https://virgool.ir/feed/@melika.ma2001تراوشات ذهن شلوغ یه دختربچه که داره بزرگ میشه...fa2026-11-11 20:00:57https://files.virgool.ir/upload/users/365182/avatar/6Fbr9w.pnghttps://virgool.ir/@melika.ma2001https://virgool.ir/@melika.ma2001/همه-چی-درست-میشه-wzl2fffguzmcاین روزا دو نفر توی وجودم زندگی میکنن. ملیکای خسته و ملیکای امیدوار. ملیکای امیدوار وجودم ملیکای خسته رو به دوش میکشه. بزک دوزکش میکنه. عصا میده دستش که بتونه کمر راست کنه. ملیکای امیدوار میگه دنیا هنوز قشنگیاشو داره. میگه بخند. میگه خوب باش. ملیکای خسته ولی از همیشه داغون تره.فعلا ملیکای امیدوار با وجود ضعیف‌تر و کمرنگ تر بودنش تونسته ملیکای خسته رو سر پا نگه داره. ولی نمیدونم تا کی زورش برسه. همین روزاست که ملیکای امیدوار کم بیاره و دود شه بره هوا. و ملیکای خسته تنها شه. دیگه کسی نباشه عصا بده دستش. دیگه کسی نباشه ماتیک بزنه به لبای این پیرزن خسته. دیگه کسی نباشه یه لبخند مصنوعی مسخره بنشونه رو لباش. میترسم از اون روز. این ملیکای امیدواری که داره روز به روز کمرنگ تر میشه باقی مونده‌ی منه. نمیخوام از دستش بدم ولی توانی هم برای حفظش ندارم. به هرحال با خودم زمزمه میکنم "همه چی درست میشه"Melika:)Melika:)Fri, 17 Sep 2021 01:44:58 +0430https://virgool.ir/@melika.ma2001/مثل-ارغوان-برای-ابتهاج-uc7ldbe6x8fjاز پنجره‌ی اتاقم به ارغوان نگاه میکنم. آرام و مهربان در گوشه‌ای ترین نقطه باغچه به من لبخند میزند. ارغوانِ من اصلا ارغوان نیست! ارغوان صدایش میکنم چون برایم مثل ارغوان است برای ابتهاج! همان قدر همدم، همان قدر خانواده...روزی از روز های کودکیم مادرم شاخه ای کوچک را از خانه مادربزرگ آورد و در بطن باغچه کوچک و خلوتِ آن روزهایمان کاشت. شرار زندگی آرام آرام شریان های جوانِ این شاخه را در هم نوردید و او در پس روز ها و شب های تلخ و شیرین زندگیمان رشد کرد و بزرگ شد و به ثمر نشست.راستش، پیش از این ها ارغوان برایم مهم نبود. تنها برایم درخت کج و کوله‌ی کنج باغچه بود که حتی مزه‌ی میوه هایش هم چندان به دلم نمی‌نشست. اما امان از غم، امان از تنهایی، امان! امان!...چه کارها که با آدمیزاد نمیکند! روزی به خودم آمدم دیدم ارغوان را در آغوش گرفته‌ام و دارم اشک میریزم! از آن پس هر از چندگاهی میروم کنار ارغوان و با او حرف میزنم، پوست زمختش را نوازش میکنم و هرگاه هوای گریه باشد میدانم که ارغوان هست! می‌دانید، در تاریک ترین روزهای زندگیم و در بحبوحه‌ی ملال آور ناامیدی و ترس، او ماوای من شد...این درخت نه دستِ نوازش دارد و نه زبانِ صحبت. اما همین ساکت بودن و گوش کردن و زخم نزدن هم انتظاری است که در این روزگار غریب نمی‌توان از انسان ها داشت!ارغوان سبز من!کاش می‌توانستیم برای آدم های زندگیمان درخت باشیم حداقل!Melika:)Melika:)Fri, 21 May 2021 23:58:42 +0430https://virgool.ir/@melika.ma2001/میخوام-خودمو-باور-کنم-jquelbdlzdgqنمیدونم این کمبود اعتماد به نفسم از کجا شروع شد. شاید از همون روزا که نادیده گرفته شدم یا شاید از دورانی که دائم با دوست صمیمیم مقایسه می‌شدم...به هرحال، من فقط توی چند برهه زمانی کوتاه موفق شدم خودمو باور کنم و معجزه‌ش رو دیدم! راستش میخوام شروع کنم به صلح با خودم، و باور کردن خودم. این جنگی که با خودم دارم داره فرسوده‌م میکنه. هرچند که با شرایط روحی حال حاضرم پایبند بودن به این تصمیم کار سختیه، ولی تلاشمو میکنم:))Melika:)Melika:)Thu, 20 May 2021 22:27:27 +0430https://virgool.ir/@melika.ma2001/هیچ-un7326rmsq6iقبلنا عاشق نوشتن بودم، خیلی زیاد؛ تو تک تک ثانیه های سخت زندگیم، نوشتن برام کلید رهایی بود. راستش الان از ملیکای اون موقع ها خیلی فاصله گرفتم. میدونی...دیگه نمیتونم بنویسم؛ شایدم نمیخوام...روزای سختی رو میگذرونم؛ و خیلی خسته‌م؛ خیلی میترسم، خیلی خیلی زیاد...