https://virgool.ir/feed/@meysameusپرسه‌زنِ سینماگرایِ سوگرفته به ادبیاتِ دست به قلمِ پا به لنزfa2026-11-12 18:55:32https://files.virgool.ir/upload/users/1675386/avatar/Cp5Bwo.jpghttps://virgool.ir/@meysameushttps://virgool.ir/@meysameus/ماجرای-نه-چندان-عجیبِ-آقای-غریبه-lis2dz4p5lg6مصاحبه شونده 1: زیاد میومد اینجا. اوایل هر از گاهی ولی بعدتر کم کم یه شب درمیون پا می‌شد میومد یه چیزی می‌خورد. یه چیزی که نه البته، پولش نمی‌رسید به هرچیزی. ارزون‌ترین نوشیدنی رو سفارش می‌داد که بازم بتونه بیاد. چون می‌دونست بازم قراره بیاد. مصاحبه شونده 2: آهان اون یارو رو میگی؟ آره بابا یادمه. با ما قاطی نمی‌شد زیاد. شبا میومد می‌‌رفت یه گوشه می‌شست واسه خودش. یکی دوباری سعی کردیم حرف بزنیم باهاش. ولی خب راه نمی‌داد دیگه، چیکارش می‌کردیم؟ مصاحبه شونده 3: کریم بود اسمش. یا عباس. یادم نیس دقیق جون تو. یه نموره بگی نگی تو خودش بود. آخرشم تو خودش موند. می‌گیری چی می‌گم؟ چی میشه گفت؟ قاطی پاتی دارن آدما این روزا. مصاحبه شونده 4: یکی دو هفته بعد از اینکه میومد اینجا، دم در دیدمش. نمی‌خواست بره خونه انگار. یا شایدم جایی نداشت بره. چرا جا داشت، خونه نداشت. جایی که بخواد بره نداشت. ازش پرسیدم کمکی از دستم بر میاد؟ جواب نداد. گمونم لال بود. شایدم نبود. من که نفهمیدم آخر. مصاحبه شونده 1: شب آخر که اومد گرون‌ترین نوشیدنیمون رو سفارش داد. می‌دونستم یه چیزی سر جاش نیست. بعد این همه سال کار و با مردای خسته سر و کله زدن، آدم یه چیزایی دستش میاد. اونقدری صمیمی نبود با کسی ولی یکی دو نفر تا دیدن چی دارم براش می‌ریزم، شروع کردن به مسخره‌بازی که بهش ارث رسیده و نونش رفته تو روغن و اینا. ولی اون حواسش نبود. تو این عالم نبود اصلا. مصاحبه شونده 3: آره نوشیدنیشو یه نفس رفت بالا و یهو زارتی گرفت خوابید رو صندلیا. اول فک کردیم شوخیش گرفته. یه نمه سر به سرشم گذاشتیم. ولی یکم که گذشت... مصاحبه شونده 4: بلند نشد دیگه. هرچی صداش کردیم و تکونش دادیم ... هیچی. مصاحبه شونده 1: یه لبخندی بود روی صورتش. اولین بار بود که یه لبخندی بود روی صورتش. کسی هم نیومد سراغش دیگه. شنیدم یه مدت طولانی توی پزشکی قانونی بود و بعدشم دیگه نفهمیدم چی شد.Bar Scene(1945) - Saul Steinbergآقای آهستهآقای آهستهTue, 19 Mar 2024 15:25:33 +0330https://virgool.ir/@meysameus/گاردتو-بگیر-بالا-پیرمرد-هنوز-تموم-نشده-hn6dr9ixz9nxیک: تا جایی که یادت میاد چیزی جز مبارزه و دفاع کردن بلد نبودی. هوک چپ، هوک راست، آپرکات ... قهرمان پرآوازه‌ی بچه‌ها. پهلوان محبوب محل. امشب ولی گوشه‌ی گود گیر افتادی. تنها کاری که می‌تونی بکنی اینه که از صورتت محافظت کنی تا تموم شن این لحظات. یه آبی به صورتت بزنی، نفسی تازه کنی و دوباره بری تو میدون. اگه چند دقیقه قبل پات نمی‌لرزید توی این وضعیت گرفتار نمی‌شدی ولی دیگه مهم نیست. تشویقت می‌کنن. بهت روحیه می‌دن. «ماشاالله پهلوون! دووم بیار» دووم آوردی. همیشه. چون باید ادامه می‌دادی. چون اگه ادامه نمی‌دادی همه‌چی خراب می‌شد. نه؟ همه‌چی ... (دم و باز دم) ... خراب ... (دم و باز دم) ... می‌شد ... (دم و ...)