https://virgool.ir/feed/@mehrsa.latanifa2026-11-11 16:01:25https://files.virgool.ir/upload/users/11245/avatar/Z7xtIo.pnghttps://virgool.ir/@mehrsa.latanihttps://virgool.ir/@mehrsa.latani/انجماد-qc4i8ps4taxrمقایسه ساختار سازمانی در تشکل‌های دانشجویی در مقایسه با ساختارهای مدرنوقتی وسط یک ماجرا باشی، تحلیل وضعیتِ موجود کار سختی می‌شود. خیلی از اتفاقات در نقطه کورت می‌افتند؛ مثل وقتی که در خیابان در حال رانندگی هستی و با نگاه‌کردن به آینه بغلت، ماشینی را نمی‌بینی، اما ثانیه‌ای نمی‌گذرد که از همان سمت ماشینی مسیرش را ادامه می‌دهد. ماشین آن‌جا بوده اما تو آن را نمی‌دیدی، و این به خاطر زاویهٔ محدودی است که اکنون به ما می‌دهد. با گذشتِ زمان وقتی از فضای ماجرا دورتر می‌شوی، زوایای دیگری را می‌توانی ببینی؛ می‌توانی به جای یک‌ نقطه، یک بازه زمانی را زیر ذره‌بین‌ات بگذاری، حالا می‌توانی کل مسیر را ببینی. در این صورت بررسی موانع و چشم‌اندازها، و در نتیجه تحلیل امکان‌پذیر می‌شود.هفت سال از تجربه من در یک تشکل دانشجویی گذشته‌است. فعالیت داوطلبانه در یک تیم، داشتنِ حس تعلق به یک گروه و هم‌مسیرشدن باهم، برای بیش‌ترِ ما در دانشگاه اتفاق افتاد. من پیش از دانشگاه دو تجربهٔ کارگروهی داشتم، اما این تجربیات ناپخته‌تر از آن بودند که برای مقایسه کارهای سازمان‌یافته بتوانم به آن‌ها اتکا کنم؛ بیش‌تر تمرین بودند تا تجربه. وسط ماجرا بودن از یک‌سو و در کنارش نداشتنِ داده‌ای برای مقایسه، باعث شده بود نتوانم اشکالات کارمان را درست تحلیل کنم. فکر می‌کردم ساختاری که در آن قرار داریم، روال‌هایی که تعریف کرده‌ایم و اهدافی که گذاشته‌ایم حتماً درست اند. اگر حال‌مان خوب نیست یا کاری پیش نمی‌رود، لابد مشکل از خودمان است نه ساختار.طی سال‌های بعد از انجمن، تجربه کمی که با کار در فضای داوطلبانهٔ ترویج علم، بعدتر استارتاپی و شرکت‌ مدرن‌تری در حوزه IT به دست آوردم، دید بهتری پیدا کردم که ساختارهای تشکل‌ها یا همان «انجمن اسلامی دانشجویان» که از چندین دهه قبل منجمد باقی مانده‌اند چه تفاوتی با ساختارهای مدرن‌تر دارند؟ ساختارهای فعلی انجمن احتمالاً میراثی ناقص از نیاکان چپ در دهه بیست و سی شمسی است. در این سال‌ها عقیم مانده و با وجود تغییرات زیاد محیط هیچ به‌روزرسانی محسوسی در اسکلت و روال‌های خود نداده. تقریباً جدل‌های انجمنی از هر دوره به دوره دیگر و از هر دانشگاه به دانشگاه دیگر تکرارشوندگی داشتند.در این‌جا می‌خواهم تفاوت‌های تشکل‌های دانشجویی با ساختارهای استارتاپی و کار سازمان‌یافته مدرن‌تر را در چهار تیتر کلی بررسی کنم. بدیهی است که این موارد از مشاهدات و تجربیات من است و خالی از خطا نیست. ۱- سکوی پرتاب را پرت کنیم!تشکل‌های سیاسی-دانشجویی نه فقط یک بستر برای فعالیت گروهیِ، که برای بسیاری، سکوی پرتاب و رزومه‌ای برای گرفتن مسندی سیاسی یا دست‌کم فرصت شغلی‌ خوبی در دایره قدرت هستند. از این‌رو «دبیر» یک انجمن شدن یا «دبیر تشکیلات» صرف‌نظر از آن‌که فرد، توانایی یا مهارت مدیریتی دارد، فضایی را برای رقابت ناسالم ایجاد می‌کرد. از طرف دیگر این مسأله کارآییِ کمیته‌های دیگر را به حاشیهٔ بی‌اهمیتی می‌برد. این فضا در تشکل‌های دیرپایی نظیر انجمن دانشگاه تهران به دلیل نزدیکی‌شان به حلقه‌های قدرت سیاسی