https://virgool.ir/feed/@melikaallahyariملیکا اله‌یاری نویسنده،شاعر،نقاش و منتقد سینما ست.از او پنج جلد کتاب به چاپ رسیده است. اینستاگرام او برای همکاری و آشنایی بیشتر : __melika__allahyarifa2026-11-12 01:21:18https://files.virgool.ir/upload/users/3687157/avatar/8cfxoP.jpghttps://virgool.ir/@melikaallahyarihttps://virgool.ir/@melikaallahyari/نقد-فیلم-بُت-neiyswm6ubvwفیلم در ژانر درام است و البته کمی رازآلود و اجتماعی! و به لایه‌های تاریک فعالیت در فضای مجازی و بردگی انسان در عصر حکمرانی پلتفرم‌های آنلاین می‌پردازد.و نیز به تجربه‌ی روان‌شناختی از انسان معاصر می‌پردازد؛ انسانی که دیگر مرز روشنی میان زیست واقعی و زیست مجازی برایش باقی نمانده است.و نیز نشان می‌دهد که گسترش نفوذ رسانه‌های مجازی در زندگی مردم،اضمحلال اخلاق را نیز در پی دارد.لیلا (نقشِ اولِ فیلم)با بازی خوب لیلا حاتمی دختری ست با مشکل شنوایی و تکلم که قصد دارد با ثبت رکورد بیدار ماندن(نخوابیدن برای ۲۰۰ساعت) در لایو اینستاگرامی، مخاطب را جذب خود کرده و از این مسیر پول و شهرت به دست آورد اما در این میان دست مایه طمع اطرافیانش می‌شود.قصه گاهی بی منطق می‌شود. لیلا و برادرش، شاهرخ، افرادی از قشر ضعیف نیستند .خانه‌ای ویلایی در دماوند دارند و در کار پرورش عسل اند. پس انگیزه‌ این دو برای شرط بندی و گرفتن پول از کجا نشأت می‌گیرد؟ البته که انگیزه سایر شخصیت‌ها هم کاملا مشخص نیست.و نیز لیلا و شاهرخ به خاطراتشان با پدرشان اشاره‌های بسیار کوتاهی کردند که من را به این باور رساند که حالا نیاز به یک بزرگتر در خانواده شان حس می‌شد زیرا که رابطه‌ی خواهر برادری شان نیز از قوت کافی برخوردار نبود.ضد قهرمان‌ِ فیلم را باید در دو نفر جستجو کرد: یک، صاحب کافه(اسفندیار با بازی محمدرضا فروتن )و صاحب ابرهلدینگ‌های اقتصادی(شهدادی و کارمندش حسنی)که البته انگیزه آدم بد های فیلم هم لازم بود بهتر مشخص شود.و نیز این فیلم از آن فیلم هایی ست که شخصیت‌ها، بیشتر از آنکه دیالوگ بگویند، نگاه می‌کنند.حاتمی از تکنیک بازی حداقلی استفاده می‌کند؛ به جای آنکه احساس را به مخاطب تحمیل کند، اجازه می‌دهد مخاطب آن را کشف کند. همین کشف تدریجی، شخصیت را از یک تیپ آشنا جدا کرده و به موجودی روان‌شناختی تبدیل می‌کند.محمدرضا فروتن نیز همچنان آن ویژگی‌های شناخته‌شده بازی خود را حفظ کرده است؛ همان کنترل و همان نگاه درون‌گرا . اما تفاوت اصلی در این است که این بار، این ویژگی‌ها صرفاً «امضای بازیگر» نیستند؛ در خدمت شخصیت قرار گرفته‌اند.از منظر سینمای مؤلف نیز این فیلم با جهان نعمت‌الله همخوانی دارد. او به جای آنکه شخصیت را صرفاً از طریق دیالوگ توضیح دهد، از میزانسن، سکوت، قاب‌بندی، ریتم تدوین و بازی کنترل‌شده بازیگران برای ساختن شخصیت استفاده می‌کند. بنابراین، مخاطب باید فیلم را نه فقط با گوش بشنود، بلکه با چشم ببیند.«بُت» هنوز برای قضاوت درباره میزان ارتباطش با طیف گسترده مخاطبان نیازمند زمان است، اما از همان ابتدای فیلم، مخاطب می‌فهمد که با فیلمی متفاوت در کارنامه نعمت‌الله مواجه است.کارگردان‌های مولف خلاق هستند و قوانین مرسوم فیلمسازی را می‌شکنند و قوانین جدید خودشان را ابداع می‌کنند.(دقیقا مانند حمید نعمت‌الله)و نیز کارگردان‌های مولف، کارهایشان ویژگی‌های تکرار شونده دارد.احتمالا مهم‌ترین دلیلی که فیلمباز ها به سمتشان جذب می‌شوند و عامه مردم نه، همین جریان خلاقیت است! خلاقیت گاهی باعث می‌شود مردم گیج بشوند و فیلم را کامل متوجه نشوند.عامه مردم تمایل دارند فیلمی ببینند که حال روحی‌شان خوب بشود و برای‌شان مهم نیست که کلیشه‌ای باشد یا نه اما فیلمباز‌هایی که فیلم‌های بسیاری می‌بینند و برخی سوژه‌ها و داستان‌ها برای‌شان تکراری شده، با دیدن خلاقیت به وجد می‌آیند.در تعریف سینمای مولف اینطور باید گفت که: کارگردانی که نفوذ شخصی و کنترل هنری‌اش بر فیلم‌هایش عظیم و پررنگ است و می‌توانیم او را مولف آن آثار به حساب آوریم، جزئی از سینمای مولف محسوب می‌شود.کارگردانی که کپی نمی‌کند و برای گیشه نمی‌سازد.یکی از چیز‌هایی که در مورد کارگردان‌های مولف، مشترک و ثابت هستش، شخصی بودن آثارشان است. فیلم‌ها و سوژه‌های‌شان از شخصیت و عقاید خودشان سرچشمه می‌گیرد و به عقاید بیننده‌ها و سایرین توجه چندانی ندارند.حتی، کوئنتین تارانتینو در جایی گفته بود: من فیلم‌ها رو برای خودم می‌سازم. بقیه فقط دعوت شدن!نکته‌ی مهم برای دیدن و فهمیدنِ فیلم‌هایی در این سبک، این است که باید حوصله داشته باشید و نیز باید فیلمباز باشید که راحتتر بتونید خلاقیت‌های سینمای مولف رو‌ درک کنید!و نیز بعضی فیلم‌ها شاید مورد علاقه‌ی مردم نباشند ولی فیلمباز‌ها و منتقدان آنها را دوست دارند.هیچکاک یه نقل قول معروفی داره که میگه: من یه کارگردان کلیشه شده هستم. حتی اگه سیندرلا رو می‌ساختم مردم بلافاصله توی کالسکه‌ش دنبال جنازه می‌گشتن! برخی کارگردان‌های ایرانی مثل کاظم دانشی و حمید نعمت‌الله هم، چنین هستند.دیالوگ‌های مورد علاقه‌م از فیلم:۱-آدم‌ها دو دسته هستن: آدم‌هایی که خودشون رو توضیح میدن و آدم‌هایی که خودشون رو ثابت می‌کنند.۲-بابای خوب گاهی برات بد میشه!۳-فضای مجازی سه دسته آدم داره:(ترول‌ها-یوزِر‌ها-بلاگر و اینفلوئنسرها)سکانس‌های جذاب:۱-قطره ریختن شاهرخ(نوید پور فرج)در چشم لیلا۲-سکانس‌های حضور یحیی در حمام۳-سکانس بسیار زیبای سخنرانیِ زنِ شهدادی۴-حضور لیلا کنار کندو های عسل۵-حضور لیلا در گلخانه و تولید عسل۶-جایی که حسنی می‌گفت اتفاقا از موقعیت پیش اومده سو استفاده کن بذار مردم توی کامنت ها بزنن توی سر و کله‌ی همدیگه!نقاط قوت فیلم:۱-فیلمبرداری به شدت سطح بالا و درجه یک فیلم.۲-بازی بی‌نقصِ بانیپال شومون۳-موسیقیِ قوی و موفق۴-ادای دِین کارگردان به فیلم کندو و فریدون گله را دوست داشتم.۵- بارانِ انتهای فیلم که تمهیدی برای سرنوشت دردناک افراد بود را نیز دوست داشتم.۶-بازی کوتاه، قابل قبول و البته متفاوت الناز حبیبی را دوست داشتم. البته که طراحی لباسش و طراحی گریمش هم به کمکش آمده بودند.۷-دیدنِ کله ی عروسک ها در یکی از سکانس‌ها برایم نمادی بود از اینکه انسان‌ها در عصر شبکه‌های مجازی، دقیقا عروسک های خیمه شب بازی می‌شوند. هرچه مد شود می‌خورند و می‌پوشند و طبق الگوهای این پلتفرم‌ها رفتار می‌کنند.نقاط ضعف فیلم:۱-مخاطب تا پایان هرگز درنمی یابد داخل هاردی که یحیی (پسر کر و لالی که برای خانواده لیلا کار می‌کند) از حسنی(کارمند شهدادی) دزدیده، چیست.( با این اوصاف همه دست به دست هم داده‌اند تا هارد را پس بگیرند حتی  به قیمت کشتن یا زخمی کردن یحیی!) و نیز حمله‌ی یحیی به حسنی دقیقا مرا یاد فیلمفارسی می‌انداخت.۲-  روندِ کندِ فیلم در برخی سکانس‌ها و تکرارِ برخی چیزها که شاید ناشی از تدوینِ ضعیف باشد، مخاطب را کمی  سردرگم می‌کند و فیلم را برایش کمی حوصله سر بر می‌کند.۳-لیلی رشیدی در نقش مژده(خواهر لیلا) را از فیلم خارج کنیم هیچ ضربه‌ای به داستان نمی‌خورد چرا که بود و نبودش آنچنان تاثیری ندارد و کمک زیادی به پیشبرد داستان نمی‌کند . هر چند رشیدی بسیار خوب از پس اجرای نقش خود برآمده اما حضورش آنچنان هم نیاز نبود.۴-شخصیت‌ها گاهی ابتر اند و متاسفانه  پرداختِ آنچنانی روی شخصیت‌ها صورت نگرفته و عمدتا همگی در سطح باقی مانده‌اند.در پایان به فیلم امتیاز ۸ از ۱۰ می‌دهم و اگر دنبال فیلمی متفاوت هستید(مانند فیلم متفاوتِ پیر پسر) این فیلم هم تا حد زیادی شما را راضی نگه خواهد داشت.ملیکا اله یاریملیکا اله یاریWed, 28 Oct 2026 16:40:57 +0330https://virgool.ir/@melikaallahyari/نقد-فیلم-بی-دار-upuj56mybtrqفیلم، قصه‌ی دختری را روایت می‌کند که مورد تعرض و مزاحمت قرار گرفته و حالا در تلاش است تا بداند چه کسی پشت این ماجرای وحشتناک زندگی‌اش است. سما، با بازی آناهیتا افشار قربانی تجاوز است و به خاطر حالِ بدِ خودش و اصرار پدرش مبنی بر حفظ آبرو نمی‌خواهد شکایتش را پیگیری کند اما خواهرش آلا، با بازی بهناز جعفری، مدام او را تشویق می‌کند که حقش را بگیرد. پدرشان، با بازی ناصر هاشمی، او را از این کار منصرف می‌کند و بعد در ادامه او را تشویق می‌کند که با عطا، با بازی محمدرضا فروتن ازدواج کند.عطا سالها بوده که عاشقِ سما بوده اما یکبار دست رد به سینه‌اش خورده؛ حالا اما که به خاطر تعرضی که برایش پیش آمده نامزدش او را ترک می‌کند و او به اصرار پدرش با عطا ازدواج می‌کند. بعد از ازدواج اما او بیخیالِ پیگیری نمی‌شود و تصمیم می‌گیرد از پسرخاله‌اش با بازی شهاب حسینی کمک بگیرد. پسرخاله‌اش، یوسف( که انصافا شهاب حسینی خوب از پسِ این نقش برآمده) عاشقِ قدیمی سما بوده اما حالا زن و بچه دارد و صرفا به خاطر دلسوزی تصمیم می‌گیرد به سما کمک کند.از لحظه‌ای که یوسف وارد فیلم می‌شود، ریتمِ فیلم تند‌تر می‌شود.یوسف می‌تواند یکی از دو نفری را که به سما تعرض کرده‌اند پیدا کند و زمانی که می‌خواهد از طریق نفر اول نفر دوم را پیدا کند، ناگهان ورقِ بازی بر‌می‌گردد...بی‌دار، فیلمی معمایی و جنایی است. از مردی می‌گوید که طمع را با عشق اشتباه گرفته است و نیز از زنی می‌گوید که به دنبال مقصر در بیرون از خانه است اما مقصر در گوشه‌ی خانه‌اش نشسته است.چیزهایی از فیلم که دوست نداشتم:۱-چرا زنی حقوقش را مطالبه می‌کند و حتی بقیه را تشویق به گرفتن حق‌شان می‌کند به صورت کلیشه‌ای باید موهای بلوند داشته باشد و مطلقه باشد؟۲-کلیشه های جنسیتی دوباره اینجا هم سر بر آورده بودند.(اینکه اگر زنی قربانی تجاوز شد باید تا آخر قربانی بماند و اگر بخواهد حق طبیعی خودش را پیگیری کند انگِ این را بخورد که می‌خواهد قهرمان‌بازی دربیاورد و یا اینکه اگر زنی تجاوز برایش اتفاق افتاد، باید دیگر بعد از آن تجاوز با هرکس که از راه رسید ازدواج کند چون لایق شخص بهتری نیست.)نکاتی راجع به فیلم:۱-پانته‌آ پناهی‌ها، در حد تیپ‌سازی توانسته بود مخاطب را راضی کند اما به عقیده‌ی من، کارگردان می‌توانست بسیار بیشتر از پناسیلِ این بازیگر توانا استفاده کند.۲-برادر ناتنی عطا را نمی‌شناختم و قبلا بازی‌ای از او ندیده بودم اما بازی‌اش در فیلم بسیار خوب بود و خصوصا سکانس آخر فیلم و لحظه‌ی مرگش یکی از شاهکار‌های این فیلم محسوب می‌شد.۳-اگر با آموزه‌های فمینیستی آشنایی داشته باشید، فیلم را بسیار بهتر درک می‌کنید و البته سکانس‌های ابتدایی فیلم برایتان عذاب اَلیم است.۴-یکی بهترین انتخاب‌های فیلم، انتخاب بازیگر نقش متجاوز بود. قبلا از او فیلمی ندیده بودم اما هم بازی اش خوب بود هم گریم خوبی داشت و هم نقش را کاملا از آنِ خود کرده بود‌.۵-دیالوگ‌های گل‌درشتِ ابتدای فیلم مرا دلسرد کرده بود اما خوشحالم که تا پایان فیلم را تماشا کردم. شروع شاید چنگی به دل نمی‌زد اما پایان پیشبینی ناپذیر و درخشان بود.(البته اگر طرفدار پایان‌های باز نیستید، این فیلم مناسب‌مناسبتان نیست.)۶-این را نفهمیدم که چرا وقتی عطا خودش گرداننده‌ی بازی بود، فریبِ تماس تلفنیِ آن زن را خورد. شاید کارگردان می‌خواسته ما را فریب دهد که حدس نزدیم گناهکارِ واقعی کیست اما این کار بیشتر به باگِ فیلم تبدیل شده بود تا حُسن.نکات طلایی فیلم:۱-طراحی لباس موفق بسیار خوب فیلم را دوست داشتم و همینطور طراحی صحنه اش را. تدوین و موسیقی هم قابل قبول بودند.۲-نمی‌توانستی پایان فیلم را حدس بزنی و همین جذاب بود. رفتار‌های عطا و سما آنچنان غیر قابل پیش‌بینی بود که مخاطب میخکوب می‌شد فیلم را تا انتها تماشا کند.۳-بازی تحسین برانگیز شهاب حسینی و سایر تیم بازیگران. خصوصا آناهیتا افشار با آن چشم‌های معصومش!(به عقیده ی من افشار کارنامه‌ی بازیگریِ موفقی دارد و جزو بازیگر هایی است که در نقش‌های کاملا متفاوتی بازی کرده و آنچنان در همه‌شان درخشیده که نمی‌شود او را نادیده گرفت.)۴-گره‌افکنی های فیلنامه را دوست داشتم چون ذهن مخاطب را تا پایان درگیرِ فیلم نگه می‌داشت و نمی‌گذاشت جز فیلم به چیز دیگری فکر کند.۵-نقشه‌ی استفاده از افرادِ سردخانه برای گول زدنِ سما، بی‌نظیر بود!سکانس‌های برتر:۱-لحظه‌ی آخری که یوسف می‌خواست از متجاوز اعتراف بگیرد.۲-سکانس آخر فیلم که سما می‌فهمد آتشی که برپا کرده دامن خودش و بقیه را گرفته و همسرش بسیار آدم خطرناکی ست.