دو: در اصطلاح فلاسفه، «آن» عبارت است از پایان گذشته و آغاز آینده. این دو، توسط «آن» از یکدیگر جدا می شوند. چنانکه در مباحث مشرقیه چنین آمده است: "عبارة عمّا یفصل الماضی عن المستقبل". لحظه‌ای که گذشته را به آینده پیوند می‌دهد.فخرالدین رازی، محمد بن عمر، المباحث المشرقیه، ج۲، ص۲۷ سه: قوت حریف تا حالا باید تحلیل می‌رفت. وقت مبارزه تا حالا باید تموم می‌شد. صدای تشویق طرفدارها خیلی وقته خاموش شده. بعد یه مدت که حوصله‌شون سر رفت، شروع کردن به هو کردن و فحش دادن ولی یه ذره که گذشت از همونم خسته شدن و کم کم بلند شدن و رفتن. فقط صدای باد ضرباتی که به سمتم روانه می‌شدن رو تا یه مدت می‌شنیدم ولی فکر کنم بهشون عادت کردم و دیگه گوشم تشخیصشون نداد. مشت‌هایی که به پوست و عضلاتم می‌خوردن هم همینطور. چیزی حس نمی‌کنم. نمی‌بینم. نمی‌شنوم. واسه چی دارم ادامه می‌دم؟ به چی دارم ادامه می‌دم؟بدون اینکه گاردم رو باز کنم به سختی صورتم رو لمس می‌کنم. چیزی حس نمی‌کنم. اصلاً چیزی برای محافظت باقی مونده؟ اگه ادامه ندم ... اگه نجنگم ... قهرمان که دیگه نیستم ولی اگه دیگه مبارز نباشم ... پس کی...؟!چهار: دست‌هاتو میاری پایین. پرت میشی گوشه گود و دیگه تکون نمی‌خوری. قصه‌ت تموم شد قهرمان ... یا هر کسی که بودی. نگران نباش. دیگه مهم نیست. دیگه تماشاگری نمونده بود که مهم باشه. دیگه بچه‌ای توی رویاش نمی‌خواست که بزرگ شد پهلوون باشه. دیگه چیزی نمونده بود که محافظت لازم باشه. بخواب پیرمرد. تموم شد.نقاشی از Jerome Lagarrigueآقای آهستهآقای آهستهSun, 29 Oct 2023 16:26:41 +0330https://virgool.ir/@meysameus/بسوز-و-پرواز-کن-ایکاروس-w4dl4caobdsaبهت گفته بودم که تعادلت رو حفظ کنی. پایین نمونی تا رطوبتِ دریا، پرهات رو سنگین نکنه. اوج نگیری تا خورشید، مومِ بین بال‌هات رو آب نکنه. نگفته بودم؟ ولی کور بودی ایکاروس. اوج گرفتی تا خدایی کنی. اوج گرفتی تا عاشقی کنی. اوج گرفتی و سوختی و سقوط کردی. مرز عقلانیت رو رد کردی و بهاش رو با جونت پرداختی. بهم بگو ایکاروس. ارزشش رو داشت؟ چند لحظه عشق و جنون ارزش جونت رو داشت؟ تو خدایان رو عصبانی کردی ایکاروس. جایگاه ما بین خدایان نیست ایکاروس. حالا من موندم و نتیجه‌ی خشم خدایان پسرم. من موندم و پیکر بی‌جونت و بال‌هایی که خودم برات درست کردم. بال‌هایی که باعث آزادی تو شدن و اسارت من. کاش من هم شجاعت تو رو داشتم. کاش من هم می‌دیدم که قیمت پرواز کردن، سوختنه. که قیمت زندگی کردن، مُردنه.The fall of Icarus, Rene Milotآقای آهستهآقای آهستهSat, 17 Jun 2023 16:10:23 +0330https://virgool.ir/@meysameus/چهارشنبه-چهلم-تئاتر-شهر-bifl61wsf7jwتوی ایستگاه، منتظر اتوبوس نشستی و به شهری نگاه می‌کنی که روزهاست پوست انداخته. تصاویر غریبه‌هایی توی ذهنت می‌چرخه که مدت‌ها فکر می‌کردی مثل کف دستت می‌شناسیشون. و خودت که بین این مه غلیظ دست و پا میزنی و سعی می‌کنی باقیمانده‌ی روحت رو از عمق این مرداب بیرون بکشی. ورود اتوبوس به ایستگاه، نوار فکرت رو پاره می‌کنه ...