محسوس‌تر بود. باید سعی کنیم رویکردمان را در تشکل‌ها تغییر بدهیم. این‌که در آینده به فرصت شغلی یا لینک‌هایی دست پیدا کنیم اتفاق بدی نیست اما این‌ها نمی‌توانند هدف باشند! بیاییم تشکل‌مان را به مانند زمینی ببینیم که نیازمند آبادانی است و ما فرصت کمی داریم تا اثرگذاری خودمان را برای این آبادانی داشته باشیم. تشکل‌مان جایی است که می‌توانیم تجربه کنیم، اشتباه کنیم، خراب کنیم و از نو بسازیم. اما لازمه‌اش این است که صادقانه برای تشکل‌مان کار کنیم نه برای به دست‌آوردن قدرت. در ساختارهای اقتصادی به ازای ارزشی که اعضا تولید می‌کنند پول دریافت می‌کنند. در تشکل‌های سیاسی این گردش مالی وجود ندارد و گاهاً کسب قدرت به اشتباه انگیزه‌ای برای فعالیت می‌شود.۲- پرده‌ها را کنار بزنیم.یکی از ابزارهای مهم در ارکان سیاسی لابی‌کردن است. اما استفاده از این ابزار در درون تشکل/شورا/هسته مرکزی، به قطبی‌گرایی و نارضایتی منجر می‌شود. در ساختارهای مدرن از لزوم شفافیت رهبرانِ تیم‌ها به عنوان یک ارزش یاد می‌شود. ما نیز در تشکل‌های دانشجویی باید تمرین کنیم تا تمام تصمیم‌هایمان را در جمع و جلسات رسمی بگیریم. گروه‌های چندنفره و غیررسمی، پیچیدگی روابط را زیاد می‌کند و آسیب جدی به پیشروی ساختار می‌زند. با ایجاد بستری نظیر یک گروه تلگرامیِ کاری شامل همه افراد مرتبط به‌روزترین اتفاقات را در آن گزارش دهیم. جلسات مدون هفتگی بگذاریم و هم‌دیگر را از همه جزییات مطلع کنیم و تصمیم‌گیریِ جمعی کنیم. با این رویکرد است که مهم‌ترین ارزشِ کارگروهی را تولید می‌کنیم: «اعتماد».۳- مترها را دربیاوریم.در تشکل‌ها کمیته‌هایی با اهداف مختلف شکل می‌گیرند. تا به حال تجربه این را داشته‌اید که برخی از این‌ کمیته‌ها پرکار و برخی دیگر کم‌کار می‌شوند؟ یا در جلساتی حاضر بوده‌اید که بدون در نظر گرفتن منابع و محدودیت‌های واقعی‌تان اهدافی را ترسیم کنید؟ آیا در تخصیصِ کارها پیش‌آمده که به یک عضو حجم زیادی کار اختصاص دهید و دیگری را در حد حاضرِ در جلسات نگه دارید؟ آیا ساعت‌ها را وقت ایده‌پردازی‌ها و رویاپردازی‌های بزرگی کرده‌اید که در عمل به آن نرسیده باشید؟دانستن حجم واقعی کارها، تعیین اهداف کوتاه‌مدت، مکتوب‌کردنِ ریزِ وظایف و به‌دست‌آوردن نفر/ساعتِ واقعی وظایف از اولین کارهایی است که باید به عنوان رهبران یک تیم انجام دهیم. سپس با به دست‌آوردن میزان وقت نیروی انسانی‌‌مان (منابع‌) می‌توانیم تسک‌ها را به اعضای‌مان اختصاص بدهیم. در این صورت است که چشم‌اندازمان را تا حد خوبی واقعی می‌کنیم و احساس ناکامی برای نرسیدن به ایده‌های پرشاخ‌وبرگ‌مان نخواهیم داشت. ضمناً به عنوان یک مدیر/دبیر با مشخص‌شدن ریزِ تسک‌ها می‌توانیم ارزیابی درستی از عملکرد هریک از اعضای تیم‌مان داشته باشیم و برای بهبود کارها راهنمایی‌شان کنیم.۴- چیزهایی هستند که جای پول را می‌گیرند.در فضای کاریِ داوطلبانه عموماً پولی ردوبدل نمی‌شود. پس می‌بایست ارزشی را تولید کنیم که اعضای تشکل‌مان در فضای دیگری قادر به دریافتش نباشند. این ارزش‌هاست که آدم‌ها را پویا و مانا کنار یک‌دیگر نگه می‌دارد.