در پایان باید بگویم، از فیلم‌هایی مثل این که زنِ قصه ماجرا را می‌فهمد و به علامت سوال‌ها جواب می‌دهد، خوشم می‌آید و البته از قلم نیوفتد که عنوان فیلم بسیار هوشمندانه‌ بود؛ (بی‌دار=بدون دار) مجازاتی که دار ندارد اما بیشتر از دار کشنده است!ملیکا اله یاریملیکا اله یاریTue, 27 Oct 2026 18:11:45 +0330https://virgool.ir/@melikaallahyari/نقد-فیلم-قلب-هیولا-eyobgkasiejlنقد فیلمِHeart of the beastفیلم، داستانِ یک کهنه‌سرباز نیروهای ویژه ارتش آمریکا(با بازی برد پیت) است؛ مردی تنها، سرسخت، مستقل و کم‌حرف که حالا در دوران بازنشستگی‌اش به طبیعت دورافتاده و زیبای آلاسکا سفر کرده است. او با هواپیمای خود به این منطقه سفر کرده و تنها همراهش سگ‌اش است.جیمز و سگش اودین، زخم‌های جنگ را با خودشان حمل می‌کنند. اودین دندان‌های مصنوعی و پای پروتزی دارد و جیمز خاطراتی از جنگ‌های مختلف دارد که هنوز در خواب‌هایش بازمی‌گردند. فیلم تلاش نمی‌کند این زخم‌ها را با دیالوگ‌ها توضیح دهد. بخش زیادی از احساسات در نگاه‌ها، مکث‌ها، حرکات و رفتارهای کوچک میان آن دو شکل می‌گیرد.من حتی دوست دارم بگویم اودین، ژرمن شپرد دوست داشتنیِ فیلم، نقشِ اول فیلم است نه جیمز بلمونت!جیمز شنا می‌کند، با گرگ‌ها می‌جنگد و زخم‌های هولناکش را خودش درمان می‌کند. تنها همراه وفادارش در تمام این مراحل اودین است.اودین یک حیوان خانگی ساده نیست بلکه در عبور از تمام شرایط سخت به صاحبش کمک می‌کند.بارها و بارها در طی فیلم با کمک‌هایش صاحبش را نجات می‌دهد و چشم‌های مظلوم‌اش، قلب مخاطب را رقیق می‌کند.در انتهای فیلم مشخص می‌شود که اودین تنها دوست و یاور جیمز ست و او هیچ‌کس را ندارد.سفر آرام جیمز و اودین در طبیعت بکر آلاسکا ناگهان به کابوس تبدیل می‌شود. به خاطر طوفان و درد در کتفِ جیمز، هواپیمای شان سقوط می‌کند و این سقوط هواپیما، آنها را در فاصله‌ای دور از هر نشانه‌ای از تمدن گرفتار می‌کند و آنان باید ده‌ها کیلومتر مسیر سخت و طاقت فرسا را در دل طبیعت (جنگل، کوهستان، مرداب و رودخانه) طی کنند تا نجات پیدا کنند.توفان، مواجهه با حیوانات وحشی مثل خرس و گرگ، زخم و جراحت، غرق شدن در آب، عبور از مسیرهای صعب‌العبور، حضور در هوای سرد و ... فضای یک فیلم ماجراجویانه کلاسیک را برای مخاطب ایجاد می‌کند.جیمز بلمونت، شخصیت کم‌حرفی ست که ترجیح می‌دهد کارهایش را خودش در سکوت و به تنهایی انجام دهد و هرجا هم که لازم شد از سگش کمک بگیرد.حضور در طبیعت زیبا و لذت بردن از سکوتش و چادر زدن و ماندن در طبیعت چیزی ست که در ابتدا حس آرامش را به مخاطبِ فیلم می‌دهد اما سرانجام حوادث از راه می‌رسند.جیمز انگار که پس از سالها حضور در جنگ و تجربه‌ی تنش، حالا می‌خواهد در انزوا و در آغوش طبیعت باشد.شما را نمی‌دانم اما خالکوبیِ قطب‌نما زیر گوش سمت چپ جیمز، برای من نمادین بود! انگار که بخواهد بگوید مسیر تجربه‌ی عشق در زندگی از مسیر دوستی با حیوانات می‌گذرد.فیلم انگار بخواهد پیوند عاطفی بین قلبِ دو هیولا را به تصویر بکشد: جیمز بلمونت و سگش اودین.سالها حضور در شغلی نظامی و حالا حضور در طبیعت، از جیمز مردی با ظاهری خشن ساخته است اما او عمیقا به موجودی کوچک دلبسته و وابسته است‌.ارتباط بین جیمز و سگش نشان می‌دهد که گاهی محبت آمیز ترین پیوند‌ها بین موجوداتی شکل می‌گیرد که حتی زبان مشترکی ندارند.نام فیلم، انتخاب بسیار هوشمندانه‌ای ست. جیمز بلمونت هیولای سرسختی ست که قلب رئوفی دارد!دیوید آیر(کارگردان) و برد پیت توانسته اند از یک داستان تکراری و آشنا، فیلمی سرشار از احساسات بسازند که مخاطب را تا پایان با خود همراه کند.در پایان، باید از مائورو فیوره، فیلمبردارِ فیلم تشکر کنیم که از لحظه‌ی شروع فیلم تا پایان فیلم( رسیدن به دل طبیعت، سقوط هواپیما، راه رفتن طولانی در دل طبیعت و...) ما را با تصاویر خیره‌کننده اش پای فیلم می‌نشاند.سکانس‌های زیبای فیلم:۱-وقتی اودین با پای زخمی، هنگام سقوط هواپیما و غش کردن جیمز، سعی دارد او را نوازش کند و مراقبش باشد.۲-وقتی با دندان او را از آب بیرون می‌کشد و حتی کمکش می‌کند زخمش را ببندد.۳-رسیدن جیمز و اودین به یک دشت که حیوانات وحشی در آن در حال شکار بودند!ملیکا اله یاریملیکا اله یاریSat, 24 Oct 2026 14:40:40 +0330https://virgool.ir/@melikaallahyari/نقد-فیلم-در-اعماق-۲۰۲۵-fhjdiossgaujنقد فیلم Into the deepنقش اصلیِ فیلم، 'کسیدی' است. دختری اقیانوس‌شناس که البته غواصی را خوب بلد است. در دوران کودکی او، پدرش به هنگام شنا در دریا توسط کوسه ها بلعیده شد. (پس این خاطره‌ی دردناک باعث شد دریا برایش فقط دریا نباشد بلکه یادآور فقدان پدرش هم باشد.)او همواره در خواب هایش این کابوس را مرور می‌کرد و از دریا وحشت داشت اما همانطور که در فیلم هم بارها می‌بینیم، پدر بزرگش که زیست‌شناس دریایی است، مدام سعی می‌کند به کمکِ صحبت با او و اجبارش به شنا در استخر ترس او از آب را از بین ببرد تا جایی که بعد از گذر از دوران کودکی و نوجوانی، کسیدی تقریبا با دریا آشتی و مجدد به آن علاقه‌مند می‌شود.قصه از آنجایی شروع می‌شود که او به همراه همسرش و چند نفر دیگر برای تفریح سوار کشتی می‌شوند و به دل دریا می‌زنند اما دزدان دریایی که در جستجوی مواد مخدر غرق شده‌شان هستند، کشتی آنها را گروگان می‌گیرند و کسیدی را مجبور می‌کنند برود و مواد را از اعماق دریا که محل زندگی کوسه‌هاست به بالا بیاورد.به صورت کلی، فیلم در ژانر بقا است اما مقداری فلسفه‌یِ زندگی را هم درون خود دارد.نکته‌ی مهمی که پدربزرگ کسیدی به او و همه‌ی ما آموزش می‌دهد این است که ترس ناشی از ناآگاهی یعنی: هر چیزی که نمی‌شناسیم، ممکن است برایمان تهدیدآمیز به نظر برسد اما شناخت همراه با احتیاط یعنی: شناختن یک خطر به معنای انکار آن نیست، باید بتوانیم واقع‌بینانه‌تر با آن مواجهه شویم.و نهایتاً، غلبه بر ترس با از بین رفتن ترس فرق دارد.تغییر اصلی کَسیدی این نیست که دیگر ترسی ندارد؛ بلکه ترس دیگر به‌تنهایی برای او تصمیم نمی‌گیرد.او نمی‌تواند گذشته را تغییر دهد یا تضمین کند که آینده خطرناک نیست، اما می‌تواند رابطه‌اش را با ترس تغییر دهد.او فقط با خطر کوسه‌ها روبه‌رو نیست بلکه باید با خاطره‌ای که هنوز بر تصمیم‌ها و واکنش‌هایش تأثیر می‌گذارد نیز کنار بیاید.حتی دریا می‌تواند نمادی از ناخودآگاه باشد: فضایی کاملاً عمیق، ناشناخته و غیرقابل‌کنترل که انسان از ورود به آن می‌ترسد، اما برای عبور از بحران ناچار است بالاخره با آن مواجهه شود.کسیدی ترسی را از گذشته با خود حمل می‌کرد اما گذشته عوض نمی‌شود، این ما آدم‌ها هستیم که باید معنای گذشته را برای خود حتی شده اندکی، تغییر دهیم.شجاعت یعنی با وجود ترس، بتوانی آگاهانه تصمیم بگیری؛ نه اینکه اصلاً نترسی.رهایی هنگامی اتفاق می‌افتد که خاطرهٔ یک اتفاق، تمام زندگی امروزت را کنترل نکند و البته مواجهه با ترس لزوماً به معنای از بین رفتن آن نیست؛ گاهی یعنی یاد بگیریم اجازه ندهیم گذشته تمام انتخاب‌های امروزمان را تعیین کند.فیلم از لحاظ روانی (برای نقش اولش کسیدی) چند مرحله را دنبال می‌کند:۱-ترس ۲-مواجهه با ترس(دیگه نمی‌خواد تمام هویتش را بر اساس تجربه‌ی تلخش تعریف کند‌.) ۳-باز تعریف ترس(گذشته نباید آینده را تعریف کند.)سکانس‌های جالبِ فیلم:۱-کشته شدن جُردن (بَد مَن و رئیس دزران دریایی)توسط کسیدی۲-مواجهه رویا‌گونه‌ و آشتی کسیدی و کوسه زیر آب(به طوری که او بدون ترس به کوسه نگاه می‌کند.)۳-زنده ماندن و بازگشت گِرِگ و نقش پررنگش در شکل‌گیری پایان فیلمدر پایان باید بگویم، این فیلم هم مثل بسیاری دیگر از فیلم‌های این ژانر، از یک تقابل آشنا استفاده می‌کند: خطر طبیعت در برابر خطر انسان. (کوسه‌ها تهدیدی ملموس هستند اما انسان‌های شرور تهدیدی ناملموس)ختم کلام اینکه، به فیلم امتیاز ۵ از ۱۰ را می‌دهم و نقطه ضعف آن را در شخصیت‌پردازی‌‌اش می‌دانم. هرگز شخصیت پردازی به‌اندازهٔ کافی عمیق صورت نگرفته است. تنها کسیدی خوب به مخاطب معرفی می‌شود اما باقی کاراکترها گمنام باقی می‌مانند.ملیکا اله یاریملیکا اله یاریSun, 18 Oct 2026 17:52:20 +0330https://virgool.ir/@melikaallahyari/نقد-فیلم-بالا-و-پایین-۲۰۲۶-bucugopo4c0hنقد فیلم Above and belowفیلم درمورد پنج دوست است که به طریقی وارد یک کشتی تفریحی می‌شوند و قرار می‌شود به کمک قفس فلزی کوسه‌های زیر آب را تماشا کنند اما ناخواسته قاچاقچیان مواد مخدر هم به کشتی آنها وارد می‌شوند و حادثه‌ای پیش می‌آید که کیف حاوی مواد مخدر به داخل آب می‌افتد. طی ماجراهایی که در فیلم رخ می‌دهد دو تا از پسرها طی درگیری با قاچاقچیان کشته می‌شوند و یک نفرشان نیز زخمی می‌شود اما قصه از آنجایی جالب و نفس‌گیر می‌شود که دو دخترِ داستان، که بی‌خبر از حوادث داخل کشتی آن پایین مشغول تماشای کوسه‌ها هستند مجبور به همکاری با قاچاقچیان می‌شوند تا هم جان خودشان هم کیف حاوی مواد مخدر را نجات دهند!فیلم در ژانر کوسه و بقا است. بازی‌ها معمولی است و اگر بخواهم فوراً خیالتان را راحت کنم باید بگویم به فیلم امتیاز ۸ از ۱۰ می‌دهم.آنتونیو باندراس که از بازیگران شناخته شده است در این فیلم بازی می‌کند اما بازی چندان عالی ای از او نمی‌بینیم! بسیار معمولی است.کلی بخواهم بگویم فیلم ترکیبی از درد و شکوه با هم است.سکانس‌های دلهره آور فیلم:۱-وقتی یکی از دختر‌ها تلاش کرد و موفق شد قفس را از کشتی جدا کند و قفس به اعماق آب رفت و برای خودشان زمان خرید!۲-وقتی بدن بدون دست و پای مارتین توسط یکی از دخترها به روی آب فرستاده شد تا برایشان زمان بخرد اما با آتش زدن قایق پلیس‌ها توسط قاچاقچیان همزمان با روی آب آمدن مارتین، همه ی امیدهایشان برای لحظه‌ای به ناامیدی بدل شد.۳-دادن چاقو به تنها پسر بازمانده‌ی قصه توسط ناخدای پیر و مهربان۴-فرو رفتن نیزه در دست یکی از دختر‌ها در زیرِ آب و بعد گاز گرفتن پایش توسط کوسهپایان بندی فیلم را دوست داشتم. فکر می‌کردی باز ماندگان موفق شدند رئیس قاچاقچیان را از کشتی بیرون کنند و نفسی تازه کنند اما ناگهان ناخدا، بَد منِ فیلم را با قایقش به آتش کشید و نگذاشت او جان سالم به در ببرد و بعدا مجدد برایشان مشکل ساز شود.اگر قرار بود من تغییری در فیلم بدهم و البته جای تاتیانا باشم، کیفی را که به سختی از اعماق دریا بیرون آورده ام آنقدر راحت و با اعتمادِ کامل به رئیس قاچاقچیان نمی‌دادم! مثلا سعی می‌کردم که از پشت کشتی و جایی که در دید قاچاقچیان نباشد وارد کشتی شوم، سلاحی پیدا کنم و در صورت آزاد کردن خودم و دوستانم، کیف را تحویل می‌دادم.(البته تاتیانا خسته بود، کوسه‌ها زیر پایش بودند و دوستانِ زخمی‌اش در چنگالِ رئیس قاچاقچیان اسیر بودند.)و نیز سکانس مرتبط با رشوه دادن به پلیس و البته مکالمات با پلیس را بیشتر کِش می‌دادم و اندکی در این سکانس گِره‌افکنی می‌کردم واگر بخواهم یک نظر نامحبوب بدهم باید بگویم مارتین بیشتر از رئیس قاچاقچیان بَد مَن بود!و اگر بخواهم یک نظر محبوب بدهم از هوش دخترهای فیلم تعریف می‌کنم که هم زیر آب توانستند ماسک اکسیژن خود را با کشته شده ها عوض کنند تا زنده بمانند و هم با پلیس ارتباطبرقرار کردند.تاتیانا مثل بسیاری دیگر از زنان در این ژانر، بسیار باهوش بود و در چنین موقعیت خطرناکی که خطر حمله‌ی کوسه ها وجود داشت، مدام راه حل پیدا می‌کرد و در انتها موفق شد.قبل از تمام کردنِ این نقد باید بگویم کاش در زندگی‌تان آنقدر خوش شانس باشید که در لحظات سخت‌تان، یکی مثل ناخدای کشتی سر راهتان قرار گیرد و جوری به شما کمک کند که در وسط دریا پیروز میدان باشید و البته امیدوارم همیشه مانند بازیگران فیلم های این ژانر، توانایی مدیریت بحران داشته باشید.( آن‌ها حتی وقتی بیشتر دوستان‌شان مُرده‌اند یا خودشان زخمی و آسیب دیده هستند باز هم دست از تلاش و امید برنمی‌دارند.)ملیکا اله یاریملیکا اله یاریFri, 16 Oct 2026 13:33:16 +0330https://virgool.ir/@melikaallahyari/نقد-فیلم-حیوانات-خطرناک-۲۰۲۵-zidajn8md6soنقد فیلم Dangerous Animalsفیلم شروعی سریع و خشن دارد: یک زوج توریست به دام تاکر، یک قاتل زنجیره‌ای با وسواس کوسه‌ها، می‌افتند. تاکر، به عنوان بَد مَن ظاهری تهدیدآمیز و در عین حال جذاب دارد که مخاطبان فیلم را مسحور می‌کند. او قربانیانش را به دریا می‌برد تا در یک آیین وحشتناک که برایشان تدارک دیده، آنان را خوراکِ کوسه‌ها کند. سپس قصه به زفیر، که موج‌سوار مستقلی ست و در ون خود زندگی می‌کند و عمدتا از ادم‌ها و تعاملات اجتماعی دوری می‌جوید، منتقل می‌شود.