https://virgool.ir/feed/@melika.ghanami.honar14ملیکا غنمی کتابفروش سابق کتاب خوان در حال حاضرfa2026-11-10 19:29:25https://files.virgool.ir/upload/users/356366/avatar/7rCvdI.jpghttps://virgool.ir/@melika.ghanami.honar14https://virgool.ir/@melika.ghanami.honar14/موراکامی-کاهو-و-انتشارات-عجول-ما-qqdi93inzgpwهاروکی موراکامی با کتاب کاهو یا کاحوفکر می‌کنم کمتر نویسنده‌ای را در ایران پیدا کنیم که به اندازه‌ی هاروکی موراکامی برای مخاطب ایرانی تبدیل به یک انتظار سالانه شده باشد. هر سال که زمان اعلام نوبل ادبیات نزدیک می‌شود، کافی است نام برنده اعلام شود تا دوباره همان جمله‌ی آشنا در شبکه‌های اجتماعی بچرخد: حق موراکامی بود.موراکامی در ایران خواننده کم ندارد. اتفاقاً مخاطب جدی او هم کم نیست؛ مخاطبی که سال‌هاست کتاب‌هایش را می‌خواند، درباره‌شان حرف می‌زند و خیلی وقت‌ها برای فرار از ترجمه‌های دستکاری‌شده و سانسورشده، سراغ نسخه‌ی انگلیسی آثارش می‌رود.چون ماجرای سانسور آثار موراکامی در ایران چیز تازه‌ای نیست.من همیشه درباره‌ی کافکا در کرانه شوخی تلخی می‌کنم و می‌گویم این کتاب در ایران چیزی شبیه اوشین است؛ آن‌قدر از آن زده‌اند و حذف کرده‌اند که مخاطب جدی موراکامی معمولاً می‌داند چیزی که در دست دارد، تمام آن چیزی نیست که نویسنده نوشته است.حالا در چنین شرایطی، کتاب تازه‌ی موراکامی، کاهو، در تیرماه نوشته شده و در مرداد ماه به بازار ایران رسیده؛ در حالی که نسخه‌ی رسمی انگلیسی کتاب هنوز منتشر نشده بود.و ناگهان، بازار نشر ایران با چند ترجمه از کتابی روبه‌رو شد که حتی نسخه‌ی انگلیسی رسمی‌اش هم هنوز در دسترس نبوده است.قبل از اینکه وارد بحث ترجمه با هوش مصنوعی شوم، یک نکته را روشن کنم. استفاده از آدم‌های خارج از فرایند سنتی ترجمه، اتفاق تازه‌ای در نشر ما نیست. قبلاً هم ناشرانی بوده‌اند که کتاب را به یک بوک‌ بلاگر یا چهره‌ای شناخته‌شده سپرده‌اند تا ترجمه یا بازگردانی کند و حتی نام او را روی جلد آورده‌اند؛ اما دست‌کم در شناسنامه، نام مترجم اصلی یا اطلاعات مربوط به ترجمه پنهان نشده بود.پس من اساساً با ورود آدم‌ها و تکنولوژی‌های جدید به فرایند تولید کتاب در حال حاضر مشکلی ندارم.اتفاقاً اگر قرار است هوش مصنوعی وارد صنعت نشر شود، بیایید واردش کنیم.از آن استفاده کنید.پرامپت‌نویسی یاد بگیرید.روش درست استفاده از ابزار را یاد بگیرید.متن تولیدشده را با اصل اثر تطبیق بدهید. ویرایش کنید.بازخوانی کنید. مسئولیت نتیجه‌ی نهایی را هم بپذیرید.مشکل از جایی شروع می‌شود که تکنولوژی تبدیل می‌شود به راهی برای حذف مسئولیت.یکی از مترجمان توضیح داده که نسخه‌ی انگلیسی را از سایت‌ها پیدا کرده و چون توانایی‌اش را داشته، در سیزده روز ترجمه‌اش کرده است.من اصلاً درباره‌ی سرعت ترجمه حرف نمی‌زنم. شاید یک مترجم حرفه‌ای واقعاً بتواند متنی را در مدت کوتاهی ترجمه کند. مسئله‌ی من یک مرحله قبل‌تر است:آن نسخه‌ی انگلیسی که از سایت پیدا شده، خودش از کجا آمده؟