ترافیک شدید و صدای بوق ممتد. وارد بی آر تی میشی. طبق معمول صندلی‌ها پر شدن و جایی برای نشستن نیست. بین دو ردیف صندلی‌ها می‌ایستی و امیدواری که تا چند ایستگاه بعد یه نفر پیاده بشه. یاد آنفولانزای جدید می‌افتی. ماسکت رو از توی کیفت در میاری و به محض اینکه روی صورتت قرارش میدی، متوجه میشی که یکی از بندهاش پاره شده. در حالی که داری دوباره میندازیش توی کیفت ، اتوبوس ترمز می‌کنه و تقریبا پخش زمین میشی. خودت رو جمع و جور می‌کنی و گوشیت رو از توی جیبت در میاری. هشت تماس بی پاسخ از پدر. پیام میدی که نگران نباشن و توی راه برگشتی. از گوشه‌ی چشم نگاهی به آدم‌ها می‌کنی. برخلاف طرف دیگه‌ی شیشه‌ها، فضای اتوبوس از شب‌های دیگه ساکت‌تره.ایستگاه‌ها یکی بعد از دیگری رد میشن تا اینکه بالاخره توی ایستگاه ونک، صندلی کناریت خالی میشه. از پنجره گروه گروه موتور سوار رو میبینی که بعضی‌هاشون با ماسک پلاکشون رو پوشونده‌ن. تقریباً هیچ مغازه‌ای باز نیست. خبری از «آقا هول نده»، «مگه نمیبینی جا نیست؟»، «آقا درو باز کن پیاده میشم» یا زمزمه و زیر لب خندیدن‌های معمول مسافرها نیست. شهر توی تاریکی فرو رفته.- اوهوع اوهوعسرفه‌ی بلند مرد میانسالی که رو به روت نشسته، سکوت اتوبوس رو می‌شکنه. سوزش عجیبی رو توی چشم هات و گلوت حس می‌کنی. دستت میره جلوی دهنت که ماسکت رو محکم کنی ولی ماسکی در کار نیست. حالا مسافران اتوبوس، یکی یکی به سرفه میوفتن.- گاز اشک آوره- ببندین پنجره‌ها روهمه به تکاپو میوفتن. پنجره‌های اتوبوس بسته می‌شن. مردم سرک میکشن که ببینن توی خیابون چه خبره.- اگه سیگار دارین روشن کنین.- آره دود سیگار جوابه.حالا یکی در میون دست ها میره توی جیب و با پاکت سیگار در میاد. همزمان با روشن کردن سیگارهای دم لب، پاکت ها رو به طرف بقیه هم می‌گیرن. مرد میانسال دود سیگارش رو توی صورت پیرمرد کناریش فوت می‌کنه. دود آروم آروم از جلوی صورت پیرمرد کنار میره. تا چند لحظه بُهت زده نگاه می‌کنه و بعد میگه: خیلی ممنون.با پر شدن اتوبوس از دود، درد و سرفه ها کم کم از بین میرن. حالا مردم کم کم شروع می‌کنن به حرف زدن با کنار دستی‌هاشون. پسر نوجوان کناریت میگه: حاجی عجب چیز وحشتناکی بود.مرد میانسال جلوییت میگه: اینا مثه همون اسپری فلفل ها میمونه دیگه.بغل دستیش جواب میده: نه بابا. اسپری فلفل خیلی یواش تره. خدا نکنه یه سیگاری چند دقیقه لای این اشک آورا باشه. تا سه روز خوابش نمی‌بره.پسر جوانی که حالا جاییه که تو قبلا ایستاده بودی، چند بار تلاش می‌کنه که وارد بحث بشه ولی بهش اجازه نمی‌دن. در نهایت بعد از چند تلاش ناموفق رو میکنه به سمت دیگه‌ی اتوبوس تا شاید بتونه از فاصله‌ی بین حرف دو پیرمرد استفاده کنه و چیزی بگه. حرف‌هایی که بیشتر برای زده شدن به زبون میان تا شنیده شدن.نوجوان بغل دستیت میگه: من سیگارم هم تموم شده بود. دم شما گرم. واقعا چیز عجیب غریبی بود.پیرمرد به موتورسوارها اشاره می‌کنه و میگه: ایناها ببین. اینا لباس شخصین. معلومه قشنگ.میانسال جواب میده: نه عزیز من مردم عادین اینا. لباس شخصیا یه جورین که راحت نتونی تشخیصشون بدی دیگه. اگه هر کی دید شناختشون که فایده نداره.پیرمرد جواب میده: چی بگم والا. خدا رحم کنه.