او کودکی خوبی نداشته اما همین باعث شده که قوی، تلاشگر و شکست ناپذیر بار بیاید و نهایتا قهرمان فیلم بشود. البته او در ابتدای فیلم، اتفاقی با موسی (جاش هیوستون)که جوانی مهربان، مودب و جذاب است، آشنا می‌شود. این دو پس از رابطه‌ای کوتاه و عاشقانه، از یکدیگر جدا شده و زفیر به‌زودی توسط تاکر ربوده می‌شود و در قایقی در وسط اقیانوس به دام می‌افتد و اندک مدتی بعد موسی به دنبال یافتنِ او، پا به قایق تاکر می‌گذارد.در کل، فیلم در ژانر کوسه‌ای است اما به شما قول می‌دهم بعد از پایانش با خود فکر می‌کنید که آنچه واقعا خطرناک است خطر از بیرون(حضورِ کوسه‌ها)نیست بلکه خطر از درون(انسان شرور داخل کشتی) است.به زبانِ دیگر، کوسه ها تنها شخصیت های شرور فیلم نیستند و تاکر، خود به تنهایی حتی، می‌تواند بار شرارت فیلم را به دوش بکشد.و البته تا وقتی انسان ها هستند به نظرم کوسه ها واقعا بی دلیل انقدر بدنام شده اند.و نیز باید یادآوری کنم که، قصه‌ی فیلم در سواحل استرالیا اتفاق می‌افتد و به فرهنگ موج سواری و ارتباط کهن این کشور با اقیانوس اشاره دارد.نقاط قوت فیلم:۱-فیلمبرداری عالی (فیلمبرداریِ از بالا و گسترده از سواحل و اقیانوس و نیز از کشتی تفریحی و سپس فیلمبرداری از اتاق کثیفی که زفیر در آن اسیر بود به خوبی حس آزادی در محیط بیرون را در مقایسه با حس اسارت زفیر نشان می‌دهد.)۲-موسیقی خوب ۳-بازی موفق بازیگران (خصوصا جای کورتنی در نقش تاکر و هاسی هریسون در نقش زفیر)۴- طراحیِ صحنه مناسب(مثلا:جزئیات ریز و دقیق قایق تاکر که شامل قلاب ها و ابزار ماهیگیری، دوربین او برای ثبت وقایع و... است.)۵-کارگردانی دقیق۶-داشتن پایان بندی قوی، پر حادثه و میخکوب‌کننده(فقط کاش صحنه‌ی عاشقانه‌یِ آبکی زفیر و موسی را می‌شد از آن حذف کرد!)سکانس‌های قوی:۱-غذا خوردن تاکر همزمان با پخش ویدئو از لحظات قبل مرگ قربانیان اش۲-رقص بیمارگونه ی او هنگام مستی۳-نمونه مو های مختلف از زنان مختلفِ قربانی که توسط تاکر نگه‌داری می‌شدند.۴-نمایش نام دخترانِ قربانیِ قبلی، روی دیوار اتاقنکات جالب:۱-تسلیم و ضعف شخصیت هِدِر در مقابل سازش ناپذیری و شجاعت زفیر۲-سرنوشت شوم و نافرجام پیرمردی که دوستِ تاکر بود!۳-شکستن و جویدن انگشت دست زفیر توسط خودش!در پایان امتیاز ۹ از ۱۰ را به این فیلم می‌دهم و حتما تماشای آن را به شما پیشنهاد می‌کنم!ملیکا اله یاریملیکا اله یاریFri, 09 Oct 2026 15:35:54 +0330https://virgool.ir/@melikaallahyari/نقد-فیلم-دهان-شیطان-۲۰۲۶-qs4evqylwf67(نقد فیلم The Devil's Mouth)پنج دوست(سارا، مکس، آدرین، گِرِگ و جیمز) به سفر می‌روند. در سفر برای شنا به مجموعه غارهای دور افتاده‌ای در تایلند به نام دهان‌ شیطان پا می‌گذارند. آن‌ها نمی‌دانند که یک کوسه هم همزمان با آن‌ها در آب ها حضور دارد! این ماجرای کلی فیلم است. فیلم مثل تمام فیلم‌های دیگر در این ژانر با آرامشِ قبل از طوفان آغاز می‌شود و سپس آنچه باید بشود، می‌شود!در سی دقیقه‌ی نخستِ فیلم با هر صدا و حرکت احتمال می‌دهی کوسه باشد و یک نفر را ببلعد اما اینگونه نمی‌شود و کارگردان ماهرانه در حال تعلیق و ترساندن توست؛ یا شاید هم در حال تشنه‌تر کردن تو به عنوان مخاطب، برای دیدنِ ادامه‌ی فیلم است! البته که تاریکی و تنگی غار هم بر استرس مخاطب می افزاید.در دقایق ابتدایی که سارا از کشتی جا می‌ماند و عروس دریایی ها محاصره‌اش می‌کنند و او نجات می‌یابد، کارگردان به وسیله‌ی این ماجرا ما را با شخصیت محتاط سارا و شخصیت کنترلگر دوست صمیمی اش مکس آشنا می‌کند.حتی شاید با خودت بگویی اگر حادثه‌ای پیش بیاید سارا که زخمی و آسیب دیده است زودتر از سایرین از گود خارج می‌شود اما اتفاقا او در نهایت تنها پیروز و بازمانده‌ی این فیلم است.مخاطب در لحظات اول فیلم شاید از رفتارهای مکس حرصش دربیاید و حتی فکر کند او دختری قلدر و زورگو ست که حرف خودش را چه با شوخی و خنده و چه با زور به کرسی می‌شناسد و بر بقیه برتری می‌یابد اما آنچه در نهایت حاصل می‌شود، این است که سارا کسی ست که از لحاظ اخلاقی بر سایرین برتری می‌یابد.آن‌ها در محاصره‌ی کوسه اند و یکی یکی جانشان را از دست می‌دهند. آدرین و گرگ شاید ساده تر از بقیه در دام کوسه افتادند اما ماجرای جیمز و مکس فرق می‌کرد.یکی در آب‌ها گیر کرده که خفه می‌شود و دیگری درست در لحظه‌ای که فکر می‌کند دارد از غار نجات می‌یابد توسط کوسه بلعیده می‌شود.تو نمی‌دانی کدام مرگ ترسناک‌تر است فقط می‌دانی که هیولا حضور کامل ندارد، لحظه‌ای غایب است و یک دفعه وارد می‌شود و در آب‌های تیره سر بر می‌آورد و شکار خود را انتخاب می‌کند و جمع پنج نفره را کم تعداد تر می‌کند!فیلم در ژانر بقا ست اما چیزی بیشتر از تلاش برای بقا به انسان یاد می‌دهد.آنان تلاش می‌کنند هم توسط کوسه شکار نشوند هم راه خروج را پیدا کنند. علاوه بر همه ی این‌ها هرکس نظرش متفاوت با دیگری ست و نهایتا باید یک نظر انتخاب شود که این خودش کار را سخت تر می‌کند!فیلم در حقیقت مخاطب را به این باور می‌رساند که توانایی های جسمی مثل توانایی حبس نفس برای طولانی مدت زیر آب کافی نیست بلکه توانایی های روانی هم موثر است و مخاطب می‌بیند که چطور تربیت، طرز فکر، گذشته و نحوه ی ارتباط یک فرد با دیگران در زنده ماندن و مرگ او تاثیر دارد.این فیلم ترسناک در ژانر کوسه‌ای، نه تنها مخاطب را به هیجان و استرس می‌اندازد بلکه به او درس‌هایی با ارزش برای زیستن می‌دهد.نگاهی عمیق‌تر به دوستی‌های زنانه و نیز مشاهده ی چگونگی فکر،عمل و واکنش انسان در هنگام وقوع بحران را به خوبی به تصویر می‌کشد.سکانس‌های مهیج:۱-آویزان شدن سارا از دیوار غار برای به دام انداختن کوسه۲-وقتی مکس، جیمز و سارا در حال شنا بودند و ناگهان لایه‌ای از غار فرو ریخت و مکس به پایین پرتاب شد۳-شنا کردنِ سارا، مکس و جیمز زیر آب برای طولانی مدت و حبس کردن طولانی نَفَس‌شان۴-سارا و مکس با کمک طناب قصد خروج از غار به سمت اقیانوس را داشتند.سکانس طلایی:رفتن و ترکِ جمع توسط راهنمای گروه، آقای وات!شاید در ظاهر رفتارش خودخواهانه بیاید اما اندکی فکر باعث می‌شود که بفهمیم وات، اطلاعات بیشتری نسبت به غار داشت و می‌دانست واقعا چه خطر جدی ای همه ی شان را تهدید می‌کنند و وقتی تذکر داد و دید جمع بی توجه به او مشغول بحث هستند، جانش را برداشت و فرار کرد هرچند که اندکی بعد قربانی شد!نکات جالب:میزان آگاهی انسان های غیر ایرانی در فعالیت های روزمره شان همیشه برای من جالب است. مثلا در این فیلم در بزنگاه های حساس افراد اطلاعات پایه ای(بیسیک) از شرایط را داشتند؛ مثلا می‌دانستند چگونه به یکدیگر تنفس دهان‌ به دهان بدهند یا می دانستند حتی یک قطره خون هم ممکن است کوسه را به سمت شان بکشاند یا می‌دانستند وقتی باید به دل خطر زد باید خود را سبک کرد و شخصیت سارا که در حقیقت قهرمان فیلم محسوب می‌شود در جایی که مجبور شد دوربینی را که حاوی عکس هایشان بود در آب رها کرد!اما آنچه که در فیلم‌های این سبکی زیاد تکرار می‌شود و همیشه برایم ناخوشایند است همین گفتنِ دوستت دارم های کلیشه‌ای در مواقع حساس است. (آنجا که پای مرگ و زندگی در میان است!) و البته سکانسی که مکس با چاقو روی دیوار غار اول اسمش خودش و دوست صمیمی‌اش سارا را حک می‌کند نشان می‌دهد بی‌فرهنگی محدود به جغرافیای خاصی نیست!پیش‌تر گفتم که فیلم نمایانگر ابعادی از دوستی های زنانه است؛ در تکمیل حرفم باید بگویم، فیلم نشان داد که در این نوع دوستی چقدر می‌تواند عشق، حمایت و همدلی وجود داشته باشد و این دقیقا برعکس چیزی ست که جامعه سعی دارد به ما بگوید.(اینکه دوستی های زنانه پر از حسادت است و فقط مردان هستند که بدون حسادت رفاقت می‌کنند.)به عنوان نکات پایانی باید گفت:فیلم فاکتور های خوب زیادی داشت؛ زیبایی های بصری مناظر، تنش بین کاراکترها که در نهایت منجر به برملا شدن هویت واقعی آنها برای مخاطب می‌شد و توانایی همراه کردن مخاطب با خود تا انتها ( به عنوان مخاطب گاهی از رفتار آنها حرص میخوری و گاهی هم در موقعیت های دشوار خودت را جای آنها قرار میدادی که ببینی آیا تو هم همین تصمیم را می‌گرفتی یا طور دیگری عمل می‌کردی.)به عنوان مثال شخصیت مکس، بیشترین چالش را برای مخاطب ایجاد می‌کرد.(جایی که یک دفعه خود را به آب انداخت و جیمز و سارا را مجبور به همراهی با خود کرد یا جایی که برای رفتن به مسیر قرمز به جای مسیر سبز پافشاری کرد و دیگران را مجبور کرد برای کسب ماجراجویی بیشتر همین مسیری که او انتخاب کرد را انتخاب کنند.)یا در جایی میدیدی جیمز از مکس انتقاد تند و تیزی می‌کند اما در جای دیگر به خاطر علاقه به او در سخت ترین شرایط همراهی اش می‌کند.و به عنوان حسن ختام باید گفت: وقتی به کارگردانی می‌گوییم 'صاحب سبک' یعنی او در یک ژانر سالها کار کرده و تجارب مختلف و آثار مختلفی دارد. جف وادلو، کارگردانِ صاحب سبک این فیلم است که به نظر من ' دهان‌ شیطان' نقطه کمال و اوج فیلم‌های او تا این لحظه است.من امتیاز ۹ از ۱۰ را به این فیلم می‌دهم و اگر از این سبک خوشتان می‌آید، دهان شیطان یک پیشنهاد خیلی خوب برایتان محسوب می‌شود که هر چه زودتر باید آن را ببینید!ملیکا اله یاریملیکا اله یاریWed, 07 Oct 2026 09:22:39 +0330https://virgool.ir/@melikaallahyari/نقد-فیلم-بی-داد-onwuejj7lyjhمن به شدت اعتقاد دارم که کارگردانِ کاربلد، می‌تواند یک بازی تمیز و درجه یک از بازیگرش بیرون بکشد؛ طوری که انگار انرژی هنری و مهارت ذخیره شده و بالقوه در وجودِ بازیگرش را بالفعل می‌کند.سهیل بیرقی در فیلمِ بی‌داد همین کار را می‌کند. لیلی رشیدی و امیر جدیدی هر دو بازیگران شناخته شده و خوبی هستند اما در این فیلم است که به واقع می‌فهمیم چقدر یک بازیگر می‌تواند بدرخشد.رشیدی نقش یک مادر الکُلی را به زیبایی و توانمندی هر چه تمام تر ایفا می‌کند و گریمش نیز به کمکش می‌آید. این نقش بدون شک متفاوت ترین نقش کارنامه‌ی هنری اوست.سکانس دعوای او با دخترش در حالی بطری مشروبی در دستش دارد، حیرت‌انگیز و خیره کننده است.در واقع مادری را به نمایش می‌گذارد که افسرده و الکلی ست و بلد نیست چطور مادری کند اما عاشق دخترش است‌.از او که بگذریم باید رفت به سراغ امیر جدیدی... به عقیده‌ی من او با این نقش ثابت کرد که بازیگرِ نقش‌های سخت است. به قدری نقش را مال خودش کرده است که یک جاهایی در فیلم دیگر فکر نمیکنی او امیر جدیدی ست و دارد نقشش را بازی می‌کند بلکه فکر می‌کنی دقیقا در حال تماشای شخصیتِ 'ببین' با بازی او هستی!سکانس صحبت پشت پیشخوان آشپزخانه با ستی، سکانسی که شب در بام تهران بودند، سکانسی که شب روی سقف ماشین خوابیدند، بازی و مکالمات او با ستی بی‌نظیر بود.مدل صحبت کردنش، طراحی چهره و لباسش همه و همه فوق‌العاده بودند.آنجا که در برج های asp از ستی می‌خواهد که نترسد و بخواند به یادمان می‌آورد که مرد ایرانی هم می‌تواند حمایتگر باشد!سکانس‌های مرتبط با مراجع قضایی مرا به یاد فیلم 'یک تصادف ساده' از جعفر پناهی می‌انداخت.موضوع فیلم بسیار تکراری ست اما آنقدر مهم هست که اگر ده ها بار دیگر هم از این موضوع فیلم بسازند ارزشش را دارد؛ اما در رابطه با بی‌داد باید گفت که حضور یک مادر الکلی و یک دوست که گُل می‌کشد و یکدفعه سر و کله اش وسط زندگی ستی پیدا می‌شود، به فیلم رنگ و بوی خاص و متفاوتی می‌دهد.از تکان دهنده ترین سکانس زمانی ست که رابطه جنسی مادر ستی برای آزادی‌ ستی برای خودِ ستی روشن می‌شود و در ادامه مکالمات تأمل برانگیز او و مادرش سر میز صبحانه شکل می‌گیرد که در نهایت به دعوایشان منجر می‌شود.سهیل بیرقی فیلم خوب در کارنامه زیاد دارد مثلِ 'من' و 'عرق سرد' اما با فیلم عامه‌پسند و جوری که هوتن شکیبا را در یک ژانر متفاوت برایمان به نمایش گذاشت نشان داد کارگردان توانمندی است.این فیلم اما سند محکم دیگری برای این است که بدانیم سهیل بیرقی نه تنها کارگردان خوبی ست بلکه می‌تواند فیلمی بسازد که انقدر خوب باشد که در جاهایی حتی از جامعه‌اش هم جلوتر باشد. سینمایی که یک قدم فراتر از جامعه اش باشد، سینماست. چنین فیلمی ست که برای مخاطبش حرفی برای زدن و چیزی برای یاد گرفتن، دارد.سروین ضابطیان، ستیِ فیلم ماست.