https://virgool.ir/feed/@mehrdad.mahpeyfa2026-11-11 21:36:00https://files.virgool.ir/upload/users/2927071/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@mehrdad.mahpeyhttps://virgool.ir/@mehrdad.mahpey/غمگین-ترین-رقص-kl2junbob7qhغمگین ترین رقصاتوبوس تور گردشگری با صدای غژغژ لاستیک‌ها روی جاده خاکی، وارد روستای "آرام‌دشت" شد. فضای روستا برخلاف نامش پر از هیاهو و موسیقی بود. از همان اول که وارد شدند، صدای دهل و سرنا از میدان مرکزی به گوش می‌رسید. راننده با خنده گفت:- انگار خوش‌شانسی آوردید! جشن بزرگی برپاست.اعضای تور، هرکدام با کوله‌پشتی‌های رنگارنگ و چهره‌های کنجکاو، پیاده شدند. تور لیدر، مردی خوش‌رو با کلاه حصیری، توضیح داد:- به نظر می‌رسه توی جشن محلی‌شون گیر کردیم. بیاید نزدیک‌تر بریم.همه به سمت میدان حرکت کردند. چند پیرمرد با لباس‌های محلی کنار یک سماور بزرگ نشسته بودند و چای می‌ریختند. زن‌ها با لباس‌های رنگارنگ در حال رقص بودند و بچه‌ها با بادکنک‌های بزرگ می‌دویدند.نیما، یکی از مسافران، با موبایلش مشغول فیلم گرفتن شد. لبخندی روی لبش بود.- عالیه! مثل یه جشنواره روستایی واقعی!اما چیزی عجیب بود. هر بار که نیما دوربینش را روی یک صحنه می‌گرفت، همه افراد درست همان حرکت قبلی را تکرار می‌کردند. انگار فیلمی بود که عقب جلو می‌شد.نرگس به یک پسر بچه که در حال فوت کردن بادکنک بود، نزدیک شد. پسرک با لبخندی مصنوعی به او نگاه کرد و بدون وقفه، دوباره شروع به باد کردن بادکنک کرد.- نیما: اینجا یه چیزی درست نیست!نیما همچنان مشغول فیلم‌برداری بود، اما وقتی دوباره نگاه کرد، پسر بچه هنوز هم مشغول باد کردن همان بادکنک بود.تور لیدر با صدای بلند گفت:- خب، به نظر می‌رسه می‌تونیم کمی استراحت کنیم و از این جشن لذت ببریم.همه سر تکان دادند، اما نرگس هنوز دلشوره داشت. حس می‌کرد که این جشن، چیزی بیشتر از یک مراسم سنتی است.خورشید جایی از آسمون قرار گرفته بود که نور نارنجی ملایمی از خودش ساتع میکرد و لباسهای رنگارنگ خانم هایی که مشغول پایکوبی بودند جلوه ی خاصی گرفته بود.صدای سازی که نواخته میشد یک نواخت و تکراری بود همه فراز و فرود ها تکرار و تکرار میشد. کم کم پچ پچ های در گوشی اعضای تور شروع شد ، انگار نگرانی به همه غالب شده بود ولی هنوز مطمئن نبودن که چه اتفاقی داره میوفته.نیما به نرگس نزدیک شد و گفت :- چرا این بادکنک باد نمیشه؟ کاش برم به بچه کمک کنم.نرگس دست نیما را گرفت و آهسته گفت:- صبر کن... یه چیزی عجیبه. انگار بچه هم خودش نمی‌دونه داره چیکار می‌کنه.نیما ابروهایش را در هم کشید.- منظورت چیه؟ شاید بچه‌ها همینجوری بازی می‌کنن.نرگس به بادکنک نگاه کرد. پسربچه با تمام توانش در باد کردن آن تلاش می‌کرد، ولی بادکنک همچنان خالی بود. نیما قدمی جلو گذاشت، ولی ناگهان صدای خنده‌ی یک زن مسن از پشت سرشان بلند شد.