کم کم حرف ها برات به هیاهوی نامفهومی تبدیل میشن. فقط یکی یکی مردم رو از نظر میگذرونی و میبینی که با احساسات مختلف سعی میکنن با کسایی که تا نیم ساعت پیش ندیده بودنشون ارتباط برقرار کنن. با توجه به لباس‌ها و میزان آرامششون، سعی میکنی حدس بزنی که هر کدوم دارن شرایط رو از چه منظری بررسی میکنن. اون کت و شلواری شیک پوش که کنج اتوبوس خیلی آقاوار نشسته لابد داره تاثیر اقتصاد روی اعتراضات و آینده‌ اعتصاب‌ها رو پیش بینی میکنه. اون پیرمردی که با توجه به نحوه‌ی نشستن، نگاه کردن و سبک سنگین کردنش، احتمالا سال هاست یه مغازه‌ی دو نبش توی بازار داره چی؟ شاید به جای آمار، تجربه‌ها و داستانهای مشابه زندگیش رو داره توی ذهنش مرور میکنه. یا همین پسر نوجوان بغل دستیت که هر چند دقیقه یک بار به خودش میاد و میگه: آقا واقعا چیز وحشتناکی بود. و بعد دوباره میره توی لاک خودش. اون توی کنج ذهنش چی داره که بهش چنگ بزنه؟ اون آینده رو چه شکلی تصور میکنه؟راننده اتوبوس کمی قبل از ایستگاه ترمز میکنه و درها رو باز میکنه. اکثر مردم پیاده میشن. مردمی که هیچکدوم اسم همدیگه رو نمیدونن و احتمالا دیگه هیچوقت همو نبینن ولی، ته دلشون حس میکنن که مسافرای اتوبوس 6:15 چهارشنبه چهلم رو میشناسن. حداقل شاید یه کمی بیشتر از بقیه دفعاتی که سوار یه وسیله‌ی نقلیه‌ی عمومی شدن.اینجا، ایستگاه تئاتر شهره.آقای آهستهآقای آهستهMon, 31 Oct 2022 22:37:41 +0330https://virgool.ir/@meysameus/نامه-ای-از-پیرمرد-جنگ-زده-ub991zejnpxtاز میان خیابان‌های مخروبه‌ی شهر فراموش شده عبور می‌کنی. خانه‌ای که سالم‌تر و تمیزتر از بقیه مانده، نظرت را جلب می‌کند. وارد می‌شوی و از بین وسایل و گیاهانی که با سلیقه چیده شده‌اند عبور می‌کنی و وارد حیاط پشتی می‌شوی. در زیر تک درخت حیاط، نامه‌ای را بر روی سنگ قبری پیدا می‌کنی.سلامامروز که با لباسی آلوده به خستگی و آشفتگی دارم این‌ها رو واست می‌نویسم، تازه جنگ تمام شده و تقریباً هزار سال از سن شناسنامه‌ایم پیرترم، شاید هم بیشتر. پیروز و شکست خورده‌ای در کار نیست. تلفات دادم. خیلی زیاد. خودم رو از دست دادم. تو رو.در تمام این سال‌ها موندم و از خونه نگهداری کردم. از بمباران‌های اولیه تا قرنطینه و تخلیه شهر و قحطی و ... . در تمام این مدت توی رگ‌هامون جریان داشتی. رگ‌‌های من و این خونه. حالا که جنگ تمام شده اما، دلیلی برای موندن ندارم. دلیلی برای ادامه دادن ندارم. جنگ با شروعش جسم تو رو از من گرفت، و با پایانش روحت رو. روحم رو. به این دیوارها که نگاه می‌کنم، به این گلدان‌ها، ظرف‌ها، قاب عکس‌ها و کاشی‌ها که نگاه می‌کنم، دیگه بوی تو رو نمی‌فهمم. صدای تو رو نمی‌شنوم. چشم‌هات رو نمی‌بینم. انگار که این سال‌ها به کمک حضور تو می‌خواستم ثابت کنم که از جنگ قوی ترم. از جنگ قوی تریم. و حالا هم که دیگه جنگی نیست.کوله‌م رو گذاشتم پشتم و دارم ترک دیار می‌کنم. ترک وطن می‌کنم. ترک خانه و روح می‌کنم. ترک "تو" می‌کنم. چون تو، خود من بودی و الان هم که دیگر منی در کار نیست.این نامه رو این جا، زیر تک درخت حیاطمون، کنار جسم خاک گرفته‌ت می‌ذارم و می‌رم. می‌رم تا تو رو پیدا کنم. می‌رم تا خودم رو پیدا کنم. شاید امروز، شاید فردا، و شاید در آینده‌ای خیلی خیلی دور. اما می‌دونم که باید رها کنم تا به دست بیارم. چون خودت بهم گفتی. رها می‌کنم تو رو. رها می‌کنم خودم رو. و می‌رم که پیدامون کنم. به امید دیدارو خدانگهدارEdvard Munch - Old Man Sitting under a Tree✍?میثم بکتاشیانآقای آهستهآقای آهستهFri, 09 Sep 2022 22:18:46 +0430