خوب بازی می‌کند و به واقع نماینده ی خوبی برای نشان دادن نسل زد است. جسارت، شجاعت، رک گویی، مقابله با ترس ها، ایستادگی برای خواسته و... همه و همه به شما نشان می‌دهد که او متعلق به چه نسلی ست.نقاشی زیبایش روی شیشه ماشینِ ببین، دوچرخه سواری اش کف خیابان های تهران و بسیاری چیزهای دیگر از او را دوست می‌داشتم.البته او قبلا در فیلم خط فرضی(۱۳۹۸) و فیلم آیه‌های زمینی (۱۴۰۲) بازی کرده بوده است.در پایان برای جمع بندی باید بگویم:در این فیلم شخصیت هایی خلق شده اند که در سال‌های اخیر کمتر مشابه‌شان را دیده ایم و نمایش زندگی این شخصیت‌ها آن هم بدون فیلتر فقط می‌توانست در سینمای زیر زمینی و مستقل اتفاق بیوفتد.سهیل بیرقی و فیلمش که برنده جایزه ویژه هیأت داوران فستیوال فیلم کارلوویواری در جمهوری چک شده است، نشان می‌دهند که سینمای مستقل ایران دارد جای پای خودش را در سطح بین الملل محکم می‌کند.ستی، دهه هشتادی ست، ببین، دهه شصتی ست و مادر ستی، دهه پنجاهی ست و هر کدام مشکلات خاصِ نسل خودشان را دارند که این فیلم تنها اشاره ی کوچکی به بخشی از این مشکلات دارد.شخصیت' ببین 'با بازی امیر جدیدی،متفاوت است با تمام نقش‌های مردانه‌ای که سال‌های اخیر در سینمای بدنه ایران دیده ایم.ببین، پر از دهلیزهایِ تو در توی ذهنی ست. عجیب و غریب اما محترم است و حسابی بلد است چطور با یک زن درست رفتار کند.نهایتاً اینکه به فیلم با وجود نقاط قوت و ضعفش امتیاز ۸ از ۱۰ می‌دهم. بی‌داد فیلمی ست که ارزش این را دارد که یکبار وقت بگذارید و تماشایش کنید.ارادتمند، ملیکا اله‌یاری، بیست و یکم مردادِ هزار و چهارصد و پنجملیکا اله یاریملیکا اله یاریWed, 12 Aug 2026 08:42:39 +0330https://virgool.ir/@melikaallahyari/نقدِ-صد-سال-به-این-سال-ها-exihythh8qxoنام فیلم( صد سال به این سال‌ها) است.اگر یک سرچ کوچک بزنید در توضیح این ضرب المثل چنین آورده‌اند:1- یعنی سال های زیادی مثل همین لحظه که خوشحال و شاد هستی، برایت تکرار شود.2- این اصطلاح معروف را معمولا هنگام جشن ها، تولدها، شادی و خنده افراد به کار می برند. درواقع برای او آرزو می کنند این خوشحالی صد ها سال ادامه پیدا کند. 3-یعنی سال های زیادی را بهتر از این سال ها تجربه کنی. (به مخفف بهتر)4- اصطلاحی معروف بین ایرانی ها است که وقتی کسی را که دوست دارند، شاد می بینند این ضرب المثل را می گویند. نوعی آرزو و دعای خیر هم محسوب می شود. از این حکایت معمولا برای بازگشت و دوباره اتفاق افتادن یک موضوع یا یک حادثه قشنگ استفاده می کنند.5-البته ‌می‌توان دیدگاه دیگری هم به این ضرب المثل داشت، مانند اینکه اگر صد سال زمان ببرد بهتر از این است که در سالی باشیم که در از رنج و سختی به سر ببریم. اما اکثرا به طور مثبت این جمله را بیان می‌کنند.حالا شما باید در انتهای فیلم تصمیم بگیرید که کدام معنی را انتخاب می‌کنید!فیلم شروع خوب و بازیگوشانه‌ای دارد که مخاطب را به ادامه‌ی تماشا ترغیب می‌کند. خصوصا آنکه این فیلم یک درامِ خانوادگی ست.فیلم دارای تیم بازیگری قدرتمند است و همچنین سایر عوامل فیلم نیز بسیار شناخته شده هستند. به عنوان مثال، فیلمبرداری، موسیقی و کارگردانی فیلم در دست افراد نام‌آشنایی ست.طراحی چهره‌ها، لباس‌ها و صحنه‌ها به خوبی انجام شده است به طوری که مخاطب را کاملا وارد اتمسفر همان دهه‌ای می‌کند که فیلم در آن دارد روایت می‌شود.همان‌طور که زندگی ایران(فاطمه معتمد آریا) روایت می‌شود، سیر اتفاقات اجتماعی و سیاسی کشورِ ایران هم روایت می‌شود.در حقیقت ما شاهد مقاطع مختلف زندگی یک زن هستیم که با گریم بسیار خوبی به تصویر کشیده می‌شود.درمورد بازی بازیگران و شخصیت پردازی در فیلم، می‌توان روده درازی کرد اما اگر خلاصه بخواهم بگویم:امین(با بازی پرویز پرستویی ) بیشتر یک نماد در فیلم محسوب می‌شود تا یک شخصیتِ پرداخت شده.و علی (پسر خوانده‌ی ایران، با بازی علی قربان زاده) نقش کوتاهش به عنوان یک فعال دانشجویی را خوب ایفا کرده است. او که اتفاقا خیلی زود هم به خواست دیگران از ایران می‌رود، در حقیقت شاید اشاره‌ای به شدت کوتاه به این باشد که شروع مهاجرت های‌ گسترده در ایران از همان زمان کم کم شروع به کلید خوردن کرده است.هرچقدر بازی فاطمه معتمد آریا خوب است بازی رضا کیانیان معمولی ست و چیز خاصی ندارد که بتوان به عنوان سکانس طلایی با بازی او در فیلم از آن یاد کرد.کسانی مثل من که سریال شهرزاد را از او دیده‌اند می‌دانند که چه اعجوبه‌ای ست پس نقش نسبتا کوتاهش در این فیلم آنچنان چنگی به دل نمی‌زند.موضوع فیلم نسبتا تکراری ست اما با مجموعه‌ای از نکات مثبتی که از فیلم گفتم ارزش دیدن را دارد و حتی می‌توان تا حدودی آن را جزو فیلم‌های (حال‌خوب‌کن)نام برد.سکانس‌های زیبا و دیدنی از نظر من:یک:مکالمه‌ی ایران و امین پس از سالها پشت میز خانه‌ی ایراندو:صحنه‌ای که علی کوچولو وارد آشپزخانه می‌شود و در قابلمه را با آستینش برمی‌داردسه:صحنه‌ی فرار سه دوست در ابتدای فیلمچهار:سکانسی که از بالا فیلمبرداری شده از حیاط خانه، زمانی که ایران برای بدرقه‌ی آرش رفته است.پنج:صحبت‌های آرش و دلداده‌اش لب‌پنجره درحالی که آرش از تیرِ برق آویزان استشش:سالگرد ازدواج رفیع و ایراندر پایان باید بگویم حتی اگر فیلم را دیدید و از محتوا، موضوع و هر چیزی از آن خوشتان نیامد، حداقل چشم‌هایتان برای حدود یک ساعت و چهل و پنج دقیقه کلی تصاویر زیبا دیده است که یکبار دیگر هنر استاد محمود کلاری را به رخ می‌کشد!در پایان باید بگویم این فیلم تا حدودی مرا یاد فیلم آدم‌فروش به کارگرانی آقای کلاری می‌اندازد! که البته نقدش را هم نوشته‌ام، می‌توانید بخوانید.ملیکا اله یاریملیکا اله یاریThu, 06 Aug 2026 14:44:06 +0330https://virgool.ir/@melikaallahyari/نقد-فیلم-تهران-کنارت-ngj6vohrurfwفیلم در رابطه با دوستی لی‌لی و پاشا ست... ارتباطی که هیچ گاه به سرانجام نمی‌رسد؛ لی‌لی مهاجرت می‌کند و پاشا ایران می‌ماند... فیلم در گردش است با سکانس هایی که مرتبط است با زمانی که تازه این دو با هم آشنا شده بودند و زمانی که لی‌لی می‌رود و دو سال بعد برمی‌گردد تا سری به مملکتش بزندو پاشا را می‌بیند و در انتهای فیلم دوباره ایران را ترک می‌کند.از جمله نقاط قوت فیلم در درجه اول بازی خوب آناهیتا افشار و بعد علی شادمان است...از علی بهراد، کارگردانِ فیلم قبلا فیلم تصور را دیده بودم و کلا جهانِ فیلم‌هایش را دوست دارم و می‌توانم با جهانی که روایت می‌کند همدل شوم و فیلم را تا پایان دنبال کنم... سبک فیلمسازی بهراد برایم جدید، دوست داشتنی و جسورانه است.علی رغم سکانس های ریزِ خنده آور، فیلم تلخی محسوسی دارد که در درونش مستتر است. جغرافیایی که در آن زیست می‌کنی و زمانی که در آن به دنیا آمده ای عوامل مهمی هستند که به خاطرشان نمی‌توانی خودت همواره کنترل زندگی ات را در دست داشته باشی و اگر بخواهم بگویم مهم ترین چیزی که از فیلم برداشت کردم چه بود همین جمله ی قبلی را تکرار می‌کنم.نسل های مختلف قربانیانِ زمانه ی خود هستند تا جایی که حتی اگر بخواهند یک زندگی ساده، حداقلی و عاشقانه داشته باشند این امکان گاهی برایشان موثر نیست . لی‌لی صلاحش را در رفتن میدید و پاشا در ماندن و این وسط آنچه می‌ماند یک رابطه قطع و وصلی ست... که دقیقا نمی‌توانی مشخص کنی عامل قطع اش خودت هستی یا شرایط !فیلم صحنه هایی دارد که به آرامی پیش می‌روند و مخاطب باید با دقت و حوصله آنها را دنبال کند تا بتواند جهان درونی شخصیت هارا درک کند... البته سکانس هایی هم هستند که به یکباره ریتم آرامِ فیلم دستخوش تغییر و هیجان می‌شود. مثلا، آنجا که لی‌لی از ماشین پیاده می‌شود، در خیابان درگیری ایجاد می‌کند و تعقیب و گریزی صورت می‌گیرد.یا جایی که به یکباره از یک خرید فروشگاهی آرام به یک مهمانی هالووین شبانه وارد می‌شوند...سکانس های زیبا:یک، دور هم دیدنِ فیلم در فضای بازدو، آشپزی لی‌لی‌ به عنوان سرآشپز رستورانسه، موزیک گوش کردن سه نفره‌ی لی‌لی، پاشا و راننده تاکسیچهار، قاب هایی زیبا که یادآور محلات مختلف تهران هستند...پنج، سکانسی که پاشا و لی‌لی در ماشین تنها هستند و دارند راجع به یک موقعیت خیالی ناراحت کننده حرف می‌زنند.شش، چرخ‌سواری لی‌لی در فروشگاهالبته به طور کل باید بگویم که زیبایی فیلم در این است که خوب روایت می‌شود و هیچ کاراکتری را قضاوت نمی‌کند، با هر آنچه که کرده یا نکرده است صرفا به تصویرش می‌کشد... و بیشتر می‌پردازد به جوان های قشر نسبتا مرفه جامعه و دغدغه هایشان را می‌گوید و از دنیای درونی شان حرف می‌زند و اصلا تفاوتش با بسیاری از فیلم های اجتماعی دیگر در این است که صرفا فقر و مشکلات بیرونی افراد را روایت نمی‌کند.از نکات مهم فیلم می‌شود به بازی با زمان اشاره کرد...فیلم ترتیب زمانی معمول را ندارد و به صورت غیر خطی پیش می‌رود.و البته فیلمبرداری، تدوین و آهنگسازی خوب را هم نباید از قلم انداخت.و نهایتا نزدیکی و پرسه زنی شوخی و درام توامان در فیلمو به عنوان نکته ی پایانیاگر فیلم تصور را مثل من دوست داشتید، این فیلم را هم دوست خواهید داشت...اِلمان های مشترکی هم در این فیلم با فیلم تصور وجود دارد مثلا:روایت فیلم در فضای ماشین رابطه عشقی بی سرانجامپرواز خیال عدم شباهت به اکثریت و...و جمله ی پایانی اینکه،(تهران کنارت) را باید دید چرا که نگرشی ست نو و متفاوت که بعد از پایان فیلم سوال زیادی از سرت می‌گذرد که البته احتمالا علتش جملات کوتاه یا بلندی ست که کاراکتر های فیلم گفته اند و آن لحظه که فیلم پخش شد خوشت آمد اما بعد فیلم ناچار هستی که به فکر فرو بروی!ملیکا اله یاریملیکا اله یاریSat, 16 May 2026 17:20:10 +0330https://virgool.ir/@melikaallahyari/برای-یک-زندگی-معمولی-isprjr6tfe4h// نقد فیلم // :مدت هاست فیلمسازان فیلم هایی مرتبط با زنان و مشکلات شان در جوامع سنتی می‌سازند علتش هم گرایش افکار عمومی به مسائل زنان است... اما ساختن فیلم های شبیه هم با سناریو های تکراری و دیالوگ های تکراری نه تنها چیزی به دانسته های جامعه اضافه نمی‌کند بلکه ابعاد پنهان و تاریک زندگی زنان را هم همچنان در پستو نگه می‌دارد.این فیلم احتمالا بعد از مجموعه ستایش، مهم ترین کارِ کارنامه هنری نرگس محمدی خواهد بود.نقشش را نه با پختگی صد در صد اما به خوبی ایفا کرده بود. چشم های معصومش به کمک بازی اش آمده بود تا بتواند احساسات متفاوت و متناقض یک زن را به تصویر بکشد. زنی که به یکباره زندگی اش تغییر کرد و مجبور شد چشمش را به روی بسیاری از حقایق باز کند.زنی خانه دار و ساده که به شوهرش اعتماد کامل دارد اما رفته رفته بعد از ناپدید شدن مرد، دروغ هایش آشکار می‌شود و هر روز بدبختی جدیدی روی سر زن آوار می شود.زنی که دختری نوجوان دارد و به قول خودش از وقتی خودش را شناخته دغدغه اش این بوده شام و ناهار چه بپزد.زن ها در جوامع سنتی درگیری های روانی بسیاری با اطرافیانشان دارند از همسر و خانواده ی همسر بگیر تا همسایه هایشان!طنز های ریزی و بسیار کوتاهی هم در فیلم دیده می شد اما آنچنان نبود که بخواهد تاثیری بر حال تماشاگر بگذارد.سکانس های خوب:// سکانس خواندن آگهی های استخدام را دو برابر کل فیلم دوست داشتم! طنز اما طنز چرک.// سکانس بیرون ریختن اثاثیه زن توسط مرد صاحبخانه را با اینکه کمی آبکی بود اما دوست داشتم.// سکانس کافه رفتن مادر و دختر را هم پسندیدم، شاید به ظاهر کوتاه و معمولی باشد اما نشان از تفاوت نسلی دارد که خودش را در حرکات و تفکرات متفاوت بروز می‌دهد.فیلم سکانس کلیدی یا طلایی خاصی ندارد اما// گریم موفق و بازی نسبتا خوب فریبا نادری جزو نکات خوب فیلم است... انگار برای این دست شخصیت ها ساخته شده است...نوجوان فیلم هم به خوبی توانسته نمایانگر هم نسلان خودش در جامعه باشد.فقط می‌ماند حضور امیر رضا دلاوری که به نگرش من بود و نبودش در فیلم تفاوتی نمی‌کرد.حضور کوتاه و نه چندان تاثیر گذار بوبانی و شریف نیا هم به نگرش من بیشتر برای جذب مخاطب و بالا بردن گیشه بوده است...و به طور کلی شخصیت پردازی های فیلم در عمده ی موارد ناقص مانده بودند و تقریبا به جز طراحی لباس، نکته ی چشمگیر دیگری در آن ندیدم...برای جمع بندی باید گفت:تلاش برای دستیابی به استقلال مالی از مشکلات مهم زنان است که در این فیلم هم بدان پرداخته شده بود... از پرستاری و پرورش زالو بگیر تا هزار و یک شغل خوب و بد دیگر پیش پای زنان است و آنها معمولا به خاطر شرایط شان مجبور می شوند یکی را انتخاب کنند.