- خوش آمدید! شما هم به جشن ما پیوستید؟زن موهای بلند نقره‌ای داشت و با چوب‌دستی‌اش به زمین می‌کوبید. صورتش پر از چین و چروک بود، اما چشمانش زنده و براق. نیما با لبخند مصنوعی جواب داد:- بله... جشن جالبه! می‌شه بپرسم مناسبتش چیه؟زن سرش را کج کرد، انگار که سوال نیما برایش عجیب بود.- جشن؟ آها! آره... جشن خوش‌آمدگویی.نرگس کنجکاوانه پرسید:- خوش‌آمدگویی به چی؟زن خندید و گفت:- به اونایی که تازه می‌رسن!نیما خواست باز سوالی بپرسد، ولی زن قبل از اینکه جوابی بدهد، دوباره به جمعیت پیوست. صدای موسیقی همچنان یک‌نواخت ادامه داشت. نیما با نگرانی به نرگس نگاه کرد.- این زن هم عجیب حرف می‌زد.تور لیدر که نزدیک شده بود، صدایشان را شنید.- مشکلی هست؟نرگس تردید کرد.- نمی‌دونم... همه چیز یه جوریه. انگار هیچ‌کس قصد نداره اینجا رو ترک کنه.آقای عباسی شانه بالا انداخت.- خب شاید از جشن لذت می‌برن. بهتره ما هم سعی کنیم خوش بگذرونیم.اما نیما هنوز نگاهش به بچه بود که همچنان با لبخندی مصنوعی، بادکنک را می‌دمید. نرگس در گوش نیما زمزمه کرد:- باید بفهمیم اینجا چه خبره.نیما موافقت کرد.- بیا از باقی مسافرا هم بپرسیم، شاید اونا چیزی فهمیده باشن.نرگس و نیما سمت بقیه هم سفرها رفتن هرکس مشغول یه کاری شده بود. آرش که تمام مدت توی اتوبوس خواب بود حالا پارچه رنگی برداشته بود و جلوی گروه موسیقی سعی میکرد محلی برقصه.سمانه پارچه ی سفید و جلوی دهن خودش گرفته بود و از پشت عینک دودی خیلی با دقت همه رو زیر نظر گرفته بود.آقای عباسی تور لیدری که تمام سفر از وجنات و تجربیات خودش و میزان اشرافش روی این منطقه سخنرانی کرده بود سینی نوشیدنی را از مردم محلی گرفته بود و بین بچه ها پخش میکرد و ته دلش ذوق اینو داشت که انگار خدا یک آفر ویژه برای تور امروز اون در نظر گرفته بود.نرگس و نیما از لابه لای جشن و مردم دوباره به هم رسیدند.- چی شد؟ چیزی فهمیدی؟- نه همه خیلی عادی دارن خوشحالی میکنن فک میکنم بهتره ما هم از جشن لذت ببریم و این آقای پوآرو و خانم مارپل و رها کنیم.نرگس که هنوز دلشوره داشت، لبخندی زد و گفت:- راست می‌گی. شاید زیادی حساس شدم.نیما شانه بالا انداخت.- به‌هرحال، اومدیم خوش بگذرونیم. بیا یه کم به این رقص عجیب آرش بخندیم!نرگس خندید. آرش که معمولاً خجالتی بود، حالا مثل یک رقاص حرفه‌ای محلی با پارچه رنگی می‌چرخید. دور سرش یک روسری گلدار پیچیده بود و پاهایش را محکم به زمین می‌کوبید. جمعیت اطراف هم با ضرب‌آهنگ او دست می‌زدند.اما چیزی توجه نرگس را جلب کرد.- صبر کن نیما! اون پیرزنه رو ببین...زن مسن با همان چوب‌دستی‌اش کنار میدان ایستاده بود و با دقت به آرش نگاه می‌کرد. زیر لب چیزی زمزمه می‌کرد. نرگس گفت:- این زن... انگار یه جورایی رهبری جشن رو داره.