به هرحال، زندگیه دیگه، قرار نیست آسون باشه:))فقط خواستم بگم برای یه آدم خسته دعا کنید که بتونه قوی باشه؛ و موفق بشه:))Melika:)Melika:)Sun, 02 May 2021 22:35:10 +0430https://virgool.ir/@melika.ma2001/فوران-bqiwfwcvwoteمیدونین من یه اخلاق بد دارم؛ پوستم عین کرگدن کلفته ها! هیچی بهم برنمیخوره! اگرم بخوره به روی خودم نمیارم؛ میخندم و رد میشم؛ انگار نه انگار! ولی فراموش نمیکنم؛ و نمیبخشم؛ و یه روز یه جایی کاسه صبرم که لبریز شه فوران میکنم و طوری برج زهرمار میشم که همه رو شوکه میکنم.خب باید اعتراف کنم الان که آروم شدم پشیمونم. خراب کردم. بدم خراب کردم. میدونی درد داره که عزیزترین آدم زندگیت_که برای من میشه مامانم_ نقطه ضعفت رو به روت بیاره! بعدم بگه شوخی بود! آدما گاهی بی سر‌و‌صدا لا به لای همین حرفا و شوخی های روزمره می‌شکنن:)الانم فکر کنم باید برم معذرت خواهی؛ هر چند اونی که مدت هاست داره باهاش "شوخی" میشه منم!Melika:)Melika:)Sun, 14 Feb 2021 21:52:27 +0330https://virgool.ir/@melika.ma2001/هیاهوی-ندانستن-vukt201i3totاین روزا شدیدا احساس نادانی میکنم؛ حس میکنم توی این دنیای پهناور با یه جهل عمیق رها شدم و دارم توی این جهل بی‌انتها دست و پا میزنم...اونقدری که دلم می‌خواد تمام کتابای دنیارو بخونم تا شاید کم شه این احساسی که نمیشه بهش احساس گفت، احساسی که یه جور یقینه...میدونید، این احساس به آدم حس حرکت میده؛ یه حسی که نمیزاره فکرت بره سمت رفتن؛ یه جور شوق زندگی در آدم ایجاد میکنه. من بارها و بارها به این فکر کردم که دلیل زندگی چی‌ میتونه باشه و خب درنهایت به این نتیجه رسیدم که حداقل دلایل زندگی من شامل آموختن،تجربه کردن، شاد بودن و شاد کردنه...البته لازم به ذکره که متاسفانه زندگیم چندان داره درجهت اهدافی که گفتم پیش نمیره و این شدیدا غمگینم میکنه:((این روزا چرخ زندگی چندان بر وفق مرادم نمیچرخه اما تسلیم نشدن از معدود ویژگی های خوب منه، درواقع تنها ویژگی‌‌ای که درحال حاضر میتونم بهش افتخار کنم:))Melika:)Melika:)Sat, 28 Nov 2020 23:36:17 +0330https://virgool.ir/@melika.ma2001/سکوتی-که-در-مرز-شکستن-است-tbfrpmaz2ilp حس جالبیه نوشتن برای مخاطبی که نیست یا هست و همو نمیشناسین! میدونین همیشه دوست داشتم برای خودم یه بابالنگ دراز داشته باشم که براش نامه بنویسم و از اتفاقاتی که واسم میفته بگم. یه جور تمنای شنیده شدن که ریشه کرده تو تاروپود این ذهن شلوغ پلوغ! یه زمانایی تو دفترخاطراتم می نوشتم ولی مدت هاست که حوصله اونم ندارم. ضمن اینکه نمیتونم با ترس خونده شدنش کنار بیام. نه که چیز خاصی نوشته باشما! نه! یعنی منظورم اینه که تو زندگی یه دختر 19 ساله که داره برای سومین کنکورش آماده میشه و سرش تو کتاباشه چه راز سر به مهری ممکنه وجود داشته باشه آخه؟ هیچ...همه ش تکرار ملال آور روزای زندگیه! ولی خب من متنفرم از اینکه آدما عمق افکارمو بدونن! چیز عجیب غریبیه! دوست داری حرف بزنی یکی گوش بده و بعد کلا هرچی گفتی از ذهنش پاک شه! چون همچین چیزی عملی نبود سال ها سکوت کردم و الان میل به حرف زدن داره خفه م میکنه! فکر میکنم با این که آدمایی که منو نمیشناسن نوشته هامو بخونن مشکلی ندارم! پس اینجا هرچه میخواهد دل تنگم میگویم!Melika:)Melika:)Mon, 09 Nov 2020 20:53:11 +0330https://virgool.ir/@melika.ma2001/درباره-ملی-h1qrldiivybsمیخوام یه داستان براتون تعریف کنم. یکی بود یکی نبود یه دختربچه ای بود که هیچکس دوستش نداشت،می پرسین چرا؟ خودمم نمیدونم...شاید چون کسی وقتشو نداشت، شاید چون دوست داشتنی نبود، شایدم چون هیچ چیز فوق العاده ای نداشت...دختربچه قصه ما یه کم که بزرگتر شد دیگه حتی خودشم خودشو دوست نداشت. اسم این دختربچه ملیکاست و الان داره اولین نوشته ش رو تو ویرگول پست میکنه!سلام. من ملیکا هستم. یه دختربچه 19 ساله! Melika:)Melika:)Mon, 09 Nov 2020 20:28:56 +0330