در انتها:پایان بندی فیلم را هم جالب نمی‌دانم چرا که بسیار مبهم بود و مخاطبی را که کل فیلم، پا به پای زن مصیبت ها را چشیده است و منتظر این است که در آخر با یک پایان سوپرایز گونه مواجهه شود، به ناگاه با سوالات فراوان رها می‌کند...نکته مهم آخر این است که:از عباس رافعی چندی قبل فیلم نسبتا خوب // غیبت موجه // را دیدم و حالا هم که این فیلم را دیدم برایم محرز شد که فیلمساز دغدغه های زنان را در ابعاد مختلف دنبال می‌کند اما اگر از لحاظ کشش فیلمنامه و میزان دغدغه مندی بخواهم یکی از این دو فیلم را انتخاب کنم قطعا انتخابم غیبت موجه است! زیرا که پختگی بیشتری را در آن شاهد بودم... با وجود کاستی های فیلم، باز باید یادمان باشد که از عباس رافعی کارگردان و علی اوجی تهیه کننده فیلمِ برای یک زندگی معمولی، باید قدردان باشیم که هنوز سعی می‌کنند چراغ سینمای اجتماعی ایران را روشن نگه دارند.ملیکا اله یاریملیکا اله یاریWed, 22 Apr 2026 14:11:23 +0330https://virgool.ir/@melikaallahyari/نقد-فیلم-آرامبخش-nvj12ah682nxشب آخر (بیست و دوم) و فیلم آرامبخش. موضوع فیلم درمورد آرام است. دختری مستقل در آستانه ی ۴۰ سالگی که فراز و فرود های بسیاری را برای رسیدن به خواسته هایش از سر می‌گذراند... آرام دختر سختکوش و مصممی ست اما سبک زندگی مدرنش با جامعه ی سنتی ای که در آن زندگی می‌کند هم‌خوان نیست.او که مجرد و معلم مدرسه است به تازگی سرپرستی یک کودک را نیز برعهده گرفته است...(در حقیقت ما شاهد یک ملودرام زنانه‌ی غمگین هستیم.)سعید زمانیان که آرامبخش اولین فیلم بلند اوست، نتوانسته از ستاره های مشهور سینما بازی های خوبی بگیرد. این فیلم بار دیگر به من ثابت کرد که از یک بازیگر ثابت، بسته به توانایی کارگردان می‌توان در کیفیت های مختلفی بازی گرفت.فیلم ساختار شکنی های بسیاری دارد مثلا:// تصویر زن ۴۰ ساله در ذهن ما، زنی ست که به یک زندگی باثبات و آرام رسیده اما آرامِ قصه‌ی ما تازه دارد با چالش های جدیدی دست و پنجه نرم می‌کند که خودش خود خواسته بسیاری از آنها را وارد زندگی اش کرده است؛ که البته این زن فعلا قصد ازدواج را هم ندارد.// به خوبی بیان می‌کند که مادری صرفا یک انتخاب زیستی و غریزی نیست بلکه انتخابی پرهزینه، پر مسئولیت و آگاهانه است.//گفتن جملاتی مثل:من شبیه بقیه دخترا نیستم.و اشاره به پریود شدن و استفادهی آرام از تاکسی موتوری (که البته الان ما دیگر در شهر ها شاهد موتور سواری زنان هستیم.)//مادری یک کنش فردی و حتی اجتماعی ست نه صرفا یک اتفاق بیولوژیک.در ادامه:شاید آن کرکره‌ی پوسیده ی مغازه ی حسن پور شیرازی(پدر آرام)که هرگز تا پایان فیلم درست نشد، نماد همان افکار کهنه و پوسیده‌ای باشد که گاهی هرگز اصلاح نمی‌شوند.فیلم تلاش کرده مصائب یک زن مستقل را تا حدودی نشان دهد اما مطمئن نیستم که در طی سالیان بتواند اثر ماندگاری باشد. آرامبخش حرف های بزرگی برای بیان دارد اما در بیان، دچار لکنت است.در ابتدا، فیلم با ریتمی کند و شروع متوسطی همراه است. نه آنقدر بد که مخاطب را فراری دهد، نه آنقدر جذاب که او را میخکوب کند. این آغاز خاکستری، نشانه‌ای از کلیت فیلم می‌باشد.آرام‌بخش، در میانه روایت خود، سعی دارد به زیست زنانه، نگاهی بدون روتوش داشته باشد. لحظاتی که در آن آرام با موتور سیکلت در شلوغی شهر جابه‌جا می‌شود یا در خیابان روسری‌اش می‌افتد، سعی در شکستن قاب‌های کلیشه‌ای از زن در سینما دارد. اشاره به مصرف قرص های آرامبخش در صورت لزوم و زندگی کردن با وجود بیماری روانی،تلاشی است برای عادی‌سازی مسائلی که سال‌ها در سینمای ایران به مثابه نوعی شرم بوده‌اند.و البته چه خوب که اخیرا در فیلم ها و سریال های متعددی، مراجعه به روانشناس یا روانکاو را می‌بینیم چه برای مشکلات کوچک و چه بزرگ.فیلمساز با هوشمندی، آرام را مادری بسیار وظیفه‌شناس و فداکار به تصویر می‌کشد تا مخاطب را به لحاظ عاطفی در جبهه او قرار دهد. اما حقیقت پنهان در لایه‌های فیلم، ترسناک‌تر است. زنی که یک سال است با رابطه‌ و نفوذ (پارتی) توانسته کودکی را به خانه بیاورد، در حالی که هنوز با کابوس‌های کودکی و روابط خانوادگی قدیمی‌اش دست‌به‌گریبان است و ثبات روانی‌اش زیر سوال است، یک علامت سوال بزرگ پیش روی مخاطب می‌گذارد.نکته ی مهمتر اینکه تناقض‌های متعددی در روایت فیلم وجود دارد. آرام، فردی با سابقه خودکشی، بیکاری،نداشتن خانه‌ی امن و مشکلات عمیق روانی که می‌خواهد کودکش را به فرزندی قبول کند...این تصمیم از پایه با مشکل منطقی مواجه است: چرا باید سرنوشت یک کودک به فردی با این سطح از بحران در زندگی و روانش سپرده شود؟ فیلم سعی می‌کند مسئول بهزیستی(با بازی خوب بهناز جعفری) را به عنوان ضدقهرمان معرفی کند، اما در واقعیت، تردیدهای این شخصیت کاملاً درست، منطقی و مسئولانه است. اینجا فیلم در دام تضاد و تقابلی ایدئولوژیک می‌افتد: از یک سو می‌خواهد آرام را قهرمانی رنج‌دیده نشان دهد، از سوی دیگر نمی‌تواند تناقضات تصمیم او را نادیده بگیرد. نتیجه ایناست که نه از آرام حمایت می‌کند، نه انتقادی منطقی از وی ارائه می‌دهد. الناز شاکردوست در نقش آرام، گریمی را تجربه می‌کند که قرار بوده تداعی‌گر «نو میکاپ» و خستگی‌های مفرط یک زن آسیب‌دیده و رنج دیده باشد، اما این گریم در طول فیلم دچار ناپایداری است. در بعضی سکانس‌ها، تغییرات جزئی در چهره، پیوستگی حسی مخاطب را با شخصیت خدشه‌دار می‌کند.فیلم بیشتر سعی کرده پیامش را به مخاطب تحمیل کند و تلاش قوی ای نکرده تا در روایت فیلم، مخاطب خودش متوجه پیام‌ها بشود.در انتها باید بگویم که فیلم متاسفانه نتوانسته پیامش را قانع کننده به مخاطب برساند و صرفا ایدئولوژی اش را بیان کرده در ضمن تاثیر هنری بسیاری اندکی هم دارد.فیلم می‌خواسته زندگی یک مادر مجرد را که از راه غیر بیولوژیکی نیز مادر شده است به تصویر بکشد اما نتوانسته در این مسیر به موفقیت کافی دست یابد.این فیلم اندکی هم مرا به یاد فیلم شوهر ستاره با بازی خوب فریبا نادری انداخت.از پدرام پور امیری به عنوان نویسنده با آن سابقه ی خوبش، انتظار بیشتری داشتم.از نگاه جامعه‌شناسی جنسیت، فیلم به نقد گفتمان مادری اجباری می‌پردازد. جامعه از یک طرف از زن چهل‌ساله مجرد انتظار نقش سنتی دارد و از طرفی دیگر، وقتی او خارج از چارچوب ازدواج، ولو با یک ازدواج صوری، درصدد ایفای نقش مادری برمی‌آید با مقاومت روبرو می‌شود. فیلم نشان می‌دهد که چگونه نهادهای اجتماعی مانند خانواده و بهزیستی در تلاش برای کنترل بدن و انتخاب زنان هستند. نقش‌آفرینی الناز شاکردوست در انتقال این تنش درونی و بیرونی، قابل قبول است.در مجموع، آرام‌بخش، پرسش‌هایی مستقیم و غیر مستقیم درباره روان‌شناسی میانسالی، جامعه‌شناسی خانواده و هویت مستقل زنانه مطرح می‌کند. این اثر، بیش از آنکه یک برش از زندگی روزمره باشد، یک مطالعه سینمایی درباره مقاومت در برابر جبر زیست‌اجتماعی و جسارت بازتعریف خود در آستانه نیمه زندگی به عنوان یک زن می‌باشد.اما متأسفانه این فیلم ضعف‌های بسیاری داشت و به آن امتیاز ۵ از ۱۰ می‌دهم. در زیر اشکالات فیلم را بیان کرده‌ام://در دنیای مدرن امروز، چرا وقتی اپلیکیشن هایی مثل دیوار و سایت‌های کاریابی است، آدم باید در روزنامه کار پیدا کند؟//آیا واقعا این فیلم با بررسی دقیق قوانینِ گرفتن فرزند از بهزیستی، ساخته شده بود؟//شخصیت پردازی سطحی الناز شاکر دوست(از او انتظار می‌رفت بهتر بازی کند.)//ازدواج و طلاق از کی انقدر سریع صورت می‌گیرد؟//نمی‌دانم چرا امسال اکثر فیلمساز ها سعی دارند فوری سر و ته فیلم را هم بیاورند؟آیا پای مشکلات مالی در میان است یا علت دیگری دارد؟(شتاب فیلم در حل مشکلات و بحران ها و پیشبرد روابط را در فیلم مرور کنید، حرفم را راحت تر قبول می‌کنید.)//اینکه بسیاری از فیلمساز ها درمورد مشکلات زنان فیلم می‌سازند و این به نوعی به یک ترند تبدیل شده است، خوب است اما کاش با دید وسیع تر و تحقیقات عمیق تری این سبک فیلم ها ساخته شود...(در ضمن مسائل زنان باید دغدغه ی همیشگی ما باشد.)//فرق میان تصمیم های فردی و ساختارهای اجتماعی و خانوادگی//مهم تر از همه پایان فیلم برای مخاطب قابل حدس است و با پایان خوش و زندگی شیرین، شاهد یک پایان بندیِ رویایی هستیم تا چیزی شبیه به واقعیت.//چرا از یک جایی به بعد خانواده ی آرام کلا از داستان حذف شدند؟//دلیلی ندارد یک فرد چندین و چند بار در فیلم اعلام کند که ۴۰ ساله است...مگر اینکه بخواهد به زور به مخاطب پیامی را القا کند.//مخاطب نمی‌تواند با نقش اول فیلم یعنی آرام هم‌ذات پنداری کند.//فیلم،نقدی سطحی و پرداخت نشده به ساختارهای اجتماعی،خانوادگی و رسمی است.//دقیقا چرا آرام را به عمو و زن عمویش واگذار کردند؟// علت شکایت پدرِ واقعی آرام از عمو و زن عمویش چه بود؟//آرام چطور فهمیده بود فرزند واقعی خانواده اش نیست و آیا به همین علت در ۲۰ سالگی خودکشی کرده بود؟ای کاش وقتی چیزی در فیلم گفته می‌شود یا گرهی افکنده می‌شود یا گرهی گشوده می‌شود، ماجرا را برای مخاطب شرح دهیم و او را با سوال های متعدد رها نکنیم.ملیکا اله یاریملیکا اله یاریThu, 12 Feb 2026 12:22:59 +0330https://virgool.ir/@melikaallahyari/نقد-فیلم-زندگی-کوچک-کوچک-xiax0v34ptubبیست و یکم بهمن ماه و فیلم زندگی کوچک کوچک از امیر حسین ثقفی.فیلم داستان دو کودک با نام‌های توماج و قاسم است. توماج(نقش اول فیلم)رابطه ی مناسبی با پدرش ندارد و...قبل از اینکه به سراغ خواندن ادامه ی نقد بروید، می‌خواستم خواهش کنم آن را تا انتها و با دقت بخوانید و آن را در نیمه‌ی خواندن، رها نکنید.من پیش از این فیلم، فیلمِ روسی به کارگردانی ثقفی و فیلم هلن به نویسندگی ثقفی را دیده بودم و با جهان فکری متفاوت او تا حدودی آشنا بودم و با توجه به آن فیلم ها انتظار بیشتری نسبت به ثقفی داشتم که متاسفانه در فیلم آخرش این انتظارات برآورده نشد!نقطه ی قوت فیلم و عنصر درخشانش فیلم‌برداری موفق محمد دارایی بود و راستش را بخواهید تصاویر زیبا و شاعرانه تمام چیزی بود که به خاطرش فیلم را تا انتها دیدم!زندگی کوچک کوچک، فیلم شریفی‌ ست اما از ضعف فیلنامه رنج می‌برد. مفاهیم فلسفی عمیقی پشت این فیلم هستند اما روایت یکنواخت فیلم مخاطب عمومی را دلزده و خسته می‌کند. فیلم روایتی عمیق،مفهومی و سرشار از نماد‌سازی ست و به واقع اثری سینمایی ست اما نتوانسته آنچنان که باید راهش را به دل مخاطب باز کند و او را با خود همراه کند. خروج مردم از سالنی که من فیلم را در آن میدیدم، نشان از عدم درک و عدم ارتباط با فیلم است. من عقیده دارم کارگردان فیلم می‌سازد که مردم ببینند، بیاموزند و لذت ببرند؛ اگر مخاطب نتواند با فیلم ارتباط برقرار کند و جهان فیلم که از ذهن کارگردان می‌آید آنقدر برایش عجیب و ناشناخته بماند که هرگز نتواند اندکی با فیلم همراه شود، پس فیلمسازی به چه درد می‌خورد؟ کارگردان که برای خودش فیلم نمی‌سازد!روند کند فیلم و نماهای طولانی، مخاطب را کسل می‌کند. فیلم های فلسفی و آرام عموما روند کندی دارند اما این کندی هم حدی دارد.هر چقدر موسیقی فیلم خوب بود و کادر بندی ها خوبتر، موضوع فیلم نتوانسته بود یک خط داستانی منسجم و جذاب را ایجاد کند.اگر این فیلم را شاعرانه بدانیم، حتی فیلم های شاعرانه هم باید فراز و فرود داشته باشند!فضا سازی فیلم خوب است و در بین فیلم های زیادی که مبتذل هستند و فقط برای فروش در گیشه ساخته می‌شوند،این فیلم، فیلم قابل احترامی ست.ثقفی این بار هم به جهان ذهنی و سلیقه ی فیلمسازی اش پایبند بوده و دوباره فیلمی تأملی ساخته است که البته فکر می‌کنم این فیلم نمی‌تواند انگیزه ی مخاطب را برای پیگیری خود تا انتها داشته باشد. من معتقدم فیلمساز نباید به بهانه‌ی غرق شدن در فضای ذهنی خود مخاطب را تا حد زیادی نادیده بگیرد. فیلم برای ۲۰ درصد مردم که به سینمای فلسفی و هنری آشنا هستند مناسب است اما ۸۰ درصد دیگر را مدنظر قرار نمی‌دهد.ثقفی در نشست خبری فیلمش گفته است که آن را به کمک داستانی از کتاب 'بازی تمام شد' از غلامحسین ساعدی ساخته است و در ادامه گفته: بحران امروز ما فقر نیست، شفقت است؛ راه برون رفت هم فقط رهایی از خشونت است.راستش جناب ثقفی با شما هم مخالفم هم موافق؛ مخالفم چون اتفاقا فقر یکی از بحران های اصلی روزگار ماست و موافقم با شما چون درست می‌گویید شقفت در جامعه تا حد زیادی از بین رفته است و ما باید خشونت را مدیریت کنیم.