نیما با تردید گفت:- یعنی چی؟ فکر می‌کنی اون باعث این وضعه؟نرگس نگاهش را به سمت دیگر میدان چرخاند.- نمی‌دونم... ولی یه حسی دارم که این زن از همه چیز باخبره.در همین لحظه، صدای دهل و سرنا ناگهان قطع شد. همه ساکت شدند و به پیرزن نگاه کردند. پیرزن عصایش را بالا برد و محکم به زمین کوبید. صدای بم و عجیبی از زمین برخاست. همه مردان و زنان محلی یک‌صدا گفتند:- خوش آمدید!نیما به نرگس نزدیک شد و در گوشش زمزمه کرد:- این دیگه چی بود؟پیرزن لبخند زد و با صدای آرامی گفت:- هر کسی که به این جشن می‌آید، باید بخشی از آن شود.نرگس با تردید گفت:- یعنی چی؟پیرزن به آرش نگاه کرد که حالا انگار در رقص غرق شده بود.- هر کس که نرقصه، می‌مونه...نیما قدمی جلو گذاشت.- یعنی چی؟ ما نمی‌خوایم بمونیم! ما فقط توریستیم!پیرزن نگاه خیره‌ای به او انداخت و لبخندی مرموز زد.- پس برقص... یا همیشه مهمان ما باش.نرگس به نیما نگاه کرد.- فکر کنم مشکل جدی‌تر از اونیه که فکر می‌کردیم.جالب بود آرش همچنان داشت میرقصید و آقای عباسی هم نوشیدنی پخش میکرد. انگار هیچکدوم متوجه صحبت پیرزن نشدن.صورت نیما داشت کم کم قرمز میشد ولی تشخیص اینکه نور خورشید افتاده یا ترسیده سخت بود.سرش و برگردوند سمت پیرزن- شوخی میکنید؟ اینجا دوربین مخفیه؟پیرزن سرجاش نبود. با چشم داشت دنبال اون میگشت ولی با قد کوتاه پیرزن توی این جمعیت پیدا کردنش ساده نبود.نرگس که دیگه رنگی رو صورتش باقی نمونده بود داشت انگشتاش و به هم میمالید و با چشم نیما رو دنبال میکرد. داشت فکر میکرد که وقتی برگشتند خونه چطور از نیما بابت این ماه عسل جذاب تشکر کنه که یک دست روی شونه اش احساس کرد.ترس تمام اعصاب بدنش و تحریک کرده بود کمی سرش و چرخوند و دید یک دست آفتاب سوخته و چروک که چند تا انگشتر رنگی تو خودش داره اونو لمس کرده. انگار جرات صدا کردن نیما رو نداشت و فقط به سمت پیرزن برگشت.- بهش بگو باید برقصه، دوربین مخفی در کار نیست.نرگس با دهان باز به پیرزن خیره شد. انگار کلمات در گلویش گیر کرده بودند. صدای نفس‌هایش سنگین شده بود.- چی... چی... چی گفتید؟پیرزن لبخند زد و چشم‌هایش درخشان‌تر شد.- اگه نمی‌خواید بمونید، باید برقصید. قانون ما اینه.نرگس با صدایی که از ته گلو بیرون می‌آمد گفت:- نیما...نیما که هنوز سرگردان در جمعیت به دنبال پیرزن می‌گشت، با شنیدن صدای لرزان نرگس برگشت.- چی شده؟نرگس فقط با چشم به پیرزن اشاره کرد. نیما نفس عمیقی کشید.- شما دارید شوخی می‌کنید، درسته؟ ما فقط برای گردشگری اومدیم. هیچ قانونی وجود نداره که بگه باید برقصیم.پیرزن سری تکان داد.- هر کسی که از پل قدیمی بگذره، باید در جشن ما شرکت کنه. اینجا کسی بدون رقص نمی‌ره.نیما انگار حرف‌های پیرزن را نمی‌فهمید.- پل؟ منظورتون اون پل چوبی خراب بود؟