چه کسی آن را ترجمه کرده؟آیا ترجمه‌ی رسمی بوده؟ آیا مترجمش مشخص است؟اصلاً ما دقیقاً داریم ترجمه‌ی چه متنی را به فارسی ترجمه می‌کنیم؟وقتی زنجیره‌ی ترجمه را یک مرحله عقب‌تر می‌بری، ناگهان همه‌چیز مبهم می‌شود.اما ماجرا به همین‌جا ختم نمی‌شود.مترجم دیگری امروز با اعتمادبه‌نفسی عجیب اعلام کرده که نسخه‌ی ژاپنی کتاب را از آمازون خریده، آن را به دوست خوبش، ChatGPT، داده و هوش مصنوعی برایشان ترجمه کرده است.باز هم تأکید می‌کنم: استفاده از هوش مصنوعی به‌خودی‌خود برای من مسئله نیست.اگر مترجمی تصمیم بگیرد از هوش مصنوعی در ترجمه استفاده کند، من به عنوان مخاطب و کسی که سال‌ها در کتابفروشی کار کرده‌ام، مشکلی با اصل این تصمیم ندارم؛ به شرط شفافیت.روی جلد بنویسید که این کتاب با کمک هوش مصنوعی ترجمه شده. در شناسنامه توضیح بدهید که فرایند ترجمه چگونه انجام شده. اگر بخش عمده‌ی کار را هوش مصنوعی انجام داده، همان را بگویید.حتی اگر نمی‌خواهید اسم ChatGPT را به‌عنوان مترجم روی جلد بزنید، حداقل نقش واقعی انسان و هوش مصنوعی را برای مخاطب روشن کنید.مخاطب حق دارد بداند کتابی که می‌خرد، حاصل کار چه کسی یا چه چیزی است.شاید یادتان نباشد، یک زمانی به آقای آتش‌برآب یک اتهام دزدی ترجمه زده شد و ماجرا آن‌قدر جدی شد که ناشرها کتاب‌هایش را گذاشتند توی بغلش و گفتند خداحافظ.حالا سؤال من این است: آن موقع دزدی ترجمه مسئله بود، امروز استفاده از هوش مصنوعی بدون شفافیت مسئله نیست؟ یا ناشرهای ما دیگر مثل قبل نیستند؟اگر آن زمان مسئله، احترام به حقوق مترجم و مالکیت اثر بود، امروز دقیقاً چه چیزی تغییر کرده؟ فقط اسم تکنولوژی عوض شده یا استانداردهای ما هم تغییر کرده‌اند؟اما چیزی که برای من از خود استفاده از ChatGPT عجیب‌تر بود، پاسخ‌هایی بود که زیر پست مترجم داده شد؛ پاسخ‌هایی که در نهایت این معنا را منتقل می‌کردند که: من توانستم ترجمه کنم و چاپ کردم؛ شما هم اگر می‌توانید، بروید ترجمه کنید.و اینجا دیگر واقعاً سؤال من درباره‌ی هوش مصنوعی نیست.سؤال درباره‌ی مسئولیت ناشر است.من صفحه‌ی اول ترجمه را دیدم. در همان خط اول، جایی که باید مفهوم( قرار گذاشتن )منتقل شود، کلمه‌ی (دیت) آمده بود.دیگر واقعاً لازم نیست برای فهمیدن کیفیت کار تا انتهای کتاب برویم.اگر قرار است هوش مصنوعی جای مترجم را بگیرد، حداقل باید یک انسان متخصص آن متن را بخواند، ویرایش کند، با متن اصلی تطبیق دهد و مسئولیت نهایی آنچه را منتشر می‌شود بپذیرد.اینکه ChatGPT را باز کنیم، فایل را داخلش بگذاریم، خروجی بگیریم و همان را تبدیل به کتاب کنیم، استفاده از تکنولوژی نیست؛ انتقال تمام مسئولیت تولید به یک ابزار است.اما شاید عجیب‌ترین بخش این ماجرا هنوز همین نباشد.طبق اطلاعاتی که منتشر شده، تعداد زیادی ناشر برای این کتاب فیپا گرفته‌اند و قرار است در ماه‌های آینده ترجمه‌های بیشتری از کاهو یا کاحو وارد بازار شود.