طبیعتا گام بزرگ در جهت رفع این عدم شفقت آگاهی ست و یکی از راه های آگاه کردن مخاطب، سینماست. سینمایی که بتواند جلوتر از مردم باشد و البته مردم بتوانند با آن ارتباط برقرار کنند.در ادامه شما گفته اید: سینما دو وجه دارد، جهان امروز را تعریف می‌کند یا یک جهان دیگری را خلق می‌کند و گفته اید که شما ترجیح‌تان خلق جهان دیگری ست. که البته به عقیده‌ی من موفق هم عمل کرده‌اید اما بسیار جای پیشرفت دارید.این فیلم مرا یاد برداشت های بلند فیلم های 'بلا تار' و 'تارکوفسکی' انداخت.زندگی کوچک کوچک، فیلمی ساده است که در جشنواره فجر که فیلم‌های پرهیاهوی زیادی دارد، می‌خواهد جایی برای خودش دست و پا کند.انتخاب اثری از غلامحسین ساعدی که تصویری رئال و تلخ از تنهایی انسان و بحران ها و مشکلات اجتماعی ارائه می‌دهد، نشان می‌دهد ما با فیلمی با چندین لایه طرف هستیم که غنی ست؛ اما غنی از چه؟ تصاویر زیبا یا مفاهیم فلسفی؟توماج، به دنبال رهایی از خشونت پدرش با فرار از خانه بود و با رویاهایش خوش بود و زندگی می‌کرد. توماج نیاز هایی فراتر از خوراک، پوشاک و مسکن که همان نیاز های اولیه هستند داشت. شب ها کنار آتش روی زمینِ سخت می‌خوابید اما رویایش را مرور می‌کرد. چنگ زدن به رویاها حتی اگر ناممکن باشند امیدی برای رهایی ست. پناه توماج رویاهایش بود. او مُرد و نتوانست محبت پدرش را جلب کند.اقتباس از ساعدی، فضایی سنگین و روان‌کاوانه برای فیلم رقم می‌زند زیرا که او نویسنده‌ای ست که از پوچی و فشار های خرد کننده ی اجتماعی سخن می‌گوید.ثقفی خود را وام‌دار سینمای عمیق و بسیار مینیمال عباس کیارستمی، سینمای رئالیسمِ اجتماعی کیانوش عیاری و سینمای متافیزیکی و بسیار شاعرانه تارکوفسکی می‌داند. اما مهم این است که سینمای فلسفی بتواند از لحاظ عاطفی با مخاطب ارتباط برقرار کند که اگر نکند، فروش موفقی در گیشه نخواهد داشت. شاید فروش فیلم در گیشه هدف اصلی کارگردان ها نباشد اما به هر حال یکی از اهداف مهم‌شان است.نکات جالب فیلم:۱-بازی دوست داشتنی شخصیت قاسم۲-مهارتِ بازی گرفتن کارگران از بازیگران۳-بازی تحسین برانگیز محمود نظر علیان که پیش‌تر او را در کارهای سامان سالور دیده بودم.۴-لوکیشن جهان‌شمول فیلم۵-سکانس حیرت انگیزی که بیابان را نشان می‌داد اما صدای دریا می‌آمد.۶-تقابل بین رویای شیرین و واقعیت تلخ۷-چهره‌ی دوست داشتنی مادربزرگ فیلم۸-سکانس حیرت‌انگیز عزاداری برای مرگ توماج۹-تاکید بر طبیعت و سادگی در روایت۱۰-تمرکز بر نابازیگران همانند کیا رستمی و توجه به لحظاتی که ظاهرا ساده و کوچک اند اما سرشار از معنی و مفهوم اند.۱۱-رویای دریای توماج و اتوپیایی که در ذهن داشت۱۲-پدر و پسری که نماد ابراهیم و اسماعیل بودند اما...۱۳-گم‌شدن خودخواسته توماج، نه بازی کودکانه، که واکنشی فلسفی به نادیده‌گرفته‌شدنش بود.۱۴-رنگ و بویی از سینمای اروپا و قاب های چشم‌نواز۱۵-لوکیشن های بکر و جهان بکر۱۶-رقص و آهنگ خوانی قاسم۱۷-راننده ی کامیونی که بچه ها را قال گذاشت.۱۸-لباس‌های کثیف و عینک شکسته‌ی قاسم۱۹-سرکشی توماج و فرارش از محل کارش۲۰-یادآوری ماجرای چوپانِ دروغگو در یکی از سکانس‌ها۲۱-صور خیال در مقابل رئالیسم۲۲-کودکی که با سیلی مرگ به زندگی نزدیک می‌شود.۲۳-ناکجا آباد بودنِ جهان این فیلم۲۴-پدر توماج، با خلق‌وخوی خشن و ظاهر قلدرمآبش، بدمن فیلم است.۲۵-صحنه‌ مواجهه‌ توماج با جسد بی‌بی، بیش از آن‌که برایش دردناک و شوکه کننده باشد، حال‌وهوایی شاعرانه دارد؛ گویی او عروج مادربزرگش را حس می‌کند. این صحنه نقطه‌ی عطفی در رشد روانی توماج است؛ جایی که فقدان، او را به آستانه‌ی درک عمیق‌تری از جهان پرتاب می‌کند.۲۶- وابستگی و ارتباط عاطفی‌ توماج و مادربزگش که جای خالی مادرش را کمی پر کرده و از طریق تصویر، بدون اتکا به دیالوگ‌های توضیحی، به مخاطب منتقل می‌شود. مترسکی که توماج با پیراهن زنانه‌ی مادر می‌سازد، نماد تلاشش برای حفظ پیوند با فقدان مادر است؛ پیوندی که در سکانسی با خشم پدر از هم گسسته می‌شود و یکی از تلخ‌ترین لحظات فیلم را رقم می‌زند.۲۷-خشم فروخورده توماج و عدم توانایی او در رویارویی با مشکلات این جهان۲۸-با فیلمی طرف هستیم که نه با حادثه، بلکه با احساس پیش می‌رود.۲۹-توماج با رنجی زندگی می‌کند که بزرگ‌تر از سن و سالش است و سنگین‌تر از توان کودکی‌اش.۳۰-توماج قهرمانی است که نه با قدرت فیزیکی، بلکه با تخیل و البته رنج، جهانش را می‌سازد.در پایان باید یادآوری کنم که سینمای بسیار، شخصی محور و گسسته از مخاطب، در دنیای امروز سینمای ایران، کار را برای فیلمسازش سخت می‌کند.در واقع عدم ارتباط روایی با مخاطب غیر متخصص مشکلی ست که بسیاری از فیلم های فلسفی را درگیر می‌کند.پرداخت فیلم انتزاعی بود و با توجه به اینکه از کودکان در آن استفاده شده بود و مرکزیت فیلم کودکان بودند، فیلم چند درصد می‌تواند مخاطبان کم سن و سال را به خود جذب کند و آنچه می‌خواهد را به آنها یاد بدهد؟این فیلم اندکی مرا به یاد فیلم تحسین برانگیزِ آدم‌فروش از محمود کلاری انداخت. به فیلم زندگی کوچک کوچک ۶ از ۱۰ می‌دهم و امیدوارم این سبک فیلم ها بیشتر و بهتر ساخته شوند.ملیکا اله یاریملیکا اله یاریWed, 11 Feb 2026 11:33:49 +0330https://virgool.ir/@melikaallahyari/نقد-فیلم-استخر-asuz2zzzfnhnشب بیستم بهمن ماه و فیلم استخر.سومین فیلم سروش صحت، پس از دو فیلم موفق 'جهان با من برقص و صبحانه با زرافه‌ها'، ضعیف از آب درآمده است که حتی آنچنان هم در گرفتن خنده از مخاطب، موفق عمل نمی‌کند‌.سروش صحت، سینماگری صاحب امضا، مؤلف و صاحب سبک است که همواره می‌توانی اِلمان های ثابت را در کارهایش ببینی... مثل علاقه به حضور گاو در فیلم هایش، تصویر برداری در میان درختان و ...رگه های کمدی و کندیِ روایت، یکی از مشخصه های فیلمسازی صحت است.سبک طنزش، خاص است و هرگز سخیف نیست بلکه طنز، درونی ست.موضوع فیلم راجع به مشکلاتِ زوج میانسالی با بازی امین حیایی و سحر دولتشاهی ست که فرزند پسری هم دارند.(پسرشان سهیل با بازی سورنا صحت، در اولین تجربه ی بازیگری خود نتوانسته بود آنچنان که باید خودی نشان بدهد. شاید هم بازی در کنار بزرگان سینما خصوصا امین حیایی باعث شده بود که ضعف کار او بیشتر دیده شود.)قبل اینکه بخواهم حرف های مهم تر را بگویم، می‌خواهم بدانید به این فیلم ۶ از ۱۰ می‌دهم و آن را مناسبِ جشنواره نمی‌دانم اما برای یکبار دیدن خوب است.شخصیت مورد علاقه ام در فیلم، بابا جلال با بازی علیرضا خمسه بود. پدر بزرگ دوست داشتنیِ فیلم که در شمال زندگی می‌کند،عاشق پرستارش است، دوچرخه سواری می‌کند و در دریاچه ای که آن را استخر شخصی‌اش متصور می‌شود، شنا می‌کند.نمی‌شود از حس زیبایی شناختی کارگردان و پلان های زیبای فیلم صحبتی نکرد.مثل سکانسی که بابا جلال به پرستارش گردو تعارف می‌کند!طراحی صحنه هم با رنگ ها و نور های خاص خودش، جالب توجه بود و موسیقیِ کريستف رضاعی که نقطه قوت فیلم بود.مفاهیم مهم فیلم:یک/فاصله ی نسلی بین پدر و پسر در مدل حرف زدن و نگاه شان به زندگیدو/عشق و توجه نباید در میان روزمرگی زندگی، حذف شود.سه/انتخاب نام «استخر» برای این فیلم استعاره‌ای از تعمق،تفکر و درون‌نگری در زندگی است؛ استعاره‌ای که با نگاه فلسفی صحت هماهنگی دارد. در جایی از فیلم بابا جلال با اشاره به درياچه می‌گوید: «این هم استخر من است.» و از دامادش(امین حیایی) می‌خواهد که تنی به آب بزند که او امتناع می‌کند ولی در سکانس پایانی فیلم، حیایی را همراه پسرش در حال شنا در دریاچه می‌بینیم.در خصوص بازی بازیگران:مهران مدیری اینجا هم مثل ۹۰ درصد مواقع، تکرارِ نقش کرده است.نکته ی مهم دیگر این است که شخصیت دکتر با بازی هادی حجازی فر در فیلم صبحانه با زرافه‌ها در این فیلم دوباره تکرار شده است؛ این بار روانپزشک و دوست خانوادگی شان با بازی مهران مدیری!مهم تر از همه اینکه موضوع فیلم، نخ نما بود و راستش را بخواهید پرداختش هم متفاوت و هیجان انگیز نبود.وقتی روی پرده در حال اکران بود من مدام با خودم فکر می‌کردم کاش به جای این کار در فیلم، فلان کار در فیلم انجام می‌شد و این یعنی فیلم آنچنان نتوانسته مرا درگیر خودش کند.البته فیلم تا حدودی خوش ساخت و روان بود و به اصطلاح آن حالت' گود مود' بیننده اش را فعال می‌کرد و او را به تماشای ترکیب درام و کمدی می‌نشاند.دیالوگ های شخصیت ها و فلسفه ی پشت فیلم را هم دوست داشتم اما اینکه زنان بیشتر در سایه بودند و مردان نقش های پررنگ تری داشتند را نپسندیدم.مخاطب این فیلم لحظه ای می‌خندد و سپس مجبور می‌شود مکث کند و به پوچی زندگی و هیاهوی بیهوده‌ی جهان فکر کند.تنهایی و خواستنی نبودنِ نقشی که حیایی، بازی اش کرده بود از همه چیز ملموس تر بود.سکانس های مهم و تاثیرگذار:۱-صحبت های زن و شوهر در ماشین در مسیر شمال۲-سکانس صحبت حیایی با بنفشه‌خواه۳-صحبت های حیایی و مدیری در کافه درمورد اینکه گاهی هم چیز هایی برخلاف قاعده رخ می‌دهد!سکانس های بی‌مزه:۱-تایپ کردن در لپ‌تاپ و باز کردن سر صحبت با دختر جوان۲-صحبت کردن بعد از اتمام ورزش، بین مدیری و حیایی۳-سیگار کشیدن های زیاد و تکراری.در انتها و پیش از آنکه سکانس های جالب را معرفی کنم، باید بگویم چند پرسش بی پاسخ از این فیلم مدام در ذهنم می‌چرخد:نخست اینکه آیا واقعا به حضور این همه ستاره در فیلم نیاز بود؟ آن هم وقتی بسیاری از آن ها نقش هایشان بسیار کوتاه است؟دوم اینکه اگر مجید یوسفی از فیلم حذف می‌شد، چه می‌شد؟سوم اگر به جای بیژن بنفشه خواه و پانته آ پناهی ها، کس دیگری بازی می‌کرد چه می‌شد؟چهارم چرا انقد همه ی اتفاقات سریع می‌افتاد؟انگار کسی کارگردان را مجبور کرده بود از سر و ته سکانس ها بزند تا فیلم طولانی نشود.شاید پیام و هدف مهم فیلم این باشد که صحت می‌خواهد ساده بگوید، زندگی همین است؛ پر از لحظه های جدی که گاهی خنده دار هم می‌شوند. مرگ بابا جلال نشان مان داد که زندگی کوتاه است، باید تا حد توان از آن لذت برد و برای لمس خوشی ها تلاش کرد.سکانس های جالب:۱-مبارزه‌ی حیایی و سیاحی و پخش موسیقی۲-صحبت حیایی و سیاحی در کارواش۳-مرگ بابا جلال (ناگفته نماند که مرگ، نخ تسبیح و موضوع مورد علاقه سروش صحت است.البته سبک زندگی و مرگ بابا جلال را مانیفستِ کارگردان از جهان باید دانست.)۴-سیگار کشیدن های خیالی که جهان فانتزی را وارد زندگی واقعی می‌کند.۵-شوخی با سیگار کشیدن۶- دویدن در کنار دریاچه و دویدن در مسیر مخصوص دو۷-تماشای ال کلاسیکو۸-مهمانی با دوستان سهیل۹-دیدار دوست سهیل برای آشنایی با مادرشملیکا اله یاریملیکا اله یاریMon, 09 Feb 2026 21:58:46 +0330https://virgool.ir/@melikaallahyari/نقد-فیلم-دختر-پری-خانوم-jwzz2rr2gkfqاز اوایل شروع جشنواره منتظر بودم امروز برسد تا فیلم دختر پری خانوم را ببینم و بالاخره ۱۹ بهمن ماه شد و این فیلم را بر پرده دیدم.دختر پری خانوم مربوط به پسری بود که چندین سال از مادر بیمارش در منزل نگه‌داری می‌کرد و حالا در دوران پاندمی کرونا بیشتر از قبل از مادرش مراقب می‌کرد و این وسط درگیر مسائل کاری اش بود و درگیر ارتباط با همسر سابق و جفا‌کارش؛ که البته به تولد ۴۰ سالگی اش هم نزدیک می‌شد.پیش از آنکه سراغ اصل مطلب بروم باید بگویم که علیرضا معتمدی جزو فیلمساز های مورد علاقه ی من است که جهان فکری‌اش به جهان فکری من بسیار نزدیک است. فیلم رضا و فیلم چرا گریه نمی‌کنی، از او را بسیار دوست داشتم و حالا سومین فیلم او را هم تا حدودی در ادامه ی جهان فکری اش در دو فیلم قبلی اش می‌دانم.من فکر می‌کنم علیرضا معتمدی بعد از این فیلم سوم‌اش دیگر توانسته ژانر و سلیقه ی خود را در ذهن مخاطبش تثبیت کند.در این فیلم هم مانند دو فیلم قبلی اش او خودش نقش اصلی را بازی می‌کند چرا که فکر می‌کنم او دنیای خاص خودش را دارد که فقط خودش می‌تواند با بازی خودش آن را به تصویر بکشد.من این فیلمِ سورئال، فانتری و معنا‌گرا را دوست داشتم و به آن امتیاز ۸ از ۱۰ می‌دهم...نماد سازی های جالبی هم داشت اما راستش دوست داشتم پایانش متفاوت تر و جذاب تر رقم می‌خورد.اما به شما پیشنهاد می‌کنم حتما این فیلم را ببینید خصوصا اگر تا به حال در این سبک فیلمی ندیده‌اید یا تا به حال کارهای معتمدی را ندیده‌اید.