پیرزن با نگاهی سنگین گفت:- پلِ جداکننده. هر کسی که از اون بگذره، دیگه به دنیای خودش برنمی‌گرده... مگر اینکه برقصه.نیما عصبی شد.- این مزخرفه! داریم توی قرن بیست و یکم زندگی می‌کنیم. کسی نمی‌تونه ما رو مجبور کنه برقصیم!نرگس با وحشت گفت:- نیما... آرش رو ببین!آرش که حالا از شدت رقص عرق کرده بود، بدون وقفه پاهایش را به زمین می‌کوبید. چشم‌هایش نیمه‌باز بود و نفس‌هایش تند شده بود، اما همچنان لبخند می‌زد.آقای عباسی که هنوز با اشتیاق نوشیدنی پخش می‌کرد، دوباره سمت نرگس و نیما آمد.- خب بچه‌ها! این جشن محشره، نه؟ اصلاً فکرش رو نمی‌کردید همچین برنامه‌ای ببینید.نیما که دیگر تحملش تمام شده بود، بازوی آقای عباسی را گرفت.- اینجا یه مشکلی هست! اینا دارن میگن اگه نرقصیم، نمی‌تونیم برگردیم!آقای عباسی با خنده بلند گفت:- ای بابا، شوخی می‌کنن! این محلی‌ها همیشه توی جشن‌هاشون همین چیزا رو می‌گن. من خودم چندتا تور به این مناطق بردم. ریلکس باشین!نرگس به آرامی گفت:- ولی... آرش انگار هیپنوتیزم شده!آقای عباسی لحظه‌ای مکث کرد.آرش؟ خب، هر کسی یه جوری جشن رو می‌گیره.نگران نباشین!پیرزن جلوتر آمد و با لبخندی مرموز گفت:رقص... راه بازگشته.نیما و نرگس به هم نگاه کردند. باید راهی پیدا می‌کردند که از این جشن عجیب فرار کنند، قبل از اینکه خودشان هم مثل آرش در چرخه بی‌پایان رقص گیر بیفتند.نرگس دستای نیما رو گرفت گفت- اصلا بیا برقصیم مهم نیست اینا چی میگن بیا از حضورمون لذت ببریم.- لذت؟ چه لذتی؟ انگار بین ربات ها گیر کردیم. شاید یه دمو بازی داریم میبینیم. الان درستش میکنم.با سرعت همینطور که نرگس با چشم دنبالش میکرد سمت جمعیت رفت و همه رو هل میداد.- بس کنید دیگه! جشن تموم شد باید برگردیم.آقای عباسی به راننده بگید اتوبوس و روشن کنه. آرش بیا سوار اتوبوس بشو باید برگردیم.آرش برای چند ثانیه سرش و بالا اورد و رقص متوقف شد ولی دوباره به همون ریتم برگشت ، اما انگار همون چند ثانیه لباساش مرتب و عرقش و خشک کرد . انگار از اول شروع شد.پیرزن حلقه عصاش و دور دست نیما گذاشت و اونو سمت خودش برگردوند.صدای موسیقی آروم تر شد فضا از اون شادی تبدیل به سنگینی سخنرانی های رسمی شد.پیرزن اینبار با صورت جدی و بدون لبخند گفت:- پس نمیرقصی؟- نه نمیرقصم. هیچ ترسی هم از تو این بازیا ندارم.نیما صداش و بالا تر برد- هرکس این بازی بی نمک و شروع کرده بهتره همینجا و همین الان تمومش کنه.پیرزن حلقه عصا رو دور گردن نیما انداخت. نیما بی اختیار سمت پیرزن خم شد و گوشش و نزدیک دهان پیرزن نگه داشت.- ولی تو یک بار گفتی "ای کاش دیگه برنگردی..." و ما گوش کردیم. حالا تو باید برقصی.عصا رو که برداشت نیما مثل فنر سر جای خودش برگشت. حالا انگار هرچی رقص آرش بیشتر میشد ، نیما بیشتر عرق میکرد!نرگس با گام های سنگین و چشم اشکی خودش و نیما رسوند.