یعنی ما احتمالاً تازه اول ماجرا هستیم.سؤالی که برای من جدی‌تر از تمام این بحث‌هاست، این است:این کتاب دقیقاً چطور و در چه مدت مجوز گرفت؟یک کتاب معمولی برای رفتن به مرحله‌ی چاپ و دریافت مجوز، معمولاً بیشتر از دو هفته زمان می‌خواهد. حالا درباره‌ی کتاب نویسنده‌ای صحبت می‌کنیم که سال‌هاست آثارش در ایران با ممیزی و حذف روبه‌رو بوده‌اند و ناشر و مترجم هم طبیعتاً می‌دانند که متن او ممکن است حساسیت‌هایی ایجاد کند.پس این حجم از ترجمه‌های فوری، فیپاهای متعدد و آماده شدن کتاب برای چاپ در چنین فاصله‌ی کوتاهی، دقیقاً چگونه اتفاق افتاده است؟این‌ها سؤال‌هایی است که من جوابشان را نمی‌دانم.اما چیزی که می‌دانم این است که ماجرا فقط درباره‌ی موراکامی نیست.فقط درباره‌ی کاهو نیست.حتی فقط درباره‌ی ChatGPT و ترجمه با هوش مصنوعی هم نیست.این ماجرا یک سؤال بزرگ‌تر درباره‌ی وضعیت نشر ایران ایجاد می‌کند:ما دقیقاً داریم به کجا می‌رویم؟به جایی که سرعت انتشار از دقت مهم‌تر شده؟ به جایی که استفاده از هوش مصنوعی باید پنهان شود تا کتاب شبیه یک ترجمه‌ی انسانی به نظر برسد؟ به جایی که نام مترجم مهم‌تر از مسئولیتی است که واقعاً در قبال متن پذیرفته؟ یا به جایی که فقط کافی است کتاب زودتر از بقیه به بازار برسد؟من نمی‌دانم.فقط می‌دانم هر بار که فکر می‌کنم شاید اوضاع نشر دیگر نتواند عجیب‌تر شود، یک اتفاق تازه می‌افتد و ثابت می‌کند که اشتباه کرده‌ام.و شاید تلخ‌ترین قسمت ماجرا همین باشد:مخاطبی که سال‌ها برای کتاب، برای ترجمه، برای مترجم و برای کیفیت پول داده، حالا باید خودش کارآگاه شود تا بفهمد دقیقاً چه چیزی خریده است.ملیکا غنمیملیکا غنمیTue, 18 Aug 2026 12:21:28 +0330https://virgool.ir/@melika.ghanami.honar14/وقتی-دیگر-از-برد-تیم-ملی-خوشحال-نمی-شوی-qkguvnlnpvpdعکس اولین حضور زنان در استادیوم (خودمم هستم)شنبه در نشستی درباره‌ی فوتبال شرکت کردم. موضوع اصلی جلسه این بود که چرا تیم ملی ایران دیگر آن جایگاه و محبوبیت سابق را ندارد. بخش زیادی از بحث‌ها به سیاست گره می‌خورد؛ به رابطه‌ی فوتبال و حکومت، رفتار بازیکنان، موضع‌گیری‌ها و واکنش بخشی از جامعه. طبیعی هم بود. در سال‌های اخیر فوتبال ایران کمتر از هر زمان دیگری از سیاست جدا بوده است.اما من با پرسشی دیگر از آن جلسه بیرون آمدم؛ پرسشی که هنوز ذهنم را مشغول کرده است:اگر همه‌ی مسائل سیاسی را کنار بگذاریم، آیا تیم ملی ایران امروز تیمی دوست‌داشتنی است؟این سؤال شاید در نگاه اول عجیب به نظر برسد. مگر می‌شود درباره‌ی تیم ملی کشوری صحبت کرد و سیاست را کنار گذاشت؟ احتمالاً نه. اما حتی اگر فرض کنیم چنین کاری ممکن باشد، باز هم به پاسخ روشنی نمی‌رسم.در ورزش، همیشه چیزی فراتر از نتیجه وجود دارد. گاهی یک تیم قهرمان نمی‌شود اما دوستش داریم. گاهی یک بازیکن جامی نمی‌برد اما تحسینش می‌کنیم. دلیلش روشن است؛ زیبایی، خلاقیت، شخصیت و کیفیت فنی می‌توانند مستقل از نتیجه، علاقه‌ی ما را برانگیزند.