی تشکیل می‌شود و باید برگه‌ها را تحویل بدهند اما بچه‌ها تقاضای وقت بیشتری داشتند. عده‌ای می‌گفتند سر وصدای ماموران تمرکز آن ها را به هم ریخته و صورت مساله را اشتباه فهمیده‌اند. من آدم سختگیری نیستم. با خودم گفتم ده دقیقه بعد از اینکه اولین نفر برگه‌اش را تحویل داد، پایان امتحان را اعلام می‌کنم. بالاخره یک نفر حوصله‌اش سر می‌رود و برگه را تحویل می‌دهد!حالا یک سال و هفت ماه و سیزده روز است که من هر ده دقیقه، وقت امتحان را تمدید می‌کنم. احتمالا تا برگردیم آن کارمند کچل گزارش بلند بالایی علیه من برای مقامات دانشگاه خواهد فرستاد و آنها مرا به علت عدم رعایت موازین از دانشگاه اخراج خواهند کرد. پس بهتر است فعلا امتحان ادامه پیدا کند. من هنوز اینجا در باهاماس استادم و باید مواظب دانشجویانم باشم که حواس شان پرت نشود...@beheshtedel#داستان #رئالیسم_جادوییمحمد فخارزادهمحمد فخارزادهTue, 24 Sep 2024 23:25:53 +0330https://virgool.ir/@mfakharzadeh/جنجال-در-آمریکو-وسپوچی-dhakzzhjowl11امروز شنبه 20 جولای ساعت 15 در فرودگاه فلورانس هستم. قرار است با پرواز اتریشی ساعت 18:30 به وین بروم، امشب را در وین بمانم و فردا عصر به سمت تهران پرواز کنم. تقریبا 18 ساعت در وین هستم. خیلی دوست دارم این شهر زیبا را که پایتخت موسیقی جهان است، ببینم. شهر موتزارت، بتهوون، یوهان اشتراوس، شوبرت و .... هتلی در مرکز شهر گرفته ام که دویست سال قدمت دارد و نزدیک موزه و سالن کنسرت موتزارت است.فعلا در فرودگاه فلورانس هستم. اسم فرودگاه فلورانس امریکو وسپوچی است. در چند فرودگاه ایتالیا دیده ام که فرودگاه را به نام بزرگانشان نامگذاری می کنند. مثلا اسم فرودگاه رم لئوناردو داوینچی است یا اسم فرودگاه پیزا گالیله است. حالا چرا اسم فرودگاه فلورانس را به نام میکلانژ نگذاشته‌اند که معروفترین هنرمند فلورانس است؟ اصلا این آقای امریکو وسپوچی کیست؟ در گوگل جستجو میکنم ایشان همان کسی است که قاره آمریکا به خاطر اوآمریکا نامیده شده، کاشف، دریانورد، ناوبر قرن 15 میلادی،... قانع می شوم! چه قدر خوب بود اگر ما هم مثلا اسم فرودگاه شیراز را فرودگاه حافظ می‌گذاشتیم، اسم فرودگاه اصفهان را شیخ بهایی...فرودگاه به هم ریخته و آشفته است. من خوشبختانه زودتر آمده ام. کانتر خط هوایی اتریش را پیدا می کنم و در صف می ایستم. صف خیلی کند پیش می رود. یک ساعت است که در صف هستم. اطلاعات پرواز را چک می کنم. یک ساعت تاخیر داریم. کانالهای خبری ایرانی را چک می کنم: صدها پرواز در سراسر جهان دچار مشکل شده اند. خدای من! امروز چه خبر است؟ یک ساعت دیگر در صف می ایستم هیچ کس نیست که با او حرف بزنم. قبل از اینکه نوبت من بشود ما را ازصف اصلی جدا می کنند می فهمم که پرواز کنسل شده. به کارمند خط هوایی می‌گویم من باید امشب به وین بروم. پرواز خارجی دارم. می گوید تا فردا عصر هیچ پروازی از فلورانس به وین نداریم! کم سال و کلافه است مردم با او دعوا می کنند. نفر پشت سر من دانمارکی است می خواهد از وین به کپنهاگ برود. می پرسم از فلورانس برای وین قطار نیست؟ سرش را تکان می دهد که خیلی طول می کشد. مرد دانمارکی با خانواده اش آمده تعدادشان زیاد است. مرد مهربانی است. برایم آرزو می کند که به پروازم برسم. پسرش لباس تیم آرسنال را پوشیده در آن شلوغی با او هم احساس آشنایی می کنم. به خانواده آنها می‌گویم تیم ملی دانمارک!کم کم می فهمم که بیشتر مسافران پرواز کنسل شده فلورانس-وین دانمارکی هستند همه هم وقت می پرسی مقصدت کجاست؟ با لهجه زیبایی می گویند کوپن هیگن! یک جوان قد بلند و ورزشکار در صف پشت سر ماست که به او می گویم مایکل نویر (دروازه بان آلمان). البته غیر از دانمارکی ها که خونسرد و آرامند چند تا ایتالیایی هم هستند که دعوا می‌کنند، توی صف می زنند و اعصاب ندارند. مربی تیم ملی دانمارک می‌گوید اخلاق ایتالیایی ها همین طور است موقع رانندگی هم رعایت نمی‌کنند. یک جوان موقرمز هم هست که بی خیال ترین آدم دنیاست همه جا هم نزدیک من است. هر از گاهی خلاصه اخبار را از من می پرسد، نه استرسی دارد نه عجله ای! باید همشهری باشیم!بعد از ساعتها انتظار بالاخره هواپیمای اتریش به ما اطلاع می دهد که امشب ما را با اتوبوس به میلان می‌برند شب را در هتل می‌خوابیم و فردا صبح مارا به فرودگاه میلان می‌برند تا از آنجا به وین برویم. همه هزینه ها هم با ایرلاین است. اما چون پروازهای زیادی کنسل شده ممکن است چند ساعت طول بکشد تا اتوبوس پیدا کنند. به ما می‌گویند که به طبقه پایین نزدیک اطلاعات پرواز برویم و منتظر اعلام باشیم. دیگر هتل وین سوخته و آن همه برنامه برای دیدار از وین پرپر شده اما لااقل به پرواز تهران می رسم.فرودگاه فلورانس کوچک است. یک صندلی پیدا می‌کنم. جوان مو قرمز هم دنبال من می آید به او اشاره می‌کنم که روبروی من یک صندلی خالی هست. تشکر می کند هدفونش را روی گوشش می گذارد و چشمانش را می‌بندد. کانادا که بودم استاد مشاورم می گفت نسل بعدی با هدفون از مادر متولد خواهد شد. جوان موقرمز یکی از نسل بعد است.در شلوغی فرودگاه حسین العطیه را دیدم او هم در دانشگاه واترلو درس می خواند. پروفسور احمد کیشک استاد دانشگاه مونترال همراه اوست. حسین اهل شهری در مصر بود به اسم زقازیق. الان استاد دانشگاه دمام عربستان است. وضعش توپ است. صندلیهای کناری من خالی شده اشاره می‌کنم که بیایند اینجا. حسین می‌گوید به روز رسانی یک پکیج مایکروسافت باعث قطع سرویسهای سایبری جهان شده و بسیاری از خطوط هوایی را به هم ریخته. می‌خواهد بلیتش را کنسل کند و با هزینه شخصی بلیت بخرد. حوصله ماندن در فرودگاه را ندارد. بچه مایه دار! ما آبروی فقر و قناعت نمی بریم.حسین العطیه و دکتر کیشک می روند و سه دختر فرانسوی فورا به جای آنها می‌نشینند. خوشحالند، دارند استوری می گذارند از وضعیت فرودگاه. با زبانهای مختلف از آنها خواهش می کنم مواظب وسایلم باشند تا قدمی در فرودگاه بزنم. تقریبا دو ساعت است اینجا نشسته ام. دخترها استرسی ندارند دور هم خوشحالند.