- نیما بیا برقصیم خواهش میکنم بیا برقصیم.چشم های نیما گرد شده بود و خشکی زبونش و میتونستی از دهن نیمه بازش ببینی. نیما گفت ریحانه؟قبل از ازدواج نیما و نرگس ، ریحانه نامزد نیما بود ولی یکبار سر یک بحث تند و شدید نیما از دهنش پرید که ای کاش دیگه برنگردی امیدوارم هیچوقت نبینمت!ریحانه چند روز بعد تصادف کرد و به کما رفت. نیما همیشه با عذاب وجدان اون اتفاق زندگی کرد ولی این موضوع رو هیچوقت به نرگس نگفته بود.صدای پیرزن از اون جدیت فاصله گرفت و حالا محزون گفت:- نفرین کردی... حالا باید برقصی تا برگردی.نیما به سختی میتونست حرف بزنه و نرگس چشماش و به دهن نیمه دوخته بود.- من ... نمیخواستم...پیرزن عقب می‌کشه و در حالی که جمعیت به تدریج محو می‌شن، می‌گه:اگه بتونی خودتو ببخشی، راه باز می‌شه.نیما با چشمانی اشک‌آلود، رو به نرگس می‌چرخه و برای اولین بار با تمام وجودش می‌رقصه. موسیقی دوباره اوج می‌گیره. وقتی چشمانش رو باز می‌کنه، کنار پل چوبی ایستاده و نرگس با نگرانی کنارش نشسته. باران شروع به باریدن کرده و صدای خنده‌های آرش از دور شنیده می‌شه...مهرداد ماه پیمهرداد ماه پیSat, 10 May 2025 23:34:52 +0330https://virgool.ir/@mehrdad.mahpey/فرصتي-براي-نرفتن-sr8mhdjktrwhصدای زنگ تلفن برای بیدار شدن امروز با همه ی روز ها فرق میکنه.ساسان دیشب از ترس خواب موندن یک آهنگ جدید برای آلارم گوشی انتخاب کرده بود.نور آفتاب کم کم از لای پرده توری آبی رنگ به اتاق خالی از وسیله افتاده بود و سرمایی که از زیر پنجره به صورت ساسان میخورد در کنار گرمای تشک و پتوش ، خواب و براش لذت بخش کرده بود .به هر زوری که بود از خواب بیدار شد ،برق امید و از توی چشم های خواب آلودش راحت میشد دید. شوخی نبود که ۵ سال برای امروز دوندگی کرده بود،کلی خرج کرده بود و کلی سرش کلاه گذاشته بود ...یه فنجان قهوه میتونه روز خوب و اون و عالی شروع کنه ،چمدان رو کنار درب گذاشت. باید خودش رو ساعت ۱۲ به فرودگاه میرسوند و الان تقریبا ساعت ۹ نیم بود و همه چیز داشت طبق برنامه پیش میرفت تا اینکه زنگ در به صدا در اومد.این زنگ خونه اتفاقی خارج از برنامه بود ،ترس اتفاقات سال های قبل و کنسل شدن لحظه اخری با یه تماس یا یه ایمیل لعنتی استرس به جونش انداخت.ساسان با زانوهای لرزان اتاق خالی از وسیله رو به سمت درب طی میکرد هرچی به درب نزدیکتر میشد سرعتش کمتر و قدم هاش به هم نزدیک تر میشد.نزدیک درب که رسید همزمان صدای زنگ، درب هم کوبیده شد.صدای باز شدن درب ساسان و به خودش اورد و یادش آورد با استفاده از ماهیچه ی گلوش میتونه آب دهنش و قورت بده.پستچی پسر لاغر اندامی بود که صدای موزیک توی هنزفریش بیشتر از صدای خودش شنیده میشد.گفت داشتم میرفتم فکر میکردم خونه نیستید، بفرمایید نامه دارید.