این ارزش‌ها می‌توانند از جنس موارد زیر باشند یا هرمورد دیگری که حس می‌کنید می‌توانید خلق کنید:الف) رفاقت؛ مهم‌ترین سرمایه‌ای است که می‌توان در این تشکل‌ها جمع کرد. برای خلقِ این ارزش باید برای تک‌تک اعضا وقت بگذاریم و بهشان نشان دهیم که برایمان مهم هستند. برای تولید این ارزش به عنوان رهبران یک گروه می‌بایست کاراکتری حامی‌ داشته باشیم، چون رفاقت چیزی نیست که در کلاس درس یادمان دهند! از گرفتن جشن برای مناسبت‌های خوش‌یمنِ رفقایمان گرفته تا لحظاتِ سخت در کنارشان بودن، از سفر و دورهمی گرفته تا کمک‌کردن در درس و امتحان مصداق‌هایی از رفاقت‌کردن هستند.ب) آموزش؛ ابزارهای زیادی وجود دارد که برای پیش‌برد کارهایمان می‌توانیم از آن‌ها استفاده کنیم و هم‌تیمی‌هایمان را نیز تشویق کنیم تا کار با این ابزارهای مدرن را یاد بگیرند. از سرویس‌های گوگل نظیر گوگل‌کلندر برای ست‌کردن جلسات‌مان گرفته تا گوگل‌شیت و اکسل برای فرمول‌نویسی‌های ساده یا مکتوب‌کردن وضعیت تسک‌ها، از ترللو برای برنامه‌ریزی پروژه‌هایمان گرفته تا آموزش ویراستاری برای درست‌تر نوشتن. داشتن مهارت استفاده از این ابزارها، تجربه و رزومهٔ خوبی برای دانشجویانی است که هنوز وارد بازار کار نشده‌اند.ج) جلسات طوفان فکری؛ برگزاری چنین جلساتی ذهن‌ها را به جرقه و تکاپو می‌اندازد و اگر به درستی مدیریت شود و ایده‌ها اجرایی شوند، حسی از کار عمیق و ماندگار را اعضا دریافت خواهند کرد. تشکل‌های دانشجویی یا گروه‌های داوطلبانه اگر بنا به ادامه راه داشته باشند نیاز دارند تا خانه‌تکانی کنند و گردوغبار را از ساختار کهنه‌شان بردارند و طرحی نو دراندازند.mehrsa.latanimehrsa.lataniWed, 25 Mar 2020 22:42:33 +0430https://virgool.ir/@mehrsa.latani/چهگونه-یک-رویداد-جمعیِ-خوب-برگزار-کنیم-stzqo6bhf2tx برگزاری یک رویداد در عین پُراسترس بودن وقتی به سرانجامِ موفقی برسد، تجربه عمیقاً لذت‌بخش و منحصربه‌فردی برای برگزارکنندگان است. بسیاری از افراد به خاطر وجود بسترهایی نظیر رویدادهای خانوادگی، سیاسی، دانشجویی، جهادی و ... تجربه هماهنگی و اجرای رویداد را داشته‌اند. اما اگر با آن‌ از تجربه‌شان گپ بزنید، متوجه می‌شوید که بسیاری‌شان یا تجربه تلخی از کارگروهی با هم‌وطنان داشته‌اند! یا دست‌تنها مانده‌اند یا حتی به‌ فرم «هیئتی» و بدون برنامه‌ریزیِ خاصی رویداد را برگزار کرده‌اند. یک رویدادِ استاندارد و خوب، رویدادی است که طبق برنامه‌ریزی قبلی، با رعایت جزییات کیفی، و در عین حال آموزنده، پیشبرنده و لذت‌بخش برای مخاطبان و برگزارکنندگان باشد. دو بال مهم شروع به کار یک رویداد «نیروی انسانی» و «زمان‌بندی» مناسب است. اگر زمانِ کافی برای برنامه‌ریزی برای اجرای یک رویداد ندارید، به هیچ عنوان زیر بار مسؤولیتش نروید؛ برگزار نکردنِ یک رویداد به مراتب رفتار هوشمندانه‌تری است تا یک رویدادِ بی‌کیفیت برگزار کنیم. حواس‌تان باشد ما هزینه می‌کنیم، انرژیِ زیادی صرف می‌کنیم تا چیزی که وجود ندارد را با یک رویداد خوب ایجاد کنیم. مراقب باشیم که کار بی‌کیفیت علاوه‌بر هدررفت موضوع باعث دورریختن هزینه و از دست‌دادنِ نیروی انسانی‌ای می‌شود که دیگر انرژی و انگیزه سابق را ندارد. قوانین پیش از شروع:قانون اول: از کار «هیئتی» بپرهیزید! اصطلاح کار «هیئتی» یعنی مشخص‌نبودن وظایفِ هر فرد از تیم اجرایی. در کار «هیئتی» هرفرد به طور شخصی و بنا به تصادف قبول مسؤولیت می‌کند. از کار هیئتی شدیداً بپرهیزید!