همان‌طور که بسیاری از مردم از تماشای فوتبال برزیل دهه‌های گذشته لذت می‌بردند، حتی اگر برزیلی نبودند. همان‌طور که نسل‌های مختلف شیفته‌ی بازی‌های تیم ملی هلند شدند، بی‌آنکه هلندی باشند. فوتبال فقط بردن نیست؛ گاهی شیوه‌ی بازی کردن مهم‌تر از نتیجه است.برای من، مشکل تیم ملی امروز ایران فقط مسائل سیاسی نیست. احساس می‌کنم این تیم از نظر فنی نیز کمتر از گذشته الهام‌بخش است. کمتر بازیکنی وجود دارد که صرفاً به خاطر کیفیت فوتبالش بتوان ساعت‌ها درباره‌اش حرف زد. کمتر مسابقه‌ای پیش می‌آید که حتی در صورت شکست، از تماشایش احساس رضایت کنی.شاید اگر نام ایران روی این پیراهن نبود، بسیاری از ما اصلاً دلیلی برای دنبال کردن این تیم پیدا نمی‌کردیم.همین موضوع باعث شده است رابطه‌ی من با تیم ملی به رابطه‌ای پیچیده تبدیل شود. در بازی اخیر، وقتی ایران موفق به گلزنی نشد، ناراحت نشدم. نه اینکه از شکست خوشحال باشم؛ بلکه آن هیجان و دل‌بستگی قدیمی را احساس نمی‌کردم. چیزی میان من و این تیم تغییر کرده است.اما بخش عجیب ماجرا جای دیگری است.با وجود همه‌ی این فاصله‌ها، هنوز نمی‌توانم نسبت به تیم ملی کاملاً بی‌تفاوت باشم.در سال‌های اخیر بارها صحنه‌هایی دیده‌ایم که در ظاهر متناقض‌اند. افرادی که هنگام پخش سرود رسمی اعتراض می‌کنند، بازیکنان را هو می‌کنند یا حتی با نمادهای سیاسی مخالف حکومت در ورزشگاه حاضر می‌شوند، اما همان افراد در لحظه‌ی حمله‌ی ایران از جا بلند می‌شوند، با هر موقعیت خطرناک هیجان‌زده می‌شوند و پس از یک گل خوشحالی می‌کنند.این تناقض ظاهری چیز تازه‌ای نیست.در جام جهانی ۱۹۹۸ و بازی تاریخی ایران و آمریکا نیز نمونه‌هایی از آن دیده می‌شد. بسیاری از مخالفان جمهوری اسلامی برای پیروزی ایران لحظه‌شماری می‌کردند. حتی گروه‌هایی که شدیدترین مواضع سیاسی را داشتند، در برابر وسوسه‌ی پیروزی ایران مقاومت نمی‌کردند.شاید دلیلش این باشد که فوتبال، برخلاف آنچه گاهی تصور می‌کنیم، فقط به حکومت‌ها تعلق ندارد. فوتبال بخشی از حافظه‌ی جمعی ماست. بخشی از تجربه‌ی مشترک ما از ایرانی بودن است.وقتی تیم ملی بازی می‌کند، فقط یازده بازیکن وارد زمین نمی‌شوند. خاطرات کودکی ما هم وارد زمین می‌شوند؛ تصویر دیدن بازی‌ها کنار خانواده، هیجان جام جهانی، اشک‌ها و شادی‌های جمعی، و احساسی که سال‌ها با نام ایران گره خورده است.برای همین است که گاهی آدم می‌تواند از یک ساختار سیاسی ناراضی باشد، از رفتار برخی بازیکنان خوشش نیاید، کیفیت فنی تیم را ناکافی بداند و در عین حال هنوز دلش بخواهد توپ وارد دروازه‌ی حریف شود.شاید این تناقض نباشد.شاید ما میان حکومت، تیم ملی و ایران تفاوت قائل می‌شویم؛ حتی اگر همیشه نتوانیم این تفاوت را توضیح دهیم.