ساسان نامه رو گرفت و به درب بسته تکیه کرد،فرستنده هومن؟ آقااای هومن؟ کسی به این اسم نمیشناخت.ولی باز هم همین که فهمیده بود نامه رو یه شخص براش فرستاده از استرسش کم کرده بود.ساعت نزدیک به ده شده بود و ساسان همچنان به پاکت نامه خیره بود و توی ادم ها دنبال هومن میگشت.بلاخره گوشه نامه رو با دندون پاره کرد، یه برگه ی از نامه کوچیک تر داخلش بود که خیلی مرتب و صاف تا خورده بود و با یک دست خط قشنگ تمام فضا های سفید برگه رو با نوشته پر کرده بود."سلام امیدوارم که این نامه به دستت برسه، میدونم ریسک بزرگی کردم که توی قرن تکنولوژی برای مسافری که آماده مهاجرت میشه ،حرف های مهمم و به جای واتس آپ و تلگرام روی کاغذ نوشتم و پست کردم.اگر منو شناخته باشی که میدونی برای من هنوزم حرف زدن با قلم کاغذ خوش آیند تره‌.مطمئنم الان که اینو میخونی گوشات قرمز شده و داری به هومن فکر میکنی راستش اولش ترسیدم نامه به دست خودت نرسه گفتم اسم مرد باشه بهتره ولی بعدش گفتم فرقی نمیکنه بلاخره هرکس باشه نامه رو باز میکنه به هر حال دوست داشتم باعث گوش قرمز شدنت بشم و با اسمی که برای بچمون انتخاب کرده بودیم نامه بفرستم.شنیدم داری برای همیشه از ایران میری، برات خیلی خوشحال شدم .اینو جدی میگم خصوصیات اخلاقی تو واقعا به جایی غیر از ایران تعلق داره. دوست داشتم اینجوری بعد از این همه سال باهات خداحافظی و کنم و اعتراف کنم که من هنوزم به شب آخر فکر میکنم . من احساس میکردم که اهدافمون مشترک نیست اصرارم برای جلو اومدن و ازدواج بهونه بود .واقعا دوستت داشتم ولی فکر میکردم کنار هم خوشبخت نمیشیم.ترجیح دادم ناراحتت کنم تا ازمن دور بشی ، حالا با گذشت زمان ، اینکه الان پشیمون هستم یا نه ! اصلا درست فکر میکردم یا نه اهمیتی نداره. فقط برام مهم بود بدونی که منم دوست داشتم و تا همین الانم حواسم بهت بود .اما حالا توی زندگی جدیدت برات آرزوی بهترین ها رو میکنم و امیدوارم بعد از این اعتراف حال خودم بهتر بشه و به زندگی عادی برگردم. راستی هنوزم نامه هارو با دندون باز میکنی؟ به خاطر اینکه یه وقت نصف حرفام و نخوری مجبور شدم روی کاغذ کوچکتر بنویسم.امیدوارم که توی مسیر آینده ات به آرزوهات برسی.خدانگهدارتاز طرف دوست دار گذشته تو"از سر شدن پاهاش فهمید که ساعت ۱۱ نیم شده و اون هنوزم به نامه خیره است و به گذشته فکر میکنه. بلند شد و پاشو که هنوز گز گز میکرد روی زمین میکشید . روزی که به میثم کلید میداد که بعد از رفتنش کارای تحویل خونه رو انجام بده به این فکر میکرد که قراره چقدر مظلومانه برای همیشه ایران و ترک کنه اما الان فهمیده بود که هنوزم یک نفر اینجا هست که رفتن اون براش اهمیت داشته باشه .تمام طول مسیر سرش و به شیشه تاکسی چسبونده بود و گذشتش و مرور که چه عرض کنم ،داشت شخم میزد. صدای علیرضا قربانی از ضبط پخش میشد و این ترکیب برای شاد ترین لحظات آدم هم سنگینه و چه برسه به حالا...