قانون دوم: رئیس‌بازی و کپی‌کاری ممنوع! مهم‌تر از برگزاریِ یک رویداد، این است که هم‌تیمی‌های شما از کار لذت ببرند و با استقلال فکری چیزهای تازه یاد بگیرند. پس از همین اول برنامه لحن دستوری و کپی‌کاری تعطیل! قانون سوم: قد جیب‌تان حرف‌ بزنید! پیش از شروع کار از وضعیت مالی، امکانات فیزیکی (محل برگزاری) و نیروی انسانی خود اطمینان پیدا کنید. اگر از پول، تیم یا فضا مطمئن نیستید، دست نگه‌ دارید.و حالا! فرض می‌کنیم که قوانین را رعایت کرده‌اید و حالا شما به عنوان یک دبیر اجرایی یا یکی از برگزارکنندگان ادامه مطلب را می‌خوانی. بزن بریم!گامِ اول: مطالعه کنید!شما دبیر رویداد هستید. پس بهتر این است که به موضوعِ برگزاری احاطه نسبی داشته باشید. پیش از هرچیز لازم است درباره موضوعِ رویداد و گروه‌هایی که به‌طور تخصصی در حال کار روی مسأله هستند، کسب اطلاع کنید. دست به کار شوید و چندین ساعت وقت روی سرچ و پرس‌وجو از رفقا و آدم‌های این حوزه بگذارید. سعی کنید از ماهیت کار و گروه‌ها حسابی سر دربیاورید. گامِ دوم: جاهای خالی را پیدا کنید.خلاء موجود در موضوع را پیدا کنید. - چه‌کاری تا به حال درباره این موضوع به درستی انجام نشده؟ - رویدادِ شما چه کمکی به پیشبرد موضوع می‌تواند بکند؟ - چه ویژگی(های) مثبت و ارزشمندی در رویداد شما وجود دارد که برای آن می‌خواهید انرژی و هزینه صرف کنید؟خلاء را با متخصصان این حوزه در میان بگذارید. در انتهای این مرحله شما قادر خواهید به یک فرمِ ابتدایی برای «محتوا» و «قالب» برگزاری برسید.در انتهای این مرحله می‌بایست جلسه‌ای بگذارید و یا از طریق راه‌های ارتباطی دیگر اعضای اولیه تیم خود را دعوت کنید. با موافقت ضمنی اعضا سراغ مراحل بعدی بروید. گامِ سوم: بنویسید!همه‌چیز را مکتوب کنید.خروجیِ دو مرحله قبل به شما نشان خواهد داد که: ۱- چه تعداد نیرو و در قالب چه گروه‌هایی نیاز دارید؟۲- موضوعات پیشنهادی و قالب برنامه‌تان چیست؟پس در یک فایل مرتب تیم‌هایی که نیاز دارید را با جزییات کارهایی که باید تا اتمامِ برنامه انجام شود، با دقت بنویسید. این تیم‌ها می‌توانند شامل:۱- تدارکات ]مسؤولیت ثبت‌نام، پذیرایی، دکور و ...[ ۲- رسانه ]عکاسی، پیش‌خبر، گزارش مشروح و...[۳- تبلیغات ]ارسال پوستر، تبلیغات مجازی، ساخت صفحه رویداد در ایوند[ ۴- طراحی ]طراحی تِم رویداد، پوستر، استند و ...[۵- مدیا ]تدوین کلیپ و تیزر و فایل‌های صوتی و تصویری برنامه[و ... باشند.موضوعات پیشنهادی و کنداکتورِ اولیه برنامه را یادداشت کنید. فایل‌ها را در اختیار اعضای تیم قرار دهید تا مطالعه کنند. به اعضای تیم گوش‌زد کنید که از الان برای طراحی دکور و پوستر و همه‌ جزییات برنامه فکر کنند و پیشنهادات‌شان را یادداشت کنند.حالا نوبت اولین جلسه رسمی‌ با تیمِ عزیزتان است!گام چهارم: جلسه چندین ساعته! ۱) حتماً با تمامیِ اعضای تیم جلسه حضوری و جمعیِ مفصل داشته باشید. اعضای تیم نیاز دارند تا در قالب جلسات حضوریِ چندین ساعته یخ‌شان بشکند و هم‌دیگر را خوب بشناسند.از اعضا بخواهید قبل از حضور در جلسه فایل‌های شما را پیش‌مطالعه بکنند. یادتان باشد که آن‌چه شما در اختیارشان گذاشتید وحی منزل نیست، بلکه پیشنهادات شما به عنوان یک دبیر اجرایی است و قرار است در جلسه اول چکش‌کاری شود!۲) گزارش هرآن‌چه تا کنون انجام داده‌اید و اطلاعاتی که به دست‌ آورده‌اید را ارائه دهید.