دیروز صحنه‌ای دیدم که به نظرم خلاصه‌ی همین وضعیت بود: عده‌ای مشغول عزاداری محرم بودند، پرچم‌های سیاه مختلف در اطراف دیده می‌شد و در همان حال همه منتظر بودند ایران گل بزند. انگار همه‌ی هویت‌های متضاد و گاه متناقض ما در یک لحظه کنار هم جمع شده بودند.شاید مسئله فقط این نیست که چرا تیم ملی دیگر آن تیم دوست‌داشتنی گذشته نیست.شاید سؤال مهم‌تر این باشد که چرا با وجود همه‌ی دلخوری‌ها، هنوز نمی‌توانیم کاملاً نسبت به آن بی‌تفاوت شویم.شاید پاسخ این سؤال، بیش از آنکه درباره‌ی فوتبال باشد، درباره‌ی خود ما و نسبت پیچیده‌مان با مفهوم ایران است.ملیکا غنمیملیکا غنمیMon, 22 Jun 2026 20:21:37 +0330https://virgool.ir/@melika.ghanami.honar14/کتابهایی-که-ما-را-ورق-می-زنند-hn1fnsjjqlhvکتاب گاهی وسط خواندن یک کتاب، به جمله‌ای می‌رسی که انگار سال‌هاست در کمین تو نشسته. نه نویسنده تو را دیده، نه تو نویسنده را؛ اما کلمات، درست همان زخمی را نشانه می‌گیرند که زیر پوستت پنهان کرده‌ای. در ظاهر، ما کتاب را انتخاب می‌کنیم. از قفسه برمی‌داریم، ورق می‌زنیم، و تصمیم می‌گیریم که آن را بخوانیم یا نه. اما گاهی شک می‌کنی: نکند این کتاب از مدت‌ها پیش تو را زیر نظر داشته؟ شاید کتاب‌ها هم مثل آدم‌ها، ما را بو می‌کشند، می‌سنجند، و وقتی وقتش رسید، خودشان را به ما نشان می‌دهند.الیاس کانتی در کیفر آتش جایی می‌گوید: «می‌گویند کتاب‌ها بی‌جانند و از داشتن احساس و در نتیجه درد، چنانکه جانواران و چه بسا حتی نباتات حس می‌کنند، آزادند. ولی چه کسی تا کنون ثابت کرده است که جماد به راستی حساس نیست؟ چه کسی می‌داند که کتاب‌هایی که مدتی دراز در کنار هم بوده‌اند، به صورتی بر ما ناشناخته که در نتیجه نادیده‌اش می‌گیریم، نسبت به هم احساس اشتیاق ندارند؟ برای هر موجود متفکری لحظاتی پیش می‌آید که خطی را که علم بنا به عرف میان عالم آلی و جماد کشیده است، مثل همه مرزهای انسانی، مصنوعی و کهنه می‌پندارد.»شاید به همین دلیل است که گاهی یک کتاب سال‌ها در کتابخانه خاک می‌خورد، اما در لحظه‌ای خاص، دقیقاً همان روز و همان ساعت که ذهن و قلبت آماده‌اند، از قفسه بیرون می‌آید و دستت را می‌گیرد.یونگ از «همزمانی» حرف می‌زند؛ آن لحظه‌های عجیبی که اتفاق‌ها ظاهراً تصادفی‌اند اما در واقع، طرحی پنهان پشتشان خوابیده. شاید دیدن یک کتاب در یک لحظه خاص هم از همین جنس باشد. کتابی که تو فکر می‌کنی «انتخابش کرده‌ای»، در واقع مدت‌هاست که تو را انتخاب کرده بوده. تولستوی می‌گفت که «آنا کارنینا» را فقط برای گفتن یک جمله نوشته، و من فکر می‌کنم ما هم گاهی کل یک کتاب را فقط برای خواندن یک خطش می‌خوانیم؛ همان خطی که گویی از ابتدا در انتظار تو بوده.آخرین بار کی بود که کتابی تو را انتخاب کرد؟ نه آن‌که تو آن را انتخاب کرده باشی، بلکه خودش دست دراز کرده باشد سمتت و آرام در گوشت گفته باشد: «وقت خواندن من رسیده.» شاید در نهایت، ما کتاب‌ها را نمی‌خوانیم؛ این کتاب‌ها هستند که صبور و خاموش، ما را ورق می‌زنند.