ساعت حدود ۱ ظهر شده بود که کارت پرواز گرفت و از بازرسی فرودگاه رد شد . حالا دیگه هیچ چیز مثل تصور ساسان از رفتن نبود ، هزار تا فکر توی سرش جولان میداد و اشک ها و لبخند های دیگران توی چشمش موج میزد.روی صندلی نشست و غرق آدم ها شده بود . الحق که فرودگاه جای عجیبیه، تشخیص اینکه آدم ها خوشحال هستند یا ناراحت خیلی کار سختیه، هر لبخندی ته مایه ای از غم داره و هر قطره اشکی مزه ای از شوق."مسافران محترم پرواز ۸۵۳ ترک ایر به مقصد استانبول لطفا برای سوار شدن به گیت شماره ۶ مراجعه کنند."شاید روزی یه اتفاق سرنوشتی و برای آدم رقم بزنه که اونو بدترین اتفاق دنیا بدونیم ، شاید هزار بار اون لحظه رو مرور کنیم تا دلیل و حکمتش و کشف کنیم. تمام زندگی مون رو جمع میکنیم که یا فراموشش کنیم یا ازش فرار کنیم. اما اخر سر دوباره یه جایی یه اتفاق دوباره دنیامون و تکون بده.ساسان در حالی که روی مانیتور میخوند که پرواز شماره ۸۵۳ ترک ایر فرودگاه را به سمت استانبول ترک کرد.دسته زندگیش که توی یه چمدون جمع شده بود و بالا کشید و به سمت درب خروج برگشت.مهرداد ماه پیمهرداد ماه پیSat, 07 Dec 2024 00:16:12 +0330https://virgool.ir/@mehrdad.mahpey/به-قیمت-یک-لیوان-چای-lnphpqrjqxpoلیوان چای را لمس میکنم، گرمای لذت بخش اونو در تمام وجودم احساس میکنم. درونم برافروخته ست انگار هنوز یکم از خشم درونم وجود داره ؛ شاید براتون جالب باشه خشم از چی؟ شایدم جالب نباشه! اصلا چه فرقی میکنه که موقع عصبانیت کسی سمتت میاد یا نه؟ اگر هم انقدر خوش شانس باشی که یه نفر از اطرافیان حواسش بهت باشه بازم فرقی به حالت نمیکنه. خشم مثل لیوان قهوه نیست که بخوری و تلخیش و درونت حل کنی ، مثل جزر و مد دریا میمونه اولش شاید قابل کنترل باشه و بتونی با چشم ببینی ولی فقط چند لحظه براش کافیه تا درونت و پر بکنه.شاید الان که عصبانیم بتونم بهتر خشم و ببینم و بشناسم، چقدر امکان داره توی روز عصبانی نشید؟برای عصبانیت لازم نیست حتما یکی یقتون و بگیره و بدترین الفاظ و وقتی که داره توی چشماتون نگاه میکنه فریاد بزنه!یه وقتایی دلایل حال بد ما خیلی چیزهایی کوچیکتریه که وقتی روی هم تلنبار میشه ازش یه غول بی شاخ و دم یه افعی دوسر شایدم یه اژدهای آتشین بسازه، البته نه از اون غول و افعی و اژدهایی که وقتی بچه بودیم باهاش مارو میترسوندن نه! خیلی بزرگتر یه وقتایی از صبح که بیرون میری رانندگی بد دیگران کلافت میکنه یا دیدن اینکه اشغال از ماشینشون بیرون میندازن بهم ت میریزه، مخصوصا اگر مثل من نسبت به رد شدن از روی ته سیگاری که ماشین جلویی از پنجره بیرون انداخته و تو الان مجبوری با ماشین از روش رد شی فوبیا داری.