بسیار مهم است که هم‌تیمی‌های شما در جزیی‌ترین مسائل مربوط به موضوع و قالب برنامه مسلط باشند. اعضای تیم باید در مورد ویژگی‌های مثبت رویداد و چراییِ برگزاری نیز توجیه باشند تا حس مثبتی از برگزاری چنین رویدادی را به اطرافیان‌شان نیز منتقل کنند. فراموش نکنید اعضای تیمِ شما می‌توانند بهترین کانال تبلیغاتیِ شما نیز باشند.لازم نیست جزییات برخوردهای‌تان با سایر مسؤولان برای برگزاری را به آن‌ها منتقل کنید. پس از ارائه گزارش عملکردتان به اعضای تیم، در مورد وظایف تیم‌ها، موضوعات و ... نیز برای‌شان توضیح دهید تا هرکس با توجه به علاقه‌اش ذهنیتی از کار پیدا کند. ۳) موضوعات و قالب برنامه را با هم‌فکریِ اعضای تیم نهایی کنید. ۴) به اعضا پیشنهاد دهید که با توجه به سابقه کاری یا علاقه‌شان یکی از تیم‌های زیرمجموعه را انتخاب کنند. اگر تعداد اعضای‌تان بیش از تعداد تیم‌بندی بود، چندنفر می‌توانند باهم مسؤولیت قبول کنند. ۵) از هم‌تیمی‌ها بخواهید با توجه به موضوع و قالب برنامه ایده دکور و طرح پوستر را بدهند.در گروه‌های اجرایی‌ای که تعداد افراد بیش از ۵ نفر است و یا اعضا هم‌دیگر را خوب نمی‌شناسند، این حرکت می‌تواند آسِ شما باشد! چه‌گونه؟سعی کنید خودتان قبل از هرکس ایده داشته باشید تا اگر سایر اعضا ایده‌ای نداشتند شما طوفان فکری را راه بیندازید. مفصل وقت بگذارید. از تک‌تک اعضا نظر بخواهید. موضوع و ایده مُصورشان را به چالش بکشید تا در آخر به طراحی‌های خوبی متناسب با موضوع و در عین حال خلاقانه برسید!چرا این مرحله آس یک دبیر اجرایی است؟ بچه‌های تیم‌تان در این گپ‌وگفتِ ایده‌پردازانه ضمن چالش و تسلط به موضوع خودشان را پیش شما عیان می‌کنند! کافی است کمی تیز باشید تا بفهمید استعداد و علاقه هرکس در چیست. بنابراین راحت‌تر می‌توانید مسؤول هر بخش را انتخاب کنید.از طرفِ دیگر در این گپ مفصل اعضا با یک‌دیگر به گفت‌وگو می‌پردازند و از ذهنیتِ هم به یک شناخت نسبی می‌رسند. هنر شماست که سر شوخی را هم باز کنید و نگذارید گپ از حالت دوستانه و سرخوشانه خارج شود. ۶) حالا وقتش است! برای هر تیم یک «مسؤول هماهنگی» انتخاب کنید تا کارها روال‌تر و منظم‌تر باشد. مسؤول هماهنگیِ هر تیم لازم نیست تمام کارها را خودش انجام دهد می‌تواند در تیم خود تقسیم وظایف و هماهنگی انجام دهد. اما او فرد گزارش‌دهنده و نهایی‌کننده کارهاست. گام پنجم: ریزریز کنید!۱) از همه بخواهید از یک اپلیکیشن برای برنامه‌ریزیِ رویداد استفاده کنند تا شما وظایف هر فرد یا گروه را با جزییات در آن شرح دهید. راحت‌ترین و در دسترس‌ترین روش «Google Sheet» است. از همه بخواهید جیمیل بسازند. اصلاً زشت است اگر هنوز جیمیل ندارند!با روش زیر می‌توانید به راحتی یک گوگل شیت را متناسبِ کار رویداد کنید: الف) از طریق مرورگرتان به اکانت جیمیل یا گوگل‌تان وارد شوید.ب)‌ در قسمت جست‌وجوی گوگل عبارت «Google Sheets» را سرچ کنید. یا لینک زیر را باز کنید: https://www.google.com/sheets/aboutج) پس از بازشدن لینک بالا روی دکمه «Go to Google Sheets» کلیک کنید. د) روی قالب ‌Blank کلیک کنید تا یک صفحه ساده برای‌تان باز شود. ه) از گزینه Format و سپس Direction و انتخاب Right-to-Left Sheet می‌توانید صفحه‌ را برای فارسی‌نویسی آماده کنید. و) برای ستون‌های‌تان عناوین انتخاب کنید. مثلاً «نام»، «کارها»، «توضیحات» و «وضعیت». ز) برای ستون وضعیت سه حالت «To Do»، «Doing» و «Done» یا عبارات فارسی معادل را می‌توانیم طراحی کنیم. روش ساختن گوگل شیت با ستونِ منودار:· ابتدا ستون «وضعیت» یا «Status» را به طور کامل ]یا به تعداد ردیف‌های جدول‌تان[ انتخاب کنید.