ملیکا غنمیملیکا غنمیMon, 11 Aug 2025 06:08:27 +0330https://virgool.ir/@melika.ghanami.honar14/طرح-جلد-کتاب-چقدر-برای-شما-مهم-است-oyg5etiehpfbزمانی که در کتابفروشی کار می‌کردم، برای بسیاری از مشتریان طرح جلد کتاب اهمیت زیادی داشت. اغلب با جملاتی مثل این مواجه می‌شدم: «نه، جلد این کتاب زشت است، نمی‌خواهمش!» یا «این کتاب جلدش قشنگ است، همین را می‌خرم.» بعضی‌ها هم می‌گفتند: «رنگ سبز می‌خواهم تا با عکس‌هایی که می‌گیرم هماهنگ باشد» یا «این کتاب باید با دکور خانه‌ام ست شود.» این حرف‌ها شاید برای بسیاری از ما باورپذیر نباشند، اما واقعیتی بود که در آن سال‌ها بارها شاهدش بودم.شاید برای بسیاری از افراد طرح جلد کتاب اهمیت داشته باشد و در انتخاب کتاب تأثیر بگذارد، اما برای من شخصاً طرح جلد چندان مهم نیست. محتوای داخل کتاب برای من جذاب‌تر و مهم‌تر است. با این حال، نمی‌توانم انکار کنم که بعد از خواندن کتاب «ترزراکن» از نشر فرهنگ معاصر، در دلم به طراح جلد نگفتم: «دمت گرم! چه تصویر خوبی انتخاب کرده‌ای!»در یکی از جلسات انتشارات آریانا قلم، شاهد حساسیت افراد مختلف نسبت به طرح جلد کتاب بودم. از مترجم‌ها تا ویراستارها، همه درگیر بحث درباره طرح جلد بودند. مترجم اصرار داشت که باید بدون خواندن کتاب، برداشت خود را از طرح جلد بیان کنیم. او می‌گفت طرح جلد باید نشان دهد که کتاب درباره چه موضوعی صحبت می‌کند. من با توجه به دانش کمی که ازهنرداشتم گفتم: «صحبتی که شما می‌کنید بیشتر مربوط به پوستر یا بنر تبلیغاتی است که باید در یک نگاه مفهوم را برساند؛ مثلاً وقتی با سرعت ۸۰ کیلومتر در اتوبان رانندگی می‌کنی، باید بتوانی مفهوم پوستر را بفهمی. اما طرح جلد کتاب چیزی است که من باید آن را بخوانم و بعد بگویم: دم طراح جلد گرم که متن را خوانده و سپس طراحی کرده است.» البته خیلی هم دلم می‌خواست بگویم: «شما ناشری هستید که همه کتابفروشان از طرح جلدهایتان شکایت دارند؛ چون کتابی که روی جلدش نردبان طراحی شده، قابل قرار دادن در قفسه نیست و بعد از دو روز فروش نرفتن، جلد کتاب خراب می‌شود.» اما جلوی زبانم را گرفتم، چون تازه دو روز بود که آنجا کار می‌کردم و این همکاری ادامه‌دار نبود.تابستان سال گذشته، کتابی قرار بود در نشر کرگدن چاپ شود که طرح جلدش سر و صدای زیادی به پا کرد. موضوع کتاب درباره زنان بود و طرح جلد اولیه تصویر یک خانم نشسته را نشان می‌داد که برای گرفتن مجوز رد شد. طرح دوم یک ردای بلند روی تصویر تن این خانم بود که آن هم رد شد. در نهایت، برای بار سوم یک قاب سفید بدون هیچ تصویری طراحی شد. به نظر من، این قاب سفید حرف‌های زیادی در خود داشت. طرح جلدی که شاید تا آخر عمر، هر وقت درباره این کتاب و ناشر صحبت شود، در ذهنم باقی بماند و خاطرات آن روزها را زنده کند.