حتی اگر اینا هم هنوز حالت و بد نکرده عجله نکن روز همچنان ادامه داره و تو محکومی که با آدمایی که بلند بلند با تلفن حرف میزنن یا بی ملاحظه توی تاکسی و مترو میشینن یا حتی صبح بدون و مسواک زدن از خونه بیرون اومدن الان 30 سانتی متری بینی تو ایستادن به همزیستی ادامه بدی. آره دلایل برای بهم ریختنت همچنان تا شب ادامه داره. اما دوست من من نمیخوام با تعریف این اتفاقاتی که مجبوری هر روز از کنارش رد بشی بازم حالت و بد کنم.من میخوام دعوتت کنم به یه لیوان چای گرم.دستت و دور لیوان حلقه بزن یه قلوپ چای رو تا اعماق وجودت دنبال کن به این فکر کن اونی که داره بد رانندگی میکنه شاید اورژانسی باید خودش رو به جایی برسونه یا اونی که ته سیگارش و بیرون میندازه اون ته سیگار از دستش رها شده و بیرون افتاده(جدا از اینکه فوبیا از این مسخره تر مگه داریم؟)آدمایی که ما توی روز میبینیم شاید فقط یکبار کار اشتباهی و انجام دادن و ما درست همون لحظه اونجا بودیم ؛ برای خیلی از ما هم پیش اومده که یه وقتی یه کاری رو اشتباه انجام بدیم شاید نفر کناری و برنجونیم. پس بهتره اعصاب خودمون با یه درمان ساده مثل لیوان چای کنترل کنیم و بدونیم احترام یک زنجیره ی بزرگه که از شخص خودمون شروع میشه...مهرداد ماه پیمهرداد ماه پیTue, 02 Apr 2024 20:20:11 +0330https://virgool.ir/@mehrdad.mahpey/دوست-دارم-بنویسمحتی-بدون-سوژه-jbebv4zpjqy2امشب بعد از نزدیک به دوسال دلم خواست دوباره بنویسم...هرچقدر فکر کردم موضوع و سوژه به ذهنم نیومد که شروع کنم ولی همچنان دلم میخواست که بنویسم...شروع کردم به نوشتم،البته که نظر دل باید نسبت به هرچیزی ارجعیت داشته باشه، پس شروع کردم بنویسم...شاید درمورد تلخی زندگی بنویسم، مثلا بگم هر روز بیشتر دلم برای بچگی تنگ میشه یا بنویسم که دیدن عکس های قدیمی ادم چقدر حالش و بهتر میکنه ،ولی نمیدونم حالمون بهتر میشه چون خاطرات گذشته یادآوری میشه یا وقتی توی عکس جوون تر بودن و میبینم کیف میکنیم! نمیدونم واقعا فقط میدونم که دوس دارم بنویسم...شاید هم در مورد شیرینی امید بنویسم، مثلا بنویسم چقدر لذت داره ادم برنامه های آینده اش و مرور کنه ، ریزه کاری هاش و بررسی کنه ،چقدر کیف داره که توی ذهنت آینده ات میبینی که موفق شدی که برنده شدی،ولی جمله ی کلیشه ای که تابلو ایست, جلوی چشمم میاره اینه که همیشه همه چیز اونطور که ما فکر میکنیم پیش نمیره! چند خط نوشتم ولی هنوز حتی موضوع هم پیدا نکردم اما هنوزم دوس دارم بنویسم...به نظرم بهترین سوژه برای نوشتنم همینه ! «بدون سوژه»هممون تجربه کردیم که برای شروع کاری دنبال شرایط و پیشنیاز هاش گشتیم ، آخرش هم انقدر سخت به نظرمون اومده که حتی اصلا شروع نکردیم. امشب دیگه دوست نداشتم بازم جز این دسته آدم ها باشم پس بدون دلیل فقط شروع کردم چون دوست داشتم بنویسم... مهرداد ماه پیمهرداد ماه پیSun, 22 Oct 2023 01:41:41 +0330