نزدیک ساعت 10 شب بالاخره صدا زدندکه اتوبوس آمده و باید سوار بشویم. تقریبا ۳ ساعت و نیم بعد از زمان اصلی پرواز. تیم ملی دانمارک همراه ماست، مایکل نویر هم در کاروان ماست، جوان مو قرمز را پیدا می کنم اشاره می‌کنم که بلند شود. خانم کارمند ایرلاین اتریش گفت که تا میلان حدود سه ساعت راه است. راننده ما را به هتل می برد. با هتل هماهنگ شده که فردا هر کدام از ما را در زمان مقرر به فرودگاه برساند. خانم ایرلاین می‌گوید که با ما نمی آید اما می‌رود به فرودگاه که برای همه ما آب بیاورد. مایکل نویر جستی زد و همراهش رفت که کمکش کند. آفرین به غیرتت مرد! ولی نمی‌دانستم این آب آخرین آب خوشی است که از گلوی ما پایین خواهد رفت!2ساعت 10:45 شب اتوبوس از فرودگاه امریکو وسپوچی راه افتاد به سمت میلان. مدتها بود سوار اتوبوس بین شهری نشده بودم. دلم برای سفر شبانه با اتوبوس تنگ شده بود. سرم را به پنجره تکیه می‌دهم. جاده به پیش می‌رود. شب شط جلیلی است پر مهتاب. ماه سمت من است و سخاوتمندانه بر جاده و شهر می‌تابد. خدانگهدار فلورانس زیبا! خوابم می برد. روز خسته کننده ای داشتم.سه ساعت بعد از توسکانی به لومباردی رسیدیم. هوای میلان بارانی است. همسفران یکی یکی پیاده شدند. مایکل نویر اولین نفری بود که پیاده شد. من و جوان مو قرمز هر دو خواب آلود بودیم و آخر همه رسیدیم. در لابی هتل غوغایی به پا شده، هتل ما را پذیرش نمی‌کند. می‌گوید با ما هماهنگ نشده! همه بر می گردند به سمت اتوبوس که بیرون هتل پارک کرده. باران می بارد. راننده اتوبوسی که ما را آورد انگلیسی نمی فهمد. دانمارکی ها هیچکدام ایتالیایی نمی‌دانند. مایکل نویر دنبال یک نفر می‌گردد که ایتالیایی و انگلیسی بفهمد. یکی از ایتالیایی ها عصبانی که در فرودگاه فلورانس دعوا می‌کرد به دردمان خورد. با راننده حرف می‌زند ... بی خیال روی مبل راحتی در لابی هتل می‌نشینم. پسرک موقرمز هم در مبل کناری من می‌نشیند.راننده ما را می گذارد و می رود. ماموریت او تمام شده. من خسته ام، حاضرم روی همین صندلی بخوابم. تصورم این است که هتل نزدیک فرودگاه است و فردا با شاتل ما را به فرودگاه می برند، مثل بیشتر هتل ها. پسرک مو قرمز می‌گوید: حالا چه کار کنیم؟ می‌گوید یک ساعت تا فرودگاه و شهر میلان فاصله داریم! خواب از سرم می پرد! جی پی اس گوشی من کار نمی کند! کجا هستیم خدایا! می روم بیرون هتل تا اطراف را ببینم. باران تندی می بارد، خیابان تاریک است. هیچ تابلویی نمی بینم. معلوم است که در میلان نیستیم. من قبلا میلان را دیده ام شهر زنده ای است.به یاد فیلم معروف هیچکاک Psycho(روانی) می افتم که مسافران در یک شب توفانی به یک هتل دور افتاده می روند و بعد ماجراهای وحشتناکی برای هر کدام رخ می دهد. به وایفای هتل وصل می شوم. ما در منطقه ای به نام فیرا هستیم.