همه این‌ها را گفتم تا به ماجرایی که هفته گذشته اتفاق افتاد اشاره کنم. نشر گمان کتابی با عنوان «دلبستگی کتابی» نوشته احمد اخوت منتشر کرده است؛ کتابی ایرانی از نویسنده‌ای ایرانی، اما با طرح جلدی که بدون در نظر گرفتن حق کپی‌رایت از یک نقاشی خارجی استفاده شده بود. نقاش بریتانیایی پس از اطلاع از این موضوع، اعتراض کرد که این کار خلاف قانون است. نشر گمان در پستی چند اسلایدی با لحنی مظلوم‌نمایانه و محترمانه نوشت: «ما در کشورمان حق کپی‌رایت نداریم و نام شما را در شناسنامه کتاب ذکر کرده‌ایم.» خلاصه مضمون پست این بود که همه دزدی می‌کنند و ما هم دزدی کرده‌ایم. این پست کلی کامنت داشت و بسیاری از کاربران نوشته بودند: «به راحتی می‌توانستید یک طراح ایرانی برای این کار پیدا کنید.» اما انتشارات بسیاری از این کامنت‌های اعتراضی را پاک کرد. کاری که یک بار نشر نو هم با من انجام داد و به نظر من کار بسیار زشتی در فرهنگ کتاب و کتابخوانی است. برای من مثل این است که بگویند: «نظرت را برای خودت نگه دار و دهنت را ببند!» به جای استفاده از این جمله، کامنت‌ها را پاک می‌کنند.در پی این اتفاقات، تعدادی از مترجمان اعلام کردند که کتاب‌هایی که قرار بود با این انتشارات چاپ کنند را پس گرفته‌اند و دیگر با این انتشارات چاپ نخواهند شد. نشر گمان برای من همیشه ناشری عزیز بوده و کتاب‌های خوب زیادی از آن خوانده‌ام، اما این رفتار باعث شد کتاب «دلبستگی کتابی» را از لیست کتاب‌هایی که قصد خرید و خواندنشان را داشتم، حذف کنم. این خاطره همیشه در ذهنم باقی خواهد ماند.دو اتفاق اخیر باعث شد نظر من درباره طرح جلد کتاب تغییر کند. حالا فکر می‌کنم شاید طرح جلد کتاب در مفهوم کتاب تأثیر مستقیمی نداشته باشد، اما خاطراتی از آن کتاب در ذهن به جا می‌گذارد که هرگز پاک نمی‌شود.ملیکا غنمیملیکا غنمیFri, 07 Feb 2025 17:33:31 +0330https://virgool.ir/@melika.ghanami.honar14/کتابهای-قیمت-قدیم-و-داستانهایش-kprwishmkhkbدر سال 1400، من در پیج اینستاگرامم کتاب‌های قیمت قدیم فروشگاه همیشه را معرفی می‌کردم. این اتفاق خیلی خوش آیند بود هم برای من و هم برای مخاطبینم چون کتابهایی که میخواستند و میتوانستند با قیمت مناسب حتی بعضی وقتها با تخفیف تهیه کنند . یک روز، آقایی به اسم ذ به فروشگاه همیشه آمد. او به دنبال خرید کتاب های قیمت قدیمی بود و به جز خرید کتاب قیمت قدیم کالای دیگری تهیه نمیکرد ، همه چیز به خوبی پیش می‌رفت هم من و فروشگاه راضی بودیم که کتابهای رکودی از فروشگاه خارج می شود و هم با خود فکر میکردم شخصی کتاب خوان در حال جمع آوری یک کلکسیون کتاب خوب است . اما مشکل از جایی شروع شد که او جلو ما پشت تلفن قیمت کتاب‌ها را تغییر می‌داد و به مشتری های پشت خط تلفنش اعلام میکرد. اول از این اتفاق متعجب بودم بعدهاهم به عنوان مشتری مداری اعتراضی نکردم و مثل همیشه با احترام باهاش برخورد میکردم .مدتی گذشت و این آقا همچنان مشتری فروشگاه همیشه بودند تا سال 1402 که من یک روزبه کتاب‌فروشی ( کتاب کتابخانه )رفتم.