دختر پری خانوم که نویسنده،کارگردان،تهیه کننده و بازیگر نقش اولش علیرضا معتمدی ست بیش از هر چیز فیلمی ست که بسیار شخصی تر از دو ساخته ی قبلی اوست.فیلم را آوانگارد می‌دانم و رگه های طنز تلخش را دوست می‌داشتم. خصوصا تیکه انداختن فرشته سیاه‌پوش (با بازی متفاوت مرضیه برومند) به دهه شصتی ها را بسیار جالبِ توجه می‌دانم.فرشته‌ای که آرزوهایت را برآورده می‌کند آرایش سیاه و شِبه هالووینی دارد و بسیار جدی و خشک اما متقاوت و دوست داشتنی ست.مرضیه برومند پس از ۱۶ سال دوری از سینما با نقش بسیار متفاوت و دوست داشتنی ای به صحنه باز‌گشته است.راستش دوست داشتم نقش اول فیلم در مسیر ابتدا تا انتهای فیلم از لحاظ شخصیتی فراز و نشیب بیشتری را طی می‌کرد اما خب ما با کاراکتری رو به رو بودیم که از ابتدا تا انتهای فیلم یک مجموعه عقاید ثابت داشت که هیچ چیزی نمی‌توانست تغییرش بدهد.من این فیلم را بخش سوم از سه‌گانه‌ی سوگ یا سه‌گانه اتوبیوگرافی علیرضا معتمدی می‌دانم ونمی‌توانم بگویم بار بزرگ این فیلم بر دوش 'سها نیاستی' بود اما بازی قابل قبول و موفقی از خود ارائه داده بود. خصوصا آن دیالوگ طولانی و سختش در راهروهای پیچ در پیچ خانه، به رخ کشیدن توانایی بازیگری اش بود و کلا در طی فیلم توانسته بود طیف وسیعی از حالات عاطفی را باور پذیر ،بامزه و تاثیر گذار ایفا کند.البته تمام دیالوگ های فیلم سهل و ممتنع بودند. تو می‌دانستی آنها چه می‌گویند چون بارها آن مفاهیم را در زندگی‌ات شنیده بودی اما دوباره و دوباره از شدت مهم بودن تو را به فکر فرو می‌بردند.مثلا صحبت از علم، بشر و فرهنگ شد و نابودی محیط زیست که می‌تواند عمدتا توسط بشر باشد...شما یا جهان فیلم های معتمدی را دوست دارید یا از آن متنفر اید؛ کم پیش می‌آید کسی حد وسط باشد در تماشای آثارِ این فیلمساز.حرکت بین جهان واقعیت و خیال چیزی ست که او در آن مهارت دارد. نه آنقدر واقعی می‌شود که غم عالم بریزد در دلت نه آنقدر تخیلی و غیر واقعی می‌شود که دور از باور بشود.در حدود ۹۰ دقیقه‌ی این فیلم، تو سوار ماشین خیال و واقعیت شده و در جاده های جهان کارگردان سفر می‌کنی. سفری متفاوت، آموزنده و به دور از چیزهای همیشگی.به عنوان مخاطب در اول فیلم درگیر فضای ناشناخته ی فیلم می‌شوی و بعد آرام آرام با آن همراه می‌شوی و او شوخی،تفکر،خیال،آرزو و عشق را ذره ذره به تو نشان می‌دهد.این فیلم با نگاه فلسفی و طنز خاص‌اش، امضای سبک کارگردانش را با خود از ابتدا تا انتها و در تک تک جزئیاتش دارد. از دکور اتاق پسر مینو خانم بگیر تا شغل‌اش،وسواسش در دوران کرونا،طرز لباس پوشیدنش،سلیقه‌ی موسیقی‌اش و....نقاط قوت فیلم:۱-طراحیِ صحنه‌ی بی‌نظیر از کیوان مقدم۲-طراحی لباس خوب از سارا سمیعی۳-فیلمبرداری موفق علی تبریزی۴-موسیقی دلفریبِ سهند مهدی‌زادهمفهوم های جالب فیلم:۱-لوله‌کش های زن۲-فعالیت آن ۴ دختر برای تولید صدا۳-نمادِ تطهیر در حوض آب و برآورده شدن آرزوها۴-رانندگی نکردن پسر پری خانوم و حضورِ عروسِ راننده۵-عاشق بی‌وفا و معشوق رنج کشیده۶-ترس از دست دادن عزیزان، تنهایی و تلاش برای حفظ حضور عزیزان در زندگی۷-لحن اول شخص فیلم۸-تیتراژ جالب و متفاوت۹-آرزوهای افراد بسته به سن‌شان (کودکی-جوانی-میانسالی و پیری)چقدر می‌تواند تغییر کند و متفاوت باشد.۱۰-پای‌بندی پسر مینو خانوم به مسائل اخلاقی و زدن دست رد به پیشنهاد روابط دوستانه تر از جانب پرستار مادرش۱۱-در روز عروسی مادر شوهر حضور دارد و حتی در جایی میبینیم پسر، زنش را می‌کشد تا مادرش حالش خوب شود؛ امان از مادر دوستیِ گاها افراطی مردان ایرانی.۱۲-متحول شدن حرص دربیارِ دختر پری خانوم(از دیالوگ هایش بگیر تا آنجا که حاضر شد بخشی از عمرش را بدهد تا مادرشوهرش حالش خوب شود.)۱۳-مخالفت پسر مینو خانوم با زن مطیع و بیش از حد عاشق پیشه۱۴-تی‌شرت های پسر مینو خانوم۱۵-حضور گربه و گوسفند و تناقض بین علاقه و ارتباط مان با حیوانات۱۶-تیپ‌سازی موفق صحرا اسداللهی در نقش پرستارو در انتها من این فیلم را یک اثر بحث‌برانگیز بین منتقدان و مردم می‌دانم که به خاطر چند لایه بودنش قابلیت این را دارد که ساعت ها درباره اش صحبت کنی.شاید عده‌ی زیادی از مخاطبین سینما دوست داشته باشند حقیقت ها را پوشیده دریافت کنند اما دختر پری خانوم، رو بازی می‌کند و بی پروا و صریح با دیالوگ های نسبتا سر راست عقیده اش را بیان می‌کند و البته حتی با وجود سورئال بودن، باز هم، هم‌ذات پنداری مخاطب را بر‌می‌انگیزد.فقط سوال بی جواب این بود که اسم دختر پری خانوم و پسر مینو خانوم،چه بود؟ مرا یاد پدر پسر شجاع انداخت! آدم هایی که زیر سایه‌ی عنوان بزرگ والدین شان گم می‌شوند.ملیکا اله یاریملیکا اله یاریSun, 08 Feb 2026 22:15:37 +0330https://virgool.ir/@melikaallahyari/نقد-فیلم-اردوبهشت-gczmofqjbqcnهجدهم بهمن ماه و فیلم اردوبهشت.دخترِ شاه‌مهدیِ شاه‌محمدی،نیلوفر،در اردوی مدرسه طی یک حادثه به همراه چند تن از دوستانش در دریاچه غرق می‌شود. شاه‌مهدی با بازیِ تحسین‌برانگیزِ حامد بهداد، دچار اختلافات خانوادگی با همسر و برادر همسرش است که البته باید فقر مالی‌اش را هم به تمام مشکلاتش اضافه کنیم...فیلم در ستایشِ جسارت شاه‌مهدی و خون‌خواهی او برای دخترش است.من به این فیلم ۱۳۰ دقیقه‌ای که بر اساس واقعیت بوده و ترکیبی از تم‌های سیاسی-اجتماعی-جنایی است، امتیاز ۷ از ۱۰ می‌دهم.این ژانرها اخیرا به کمک کارگردان های جوان، انگار جانی دوباره به کالبد‌شان راه پیدا کرده و ما شاهد فیلم‌های موفقی در این زمینه ها بوده‌ایم.همیشه از موسیقی،فیلمبرداری،تدوین و... در فیلم‌ها می‌گویم این بار اما بیشتر می‌خواهم از هنرِ کارگردانی بگویم.محمد داوودی در نخستین تجربه‌اش، اردوبهشت را ساخته که فیلم شریف و قوی‌ای است. بدنه‌اش جاندار و محکم است و در روایت دچار لکنت نمی‌شود.نقش اول فیلم(شاه‌مهدی)، حرفش را صریح می‌زند، از عقیده اش دفاع می‌کند، تا آخر پای هدفش می‌ماند و به آن می‌رسد. کارگردان فیلمی را تحویل ما می‌دهد که خود سانسوری ندارد و مطالبه‌گر است.فیلم'قصر شیرین'،فیلم 'نگهبان شب' و فیلم تحسین برانگیزِ 'بی‌همه‌چیز' همه به نویسندگی محمد داوودی بوده‌اند.کاظم دانشی در این فیلم جزو عوامل است و دیدن نامش در تیتراژ خیلی چیزها را برای فیلم مشخص می‌کند. برای من دیدن نام او یادآور فیلم‌های جنایی بر اساس زندگی های واقعی ست.ناگفته نماند که این فیلم، اندکی هم مرا به یاد یکی از فیلم‌های جشنواره‌ی پارسال(ناتور دشت) انداخت.آنجا هم محور داستان یک دختر بچه و حادثه‌ای بود که برایش اتفاق افتاده بود.اگر بخواهم با شما صادق باشم از این خسته شده‌ام که در فیلم های اجتماعی مدام فقط آدم های فقیر و فلاکت زده را ببینم که از در و دیوار مصیبت بر سرشان می‌ریزد. راستش دیدن اینکه برای پول، تمام روابط دوستانه‌ی افراد خراب می‌شود چیز جالبی نیست.شاه‌مهدی، خونِ عزیزش را با پول معامله نکرد و یک تنه تا انتهاجنگید.حامد بهداد بسیار فراتر از تیپ سازی در این فیلم ظاهر شد و طیِ این ۱۳۰ دقیقه به طور تمام و کمال نشان‌مان داد شاه‌مهدی واقعا کیست و چه عقایدی دارد.پدری دلسوز، برادری با معرفت و همسری فداکار که بَد مَن های بسیاری را سر جایشان می‌نشاند.بازی ستاره پسیانی در نقش مادر خانواده را دوست داشتم هر چند معتقدم می‌توانست بسیار بهتر بازی کند.از او در سبک های مختلف، بازی های قابل قبولی دیده‌ام و برای من هنرمندِ محترمی ست.اما تورج الوند که همیشه بازی های خوب از او دیده بودم، به عقیده ام در این فیلم ضعیف عمل کرده بود و نتوانسته بود به خوبی نقش یک لاتِ کله شق را به نمایش بگذارد هر چند که فرم صورت و بدنش برای این نقش بسیار مناسب بود.شاید بهتر بود برخی صحنه‌های تکراری یا کمتر ضروری از فیلم حذف شود تا زمان فیلم کوتاه‌تر شود.موسیقی فیلم هم به نظرم قابل قبول بود و فیلم‌برداری اش را هم پسندیدم خصوصا در برخی پلان‌ها صحنه‌های قشنگی خلق شده بود و اگر بخواهم بهترین سکانس‌ها را بگویم، از موارد زیر نام میبرم:۱-صحبت کردن شاه‌مهدی با پسرش نوید قبل از خواب.۲-صحنه‌ی رقص و آواز دختر بچه‌ها در اتوبوس مدرسه.۳-سکانس تشییع جنازه نیلوفر و کش و قوس‌های آنو نهایتا، اگر بخواهم یک جمله درمورد علاقه‌ی شخصی‌ام بگویم باید اعتراف کنم که من بیشتر دوست دارم فیلم‌های آرام و درام را در جشنواره‌ی فجر بر پرده ببینم تا فیلم‌های جنایی و سیاسی اما فیلم اردوبهشت، فیلم با ارزشی ست که از دیدنش خوشحالم.ملیکا اله یاریملیکا اله یاریSat, 07 Feb 2026 20:15:41 +0330https://virgool.ir/@melikaallahyari/نقد-فیلم-کافه-سلطان-nngb4dg9j0vcهفدهم بهمن ماه و فیلم کافه سلطان.نقش اول فیلم مهتاب است با بازی بسیار خوبِ آزیتا حاجیان. فیلم روایتگر زندگی زن و شوهری با پسر و عروس شان در یک کافه ی بین راهی ست که وضع مالی شان نامناسب است و به جز مادر خانواده ، بقیه تصمیم به فروش کافه می‌گیرند اما جنگ ۱۲ روزه پیش می‌آید و همه چیز تغییر می‌کند.پیش از هر چیز باید بگویم ' کافه سلطان' نما ها و پلان های قشنگ و چشم نوازی دارد و با تم تیره ، قهوه‌ای و زرد خود به خوبی حس نوستالژی بودن کافه را مطرح می‌کند.وقتی پدر خانواده (محمدرضا شریفی‌نیا ) قهوه درست می‌کرد و مادر خانواده چای انگار یک‌جور تقابل یا شاید هم هم‌نشینی سنت و مدرنیته را می‌دیدم.هرچند همه متفق القول بودند که قهوه های پدر به لعنت خدا نمی‌ارزد!سکانس های خوب زیاد داشت اما بهترینش، سکانسِ آتش روشن کردنِ یونس(پسر خانواده با بازی خوب سجاد بابایی) بود و آن صحبت های طولانی اش خطاب به مادرش... حرف هایی که مثل همان آتش سوزان بودند اما آنقدر سرکوب شده بودند که باید بیرون ریخته می‌شدند.سجاد بابایی که قبلا برای فیلم استاد، سیمرغ نقش مکمل مرد را گرفته بود، اینجا هم به خوبی توانسته بود نقش پسر سیگاری و بی‌پول را خوب بازی کند!یونس هم از آنها بود که جنگ ۱۲ روزه ذات شان را اول به خودشان و بعد به مردم نشان داد؛ همان ها که تا اسم جنگ می‌آید همه چیز را چند برابر به خلق الله می‌دهند.یونس پول غذای کافه را زیاد می‌کند و بنزین را لیتری صد هزار تومان می‌فروشد و زنش یک کانکس را به قیمت بالا به مردم درمانده اجاره می‌دهد‌. و اینجاست که در و تخته خوب جور می‌شود !البته ناگفته نماند، سکانسی که عروس خانواده درمورد گوشواره های دست‌سازش با بقیه اعضای خانواده صحبت می‌کرد را هم دوست داشتم. جنگ حتی اگر کوتاه مدت هم باشد پیامد های مختلف خود را خواهد گذاشت.این فیلم به طور مستقیم و کامل صحنه های جنگ را نشان نداد اما بازتاب های جنگ در زیست و زندگی روزمره مردم را به خوبی به تصویر کشید.قسمتی از داستان این ۴ نفر گره می‌خورد به حضور مادر و پدری جنوبی که فرزندشان در جنگ ۱۲ روزه کشته می‌شود و البته برای مهتاب یاداور برادر مفقود الاثرش در ۸ سال جنگ تحمیلی می‌باشد.نمی‌دانم کی قرار است تمام شود این ماجرا که هر وقت صحبت از جنوبی های ایران خصوصا آبادانی ها می‌شود همه چیز گره می‌خورد به فقر، درماندگی و مشکلات!فقط اینکه من هرگز فایده ی حضور آن زن و بچه اش را به عنوان بازیگر در این فیلم نفهمیدم؛ که به نظرم اگر نبودند هم کمبود خاصی در فیلم حس نمی‌شد.موسیقی فیلم را هم خوب ارزیابی کردم و به درک بهتر حال و هوای فیلم کمک می‌کرد.اما آن مردی که مشتری ثابت کافه بود و حتی قهوه های بدمزه‌ی کافه را می‌خورد، تنها نکته‌ی بانمک فیلم بود.در انتها باید بگویم به کافه سلطان ۷ از ۱۰ می‌دهم اما فیلمی ست که ارزش یک بار دیدن را دارد. فقط کاش صحنه‌های آشپزی کردن مهتاب بیشتر بود چرا کهسکانس هایی که در آشپزخانه ی کافه ثبت شده بود بسیار مرا یاد فیلم تحسین برانگیزِ 'ماهی‌ها هم عاشق می‌شوند' انداخت.مهتاب می‌خواست کافه بماند تا پناه او و خانواده اش باشد و نمی‌خواست اشتباهات گذشته دوباره تکرار شود اما یونس هم حق داشت که برای جوانی نکرده اش و گرانی و هزار و یک چیز دیگر مخالف مادرش فکر کند.فیلم حکایت ماست؛ حکایت بسیاری از ماست که اندیشه هایمان با پدر و مادرمان یکی نیست!فکر می‌کنم آزیتا حاجیان جزو نامزدهای سیمرغ باشد... نگاه های محکمش و گریه‌ اش در سکانس آخر خوب در دل مخاطبان جا باز می‌کند؛مطمئن ام!ملیکا اله یاریملیکا اله یاریFri, 06 Feb 2026 20:17:46 +0330https://virgool.ir/@melikaallahyari/نقد-فیلم-قایق-سواری-در-تهران-oixuwaflkjirشب پنجم جشنواره چهل و چهارم(۱۶بهمن ماه) و فیلم دوست‌داشتنیِ 'قایق‌سواری در تهران'از آن فیلم‌های حال خوب کنی که مناسب جشنواره هستند و از مخاطب عام تا خاص را راضی می‌کنند.