تیم ملی دانمارک و مرد ایتالیایی عصبانی با پذیرش هتل بحث می‌کنند. هتل می‌گوید ما فقط ۱۰ اتاق خالی داریم و نمی توانیم به همه شما اتاق بدهیم. ایتالیایی عصبانی می‌گوید بچه دارها اول! (خودش بچه دارد!)به جوانک مو قرمز می‌گویم: پس من و تو آخریم!مایکل نویر مودبانه از پذیرش هتل می‌پرسد توصیه شما چیست؟ می گوید تاکسی بروید و به شهر بروید آنجا هتل زیاد است. به جوانک مو قرمز می گویم ساعت از 12 شب گذشته هتل ها برای امشب جا ندارند. گوشی اش را نشانم می دهد یک هتل پیدا کرده ولی مشکل این است که کرایه تاکسی تا شهر زیاد است. مایکل نویر و عده ای دیگر به توصیه پذیرش گوش کردند و رفتند! کجا رفتی؟ من در ادامه این داستان به تو احتیاج داشتم!جوانک موقرمز می گوید: چه کار کنیم؟ ما هم برویم شهر؟ می‌گویم این سیاست چرچیل است که اینها دارند پیاده می‌کند. تفرقه بینداز و حکومت کن! در فلورانس تعداد ما زیاد بود. گفتند همه هزینه های شما با ماست بعد ما را چند دسته کردند و به شهرهای مختلف فرستادند: بولونیا، پیزا، میلان و ... حالا هم با بهانه ۱۰ اتاق می‌خواهند ما را چند دسته کنند.جوان مو قرمز لبخند تلخی زد و گفت عجب سیاستی دارند!فرصت می کنیم که قدری با هم حرف بزنیم و از احوال هم باخبر شویم. او هم به کپن هیگن می‌رود احتمالا بازیکن ذخیره تیم ملی و نیمکت نشین است!گفتم: ببین پذیرش هتل گفت ۱۰ اتاق داریم تیم ملی دانمارک و ایتالیا کلا ۵ اتاق لازم دارند صبر کن اینها که سر و صدا دارند پذیرش بشوند. حتما اتاق به لیست ذخیره هم می‌رسد. یک ساعت دیگر می‌گذرد. بعد از تیم ملی دانمارک در صف می‌ایستم ، مسوول پذیرش پاسپورت مرا می‌گیرد و اتاق ۴۴۸ را به من می‌دهد بدون خون و خونریزی! به جوانک موقرمز چشمکی می‌زنم علامت تایید می‌دهد و لبخند می‌زند.به یاد نویر می‌افتم بیچاره الان کجاست؟ یک لحظه در هتل باز می شود. او و دوستش زیر این بارون هنوز منتظر تاکسی بی سیم هستند!از پذیرش هتل می پرسم صبحانه چه ساعتی سرو می شود؟ می گوید برای شما صبحانه نداریم چون با ما هماهنگ نشده در دلم می گویم ذرت پرت نکن!3به اتاق 448 می روم . یک بسته خوشامد در اتاق هست. گرانولا بار، چیپس پرینگل، یک بطری آب ... یادم می آید که شام نخورده ام ساعت از 3 بامداد گذشته. خسته ام روی تخت رها می‌شوم.صبح با صدای زنگ گوشی بیدار می‌شوم. مستقیم به رستوران می روم و بدون هیچ مشکلی صبحانه می‌خورم. آخرین کاپوچینوی ایتالیایی را می نوشم. یکی از انواع کروسان ها را با کره امتحان می کنم. به اتاق بر می گردم وسایلم را بر می‌دارم به پذیرش می‌گویم یک ترانسفر برای فرودگاه مالپنزا (میلان) می‌خواهم. می‌گوید اسم شما در لیست نیست. با ما هماهنگ نشده. دوباره ذرت پرت می کند! لیستی را به من نشان می‌دهد. یک مشت حروف الفبا و عدد.می‌پرسم کرایه تاکسی تا فرودگاه چقدر است؟ می‌گوید ۱۰۰ یورو! خدای من! ۱۰۰ یورو هم که دیشب به خاطر از دست دادن هتل وین سوخت. با ۱۰۰ یورو می‌توانم یک سفر کیش بروم. درخواست می‌کنم به هواپیمایی زنگ بزند. روی اسپیکر می‌گذارد به ایتالیایی می‌گوید شما نفر چهاردهم در صف انتظار هستید. ۱۰ دقیقه می‌گذرد:نفر یازدهم، دیچی اونو، پانزده دقیقه بعد هنوز دیچی اونو، دیچی اونو... اینطوری هم پرواز وین و هم پرواز تهران را از دست می دهم. از پذیرش هتل خواهش می‌کنم برایم تاکسی بگیرد. تاکید می‌کند که باید خودم حساب ‌کنم. به ارواح عمه مایکروسافت ادای احترام می‌کنم. اگر به تهران برسم سیستم عامل لینوکس را روی همه دستگاههایم نصب می‌کنم. تاکسی یک لکسوس تر و تمیز است. به خودم دلداری می دهم که ۱۰۰ یورو می ارزد! تقریبا ۴۰ دقیقه تا فرودگاه راه است.یادم رفته بود که فرودگاه میلان چقدر بزرگ است. اولین سفر من به کانادا در سال 2004 از طریق فرودگاه میلان بود با خط هوایی آلیتالیا که الان دیگر وجود ندارد. فرودگاه مالپنزا هم آشفته و پر از مسافر است. بالاخره کانتر پرواز را پیدا می‌کنم. صف طولانی مسافران، دلهره مرا زیاد می کند. کاش زودتر آمده بودم. برای مسافران اکونومی یک کانتر باز شده اما برای بیزنس و فرست کلاس، سه کانتر که مشتری چندانی هم ندارند!صف بسیار کند پیش می‌رود. بعید می‌دانم به پرواز برسم. به پسر ژاپنی پشت سرم که روی چمدانش نشسته انگار که فرش سندباد باشد، می‌گویم حواسش به وسایلم باشد. از آقای فرست کلاس می‌پرسم چیزی تا پروازمن به وین نمانده، می‌توانم اینجا چک-این بشوم؟ می‌گوید پروازهای قبل از تو در صف هستند همه مثل تو هستند. حرفش را باور نمی‌کنم مسافران قبل از من خیلی خونسرد هستند. به جای خودم بر می‌گردم. پسر ژاپنی می‌گوید: تو فقط یک چمدان کوچک داری، لازم نبود در صف بمانی می‌توانستی آن لاین چک-این کنی.‌ توضیح می‌دهم که به خاطر پرواز دومم نمی‌توانستم.امیدی ندارم. فقط ۴۵ دقیقه تا پرواز مانده. پیام همسرم را می خوانم. ۱۱ بسم الله می گویم. صدا می‌زنند کسانی که پرواز وین دارند برای دریافت کارت پرواز به کانتر اول (فرست کلاس) مراجعه کنند.مثل تیری که از کمان رها می شود به سمت کانتر می روم و پاسپورتم را به او می دهم. حتا فرصت نمی‌کند کارت پرواز دوم را پرینت بگیرد. چمدانم را می گیرد. شماره گیت را نشانم می‌دهد A04 می‌گوید: کارت پرواز دومت را از گیت بگیر حالا برو به سرعت برو!می‌روم به سمت گیت، صف بازرسی بسیار شلوغ است. 35 دقیقه تا پرواز مانده. مالپنزا دومین فرودگاه شلوغ ایتالیاست. بعید است به گیت برسم. ماموران یک مانع راهبند را بر می‌دارند. من نفر اول لاین جدید هستم. وسایلم را روی تسمه می‌گذارم. 25 دقیقه تا پرواز مانده. حالا باید گیت را پیدا کنم. وای خدای من این گیتA04 کجاست؟ گیت های D و C و Bرا رد می کنم تا به Aبرسم. اولین گیت A64است یعنی گیت من ته ته فرودگاه است!20 دقیقه قبل از پرواز به گیت می رسم و با غرور و شادی کارت پرواز را به اپراتور می دهم و از او خواهش می کنم که کارت پرواز دوم را صادر کند. اشاره ای به صف طولانی پشت سرم می‌کند و می‌گوید: بلیت شما استندبای است باید صبر کنی تا همه مسافران سوار شوند بعد اگر جا بود... برای اولین بار به کارت پروازم نگاه می‌کنم. اصلا شماره صندلی ندارد! دست از پا درازتر به انتهای صف می روم. اگر به پرواز نرسم چمدانم، سوغاتی بچه ها کجا می رود؟ بچه ها گفته بودند سوغاتی از ایتالیا فقط شکلات نوتلا بیار!صف، آهسته آهسته پیش می رود. صبر می‌کنم تا همه بروند. از اپراتورها می شنوم که پرواز فقط 6 صندلی خالی دارد. در میان تقریبا 12 مسافر استندبای مرد ایتالیایی عصبانی و خانواده اش را می بینم. با وجود او بعید می دانم صندلی به من برسد نا امید یک گوشه می ایستم تا سرنوشت شوخی تلخش را تمام کند. ارواح مایکروسافت، جلوی چشمم می‌آید. نوبت به پذیرش مسافران استندبای می رسد. یکی از دو اپراتور که خانم جا افتاده ای است، میان این همه آدم به من اشاره می‌کند که پاسپورتت را بده. مرد ایتالیایی با خشم به من نگاه می کند. خانم اپراتور، کارت پرواز دوم از وین به تهران را هم چاپ می کند. به سمت تونل ورود راه می افتم. نگاههای مرد عصبانی مرا تعقیب می کند.یک ساعت بعد بر فراز وین هستم و به مزرعه های بادی نگاه می‌کنم. چه خوب که این مردم از انرژی پاک استفاده می کنند. کاش در سرزمین من هم از انرژی های پاک استفاده می کردند. حیف که نتوانستم وین را ببینم اما خوشحالم که امشب به تهران می رسم. راستی جوانک مو قرمز کجاست؟پایاننوشته محمد فخارزاده- شهریور 1403محمد فخارزادهمحمد فخارزادهTue, 17 Sep 2024 19:11:39 +0330https://virgool.ir/@mfakharzadeh/شهر-من-کجاست-mkpkj6t2udbfشهر من کجاست؟شهر مندر خطوط چشمهای شرقی کدام آشناست؟با تمام روزها غریبه‌ امباغ بی پرندهموج بی کنارهدشت بی بهارانتظار . . . انتظارکاش سهم مناز تمام کاخ ها و خاک هایک وجب بهشتیک وجب پریدن ازسیم خاردار سرنوشت بوداز جنوب غرب،تا شمال شرقاین بزرگراه های بی درختتیرهای بی پرنده ی چراغ برقصبحها : خمارشب : جنازه‌ای میان شوره زارصبح تا غروبکارکارکارروزهای خوب عمر من گذشتبین این کتابها، مقاله‌هادر میان برگه‌ های خانگیجستجوی هیچدر میان صفحه های پوچپلکهای منزیر بار خستگی شکسته اندخواب باشدختر کویرهای پرستارهآفتاب باشتهران - ۲۹ آبان ۱۳۸۱محمد فخارزادهمحمد فخارزادهThu, 05 Sep 2024 06:37:34 +0330https://virgool.ir/@mfakharzadeh/پادشاه-دلقکان-pyji4gqlrdckمرد قد کوتاه،نردبان را از زمین برداشت،رفت از دیوار چین بالانعره زد: اینک منم: آرش، سیاوش(گوسفندان در چمنزاران خالی از علف مشغول)- قله ها را فتح خواهم کرد شش بار از تمام نسل پیشین بیشنردبان از دست او افتادکفتری بر قله اش باریدناگهان در زیر پاهایش علف روییدگوسفندان سمت آن اعجاز چرخیدند و خدایی نو تراشیدندپادشاه دلقکانشب را کلیدی کردگنج های نسل خواب آلوده را برداشت عکس کاه و یونجه هرجا کاشتنسل خالیبا خیالی می رود در خوابکرم شبتابی برایش می شود مهتابخرداد 87 - تورنتومحمد فخارزادهمحمد فخارزادهWed, 04 Sep 2024 11:47:43 +0330