· با موس روی بخش انتخاب‌شده بروید و کلیک‌راست کنید. · در منوی بازشده آخرین گزینه یعنی «Data Validation» را انتخاب کنید. · در منوی بازشده در قسمت «Criteria» گزینه «List of Items» را انتخاب کنید. · در نوار خالی روبه‌رویش وضعیت‌ها را تعریف کنید و با کاما جدا کنید: To Do, Doing, Done.· سپس Save را بزنید. حالا وقتش رسیده که اسامی تمامی اعضای تیم و جزییات کارهای آن‌ها را وارد کنید و در مقابل در ستون وضعیت‌شان همه گزینه‌ها را در حالت «To Do» قرار دهید. ۲) فایل گوگل‌شیت‌ یا هر نوع اپلیکیشنی که انتخاب کردید را پس از تعریف‌کردن اعضا و تمام جزییات کارهایشان با اعضای تیم‌تان به اشتراک بگذارید.حالا اعضای تیم‌تان می‌توانند هر زمان که پیگیری کاری را شروع یا به سرانجام رساندند، در این فایل مشترک مشخص کنند. شما به عنوان دبیر اجرایی کار راحت‌تری برای پیگیری خواهید داشت. ضمن این‌که اعضا در گوگل شیت می‌توانند کامنت بگذارند و مسائل‌شان را مطرح کنند. ۳) فایل دقیقی از فازبندی و زمان‌بندی رویداد تهیه کنید و به اعضا ارسال کنید. حتی می‌توانید زمان‌بندی را در گوگل‌شیت یا هر نوع اپلیکیشن برنامه‌ریزی‌تان اضافه کنید.گام ششم: هماهنگی‌ها را قطعی و مستقیم انجام دهید.حالا که خیال‌تان کمی راحت است، سراغ نهایی‌کردنِ سالن، زمان برنامه، سخنرانان و سایر امکانات فیزیکی بروید. بعد از پرشخاطرتان باشد با اتمام زمان رویداد، کارهای شما تمام نمی‌شود. بخش عمده‌ای از کار تیم «رسانه» شامل ادیت عکس‌ها و گزارش مشروح برنامه مربوط به بعد از اجرای رویداد است. بعد از آن است که با خیال راحت می‌توانید عکس دسته‌جمعی بیندازید و این تجربه هیجان‌انگیز و منحصربه‌فرد را در آلبوم زندگی‌تان ثبت کنید. دست مریزاد! mehrsa.latanimehrsa.lataniWed, 25 Jul 2018 00:07:55 +0430https://virgool.ir/@mehrsa.latani/دستهای-بزرگ-wfjuj3k4azeaزنِ دست‌فروش سوار قطار شد، درها که بسته شد با سرفه‌ای صدایش را صاف کرد و بلند گفت: «خانم‌های عزیزم! انگشتر دارم؛ بندانگشتی، طلایی، استیل، شیک‌ و بادوام.» طول قطار را طی می‌کرد و این جمله را تکرار. به دیواره‌ی بین دو واگن تکیه داده بودم، از جلوی من رد می‌شد که زنِ مُسنی صدایش کرد، جعبه‌ی انگشترها را گرفت و چشم‌هایش در میان انگشترها چرخید. یکی‌یکی آن‌ها را امتحان می‌کرد؛ هیچ‌کدام اندازه‌ی انگشتانش نبودند. زنِ دست‌فروش که مُصر بود چیزی بفروشد، از هر مدل انگشتر به زن نشان می‌داد. زن مسن که در تقلا بود انگشتر طلاییِ درشتی را دستش کند، رو به من گفت: «این انگشترها خوبه، وقتی دستت می‌کنی، مردم فکر می‌کنند طلا ست.» با این‌که شنیده‌ بودم چه گفت، صدای آهنگ را قطع کردم و هدفون را از گوشم درآوردم، لبخندی زدم و به نشانه‌ی تأیید سری تکان دادم‌. زنِ دست‌فروش هنوز در ساکش دنبال سایزهای بزرگ‌تر می‌گشت. زنِ مسن تقلا کرد انگشتر درشتِ طلایی را در انگشت کوچک‌اش جا کند. زنِ دست‌فروش که ناامید شده بود، گفت: «دست‌هاتون...» بعد از مکثی جمله‌اش را کامل کرد: «خیلی بزرگه.» زنِ مسن خجالت‌زده، انگشتر را پس داد و پرسید: «دست‌هام؟» زنِ دست‌فروش رفته بود. زنِ مسن خندید و رو به من گفت: «خب، خیلی کار کرده‌ام. از جَوونی کارگری کرده‌ام‌.» تازه به خطوطِ چهره‌اش دقت کردم و متوجه شدم که زن، مسن نیست؛ شکسته شده‌. به ایستگاه رسیده بودیم، قطار رفته بود و من نتوانستم به آن زن بگویم که دست‌های بزرگ داشتن، زشت نیست. کارکردن از جوانی عار نیست. زشت این جامعه‌ی مصرف‌گرا ست. mehrsa.latanimehrsa.lataniWed, 20 Jun 2018 17:59:46 +0430https://virgool.ir/@mehrsa.latani/معادل-دههزار-صلوات-یا-نکات-تستیِ-دینداری-anyd2yya8d9zدوره‌ی کنکور معلم‌ فیزیک‌مان خودش قوانین الکترومغناطیس را نفهمیده بود، ما هم نفهمیدیم اما نکات تستی‌اش را خوب یادمان داد. می‌دانستیم مثلاً اگر در جواب‌ها فلان ضریب را دیدیم، فوری حذف گزینه کنیم و مهندسی معکوس و مابقی داستان. این شد که ما از علم، نکات تستی‌اش را یاد گرفتیم.در بین بیش‌تر مذهب‌گرایان هم این عادت کم‌وبیش وجود دارد؛ نوشته‌هایی را از بَر می‌خوانند برای پاک‌شدنِ گناهان یا دست‌کم استجابت رویاهای‌ ناکام‌شان. از مذهب هم همین اوراد مانده و عادت‌ها و بلکم ترس‌های عُرفی‌اش.اساساً فکر کردن سخت است. در «اندیشیدن» فاعل بودن سخت است. این است که منتظر معجزه و منجی می‌نشینیم. این است که علوم را به دانستن چهار اصطلاح می‌کاهیم. این است که دین را دریچه‌ای برای فلاکت‌های‌مان می‌یابیم. و الا خودمان هم می‌دانیم که معجزه‌ای وجود ندارد، هرچه هست عجز ماست!mehrsa.latanimehrsa.lataniTue, 19 Jun 2018 20:43:49 +0430https://virgool.ir/@mehrsa.latani/دختر-گُله-گل-ew2fzsfwkzkxروی صندلی‌های اتاق انتظار، ۷-۸ نفر خانم و آقای مُسن نشسته بودند تا دکتر برای تزریق صدای‌شان کند. همراهِ بیمار مسنی بودم برای عملِ چشمش. کمک می‌کردم پوشش اِستریلِ مخصوص را بپوشد. حین پوشیدن، بحث سیاسی‌اش را ادامه ‌داد و با لحن شوخ‌‌طبعانه‌ی خاص خودش چیزی گفت و هردو بلند خندیدیم.خانم مسنِ بانمکی با صورت گِرد و چادر گُل‌دار _که از زیر پوششِ اِستریلش بیرون زده بود_ به دقت نگاه‌مان می‌کرد. سرش را مکرراً چپ و راست گرداند و گفت: «هرکی دختر نداره، یتیمه.» خندیدم و گفتم: «فرقی نداره که.» لبخند زد و با تأکید گفت: «دختر گل‌ه، گل.» سه صندلی آن‌ورتر، مرد مسنی با او هم‌راه‌ شد که: «پسر خل‌ه، خل!» خلاصه چندتایی‌شان کمی خندیدند و باهم هم‌دردی کردند. چشم چرخاندم دیدم پسری جزو هم‌راهان نیست و بیماران یا تنها آمده‌اند یا با یک خانم.‌ پرستار خواست که بیرون منتظر بمانم. روی صندلی نشستم و فکر کردم پسران تقصیری هم ندارند. این رفتار، ثمره‌ی نحوه‌ی سیستم تربیتی‌مان است. بیش‌ترِ ما به فرزندانِ پسر، مراقبت از «دیگری» را یاد نمی‌دهیم. بهشان خدمت می‌کنیم اما آن‌ها را در کارهای خانه به مشارکت وانمی‌داریم. در عوض برای فرزندانِ دخترمان از همان کودکی، عروسکی می‌خریم که مراقبش باشد. پسرک‌مان اما با ماشینش باید برود سراغِ هیجان و تخیله‌ی انرژی‌اش؛ انگار که دخترک‌مان اینرسی دارد. حیف نیست که پسران‌تان طعم نگرانِ «دیگری» شدن را نمی‌چشند و در دنیای خودشان وامی‌مانند؟ پسرکان‌تان را دریابید. آدم‌ها بیش از محبت‌دیدن _ولو برای داشتنِ اعتماد‌به‌‌نفس_ به محبت‌‌کردن نیز نیاز دارند. پ.