بچه‌های خوش انرژی این کتابفروشی من و میشناسن و همیشه باهم از بازار کتاب و نشر صحبت می کنیم اون روز بعد از سلام و احوال پرسی بهم گفتند: “ملیکا، نگفته بودی با دلال های کتاب هم دوست میشی ؟” من با یک دهن باز از تعجب گفتم : “من؟ کی؟” با نشانه‌هایی که دادند، متوجه شدم که آقای ذ کسی بوده که به این کتابفروشی رفته و وقتی مسئولین متوجه می شن که دلال کتاب است اجازه خرید بهش ندادن اونم گفته من دوست ملیکای کتابفروشی همیشه هستم . خیلی عصبانی شدم هم از دست خودم که بعد از فهمیدن شغل این آقا بلاکش نکردم هم نمیدونستم توی چندتا کتابفروشی این حرف که دوست من است و گفته. اولین کاری که کردم بلاک کردنش در اینستاگرام و تلگرام بود . داخل کتابفروشی همیشه هم که دیدمش خیلی سرسنگین اما با احترام باهاش برخورد کردم ، وقتی ماجرارو با مدیرم درمیون گذاشتم چیزی گفت که ذهن منم درگیرش شد گفت : “ چی میشه که مردم میرن سراغ دلال کتاب ؟!” راست میگفت وقتی این همه سایت و اینستاگرام و منابع اطلاع رسانی هست که میشه خیلی راحت قیمت اصلی کتاب و حتی با تخفیف تهیه کنی چرا باید بری سراغ دلال کتابی که کتاب و از قیمت پشت جلد هم گرون تر داره میفروشه ؟! کجای کارو داریم اشتباه پیش میبریم که هنوز این مدل آدم ها دارن کار میکنند ...ملیکا غنمیملیکا غنمیSun, 29 Dec 2024 18:28:23 +0330https://virgool.ir/@melika.ghanami.honar14/خاطره-ای-شاید-خنده-دار-rddbkegweno4یک روز عادی در کتابفروشی همیشه، همه چیز داره به روال خودش پیش میره. کتاب‌ها تو قفسه‌ها نشستن، مشتری‌ها دارن با چشم‌هایی که از کنجکاوی می‌درخشن، دنبال کتاب بعدی‌شون می‌گردن. بعضی از مشتری هاهم داخل کافه نوشیدنی میل میکنند و همچی آروم و روی روال خودشه اما یهو بوم!شیلنگ بویلر از جاش کنده شد( وسیله ای برای گرفتن آب جوش)این صحنه فقط از دوربین مدار بسته فروشگاه دیدنی و خنده داره شاید توصیفش در متن راحت نباشه اما شما تصور کنید آب با فشار زیاد از شیلنگ بیرون می‌پره و روی مشتری‌ها می‌ریزه. همه بچه‌ها هول می‌کنند و نمی‌دونن چه کنن. صحنه‌ای از هرج و مرج و سردرگمی پیش میاد.در این همه آشوب کیمیا یکی از نیرو های خوش انرژی فروشگاه همیشه از همه دیدنی تره چونگیج شده. در حالی که نمیدونه باید چیکار کنه یک مسیرو چند بار میرو بر میگرده و در این بین دو دورم دور خودش میگرده ، داره با خودش فکر می‌کنه: باید سرپرستای فروشگاه یعنی مریم و محمدرضا رو صدا کنم یا شلنگ و جمع کنم یا نه شایدم باید مشتری و بلند کنم و ازش عذرخواهی کنم !مریم و محمدرضا خیلی سریع خودشونو میرسونن به کافه هم شیلنگ و جمع میکنند و درست میکنند هم از مشتری که داخل کافه درس میخوند و دفترش خیس شده عذرخواهی میکنند .این خاطره یک تجربه یادگیری هم برای ما بود. گاهی اوقات، موقعیت‌های غیرمنتظره می‌تونن در هر شغلی حتی کتابفروشی هم پیش بیاد و ما رو وادار به تصمیم‌گیری سریع کنن و یک خاطره خنده دار برامون رقم بزنند.ملیکا غنمیملیکا غنمیSun, 05 May 2024 17:06:32 +0330