از همین ابتدا بگویم که به آن امتیاز ۹ از ۱۰ می‌دهم زیرا که به شدت طرفدار سبکِ ' کمدی موقعیت ' هستم و این فیلم یک نمونه‌ی خوب از کمدی موقعیت است.رسول صدر‌عاملی کارگردان باشد،موسیقیِ ستار اورکی باشد، طراحی گریمِ مهرداد میر کیانی باشد و پیمان قاسمخانی نویسنده، سحر دولتشاهی، امین حیایی، پیمان قاسمخانی و خوبان دیگری بازیگرانش باشند، استاد ابراهیم حقیقی طراح لگو باشد، مگر می‌شود فیلم، بد باشد؟پیش از هر چیز باید بگویم این فیلم مرا به یاد فیلم ضیافت از مسعود خانِ کیمیایی انداخت!فیلمبرداری خوبِ آرمان فیاض که قبلا برای فیلم موفقِ برف آخر، سیمرغ گرفته بود به جذاب شدن فیلم کمک بیشتری کرده بود.فیلمبرداریِ خوب، موسیقیِ خوب‌تر و نگاه تازه‌ای به یک موضوع قدیمی!مازیار بعد از سالیان دراز که از مهاجرتش به آمریکا گذشته، بر‌می‌گردد به ایران تا با دوستان قدیمی‌اش دیداری تازه کند و با دختری بسیار جوانتر از خودش ازدواج کند که ماجرا های عجیب و جالبی برایش رخ می‌دهد... و در حقیقت حادثه‌ی اولیه ی فیلم(در کافه)، دومینوی حوادث بعدی را در پی دارد.این فیلم، یک صبح تا شب در تهران را نشان می‌دهد و شاید می‌خواهد بگوید که تهران رود است و ما با قایق‌هایمان در این رود پر پیچ و خم، قایق سواری می‌کنیم و آن پیچ و خم ها مشکلات مان هستند.(تعبیر خوب و شاعرانه ای ست.)سکانس‌های برتر از نگاه من:۱-حضور کوتاه اما بازی بسیار خوب و قوی امین حیایی که با گریم خوب و لهجه‌ی بامزه‌اش در فیلم، برای چندمین بار نشان مان داد مرد توانای سینمای ایران است و حرفه‌ای و بی‌حاشیه است.۲-ریختن پرتقال‌ها وسط خیابان و آن صحنه‌ی شاعرانه و حال خوب کن!۳-سکانس رویارویی خسرو با بازی محمد بحرانی و مازیار با بازی پیمان قاسمخانی.۴-سکانس حضور سحر دولتشاهی در محل کارش و صحبت با سرآشپز کُرد اشاز اینها که بگذریم می‌رسیم به متن فیلم؛بیشتر از هر چیز مسائل زیر در فیلم برایم پررنگ بود:* مهاجرت، دوری از عزیزان، بازگشت و عدم تطابق با شرایط جدید، مرزی نامرئی بین آنها که مانده اند و آنها که رفته‌اند و...* شیرین زبانی های بازیگر خردسال و مکالمات او با مازیار، بسیار دوست داشتنی و روانشناسانه است.* طلاق والدین *تهرانِ همیشه پر ترافیک خصوصا در مناسبت‌ها* معضلات نام‌های مشابه خیابان ها و مکان ها در تهرانِ بزرگ*نوستالژی بازی و یادآوری خاطرات گذشتهو خلاصه وجود دیالوگ‌ها و صحنه‌هایی که ریز ریز فرهنگ های ایرانی مان را غیر مستقیم نشان‌مان می‌داد.(رجوع شود به سکانس صحبت مازیار با پستچی و صحبت مازیار با راننده‌ای که خیابان را خلاف آمده بود‌.)* آرزو ها و عقاید نسل پارمیس که به خوبی در فیلم نمایش داده شده بود.وفیلم علاوه بر شروعِ خوب، پایان بندی خوبی هم داشت و انصافا پیمان قاسمخانی خوب توانسته بود نقشی را که خودش نوشته، بازی کند و به طور کلی شخصیت سازی فیلم عالی و باورپذیر بود.فقط اینکه،اگر سکانس پایانی ورود امیر سام(سرباز تهی دست و ماجراهایش )نبود قطعا به فیلم ۱۰ از ۱۰ می‌دادم. اما این سکانس را خیلی آبکی و وصله ی ناجور این فیلمِ خوب می‌دانستم.گاهی همین فیلم‌هایی که به ظاهر ساده می‌آیند، آنقدر حرف برای گفتن دارند که نمی‌دانی از کدامشان بگویی!خلاصه بخواهم بگویم(قایق سواری در تهران) را باید دید زیرا که خودِ سینماست!این فیلم را باید با دقت ببینید تا علاوه بر لمس شیرینی‌اش، حرف‌های مهمش را هم بشنوید.این فیلمِ ساده و صمیمی، عمق بسیاری دارد که چندین خط نقدِ من نمی‌تواند حق مطلب را کامل ادا کند. باید آن را دید!و در انتها برای تمام کردن کلامم باید بگویم که:مازیار، پسر شهرستانیِ فیلم که بعد از پایان تحصیلاتش در رشته برق دانشگاه شهید بهشتی، با برنده شدن در لاتاری به آمریکا می‌رود هم دلتنگ تهران می‌شود؛تهران، همان زیبایِ دوست داشتنیِ پر هیاهو!نمی‌شود قایق‌سواری در تهران را دید و تهران عزیز را دوست نداشت. رسول صدرعاملی که پارسال با فیلم «زیبا صدایم کن» سراغ اقتباس از رمانی معروف از «فرهاد حسن‌زاده» رفته‌بود، این بار هم عنوان فیلمش را از مجموعه شعرِ محمد سپانلو که با لقب «شاعر تهران» شناخته می‌شود وام گرفته است.(من نقد فیلم زیبا صدایم کن را نوشته و در سایت ویرگول منتشر کرده‌ام.) این دو فیلم هر دو ادای احترام به شهری هستند که علیرغم شلوغی‌ها و ناهنجاری‌ها و مشکلاتش ارزش دوست داشتن دارد و نمی‌شود به راحتی آن را از دل بیرون کرد.تهران؛ همان زیبای دوست داشتنی است و هر آنکه رختِ مهاجرت از تهران را می‌بندد، به زودی دلتنگش می‌شود.ملیکا اله یاریملیکا اله یاریThu, 05 Feb 2026 19:54:02 +0330https://virgool.ir/@melikaallahyari/نقد-فیلم-زنده-شور-xneslaj7zrp7در شب چهارم جشنواره چهل و چهارم( ۱۵ بهمن ماه)نشستم به تماشای فیلم کاظم دانشی.فیلم در مورد اعدام ۵ متهم به قتل است و بهرام افشاری در نقش مرتضی زند، معاون دادستان و اجرا کننده‌ی حکم این ۵ نفر که قصد دارد به هر ترتیبی شده جلوی اعدام آنها را بگیرد!همان موضوع تکراری دوباره اینجا هم مطرح می‌شود؛ آیا هر محکوم به اعدامی باید اعدام شود؟آیا قانون و بازو های اجرایی اش می‌توانند حق حیات را از کسی سلب کنند؟فیلم پرداخت متفاوت و نسبتا جدیدی به موضوع اعدام دارد. آن را از بُعد های انسانی، قضایی و ... بررسی می‌کند. نگاه فیلم، اجتماعی و انتقادی ست و همین آن را برای مخاطب جالب می‌کند.کاظم دانشی که از او کارنامه ی موفقی در ذهن دارم؛(نویسندگی فیلم موفق بی‌بدن و ساخت فیلم موفق علفزار) در فیلم جدیدش هم باز به سراغ مسائل جنایی رفته و این بار از ستارگان زیادی در فیلمش استفاده کرد که نامشان آدم های زیادی را می‌تواند به سینما بکشاند.در این فیلم هر کدام از این ۵ محکوم به قتل، داستانکی دارد که آرام آرام گفته می‌شود اما از بین همه شان داستانِ متهم، سجاد پوری از بقیه پررنگ تر است زیرا که موضوع روابط ایران و افغانستان و قتل ناموسی در میان است.به جز یک نفر که همان اولِ فیلم اعدام می‌شود ۴ نفر دیگر حکم اعدام شان تا پایان فیلم اجرا نمی‌شود!به طور کلی قصاص یا بخشش یکی از موضوعات محبوب برای فیلمسازان ایرانی بوده که درمورد آن فیلم های زیادی ساخته شده است!از این‌ها که بگذریم، می‌رسیم به بازی بازیگران.تورج الوند در این فیلم هم مانند فیلم های قبلی اش(مثلا نگهبان شب) به خوبی ایفاگر نقشش بوده و توانسته مخاطب را نسبت به خودش راضی نگه دارد.شبنم مقدمی هم بازی قابل قبول و نقشی متفاوت را بروز داده است.همچنین امیر جعفری با حضور کوتاهش توانسته به خوبی مخاطب را با خودش همراه کند. نگاه هایش و دیالوگ هایش در فیلم جالبِ توجه است.هر چند سکانس های ابتدایی فیلم که مرتبط با اجرای اعدام او و حضور خانواده اش است، دل هر کسی را ریش ریش می‌کند و به قول معروف دارک و بسیار ناراحت کننده است.مارال فرجاد به خوبی توانسته بود در نقش کوتاهش، بدرخشد. من، او را همیشه بازیگر کم‌کاری می‌دانم و فکر می‌کنم نقش هایش را گزیده انتخاب می‌کند.حامد بهداد به کمک گریم خوبش، توانسته بود به خوبی نقش یک آدم راحت‌طلب و فقیر را بازی کند. نحوه‌ی بیان دیالوگ هایش و حرکات بدنش هم در موفقیت او در این نقش بی‌تاثیر نبود! اما برسیم به بهرام افشاری که این اواخر در بسیاری از کمدی های سخیف او را دیده بودم؛ اینجا اما نقشش را عالی بازی می‌کند و احتمالا یکی از نامزد های سیمرغ است!از کمدی های ضعیف و سطح پایینی مثل سال گربه و مرد عینکی اش که بگذریم، در پایتخت نسبتا کمدی خوبی را از خود به نمایش گذاشته بود اما در این فیلم درام، نشان داد اگر بخواهد در درام هم حرف های زیادی برای گفتن دارد. البته نیاز به بهبود بیشتری برای او هست اما تا همینجا هم بسیار خوش درخشیده است. البته من قبلا از او فیلم کارگر ساده نیازمندیم را هم دیده بودم اما گمان نمی‌کردم تا این حد در درام قوی باشد و البته اگر طرفدار او باشید قطعا تئاتر موفق جوجه تیغی را هم از او دیده اید.چالش های حقوقی و اخلاقی زیادی در این فیلم هست اما کاوش عمیق روانشناختی بسیار پر رنگ تر از هر چیز دیگری در این فیلم است؛ اینکه هرکس واقعا به چه علتی کاری را انجام می‌دهد؟ نفع شخصی؟ سود جمعی؟ عقاید؟ شهرت؟این فیلم همانند نمونه های مشابه اش نشان می‌دهد که مسئله‌ی محکومان و مسئولان بسیار عمیق تر و روانشناسانه تر از چیزی ست که در ظاهر به نظر می‌رسد.فیلم گاهی دیالوگ های گل درشتی هم داشت و کمی هم طولانی بود و شاید می‌شد کمی با تدوین اضافات درآورده می شد!اما در کل این فیلم که کل آن در زندان فیلمبرداری شده بود، به خوبی توانسته بود فضای خفه‌ و تاریک زندان را نشان بدهد.دکوپاژ آن را بسیار پسندیدم. نماها نه آنقدر کشدار بود که خسته ات کند نه آنقدر سریع بود که به سرگیجه‌ات بیندازد.سکانس های برتر از نگاه من :۱- مکالمه ی سارا بهرامی و مادرش برای رضایت دادن به عفو متهم در راهروی زندان۲-مکالمه ی شبنم مقدمی و بهرام افشاری در ابتدای حضور مقدمی به عنوان مقام ارشد تر از افشاری در زندانسکانس پیتزا خوردن و آهنگ گوش دادن امیر جعفری یا سکانسی که شایان ساز می‌زد، می‌توانست به سکانس‌های بهتری تبدیل شود که نشده بود و آنطور که باید نتوانسته بود آنچه لازم است را نشان بدهد.در انتها باید بگویم، من به فیلم ۷ از ۱۰ می‌دهم و به علاقه‌مندان به فیلم های جنایی و روانشناسی پیشنهادش می‌دهم.ملیکا اله یاریملیکا اله یاریWed, 04 Feb 2026 20:58:03 +0330https://virgool.ir/@melikaallahyari/نقد-فیلم-گیس-tzudpziczf3eچهاردهم بهمن و سومین شب جشنواره فیلمِ گیس را تماشا کردم.فیلمی که روایتگر موضوعی پر التهاب بود و از همان لحظه ی اول پر تنش جلو رفت. در پتروشیمی ماهشهر انفجاری رخ داد و در ادامه ی فیلم مشخص شد چه عواملی پشت پرده در این انفجار دست داشتند و خانواده ای که از هم پاشیده شد...این بار برخلاف همیشه تصمیم دارم آخرش را اولش بگویم! اگر انتظار یک پایان بندی خوب را دارید باید بگویم زهی خیال باطل چون پایان بندی فیلم آنچنان ضعیف است که شما را ناراضی و بهت زده می‌کند! نمی‌دانیم بودجه‌ی فیلم کم آمده بوده یا وقت تنگ بوده، اما هرچه بوده یک پایان هول هولکی و سرِ هم بندی شده را تحویل مخاطب می‌دهد!تعقیب و گریز شخصیت مرجان توسط مامور در آب ها می‌توانست بسیار پر کش و قوس تر و جذاب تر ساخته شود و مخاطب را سر شور بیاورد اما نشد!امتیازی که به فیلم می‌دهم ۶ از ۱۰ است و راستش اگر حمل بر بی‌رحمی نشود، آن را مناسب اکران در جشنواره فجر نمی‌دانستم! هرچند فیلم دغدغه مندی بود و حرف های زیاد و ارزشمندی برای گفتن داشت و ای کاش این فیلم که موضوعی به این خوبی داشت، بسیار بهتر ساخته و پرداخته می‌شد.نکته‌ی مثبت فیلم بازی خوب و قابل قبول حامد بهداد است.بهنوش طباطبایی هم بازی مناسبی را ارائه داده بود هرچند به عقیده ی من باید برای باور پذیری بیشتر نقشش، تلاش و توانایی بیشتری را نشان می‌داد.علیرضا آرا و الهه حصاری هم بازی های معمولی ای از خود به نمایش گذاشته بودند اما سه چهره ی جدید این فیلم که من قبلا بازی شان را ندیده بودم، انصافا درست انتخاب شده بودند و از پس نقش هایشان به خوبی برآمده بودند و خودشان را به مخاطب اثبات کردند.(سپهر گندمی در نقش سمیر/ عرفان ناصری در نقش عماد و حسین پور کریمی در نقش یکی از مدیران پتروشیمی)موسیقی فیلم برایم راضی کننده بود و در مورد فیلمبرداری هم آن قسمت هایی که دوربین به تناسب مکالمات پینگ پونگی مدام حرکت‌های تند و بی وقفه می‌کرد را دوست داشتم.سکانس‌های برتر:۱-تمام سکانس‌های بازجویی حامد بهداد در نقش مامور از مظنونین و متهمین را جذاب می‌دانم هر چند بسیار جای بهتر شدن داشت!۲-سکانس مرگ شخصیت عماد؛ چرا که غافلگیری بزرگی برای مخاطب بود. احتمالا مخاطبین فکر می‌کردند مرجان به خاطر عذاب وجدان خودکشی کند اما دیدند آنکه در ماشین به آتش کشیده شده، شوهرش عماد بوده است!در انتها باید بگویم لفظِ بساز-بفروش را شنیده اید و به سازندگان ساختمان اطلاق می‌شود اما در این فیلم اینطور نمایش داده می‌شود که عده ای که امثال سمیر و عماد هستند، می‌خواهند بسازند و عده ای که امثال مرجان و همدستانش هستند، می‌خواهند بفروشند!خودشان، دوستانشان و حتی کشور شان را می‌سازند یا می‌فروشند!ملیکا اله یاریملیکا اله یاریWed, 04 Feb 2026 11:58:34 +0330