https://virgool.ir/feed/@meysamtexttتجربه شخصی منه، شاید برای شما هم کار بکنه.fa2026-11-10 18:43:18https://files.virgool.ir/upload/users/4960145/avatar/6ZMqmJ.jpghttps://virgool.ir/@meysamtextthttps://virgool.ir/@meysamtextt/کله-شق-کیه-منم-xnhpyjmr5eg6احسان عبدی‌پور را خیلی دوست دارم؛ مثل یک اسطوره برای من می‌مونه. گاهی اوقات که می‌خوام بهش فکر کنم، لهجهٔ ذهنم بوشهری می‌شه. حتی الانم که دارم این متن رو می‌نویسم، بوشهری توی مغزم صدا می‌ده. حتی یک بار قصد کردم از یک بوشهری لهجه‌شون رو یاد بگیرم که خودش قصه‌ای داره؛ بخوام بازش کنم خودش داستانی می‌شه.یک روز یکی با حالت بهت‌زده‌ای—انگار متهَم گرفته—بهم گفت: «می‌دونی احسان عبدی‌پور چه جبههٔ سیاسی داره؟!» با یک حال بی‌تفاوتی گفتم: «عامو ول کن! من خودم سیاست نمی‌فهمم که بخوام بدونم کی درست می‌گه کی غلط.» احساس کردم اشتباه کردم اصلاً جوابشو دادم؛ باید فقط می‌گفتم «آره تو درست می‌گی» و شاید یه فحشی هم به احسانو می‌دادم که ول کنه بره! ولی دیگه دیر شده بود و توی تلهٔ یک کلّه‌شق—که فکر می‌کنه خودش هم از سیاست خیلی سرش می‌شه—افتادم.مهم نیست؛ کلی با من به‌صورت یک‌طرفه کل‌کل کرد. همون‌طور که یک بوکسور حریفشو یک طرفِ رینگ بی‌پناه گیر می‌آره و هی مشت حواله می‌ده، منم گفتم بذار بخورم که تموم شه...انسان‌ها خیلی خودشون رو درگیر چیزهایی می‌کنند که فکر می‌کنند خیلی درموردش می‌دونن، اما واقعاً هیچی نمی‌دونن. تقصیری هم ندارن، چون جامعه دورشون اون‌طوری می‌خواد؛ البته شاید.خیلی خوبه آدم بعضی اوقات ترمز همه‌چیز رو بکشه، بشینه یک گوشه ببینه اصلاً چی می‌خواد. من گاهی می‌شینم فکر می‌کنم می‌بینم دلم طبیعت می‌خواد، گل می‌خواد، هم‌صحبت خوب می‌خواد؛ گاهی هم یک هم‌صحبتِ دردمندی که دنبال معالجه است می‌خواد، تا کمکش کنم و ترمزِش رو بکشم و حالش رو خوب کنم.و همون‌طور که گفتم، احسانو رو خیلی دوست دارم. گاهی اوقات که می‌خوام ترمز زندگی رو بکشم و از این ماجراها جدا شم، می‌رم تاک‌شوهاشو توی برنامه‌های مختلف پیدا می‌کنم و با دقت می‌بینم. از نظر من، احسانو همه‌چیز را از دریچهٔ زیبایی و زحمتی که براش کشیده شده می‌بینه.حالا تو باز بگو «می‌دونی نظر سیاسی‌اش چیه؟»... به من چه! من آدم‌ها رو با همهٔ زاویه‌هاشون نمی‌خوام؛ من آدم‌ها رو به خاطر همون زاویه‌ای که ازش لذت می‌برم و به دلم می‌شینه دوست دارم. درست مثل مرحوم استاد شجریان؛ به خاطر اون لطافت صداش که به متن اشعار طوری جان می‌ده که انگار حقِّ شاعرِ اون شعر رو فراتر از خودش ادا کرده...✍️ میثم MeysamMeysamWed, 28 Oct 2026 20:31:21 +0330https://virgool.ir/@meysamtextt/بچه-های-معمولیِ-به-دردنخور-xhmnolplufk0ایرج طهماسب توی برنامه تاک‌شوی «اکنون»، وقتی سروش صحت با یک حال پُرطمطراق از ایشون پرسید: اون موقعی که ۷ یا ۸ سال‌تون بود و مدرسه می‌رفتید چطور دانش‌آموزی بودید؟ آقای طهماسب، در حالی که توقع می‌رفت باد به غبغب بیندازد و به صندلی تکیه‌ای محکم بدهد... با یک حال ساده و بی‌تفاوت جواب داد: «از این بچه‌های ساده‌ای که میان مدرسه درس می‌خونن میرن، از این بچه‌به‌دردنخورهای ساده بودم...»این جمله، من را یاد فیلم تختی انداخت؛ اونجا که یک شرکت عسل به تختی پیشنهاد داد بیاد عکسش رو برای تبلیغ روی شیشه‌های عسل بزنه، اما اون نپذیرفت. دلیلش این بود که با اکراه و دلخوری گفت: «اگر عکس من بره روی این شیشه‌ها، همه فکر می‌کنند ما هر روز عسل خوردیم تا کشتی‌گیر شدیم؛ در حالی که بچه‌های فقیر پول خریدن عسل ندارند. ما هم با همین گشنگی و نون و آب کشتی‌گیر شدیم.»آقای طهماسب از نظر من یک نویسنده قوی و یک اسطوره است. با این جمله‌ای که در «اکنون» گفت، همان معرفتِ تختی را برای من زنده کرد؛ اینکه اگر می‌بینید من نویسنده شدم، به مدرسهٔ خاصی نرفتم، آداب خاصی نداشتم یا مدل خاصی زندگی نکردم؛ همین کتاب‌های ساده را خواندم، همین کارها را کردم، تلاش کردم و به اینجا رسیدم.این، اوج تواضع یک اسطوره بود؛ یک تواضع واقعی و بدون ریا. گاهی اوقات افرادی پیدا می‌شن که مدام جار می‌زنن برای رسیدن به این جایگاه چه کارها که نکردند! انگار برای اثرگذاری بالا باید راهی عجیب رفت که از دست هیچ انسان عادی‌ای برنمی‌آید.در صورتی که به تعداد همهٔ آدم‌های روی زمین، راه برای موفقیت هست؛ مهم اینه که علاقه‌شون رو پیدا کنند.اسطوره‌سازی خیلی فرق می‌کنه با اسطوره شدن...✒️ میثم 🌺 صدای کوچکی از دلِ میثمMeysamMeysamFri, 16 Oct 2026 17:57:33 +0330