ن ۱: برای کودکان _چه دختر و چه پسر_ هم عروسک بخرید، هم ماشین.‌ نگذارید این خط‌کش‌های جنسیتی زندگی‌شان را بی‌مزه کند.پ.ن ۲: قاعدتاً این یک مشاهده تجربی و تصادفی بود. به کل جامعه هدف صدق نمی‌کند. mehrsa.latanimehrsa.lataniTue, 19 Jun 2018 20:34:50 +0430https://virgool.ir/@mehrsa.latani/گشت-ارشاد-vuyi7qhvgmmf نزدیکِ میدان انقلاب بودم و پیاده، راه را گَز می‌کردم. از دور، سرِ خیابان دانشگاه، یک وَن را با خطِ سبزِ لعنتی‌اش دیدم که یک‌دفعه ایستاد. توی دلم فحشی نثار کردم. برگشتم سمت ویترینِ مغازه‌ای تا منتظر شوم ببینم می‌روند پِی کارشان یا این‌که مجبور ام مسیرم را به‌طرز احمقانه‌ای عوض کنم. خودم را مشغول پوستر فیلم‌های مغازه کرده بودم که متوجه شدم از روبه‌رو دخترِ چادری‌ای به سمت‌ام می‌آید. عادت دارم به تذکرات اسلامیِ بخشی از این تیپ، در ثانیه‌ای ترسیدم و گارد گرفتم اگر حرفی زد، درجا جواب‌اش را بدهم. مُعذب گفت: «جلوتر ونِ گشت وایساده بود، مراقب باش.» خندیدم و گفتم: «مرسی که گفتی.» برگشتم رفتنش را تماشا کردم، توی دلم فکر کردم کاش می‌زدم روی شانه‌اش و می‌گفتم: «دمت گرم.» به‌عنوان یک فرد معتقد به اسلام، کُنش‌گری کرد که حسابش را از الگوهای استاندارد حاکمیت جدا بدانم. فیگور تکراری محافظه‌کاری نگرفت که: «این‌ها اسلام واقعی نیست.» و «من به سیاست کاری ندارم، اعتقاد خودم را دارم.» لااقل نشان داد اسلامِ در ذهنش متفاوت است‌ از این فقهِ نخ‌نما شده.mehrsa.latanimehrsa.lataniTue, 19 Jun 2018 20:22:09 +0430https://virgool.ir/@mehrsa.latani/کِرِم-میخواهی-چهکار-بچه-ugdf3eoifwc7 دخترک چوپان گله‌ای بود که وسط دشتِ دراَندشت، صدای دَلنگ‌دَلنگِ زنگوله‌هایشان می‌آمد. سلام کردم و تا آمدم روی یک سنگ یله بدهم و باهاش گپی بزنم، پرسید: «خاله کِرِم نداری به پوستم بزنم قشنگ بشه؟» توی دلم لعنت فرستادم به بُردِ جامعه‌ مصرفی و گفتم: «پوستت به این خوشگلیه که. کِرِم می‌خوای چی‌کار؟ کَک‌مَک‌ خیلی هم بانمکه.» عجیب نگاهم کرد و رفت سراغ کارِ خودش. فکر کردم آن‌چه الآن برای ما لَوَند و به قولی هُورنی است، برای صدسال پیش‌مان مصداق ریغو بودن، بوده‌است. یا مثلاً یادم است دبیرستانی که بودیم، فُکُل ضریب تناسب خوبی داشت با میزانِ جذابیت. واقعاً هم وقتی کله‌صبح فُکُل را به‌صورت حجیم بالا می‌دادیم و در آینه نگاه می‌کردیم، توی دل‌مان قرص می‌شد که: «چه‌قد خوشگل شده‌ایم.» الآن فُکُل در کتگوری «جوادبودن» جای‌گاه ویژه‌ای دارد. به دخترک دروغ نگفته بوده‌ام یا محض دل‌خوشی حرفی نپرانده بودم. واقعاً قرصِ دایره‌وارِ عنبیه‌اش و دیدنِ کَک‌مَک‌هایش از نزدیک، برایم جذاب بود. پوستِ آفتاب‌خورده و انحناهای صورتش به نظرم خیلی هم زیبا بوددخترک، چوپانِند. راستش گاهی که با آدم‌ها حرف می‌زنم، حواسم بیش‌تر از آن‌که به حرف‌ها‌یشان باشد به چین و چروکِ بکر صورت‌شان جمع می‌شود. واقعاً جذاب نیستند این سوراخ‌های روی پوست؟ این لکه‌های باقی‌مانده از آبله‌مرغانی در کودکی؟ این چین‌هایی که وقتی می‌خندیم زیر چشم‌‌-و-چال‌مان می‌افتند؟ حیف نیست نتوانیم به خاطر بیاوریم فُرم ناخن‌های عزیزان‌مان چه‌جوری بودند؟ یا چندتا خط روی پیشانی می‌اندازند وقتی باهیجان حرف می‌زنند؟ کِرِم می‌خواهی چه ‌کار بچه؟mehrsa.latanimehrsa.lataniTue, 19 Jun 2018 20:10:05 +0430